Ik zag net tot mijn grote schrik dat ik nog nooit iets heb gepost bij dit prachtalbum. Komt omdat ik pas de laatste jaren dingen post.

Maar ja, wat valt er nog te zeggen over dit album, dat hiervoor al niet door anderen is geschreven? Daarom onderschrijf ik van harte de ultrakorte recensie van Arbeidsdeskundige hierboven: "Het leven trekt aan je voorbij op dit bijzonder intense album van deze geniale artiest.".

Zijn eerste twee albums vind ik ook zeer goed, maar alles wat hij daarna heeft geproduceerd haalt bij lange na niet het niveau van deze drie albums. Zeker: wel altijd een aantal goede nummers, maar ook veel mislukte experimentjes, overbodige herhalingen en soms ook wat opvullertjes.

Doet echter niets af aan dit prachtalbum. Valt nèt buiten mijn top 10, en staat op de elfde plaats, samen met nog zo'n 30 andere platen

Toen het album in 2014 verscheen was ik erg enthousiast. Vele jaren later is dit enthousiasme iets bekoeld. Er valt namelijk best wat aan te merken op dit album. Sommige nummers zijn vrij middelmatig, en ook de uitvoering had hier en daar wat beter gekund.

Maar aan de andere kant: waarom heeft Savannah Rose zich dan vele dagen lang als een oorwurm zich in mijn hoofd genesteld? Gebeurt me niet iedere dag.

Weer eens beluisterd. Tikkie minder enthousiast dan ik hierboven beschreef. Maar nog altijd een erg lekker album, dat beslist niet verveelt. Maar toch een halfje eraf.

Door bovenstaande post dacht ik: "Verrek, die heb ik destijds ook gekocht en moet dus nog ergens in mijn verzameling staan". Sinds die tijd nooit meer aan gedacht; luisteren dus maar.

En inderdaad, een fraai album. Vooral de ballads zijn prachtig. Als Elliott bij Ballad of the Soldier's Wife begint te zingen, doet hij denken aan Tom Waits. Maar dat verandert al snel zodra Iain de zang overneemt. En alles klinkt alsof het gisteren gemaakt is.

De stemmen van beide heren kleuren mooi samen. Jammer dat het bij slechts één plaat gebleven is.

Dit smaakt dus naar meer. Van Elliott natuurlijk, en ook weer het werk van Iain beluisteren. Oh ja, ook nog wat Peter Case, of Dan Fogelberg en ......

So much to do, and so little time.

Naar aanleiding van bovenstaande post ben ik dit album weer eens gaan beluisteren. Toen het uitkwam was ik zwaar onder de indruk en vond ik jarenlang dat hij hier gevaarlijk dicht in de buurt kwam van de door mij bewonderde Nick Drake.

Nu - vele jaren later - ben ik minder onder de indruk. Nog altijd mooi, daar niet van. Maar toch een halfje eraf ...

Je hebt helemaal gelijk. Het is inderdaad zo dat ik dit 'anders' hoor dan in de jaren zeventig. Maar dat geldt dan vooral de uitvoering en de productie. Als ik dit wegdenk en me beperk tot de songs zèlf, reken ik Elvis Costello tot de eredivisie van pure songsmids. Een vrij select gezelschap, waaronder ik onder anderen schrijvers schaar zoals Bob Dylan, Paul McCartney, Ray Davies, Randy Newman, Ron Sexsmith & Paul Simon.

Daarom zal ik het advies van vinejo gaan opvolgen en dit album de komende tijd nog een aantal keren beluisteren.

Al een tijd niet meer geluisterd, dus werd het weer eens tijd: het debuutalbum van Brian Eno. Hij wilde na het debuutalbum van Roxy Music wat meer de kant op van Virginia Plain, maar kreeg daarvoor te weinig ruimte. Dus solo, en dat was geen verkeerde keuze. Eerst wat experimentelere rockalbums, maar als snel sloop de ambient binnen. Niet verkeerd, wat mij betreft (denk aan zijn bijdragen aan de Berlijn trilogie van Bowie), maar voor mij toch iets teveel ambient.

Nee, geef mij maar een portie gezonde gekte, zoals op dit album. En daar vind hij een fijne partner in Robert Fripp, die ook wel eens buiten de lijntjes wilde kleuren. Herbeluistering beviel mij prima, het houdt de muzikale oren een beetje fris. Alleen al Baby's on Fire en Blank Frank maken mijn dag al goed.

Zojuist weer een opkikkertje gehad in de beluistering van Brian's debuutalbum Here Come The Wam Jets.. En kreeg gelijk weer zin in de opvolger met de prachtige titel Taking Tiger Mountain (by Strategy).

De prettige gekte van het debuut is iets verminderd. Qua muziek althans. De prettige gestoordheid zit hem dit keer meer in de teksten. Wat absurd, en vaak erg komisch. En het gekke is, het blijft nog altijd een feest om naar te luisteren. Na ruim 50 jaar!

Dit album weer eens beluisterd. En waar ik destijds heel erg enthousiast was ben ik het nu eens met potjandosie. De kwaliteit van de songs is erg wisselend, vandaar een halfje eraf.

Dat laat onverlet dat songs zoals Louis Armstrong's Broken Heart en Two Fires toch wel zeer fraai zijn.