Via de update-pagina op dit album geattendeerd. Zeker: ik ken het al sinds de verschijning en vond/vind het een prachtalbum. Maar het is bij mij dusdanig op de achtergrond geraakt dat ik er nog niet eens een waardering aan heb gegeven. En dat is onterecht, want ja, het is een klassieker in dit genre!

Nou, ik ben niet echt enthousiast. Er staan best wel wat matige nummers op. Maar ook een geweldig nummer: Dog Tired. En ik moet zeggen dat het album vanaf dit nummer wel wat beter wordt.

Maar zoals ik bij het nieuwe album van Josh Gray zojuist al schreef: er zijn andere jonge concurrenten (zoals William Prince, Aaron Boyd, Cody Jinks, Zach Bryan, Sam Burton), die echt veel betere muziek in deze hoek maken.

Ook weer zo'n heerlijk album van Jackie Leven, uit zijn latere periode, maar nog altijd goed.

Fantastisch album, dat zich - naast het hoge niveau van de songs - kenmerkt door fraaie, zeer melodieuze overgangen tussen een aantal nummers. zoals bijvoorbeeld hoe Sing My Songs to Me overloopt in het titelnummer For Everyman.

David Geffen had overigens hoge verwachtingen van de verkoop van dit album. Niet dat die zo slecht was, maar volgens hem rechtvaardigde dat niet de destijds vrij hoge productiekosten. Reden waarom David Geffen Jackson Browne opdroeg om het volgende album met een veel lager budget te maken.

Veel van mijn favoriete artiesten/bands hebben dikwijls een periode met albums die over het algemeen (en ook door mij) minder gewaardeerd werden. Ik ben de laatste weken hiernaar aan het luisteren om te horen of dat na vele jaren nog altijd zo is. Dat heeft al veel verrassende uitkomsten opgeleverd.

De laatste week heb ik geluisterd naar de albums van Jackson Browne uit de periode 1980 t/m 2002. Te beginnen met deze Hold Out.

En dat levert al gelijk zo'n verrassing op. Hoe kan toch het dat ik dit album zo erg laag heb ingeschat. Nu hoor ik namelijk een erg aangenaam album. De sound is warm en ligt in het verlengde van zijn werk uit de jaren zeventig. En hoewel het niet het niveau van dat eerder werk evenaart luistert het erg prettig weg. En valt er ook tekstueel weer veel te genieten. Het openingsnummer is gelijk ook het minste, maar daarna volgen toch een paar fraaie songs, met als uitschieters Of Missing Persons (zijn ode aan zijn vriend Lowell George), Call it a Loan en Hold on Hold Out.

Dus heb ik mijn aantal sterren met een volle ster verhoogd.

Veel van mijn favoriete artiesten/bands hebben dikwijls een periode met albums die over het algemeen (en ook door mij) minder gewaardeerd werden. Ik ben de laatste weken hiernaar aan het luisteren om te horen of dat na vele jaren nog altijd zo is. Dat heeft al veel verrassende uitkomsten opgeleverd.

De laatste week heb ik geluisterd naar de albums van Jackson Browne uit de periode 1980 t/m 2002. Na in de jaren '80 drie zeer teleurstellende albums uitgebracht te hebben, heeft Jackson Browne met I'm Alive weer een beetje de weg terug gevonden.

En dat zit een beetje in het niveau van de songs. Twee fraaie nummers (Too Many Angels en Sky Blue and Black), terwijl de rest van de nummers acceptabel is. Maar het belangrijkste is dat hij weer zijn eigen warme sound terug gevonden lijkt te hebben. Hoopgevend!

In 1972 had ik weinig geld en moest zuinig zijn bij de aanschaf van LP's. Zo kon ik voor een prikkie een box met drie LP's krijgen, met artiesten uit de stal van Warner Brothers en dus ook van het Asylum-label van David Geffen, dat in dat jaar door Warner is overgenomen.

