Mmmm, ik kan de mening van Silky & Smooth helaas (nog) niet delen. Vind het een tikkie rommelig. Als ik dit vergelijk met het concert van Cody Jinks op hetzelfde fantastische podium (Cody Jinks - Red Rocks Live (2020)) valt dit op dit moment zeer zeker in het voordeel van Cody uit.

Maar afijn, bij American Heartbreak heb ik ook al een tweetal keer mijn aanvankelijke mening moeten herzien. Ik zal het live album daarom nog een aantal keren beluisteren.

Als laatste nog dit: niet dat vroeger alles beter was, maar als je in dit genre echt een prachtig liveconcert wilt beluisteren moet je even terug naar The Phoenix Concerts van John Stewart uit 1974.

Zo: 3 keer beluisterd en dat valt niet mee. Qua lengte dan, niet zozeer qua kwaliteit. Ik houd best van lange albums, maar dit is toch echt een beetje teveel van het goede.

Oké, je hoort dat de jongen barst van het talent. Er staan veel goede songs op waaruit dit talent blijkt. Maar hij getuigt ook van veel 'sturm und drang'. Ik moest onmiddellijk denken aan de jonge jaren van Ryan Adams. Destijds ook zo'n groot talent, die teveel in te korte tijd uitbracht. Een 'kwaal' waar hij sinds zijn comeback nu nog altijd aan lijkt te lijden.

Beiden zouden gebaat zijn bij iemand die hun tijdens het proces van schrijven en opname kritisch benaderd, zodat kaf van koren gescheiden kan worden. Met 20 nummers zou je hier een bijzonder goed album aan hebben over gehouden. Zeg nou eerlijk: de countryklassieker You Are My Sunshine is sinds 1940 door zo'n 350 artiesten in 30 talen opgenomen. Daar voegt de magere, en iets lullige uitvoering van Zach echt niets aan toe ....

Eigenlijk zou ik dit album 3,5 ster geven, maar om zijn onmiskenbare talent aan te moedigen doe ik daar een halfje bovenop.

Intussen het album al vele malen beluisterd. En dat is mij meer dan uitstekend bevallen.

Ik maakte voor het eerst kennis met de muziek van Zach Bryan via zijn album American Heartbreak uit 2022. En dat vond ik een heerlijk album dat met vele malen luisteren meer ging groeien. Velen vonden de lengte van ruim 2 uur teveel van het goede, maar zelf had ik daar geen last van. De enige kanttekening die ik plaatste was dat ik hoopte dat hij niet dezelfde kant zou uitgaan als hem jonge Ryan Adams. Niet alleen qua soort muziek maar ook qua productiviteit. Naar mijn mening is Ryan Adams in zijn zelf gegraven valkuil van zijn hyperproductiviteit gevallen. En ik hoop(te) dat Zach dat niet zou laten gebeuren.

Opvolger Zach Bryan vond ik een stuk wisselvalliger en mede daarom een tikkeltje minder. Op dat wat rommelige album stonden toch een paar nummers waarin hij toch weer een beetje de kant uitging van de rock-kant van Ryan Adams.

En dat is het goede nieuws van The Great American Bar Scene. Weg van de rock, het is een echt country-album geworden. Hij blijft gelukkig heel ver weg van de door hem verfoeide Nashville-sound. De sound is rauw en authentiek, hetgeen de zeggingskracht vergroot.

Op een aantal songs zijn gasten te horen, zoals John Moreland, John Mayer en zelfs Bruce Springsteen. En het zijn prima songs, maar steken niet boven de rest uit. En dat is wat mij betreft gelijk het beste van dit album: 19 nummers, samen ruim een uur muziek, met een akelig constant, maar ook een akelig hoog niveau. Ik kan er echt geen minder nummer op aanwijzen.

Indruk totnogtoe: nög beter en constanter dan American Heartbreak. En dat is heel wat.

Wat een fijne verrassing: een nieuwe van Zach Bryan. Ik ben hem nu aan het luisteren en kom hier dus op terug als ik hem een flink aantal keren heb beluisterd.

Met de lengte heb ik totaal geen moeite. Zo lang de muziek een hoog niveau aanhoudt, gaat anderhalf of twee uur snel voorbij en mag het van mij zelfs nog langer duren (mooi voorbeeld: Tom Russell - The Rose of Roscrae (2015), met zijn twee en een half uur). Dat vind ik in het algemeen, maar zeker ook in het geval van Zach Bryan.

American Heartbreak duurde iets meer dan twee uur en dat vond ik meer dan prima. De titelloze opvolger klokt net geen uur, maar vond ik toch wat wisselvalliger. Maar hij revancheerde zich met het uitstekende The Great American Bar Scene. Ook weer ruim een uur.

De eerste luisterbeurt stemt mij vrolijk. Wat knap dat zijn fors hoge productiviteit vooralsnog niet ten koste lijkt te gaan van de kwaliteit. Iets dat Ryan Adams na een aantal fraaie albums begin van deze eeuw wel overkomen is. Of moet ik zeggen: heeft laten overkomen?

Verder ook knap dat Zach (ook vooralsnog) dicht bij zichzelf lijkt te blijven, ondanks zijn spectaculaire (althans in de USA) carrière.

Na één keer luisteren had ik mixed feelings, zie mijn post hierboven. En na een aantal keer luisteren zijn de mixed feelings gebleven.

Maar ik moet zeggen: ondanks de rommelige samenstelling en de link naar Ryan Adams heeft het album toch zijn eigen charme. Fijn om te luisteren, maar kan wat mij betreft niet tippen aan American Heartbreak.