In de 70er jaren was Bill Nelson voornamelijk bekend van de artrock formatie Be Bop Deluxe. Beetje ondergesneeuwd in het brede aanbod van dat decennium. Nelson was de gitarist/leadzanger en voornaamste componist.
Dit soloalbum van hem is een vergeten meesterwerkje naar mijn idee en ik vermoed dat dit nu een cultstatus heeft.
Het is een wat obscure plaat met een bepaalde kilheid die echter wel boeit.
De energie en de opgefokte vibe is interessant.
Het album kenmerkt de typerende "afstandelijke" new wave wat toen actueel was.
Beetje ongrijpbaar, vervreemend, maar wel heel kien gemaakt. Mysterieuze, veelal op synthesizer, leunende slowers en her en der gitaar rockers die heel energiek zijn. Duidelijk te horen ook hoe kundig Nelson op dat instrument is. Uiteindelijk leverde hij ook veel bijdragen op andermans albums ( oa. David Sylvian's Gone To Earth).
Mogelijk was dit toendertijd net even te weird voor een groter publiek.
Zijn zang lijkt hier en daar wat op Bowie en sommige insteekjes zijn ook wel des Bowie's in een experimentele setting.
Voor de new wave liefhebber die het experiment niet uit de weg gaat, is dit absoluut een aanrader.

Eens in de zoveel jaar komt Blur weer eens om de hoek kijken.
Mateloos populair nog steeds in thuisland UK en de mannen kunnen het kennelijk nog steeds goed met elkaar vinden.
Damon Albarn, de frontman die tijd bezig is, zal de groep het minste nodig hebben, maar tijdens de laatste Gorillaz tour schreef hij nummers die hij kennelijk vooral geschikt vond voor Blur.
In een relatief korte tijd namen de Britten dit album op, en die moet het bepaald niet hebben van een lange speelduur.
Dit kan ook een voordeel zijn omdat een album volproppen met nummers die misschien niet goed genoeg zijn alleen maar in het nadeel werken.
Het ligt op de loer natuurlijk. The Magic Whip is alweer uit 2015, maar gelukkig heeft Blur voor bondigheid gekozen.
The Ballad of Darren is wellicht hun meest melancholische plaat. Het terugkijken, 50+ inmiddels en weer een stap naar het onvermijdelijke ouder worden.
Echt veel vaart zit er niet in en feitelijk is het alleen St. Charles Square die met zijn Bowieiaanse vibe uit het Scary Monsters tijdperk incl. Frippiaans gitaarwerk van Graham Coxton, een rock karakter heeft. Power art rock is wel een aardige benaming voor die song.
Voorafgaand opent Blur met The Ballad heel fraai en is het zeker niet a typisch Blur wat we voorgeschoteld krijgen, maar toch ook weer wel.
Coxton's gitaarpartijen zijn overal erg sterk zonder dat het teveel op de voorgrond treed. Het is meer geraffineerd dan opvallend.
Barbaric heeft een Gorillaz vibje, maar met veel minder electronica en het blijkt een oorwurm. Eén van de hoogtepunten zelfs.
Russian Strings en The Everglade zijn prachtige werkjes. Wel duidelijk een teken aan de wand dat de heren ouder zijn geworden en duidelijk meer het kabbelende omarmen, maar wat prachtig gearrangeerd en uitgevoerd.
The Narcissist is al langer bekend natuurlijk en is een groeier gebleken. Wellicht wel het meest herkenbaar als old school Blur. Fijne song die mij steeds beter is gaan bevallen.
Goodbye Albert is tevens doordrenkt met melancholie en Albarn groeit alsmaar in de rol van een crooner.
Far Away Island en Avalon zijn heel ok, maar misschien had ik op dit moment van de plaat liever iets meer up-tempo gehad, maar die zijn gewoon heel schaars.
The Heights is een prachtige afsluiter die mij wat aan The Univeral doet denken. Er zit wat r&b in wat uitstekend uitpakt.