En zo hoorde ik voor het eerst Jackson Browne met Doctor My Eyes. Ik vond dit nummer maar zo-zo. Geen idee dat Jackson in de 2 jaren daarna mijn muzikale wereld op zijn kop zou zetten. Eerst met For Everyman, en het jaar daarna gevolgd door Late for the Sky dat nog altijd op de eerste plaats staat in mijn op 10 aller tijden.

Staat nog altijd terecht op de 1e plek in mijn top 10.

Vanwege de hoge productiekosten van voorganger For Everyman moest Late for the Sky het met een veel lager budget doen. Naast maatje David Lindley gebruikte Jackson enkel zijn destijds vaste begeleidingsband.

Verder zongen vrienden Dan Fogelberg, Terry Reid, Don Henley, en J. D. Souther hier en daar wat mee.

Veel van mijn favoriete artiesten/bands hebben dikwijls een periode met albums die over het algemeen (en ook door mij) minder gewaardeerd werden. Ik ben de laatste weken hiernaar aan het luisteren om te horen of dat na vele jaren nog altijd zo is. Dat heeft al veel verrassende uitkomsten opgeleverd.

De laatste week heb ik geluisterd naar de albums van Jackson Browne uit de periode 1980 t/m 2002. En waar Hold Out voor mij een aangename verrassing werd, is dat niet het geval met deze Lawyers in Love. Die vond ik destijds al het slechtste album van Jackson, en dat is nu ook het geval. Allemaal zeer matige composities en ook krijgt hij hier al een beetje last van die kille productie van die jaren '80.

Jammer.

Veel van mijn favoriete artiesten/bands hebben dikwijls een periode met albums die over het algemeen (en ook door mij) minder gewaardeerd werden. Ik ben de laatste weken hiernaar aan het luisteren om te horen of dat na vele jaren nog altijd zo is. Dat heeft al veel verrassende uitkomsten opgeleverd.

De laatste week heb ik geluisterd naar de albums van Jackson Browne uit de periode 1980 t/m 2002. Deze Lives in he Balance is een van de meer activistische albums, vooral geïnspireerd door het Reagan-beleid destijds.

Het album is een tikkie beter dan het voorgaande en bevat twee mooie songs, namelijk In the Shape of a Heart en het titelnummer. Maar daar staat het slappe reggae-deuntje Till I Go Down tegenover, zodat de matige score gewoon blijft staan.

Ik was destijds niet kapot van dit album en gaf er toen 3,5 sterren. Maar nu, na vele jaren weer eens opnieuw beluisterd en ik moet zeggen: ik vind het nu een heel stuk beter klinken.

En waar enkelen hierboven juist de lengte van enkele nummers tegenstaan is bij mij net het omgekeerde het geval: ik vind juist die lange uitgesponnen nummers nu veel krachtiger dan destijds. Daarom een halfje erbij.

Zo zie je maar weer.

Een live-album van Jackson Browne met opnames van een tour in Japan. Tja, wat moest ik hier nu mee?

Ik ben in het algemeen niet zo'n fan van live-albums, maar wèl van Jackson Browne. Dus ben ik toch maar gaan luisteren. Ook omdat er heel weinig live-albums van hem bestaan. Eigenlijk alleen maar een tweetal, en dan is dat ook nog solo. Best goed, overigens. Ook goed is het live-album met David Lindley en Spaanse muzikanten. Maar een 'normaal' live-album met band, nee, die kende ik nog niet.

De luisterbeurt leverde mij gemengde gevoelens op. Een van de minpunten is toch de zang van Jackson. Nou had hij nooit een groot bereik (niet voor niets nam hij veel zanglessen in de jaren '70), maar met het klimmen van de jaren is zijn zang toch wel minder geworden.

Ook een minpunt is dat Jackson hier best veel van zijn activisme etaleert. Soms pakt dit goed uit zoals een mooie uitvoering van The Crow on the Cradle. Jackson vertelt zijn publiek dat hij dit nummer zong op het No Nukes concert. Daarop roept iemand uit het publiek "don't forget , want we zitten in Hiroshima. Daarop volgt een warme toelichting door Jackson. Op zich prima, maar na een keer luisteren is het wel genoeg.
En dan volgen nog songs zoals Looking East, Far from the Arms of Hunger en I am a Patriot. Die zijn blijkbaar vooral vanwege hun activistische tekst gekozen. Maar ik vind dit toch betrekkelijk matige songs in zijn oeuvre.

