Ik was ( en ben) nog altijd onder de indruk van Jeff's versie van Hallelujah.
Maar ondertussen allang niet meer mijn favo op dit album.
Lilac Wine vind ik indrukwekkender. Ook een cover en al in 1950 geschreven door een zekere James Shelton en oa.uitgevoerd door Nina Simone en Elkie Brooks.

E.L.O is weer geland en als het al niet zo was is het nu definitief Jeff Lynne's E.L.O.
Hij heeft nu echt alles zelf gedaan, met dochter Laura die een partijtje op Love And Rain mee zingt en studiotechnicus Steve Jay die wat kleine aanvullingen doet.
De grote vraag is dan heeft Lynne de belofte in kunnen lossen ? Deels.....zeg ik dan.
Het album is een mix van wat Jeff al een poosje solo deed en doet en zeker zijn er invloeden van het E.L.O van vroeger.
Maar de echte bombast is achterwege gelaten.
Strijkers zijn er her en der, de synths ook, maar veel meer als een aanvulling en niet als doel op zich.
De drums klinken zoals al jaren bij Lynne het geval is. Wat droog en plofferig, maar wel goed in de mix.
Produktioneel een stuk lichter dan op de oude E.L.O albums, dat zeker.
Wel wat kleurrijker dan Zoom, waar ik practisch weinig terughoorde van de stijl die zo kenmerkend was.

De opener When I Was A Boy is in ieder geval gelijk een voltreffer.
Mooi stuk waar onze hoofdrolspeler terug kijkt op het kind zijn en wat hij toen al wilde gaan doen.
Love And Rain is ook sterk, waar ik in de sfeer wat van Showdown terughoor. In ieder geval een sterk ELO in de 70's gehalte, met een mooie vocale bijdrage van Laura Lynne.
Dirty To The Bone doet in vorm mij wat denken aan de Timeperiode. Lekker nummer, maar een echte knaller is het niet.
Het is een beetje het euvel van dit album.
Het restand luistert op zich lekker weg, er is werk van gemaakt, maar wat ik mis zijn echte toppers.
Lynne krijgt het niet echt voor elkaar om mij om de oren te slaan met iets geweldigs.
Ain't That A Drag vind ik zelfs erg oubollig en drakerig.
All Of My Life en One Step At The Time zijn redelijk tot goed als songs, maar ik mis iets wat overrompeld.
Lynne kon altijd als de beste een pakkend verloop schrijven, hier lijkt het wat te verzanden in wat oppervlakkigerheid.
De titelsong is echter sterk en daar wordt vanouds uitgepakt.

Conclussie : Een gedegen productie en typisch Lynne. Alles op zijn plek.
Songmatig had er echter meer uitgehaald kunnen worden.
Ik had Richard Tandy hier wel willen horen.
Een prima pianist die wellicht wat meer had kunnen brengen.
Relatieve korte nummers, waarvan de eerste 2 mij zeer aanspreken + de indrukwekkende afsluiter.
Voor de rest had ik net iets meer verwacht en zal dit werk zeker niet de boeken in gaan als het betere werk onder de ELO vlag.
Score een 3,5. Maar dat is ook echt het maximale.

In mijn zoektocht naar albums uit 1982, bleek ik het meest nieuwsgierig naar dit album van John Cale.
Een gevoel, de reacties hier, de Engelse wiki...kun je dus onmogelijk laten liggen.
Toch een voorkeur voor platen met een gitzwart randje. Is meestal een gemeend iets, en dan haalt een artiest het beste uit zichzelf.
Een soort bluesgevoel, maar dan niet geuit in bluesmuziek.
Nu, daar is deze plaat wel een schoolvoorbeeld van.
De pijn, treurigheid en ellende, wordt hier straight in the face tot je gebracht.
Zelden een plaat gehoord die zo intens is gemaakt.
Puur en zeer melanchonisch.
Natuurlijk op z'n Cale's niet te doorzichtig, want die val is makkelijk gezet.
Nee, hij verpakt het wel zo dat het altijd vol originele vondsten zit, tot klassieke en traditionele referenties aan toe.
Wat kan een gepijnigd kunstenaar ( want daar kunnen we Cale hier wel onder scharen) tot iets geweldigs komen.
Minimalistisch, gedetailleerde muzikale aanvullingen, tegendraadsheid, maar toch in en in melanchonisch.
Avant-garde in een aantal opzichten, maar nooit ten kosten van de emotie.
De boodschap is duidelijk; life sucks en dat is ook de rode draad van dit werkstuk.
Hier moet je voor in een bepaalde stemming zijn, maar wat valt het allemaal mooi op zijn plek.
De viool, de pianostukken, sporadische gitaren en de functionele spanningsboog van percussie/ drums.
Cale is een stuk stemvaster en zingt zich wat rauwig door de nummers heen, maar de beleving is voorbeeldig.
Favo's : de opener, Sanctus, If You We're Still Around, Close Watch, Broken Bird, Chinese Envoy en Damn Life, die met enig inlevingsvermogen een song van Tom Waits had kunnen zijn.