Al met al een fijne plaat waar de groep vooral lekker doet wat zij willen en dat voelt naturel en vertrouwd aan.
The Magic Whip was veel meer een allegaartje, wel met aardig wat hoogtepunten, maar The Ballad Of Darren lijkt meer uit het hart gemaakt en met een soort van rode draad en meer eenheid.

Bram Vermeulen zonder De Toekomst, dus zijn eerste officiële soloplaat.
Het is nog niet zo dat hij ineens uit een heel ander vaatje tapt, want de 80's kenmerken muzikaal zijn nog steeds waarneembaar.
Wat de latere albums van Bram kenmerkt is vooral een versobering van de muziek, waar vooral de piano of acoustische gitaar de dienst uitmaken en er nog veel meer ruimte is voor zijn voordracht.
Op deze plaat hoor je al veel meer de piano, maar ook drums die hier en daar al geprogrammeerd lijken te zijn.
Kenmerkende synths, typisch van die tijd ook.
De kwaliteit is constant en ook hier weet Bram beladen als altijd de luisteraar te boeien met zaken als maatschappelijke bevindingen zoals Nederland Is Vol (overigens geen protest tegen buitenlanders...zeker niet).
Maar ook een nummer als Mijn Vriend, wat als je goed luistert waarschijnlijk over Bram zelf gaat.
Opener Niet Weggaan krijgt een lange behandeling en is Bram op zijn puurst. Het nummer werkt naar een orchestrale climax toe, terwijl het klein begon.
Onzin is vermakelijk door idd de onzin die Bram treffend vertolkt, het had zomaar een Neerlands Hoop creatie geweest kunnen zijn. Het zijn kreten als bijvoorbeeld 'een gele komkommer is banaan'.
Zo is er weer veel afwisseling te vinden en zit hij in een echt creatieve flow. Tekstueel weer heel boeiend, maar ook muzikaal is het vernuft en doordacht.
Ik vermoed dat Bram hier ook trots op is geweest, want maar liefst 6 van de 9 nummers krijgen een bewerking op het overigens prachtige album Tijd/ Vrije Tijd, waar hij voor het eerst ook een aantal Neerlands Hoop liedjes bewerkt.
Op plaatgebied werd het 5 jaar erg stil rond Bram. Pas in 1988 liet hij weer van zich horen.

Bram Vermeulen heeft tijdens zijn Neerlands Hoop periode altijd lichtelijk in de schaduw gestaan van Freek De Jonge . Toch kwamen de vaak meesterlijke liedjes uit de shows van hem .
Niet gek dat hij los van Freek werkelijk een paar onvergetelijke albums heeft gemaakt .
Het terecht bejubelde Vriend en Vijand is een fraaie liveregistratie met behulp van oa. Boudewijn de Groot , Raymond v/h Groenewoud en Ernst Jansz .
Puur , gemeend en hartstochtelijk .
Bram was geen mooi weer kijker , maar geeft vooral de onzekerheid , de dood en de zwarte kant van het bestaan weer .
Alhoewel Polka en Harder Jan , hoe cynisch ook , op een vrolijke manier wordt neergezet .
De Wedstrijd is wat mij betreft 1 van de mooiste liedjes ooit .
Zoals vaker schreef Bram liedjes die eigenlijk over hemzelf gingen , maar dit niet zo duidelijk naar voren kwam . De wedstrijd is zo'n liedje . ( Bram is een poosje een heel talentvolle volleyballer geweest)
Muzikaal is het sober ( accordeon , acoustische gitaar , bas , piano en wat verdwaalde percussie ) maar o zo doeltreffend .
Pure kunst van een man die nog zo veel in zijn mars had .
Dit is zonder meer 1 van de betere Nederlandse produkten , al had hij in Belgie meer succes .