Maar er zijn ook pluspunten. Zo is de zeer lange opener een prachtige versie van The Barricades of Heaven. dat was al een van zijn beste songs, maar deze lange versie is erg fraai. Ook mooie uitvoeringen van These Days en Call It a Loan.

En dat komt dus vooral door het tweede grote pluspunt: de band. Hij noemt het zelf een Dreamband, met de opmerking dat dit dus ook een dreamband van enkele van Jackson's collega's is. En uitblinkers zijn de twee gitaristen, waaronder het snarenwonder Greg Leisz. Wat kan die man toch spelen! En zo heeft Jackson een waardige opvolger van David Lindley gevonden.

Al met al een aardig, maar niet bijzonder album.

Op Spotify staat een nieuwe single. Meestal een aankondiging van een aanstaand nieuw album. Zijn eigen site zegt overigens niets.

Ik was erg verrast door het verschijnen van dit album. Haar debuut Red Rescue vond ik prachtig, en ook live was het uitstekend. Op de een of andere manier had ik haar vergeten, en dat is des te vreemder omdat ik alles van haar levenspartner Mary Gauthier in al die jaren wél heb gevolgd.

Een erg fraai debuut is moeilijk op te volgen, maar Jaimee lukt dit makkelijk. Wat een prachtig album, met merendeels redelijk ingetogen muziek.

Alleen How Could You Be Gone is dramatischer getoonzet, wellicht iets tegen de grens van het theatrale aan. Maar omdat dit deels gaat over haar in 2017 veel te vroeg overleden vriend en mentor Jimmy LaFave gaat (een van mijn all-time favorieten) ga ik toch volledig in haar gevoel mee.

Alweer een geweldige tip van Lura, waarvoor mijn dank.

Ik had nog nooit van de goede man gehoord, maar daar zal ik niet de enige in zijn. Blijkbaar heeft hij heel hard gewerkt aan het opsporen en in stand houden van traditionals. Ook is te horen dat hij ook hard aan zijn gitaarspel heeft gewerkt. Dat is namelijk heel erg fraai. Doet een beetje denken aan dat van Bert Jansch, maar dat terzijde. Maar waarschijnlijk heeft hij minder hard gewerkt aan zijn bekendheid.

Het is een heerlijk album met een behoorlijk 'verslavingsgehalte'. En ook voor mij springen Rolling Mills Are Burning Down en het heerlijk lange The Golden Willow Tree er direct uit. Maar de overige nummers doen er niet veel voor onder. Dat wordt de komende tijd genieten!

Hee: een nieuwe van Jake Xerxes Fussell! Ik heb 2 jaar geleden voor het eerst kennis gemaakt met diens muziek via het album Good and Green Again. Ik vond het een prachtig album, maar ik moet bekennen dat ik er het laatste jaar nooit meer aan gedacht heb.

Een eerste luisterbeurt van When I’m Called bevestigd dit wel weer een beetje. Heel mooie muziek, maar ik ben bang dat dit na een aantal luisterbeurten wellicht weer op de vergeetstapel terecht komt. Geen schande overigens in het gigantische luisteraanbod van tegenwoordig.

Omdat ik morgen naar zijn concert in Brussel ga, maar weer eens in 's mans werk gedoken. En dan niet alleen de oude klassiekers uit de jaren zeventig, en mooie albums als Hourglass en October Road, maar dus ook dit laatste album.

En zoals veel andere leeftijdgenoten heeft zijn reflectie op zijn leven geleid tot een herwaardering van de liedjes uit zijn jeugd. En heeft ook hij een album met American Standards opgenomen.

