Het nadeel van deze compilatie is dat het niet chronologisch is samengesteld. Wat best vreemd is, want de Collected van bijv. The Kinks is dat wel.
10CC heeft namelijk best een interessant verloop.
De eigenzinnige artpop van 1972 t/m 1976 is allerzins de moeite waard als je er van houdt natuurlijk.
Eric Stewart en Graham Gouldman als duo die de melodieuze popgerichte tracks schreven en aan de andere kant Lol Creme en Kevin Godley, die verantwoordelijk waren voor de eigenzinnige art pop.
Dat komt hierop niet echt uit de verf.
De albums t/m How Dare You ( tevens de laatste met G & C) houden je wel bij de les schat ik zo in.
Stewart en Gouldman gaan door met de band en de muziek wordt alsmaar saver en radiovriendelijker.
Maar dan nog kwalitatief over het algemeen prima, maar de angel is er wel uit.

10CC is beschouwend gesteld een band die eigenlijk als een nachtkaars is uitgegaan.
Wat door de tijd ingehaald uiteindelijk, een beetje een zelfde verloop als generatiegenoten Supertramp.
Want wat hadden ze een superieure start toendertijd.
Eigenlijk toen al musici die al door de wol geverfd waren. Graham Gouldman als een leverancier van hits voor succesvolle Britse bands, Eric Stewart, een enigineer, producer, maar vooral een talentvolle muzikale alleskunner en al bekend van The Mindmenders.
En dan de onafscheidelijke Kevin Godley en Lol Creme, talentvolle art studenten vooral, maar ook gemaakt voor een muziekcarrière.
Het verbaasd mij nog altijd dat deze 2e worp nooit echt de klassieke status heeft gehad wat het wel verdiende.
Sheet Music kreeg lovende kritieken, maar het lijkt op één of andere manier wat weggevaagd van de muzikale staalkaart uit het verleden.
Opmerkelijk duikt het niet heel veel op in lijstjes en lijkt het volkomen in de schaduw te staan van bekende classic albums die wij allemaal wel kunnen benoemen.
Ik pakte 'm afgelopen week weer even beet en het is en blijft een razend knappe plaat met heel veel creativiteit, absurditeit, humor, maar vooral ook heel knappe songs.
Enerzijds het duo Stewart/ Gouldman voor de melodieuzere tint en anderzijds Godley & Creme die hier al vol gaan voor het avontuur en het buiten de lijntjes kleuren.
Ik hoor wel een bepaalde gedateerdheid in de sounds van met name de gitaren (zoals ze toen klonken).
Maar het is dan ook 1974. Het plezier en de vernuftheid is echter een hele grote plus.

Hoe goed en wellicht kundiger de twee opvolgers The Original Soundtrack en How Dare You ook mogen zijn, ze zijn wel wat gekunsteld en minder spontaan dan deze.
Uiteindelijk was de wens van G&C om zich te distantiëren van mainstreame popmuziek en vol voor het experiment te gaan. Exit dus in 1976 en 10CC werd definitief het kindje van Stewart en Gouldman.

Hierbij dus maar weer eens aandacht voor Sheet Music.
Een onderbelicht meesterwerkje.