2e worp van Bram Vermeulen & de Toekomst en een verbetering t.o.z. van het debuut.
Op één of andere manier klopt het allemaal wat meer.
Muzikaal wat hechter, kienere arrangementen, nog altijd gretig, maar tekstueel gitzwart.
Bram Vermeulen is nooit van de echt vrolijke boodschap geweest. Hij lijkt het meest comfortabel als hij onderwerpen aanhaalt als pech, dood, bureaucratie, ouder worden of simpelweg niet begrepen worden. Hij belicht de donkere rauwe kantjes van het leven.
Muzikaal is het interessanter, want gaat hij wat minder huppelig te werk dan op het debuut en gaat meer de diepte in. Ondanks de vaak gehanteerde new wave (in die periode populair) wordt het toch wel heel duidelijk dat hij meer een kleinkunstenaar is dan een popmuzikant. Chapau trouwens voor 'de Toekomst', want de veelzijdigheid is een grote plus.
Maar zijn stem en boodschap zijn zo krachtig dat een minimale begeleiding eigenlijk al genoeg is. Iets wat hij uiteindelijk ook ging doen.
Ik meen dat de 3 platen met 'de Toekomst' geen overweldigend succes was, maar ook als soloartiest bleef hij in ons land onterecht wat onbegrepen. In België bleek dat een heel ander verhaal.
Maar dit is een heel aangename plaat.

3e en laatste album van Bram Vermeulen & de Toekomst.
Muzikaal echt een album van die tijd, maar wel meer obscuur dan de twee vorige worpen.
Meer synths en hier en daar zijn ook elektronische drums te horen.
In ieder geval is Tegen De Tijd wat tegendraadser en is zo nu en dan ook wat duister.
Bram's teksten sluiten daar naadloos op aan want die zijn meestal nooit opgewekt of positief.
Wedstrijd Tegen de Tijd is enorm herkenbaar en tijdloos, want wij hebben er nu eenmaal een handje van gehaast en met de nodige tijdsdruk door het leven te gaan.
Een klassieker van hem en keerde later terug op het album Tijd/ Vrije Tijd, waar hij de nodige songs die hij met de Toekomst had gedaan bewerkt liet terug komen.
Burgerman is ook een highlightje, evenals afsluiter Joanna, over een vrouw die opgenomen is en zich als niet begrepen beschouwd. Ook dat nummer keert bewerkt terug op Tijd/ Vrije tijd van jaren later.
Ja, muzikaal moet je een beetje door de tijdsgeest heen luisteren, maar Bram weet het allemaal met veel passie en gemeendheid te vertolken.
Dat was ook een sterk punt en de veel sobere aanpak die hij als soloartiest ging hanteren leek hem als gegoten te zitten.
Jammer dat de albums met De Toekomst wat onderbelicht zijn gebleven.
Prima album.

Natuurlijk brak Bram Vermeulen in 1e instantie door met Neerlands Hoop, een uniek samenwerkingsverband met Freek de Jonge.
Bram was feitelijk het muzikale hart en toen Freek steeds nadrukkelijker de hoofdrol wilde, was het duidelijk dat hij zijn vleugels moest gaan uit slaan.
Later deed hij dat met voortreffelijke soloalbums, die vooral heel puur zijn, maar voor het zover zou komen begon hij zijn avontuur met de begeleidingsband de Toekomst.
Dit album klinkt in ieder geval gretig en Bram strooit al lustig met scherpe teksten die niet altijd even goed werken, maar wel al zijn kenmerkende schrijfstijl etaleren.
Vaak over dagelijkse sociale situaties, ongemakken in alle soorten en maten en letterlijk en figuurlijk (Puistje bijvoorbeeld is erg direct en nogal hilarisch en Ik Kan het Niet gaat eigenlijk over het feit dat je iets eenvoudigs als 'ik hou van je' niet uit je bek krijgt).
Muzikaal is het vlot en frivool (new wave is ook Bram niet ontgaan) en staan er ook wat prima slowers op.
Één en ander ingekleurd door blazers en saxofoon.
Politiek, Pauline en Het Leven Gaat Door zijn de pareltjes en die komen ook niet voor niets veel later bewerkt terug op een soloalbum van hem.
Hij blijkt toch achteraf meer een rauwere vorm van kleinkunstenaar, maar deze plaat heeft zeker goede momenten.
Perfect is het allemaal niet, maar de onbevangenheid is dan wel weer goed gevangen.
Inmiddels is Bram Vermeulen ook al heel lang niet meer onder ons. Hij overleed nogal onverwacht in 2004.