Rod Stewart heeft met zijn serie uit de periode 2000-2010 de weg gebaand. Hij werd door serieuze popmuziekliefhebbers vervloekt; hij zou zijn ziel hebben verkocht. Maar intussen werd zijn muziek breed gewaardeerd en is hij er schatrijk mee geworden. Ook ik luisterde mee met mijn vrouw en heb het na lange luisterbeurten echt weten te waarderen. Veel artiesten volgden, totdat zelfs 'His Holyness' Dylan zich eraan waagde. En als zelfs Dylan ...

Zo zal James ook gedacht hebben. En dat heeft vrij aardig uitgepakt, dat moet ik zeggen. Niet alles is even goed. Tegenover een hoogtepunt als Teach Me Tonight staat een andere uitvoering van Moon River. En hoe aangenaam en warm zijn stem ook is, bij het eerste nummer klopt dit, maar voor het tweede nummer is zijn bereik gewoonweg te beperkt.

Desalniettemin een aangenaam album dat ik nog wel eens vaker zal opzetten.

In mijn coming-of-age jaren werd ik het meest geraakt door de albums van Jackson Browne, en dan nog het meest met For Everyman (1973) en Late For The Sky (1974). Een troostrijke metgezel voor die moeilijke en af en toe rumoerige tijd van mijn leven; en dat zijn die albums al die jaren altijd gebleven. Ook weet ik dat veel van mijn leeftijdgenoten zich hierin zullen herkennen. Zei het dat iedereen dan een andere LP om die reden koestert.

Ongeveer hetzelfde had mijn partner destijds met Janis Ian. Met haar song "At Seventeen" (1976) heeft Janis dit gevoel eigenlijk het meest treffend weergegeven. En via mijn partner heb ik dus Janis' muziek leren kennen en waarderen.

Zo'n jaar of 10 geleden zagen we haar optreden. Met alleen een gitaar wist ze ons bijna twee uur te boeien. En ik weet uit ervaring dat weinig artiesten dat gegeven is. Daar heb je namelijk niet alleen heel sterk songmateriaal voor nodig, maar ook een - niet gespeelde - sterke en integere persoonlijkheid. En zij had beide.

Die zelfde eigenschappen maken dit laatste album van Janis zo goed. Net zoals bij Jackson Browne is zij op haar sterkst met ballads. Als er - om eentonigheid - te voorkomen gooien ze zo af en toe een steviger nummer er tussendoor. In dit geval is dit slechts een nummer, namelijk Resist. De activistische tekst is sterk, maar verder is dit met afstand het zwakste nummer van de plaat. Ook het laatste nummer is minder slecht, maar niet geweldig. De rest is dat wel, zodat ik dit album de komende tijd nog wel eens vaker ga draaien.

Ben over het algemeen niet zo'n liefhebber van live-albums (enkele uitzonderingen daargelaten). En ook dit album valt mij wat tegen. Inderdaad wat veel bombast. Dat zal live best wel 'werken', maar zo in de huiskamer of over de oortjes komt dit bij mij volstrekt niet over.

Ben ook best een liefhebber van wat ouderwets gitaarwerk, zoals dat op zijn laatste studio-albums zo af en toe voorkomt. Maar bij de live-uitvoeringen op deze plaat gaat het wat mij betreft wat 'over the top'.

Nou ja, niet erg. Dus ga ik binnenkort gewoon weer eens een paar van de studio-albums draaien.

Heb hem bewust een flink aantal draaibeurten gegeven. En het is inderdaad een prachtalbum! Hoog niveau van de songs, dat vind ik erg belangrijk. Nu al heeft zich een aantal in mijn muzikaal bewustzijn genesteld.

Ook vind ik het gitaarwerk erg fijn. Vooral van de met elkaar dansende gitaren op This Ain't It kan ik erg genieten. En het 'Down By The River-begin van Miles kan ik Jason dan ook best vergeven.

Ik ben een kind van de vroeg jaren zeventig en ben opgegroeid met geweldige, en soms lange gitaarduels. Zoals Duane Allman & Dicky Betts, diezelfde Duane & Eric Clapton, diezelfde Eric & George Harrison, Steve Stills & Neil Young, diezelfde Neil & Frank Sampedro (later met Nils Lofgren) en Dick Wagner & Steve Hunter op de lied-albums van Lou Reed. En dat is zomaar even een greep.

