Veel rockbands uit de 60's en 70's hebben ons nooit getrakteerd op veel livespul.
Niet op audio, laat staan op beeld.
Lange tijd was er alleen de plaat/film The Song Remains The Same van Led Zeppelin, en die was ook niet geheel bevredigend.
Het was het einde v/d tour door Amerika en de heren zijn niet op hun best. Op film nog die gekke poppenkast met fantasiebeelden van de leden, waar alleen die van rauwdauwer Bonham nog enigzins de moeite waard is.
Dit How The West Was Won is uit Juni "72."
2 avonden in de La. Forum.
En hier laat Zep horen waarom ze misschien wel de beste rockband waren toendertijd.
Met een inmense power en vernuftheid jagen ze de ene classic na de andere er uit.
Op dit soort avonden gebeurde er gewoon iets magisch, terwijl ze toch ook wel eens rommelig waren ( Page maakte er wel eens een potje van met improvisaties.)
Prima setlist met ook aandacht voor het folky acoustische spul.
Plant die zijn stem niet probeert te forceren en kien de lagere noten pakt, als het even te hoog wordt.
De ritmesectie is altijd voorbeeldig geweest bij de band. Een zware geoliede machine met Bonzo als powermepper en JP Jones die stuwt, maar ook frivool zijn baspartijen tentoonstelt.

Natuurlijk wat minpuntjes. En dan noem ik Moby Dick. Een technisch knappe drumsolo, maar dat is zonder beeld een te lange zit.
Dazed & Confused is ook veel te lang. Op een gegeven moment komt het gefreak je neus uit.
Het hoorde bij het tijdsbeeld en niemand kwam kennelijk op het idee, dat wat korter misschien wel beter was.
Ach, de 70's egotripjes waren er nu eenmaal.

Verder een dijk van een registratie. Indrukwekkende performance.

Waar Stevie Nicks geen zin en tijd had om aan een nieuw FM album mee te werken, besloten Lindsay Buckingham en Christine Mcvie een duoplaat te maken.
In zekere zin blijkt het gewoon een nieuwe Fleetwood Mac plaat, want drummer Mick Fleetwood en bassist John Mcvie zijn hierop te horen.
Merkwaardige situatie, maar Nicks is gewoon nog in de band en wil alleen nog live peformen.
Vandaar kennelijk deze move.

Het maakt voor de sound weinig uit, want in alles klinkt het gewoon als een nieuwe Mac.
Minus Nicks haar bijdragen en vocalen.
Het is zoals het is en het is best een aardig werkje geworden.
Sympatiek eigenlijk, relax en bondig, want 10 songs is tegenwoordig aan de korte kant.
Je hoort het plezier en de ontspannenheid terug.
Vakmanschap t/m, maar zoals eerder gememoreerd hier, weinig vlammend.
Wellicht was dat ook de intentie.
Christine brengt de meeste afwisseling en vind ik de afsluitende track Carnival Begin haar beste worp hier.
De al eerder vrijgegeven track Feel About You is luchtig en past prima op een warme dag als deze.
De Zuid-Amerikaanse twist heeft wel iets aanstekelijks, maar daar naast heeft het ook iets niemendallerigs. Ben er nog niet helemaal uit.
Beste track komt van Buckingham wat mij betreft.
In My World dus. Konden we al en viel mij al in positieve zin op. Heerlijke drive, typerend gitaarwerk en het refein is heel catchy.
Dit had 20 jaar terug gewoon een fikse hit kunnen zijn.
Daar tussen in zijn er redelijk tot aardige liedjes.
Goed verzorgd en met liefde uitgevoerd.
Lindsay en Christine hebben het zeker nog in de vingers, maar ik mis wat urgentie en ook een spanningsboog.

Zeker geen tegenvaller, maar zal niet de boeken in gaan als een memorabele plaat.