Tja, zo'n album dat al bij het verschijnen veel discussie opriep ("you hate or you love it"). Kon - en kan - ik begrijpen. Vier van die lange epische stukken, waarvan delen met best een aardige mate van complexiteit. Het kunnen waarderen van het langzaam opbouwen van klanktapijten met geleidelijk verschuivende tonen en ritmes kost veel geduld en tijd; en dat is niet voor iedereen weggelegd.

Zelfs een deel van de Yes-fans die de lange stukken op Close to the Edge en Relayer konden waarderen, was niet gelukkig met dit dubbelalbum. Ik wel: ik vond dit hun beste album.

En dat vind ik nu nog altijd. Ik had het album al zeker 10 jaar niet meer beluisterd. Dus werd het weer eens tijd. En het is grappig om te merken dat ik van het begin tot het einde letterlijk iedere noot al 'hoorde' voordat die werkelijk klonk. Zo diep zit dit album dus in mijn muzikale geheugen genesteld.

Ik vond de albums van Yo La Tengo uit de jaren negentig heel fijn. Maar alles daarna vond ik toch wel een stuk minder. Omdat in sommige reviews gesteld werd dat dit album wellicht het niveau van hun topalbums uit die jaren kon aantikken ben ik toch weer eens gaan luisteren.

Maar dat viel mij bepaald niet mee. Teveel noise-om-de-noise, en te weinig noise in dienst van de song. En daar waar dat wel het geval is, moet ik toch wel opvallend terugdenken aan veel muziek van The Feelies, die dit eerder en veel beter deden.

Maar goed, ik zal dit album over een tijdje nog eens opleggen. Wellicht verandert dan nog mijn mening.