Dit type gitaarwerk leek wel decennialang verboden (enkele uitzonderingen daargelaten). Maar gelukkig mag het weer. Zo hoor ik het ook regelmatig bij Dawes langskomen.

Dit album gaat waarschijnlijk hoog in mijn jaarlijst komen.

Dankzij een comment elders van markvdsteen hier terecht gekomen. En dat is nu het geweldige van MusicMeter. Ik ben een vrij goede volger van de muziek, maar door dit soort tips kan ik genieten van muziek die aan mijn aandacht is ontsnapt. Bedankt Mark!

Een erg fraai compilatiealbum is dit. En hoewel de muziek dateert van zo'n beetje de periode 2000-2015 klinkt hij meer zoals folkrock gemaakt werd eind jaren zestig en begin jaren zeventig. Denk hierbij aan Magna Carta, Ralph McTell, Bert Jansch en Al Stewart (tot aan Year of the Cat).

En daar lust ik wel pap van. Muziek die helaas de laatst decennia in de vergeethoek is geraakt - ten onrechte. Want hun muziek ben ik al die jaren zeer regelmatig blijven luisteren. En daar kan ik nu Rain Dries Your Eyes aan toevoegen. Fraai album!

Ik kende Jeff Talmadge nog niet. Maar wat een fijn album!

Heerlijke rustige luistermuziek. En dan bedoel ik dus écht luisteren, dus met aandacht.

Ja, deze gaat de komende tijd wel vaker langskomen ....

Na het prachtige Buffalo Return to the Plains uit 1995 bracht Jimmy LaFave twee (in mijn ogen) mindere albums uit, i.c. Road Novel en Texoma. De vermoedelijke reden voor die mindere periode zou in de privé-sfeer kunnen hebben gelegen. Want deze Blue Nightfall bevat een flink aantal breakup-songs.

Blijkbaar heeft hij het een en ander in de jaren daarvoor goed verwerkt, aangezien hij met dit album weer een erg hoog niveau aantikt. Nee, dit album bevat geen Not Dark Yet, geen Red River Shore of zo, maar het is wel een samenhangend album met allemaal goede songs.

Los van de privéperikelen vormt dit album een scharnierpunt in zijn oeuvre. Want Jimmy is een ware liefhebber van de blues, dus zijn al zijn vorige albums rond de gitaar gebouwd. Maar nu niet meer: dit album, en ook de andere albums hierna, zijn voor het merendeel piano-georiënteerd. Mij bevalt dat eigenlijk beter, mede vanwege het fantastische toetsen werk van Radoslav Lorkovic.

Ik zie dat ik nog nooit iets bij dit fraaie album heb gepost. Terwijl ik met dit album in 1995 voor het eerst met de muziek van Jimmy LaFave kennis maakte.

Maar ik was gelijk verkocht en ben hem al die jaren gaan volgen. Niet voor niets staat hij in mijn top-10 van artiesten. Het merendeel van zijn albums blijf ik met grote regelmaat beluisteren.

Buffalo Return to the Plains biedt een mooie staalkaart van zijn kunnen in die beginjaren. Goede songs, laverend tussen blues, country en folk. En dit album bevat met Burden to Bear, Last Train, het titelnummer en Going Home een aantal LaFave-klassiekers, die vele jaren deel uitmaakten van zijn setlists tijdens concerten.

Over concerten gesproken: het is opvallend dat er nooit een live-album van Jimmy is uitgebracht. Heel apart, zeker omdat zijn concerten over het algemeen van een heel hoog niveau waren.

Wèl is daar de prachtige Trail-serie, die veel livenummers en demo's bevatten. Ze rammelen van alle kanten, maar hebben voor mij een grote charme.