Natuurlijk geen makkelijke kost, maar dit is een meesterwerk.
Het gaat door merg en been en halverwege wilde ik eigenlijk niet weglopen voor een consumptie.
Het bleek het waard.
Nog een aantal keren afgespeeld en het werd alleen maar mooier en indrukwekkender.
Hoe dan ook een soort van Cultplaat, maar wel een heel indrukwekkende.
Subliem.

Fraaie ingetogen plaat dit Bless The Weather.
Martyn geeft de songs die een folky/ jazzy/ singer/songwriter karakter hebben, extra impulsen door zijn immer fraaie stemgeluid en vernufte smaakvolle gitaarwerk.
Hij maakt er werk van en dat is net de slagroom op het ijsje.
Solid Air vind ik dan wel iets uitgesprokener en afwisselender ( experimenteler), maar ondermaats werk zal je hier ook niet tegen komen.
Ook hier de kunst van het weglaten. Effectieve rustige begeleiding en af en toe eens een zwoel damescoirtje, maar duidelijk de spotlight op de hoofdrolspeler zelf.
Glistening Glindebourne is eigenlijk de enige song die in vorm wat afwijkt, maar wat een topper.
Een soort geregisseerde jazzrock met hoofdrollen voor slagwerk, piano en Martyn's duizelingwekkende gitaarfratsen. Fraaie opbouw met piano en opwerkend tot een unieke samensmelting van genoemde instrumenten die bijelkaar komen.
Om toch nog enigzins licht te eindigen wordt het aloude Singin' In The Rain van stal gehaald.
Ach en dat doet niemand kwaad. Mooie plaat.

RonaldjK hierboven, heeft al haarfijn één en ander uit de doeken gedaan betreft de band en dit album.
Nuttige achtergrondinformatie die boeiend is, en wat mij betreft een belangrijk hoofstuk is aangaande de punk periode in de 70's.
De New York Dolls waren eigenlijk al punk, net zoals Iggy & The Stooges en MC5 dat er voor waren, maar de term punk was nog niet voor handen.
The Dolls waren qua uiterlijk verlopen dragqueens, die in dat opzicht de glamrock periode misschien wel op de hak namen, maar ze produceerden een fijn stukje 'teringherrie'. Glampunk.....zo je wilt





Na 2 albums was het echter al gedaan. Gitarist Johnny Thunders en drummer Jerry Nolan maakten zich los van de band en de UK leek de place to be.
Richard Hell bassist van Television, kwam er aanvankelijk bij, maar bleek wel heel veel noten op de zang te hebben en verdween weer.
Zanger/ gitarist Walter Lure was al in de band, toen Billy Rath uiteindelijk de vaste bassist werd.
L.A.M.F verscheen als 1e en enige studioplaat. Natuurlijk is het lang niet perfect en het gezever intern en extern over de slechte mix is inmiddels legendarisch.
Er valt veel over te zeggen, maar je kunt er natuurlijk ook iets positiefs in zien.
Wat ik hoor is een live vibe, maar dan zonder publiek, ik hoor heel veel energie, passie, een band die uitstekend rockt en ik kan genieten van de soms enigzins naïeve composities die iets oproepen van "ok, het kan nog beter, maar we zijn aardig op weg."
Het is een fuck you attitude natuurlijk, want dat was punk nu eenmaal.
Johnny Thunders bleek een notoire junk die verdomd goed wist dat hij zich moest laten gelden in een korte tijd, want we hebben het veel over de Lou Reed's en Keef's van deze wereld gehad, Thunders bleek een ernstiger geval.
Maar het is genieten van zijn gitaarspel en trouwens van de hele band als ik eerlijk ben. Deze gasten konden echt wel wat.
Born to Lose, All By Myself, I Wanna Be Loved en Chinese Rocks zijn punk anthems en net als de Sex Pistols, ging ook dit gezelschap al snel kopje onder, maar er waren
gelukkig nog wel wat reünies.
Inmiddels zijn alle Heartbreakers naast Johnny overleden.