Ik draaide dit album vandaag weer eens. En wat is het toch een pracht van een album. En dan wil ik graag weer iets posten om andere MusicMeter's op dit fraaie album te attenderen. Maar wat blijkt: de laatste post is van mijzelf, drie en een half jaar geleden! En sindsdien slecht twee stemmen. Wat is dat toch met de muziek van Jimmy? Zo zonde dat hier zo weinig naar geluisterd wordt.

Dan nu weer terug naar dit album: ik hoop dat Donovan inmiddels Jimmy's uitvoering van Catch The Wind gehoord heeft. Mocht dt het geval zijn, dan heb ik het vermoeden dat hij hier heel erg tevreden over zal zijn geweest.

En nog fraaier is Not Dark Yet. Zo vaak gehoord, maar altijd kippenvel. Het accent op deze twee songs zou de indruk wekken dat de rest veel minder is. En dat is toch echt niet zo. Er zit geen zwak nummer tussen.

Staat weer lekker op. Wat een heerlijk album is dit toch.

Natuurlijk: Jimmy's uitvoering van Dylan's Red River Shore is onovertroffen. Maar verder is het niveau op het hele album erg hoog.

Ik las de bespreking van dit album door potjandosie. Hij is erg enthousiast over deze plaat. En toen zag ik dat ik dit album als een van de minste van de door mij bewonderde Jimmy LaFave had gewaardeerd. Ik was verbaasd. Heeft potjandosie gelijk en zat ik dan zo mis?

Dat laatste dus, zo moet ik na beluistering bekennen. Hoe kon ik daar destijds toch zo naast zitten? Is mij nog altijd een raadsel.

Maar afijn: wat een heerlijk album. Nu vind ik Jimmy altijd op zijn best in de ballads. En op deze plaat staan er veel ballads op. En die zijn wat mij betreft allemaal hoogtepunten. Maar een speciale vermelding voor Give Your Sweet Love to Me, vanwege het heerlijke vioolspel.

Inmiddels een vol punt erbij gedaan.

Dit fraaie Peace Town weer eens beluisterd. Nog altijd een genot om wijlen Jimmy te horen zingen. Vreemd dat er zo weinig gepost wordt. Aan de waardering kan het niet liggen: niet zoveel stemmen (dat is in de hoek van americana bijna nooit het geval). Maar degenen die wèl luisteren zijn allemaal enthousiast.

Weer gedraaid. Weer twee jaar verder. En weer geen nieuwe posts of stemmen .

Nou ja, voor mij was het weer ouderwets genieten. Dit is het laatste album dat Jimmy zelf heeft uitgebracht. Daarna heeft hij nog flink wat songs opgenomen, die postuum op het album Peace Town zijn terecht gekomen. Overigens ook nog een puik album.

Maar nu weer terug naar The Night Tribe. Hier laat Jimmy zijn romantische kant zien. Vooral in nummers zoals The Beauty of You, Maybe, Talk to an Angel en Island. De piano speelt de hoofdrol, aar laat nog voldoende ruimte voor gitaarpartijen of de viool. Heerlijk!

Na Trail Three direct deze weer eens beluisterd. Lange zit, maar wel een heel fijne zit! Nou ja, geen zit, maar tijdens een lange wandeling.

Zoals ik hierboven al aangaf heeft Jimmy mij op dit album (met zijn 12 Dylan-covers) geleerd hoe goed de songs van Dylan zijn. En dat begint gelijk met Jimmy's live-versie van Positively 4th Street. Heerlijk gedreven, met lekker jengelende orgel en gitaar. Dylan heeft - na het horen van Jimi Hendrix' versie van All Along the Watchtower - wel eens verteld dat Jimi's versie was zoals Bob het bedoeld had. Ik heb het vermoeden dat Bob Jimmy's versie van Positively 4th Street ook best goed gekeurd zou hebben.

Deze Trail Three weer eens opgezet. Heel fijn om te horen, daar niet van. Maar toen die was afgelopen kreeg ik direct zin om de eerste Trail weer gelijk erachteraan te beluisteren. Om te kijken of ik die ook nog altijd de beste van alle Trails vind.