Grappig hoe dit forum zo af en toe werkt. Ik houd niet van hip-hop of metal en ga dus ook niet luisteren naar nieuwe albums in deze genres waar mensen enthousiast over zijn. Ik weet namelijk dat ik waarschijnlijk niets aan ga vinden.

Bij dit album werkt dat anders: omdat de drie heren een verleden hebben in de prog-rock en metal gaan liefhebbers van deze genres hier naar luisteren. En dan blijkt de muziek op Troika niets, maar dan ook helemaal niets met progrock en metal te maken te hebben. Tja, en dan gebeurt het natuurlijk wel eens dat deze teleurstelling via een lage waardering geuit wordt.

Hadden ze maar eerst de goede review van Marco van Lochem moeten lezen. Die slaat met zijn genoemde referenties de spijker op de kop. Al komen bij mij de namen van Venice en America nog nèt iets eerder bovendrijven dan die van CSN.

Nu ben ik zowel fan van veel prog-rock acts als van CSN, Venice en America en dus val ik met de neus in de boter. Ik vind het namelijk een heel fijn album, dat al een hele tijd op repeat staat. Met de twee steviger nummers King for a Day en Second Hand Sons heb ik niet zo veel, maar ze hinderen mij ook weer niet. Dit laatste nummer kent daarentegen wel nog een erg leuk Jimi Hendrix-achtig intro.

Het bonusnummer is een alternatieve (en wat langere) versie van Julia. Nou vind ik de trend om bonusnummers op sommige uitgaven toe te voegen in het algemeen niet fijn: de commercie krijgt meestal voorrang op de kunst. Maar in dit geval vind ik beide versies wel mooi.

Inmiddels al flink wat luisterbeurten verder. Maar blijft indruk maken.

Het is pas halverwege het jaar, maar ligt samen met Richard Thompson - Ship to Shore, John Moreland - Visitor en Reinhard Mey - Nach Haus (ik weet het, beetje vreemde keus in dit rijtje) op pole-position voor plaat van het jaar.

Heb het album beluisterd. En tja, wat moet ik hier nou van vinden? Bij zijn vorige album schreef ik:

"Ik volg Damien sinds 2000. De periode 2000-2008 vind ik nog altijd met afstand zijn beste periode. Met de komst van producer Richard Swift in 2010 is hij / zijn zij een andere richting ingeslagen. Dat heeft hem meer nieuwe fans opgeleverd. Maar voor mij gold dit niet: ik beluister weliswaar nog altijd al zijn albums, maar die met Swift vind ik niks aan.
Na het overlijden van Swift in 2018 is Damien weer meer eenvoudiger geproduceerde muziek gaan maken. Zo ook dit album. En het is best goed genietbaar, net zoals de twee daarvoor. En een song schrijven kan hij nog altijd.
Maar toch mis ik iets. Ik denk dat het aan de kwaliteit van de songs ligt. Die vind ik gewoon minder dan die uit zijn eerste periode. Of het ligt gewoon aan mij en ben ik er zo aan gewend geraakt dat Damien mij niet meer kan verrassen ..."

Beetje vreemd om mezelf te quoten, maar bij dit nieuwe album is het gewoon weer hetzelfde. Ook dit album klinkt (net zoals In the Shape of a Storm, What's New, Tomboy? & The Monster Who Hated Pennsylvania) best aardig. Maar het raakt me gewoon niet (meer). En af en toe vind ik zijn stem zelfs een beetje zeurderig. Had zo'n 15-20 jaar geleden nooit gedacht dat ik dit ooit eens zou zeggen ...

Na het luisteren naar The Innocent Age en Souvenirs is het vandaag de beurt aan Nether Lands. Een tikkeltje minder dan deze twee, maar niet veel minder.

Het album is (deels) opgenomen in Nederland, een dorpje hoog in de Rocky Mountains in de buurt van Denver. Vandaar de titel. En omdat ik daar ook eens ben geweest moet ik toch af en toe dit album weer beluisteren.

Na het beluisteren van The Innocent Age had ik gelijk weer zin in Souvenirs. Fijn gevarieerd album met prima niveau van de songs. Maar de tweede stem van Graham Nash op Part of the Plan en het geweldige snarenwerk van Joe Walsh en Al Perkins op As the Raven Flies zijn voor mij altijd dé reden om dit album weer te beluisteren.

Zo af en toe heb ik weer eens een Dan Fogelberg-periode. En hoewel ik hem heb leren kennen met Souvenirs, merk ik dat ik toch het snelst grijp naar The Innocent Age. En dat ik dan nooit teleurgesteld word.

Een heel fijn album dat uitstekend de tand des tijds weet te doorstaan.

Een echte gitaarplaat: en dat past wel in mijn straatje. De meeste nummers bevatten veel en vooral fraai gitaarwerk, Zowel elektrisch als akoestisch, en vaak samen. En dan ook nog veelvuldig gebruik van een pedal steel zowel als lap steel gitaarwerk. En dan ben ik al snel 'om'.
Nu is er bij gitaaralbums al snel het gevaar dat iedereen zijn kunstje wil showen: "kijk mij eens een geweldige solo doen". Maar dat is op dit album nooit het geval. Al het gitaarwerk staat ten dienste van de song.

En daar zit wat mij betreft dan ook het minpuntje van dit album: niet alle songs zijn even sterk. Zo ben ik normaal wel 'in' voor songs waarin het naar het einde toe crescendo gaat, maar in het geval van Here Comes the Flood wil het bij mij nog niet wennen.
En ik snap dat op een album eentonigheid vermeden moet worden, maar de uitbundige blazers op het rockende, maar verder simpele Help Us Het Along, zijn bij mij ook op het randje.

Positief is dan wel weer Daniel's stem, die binnen dit genre uitstekend past. En af en toe een tweede vrouwelijke stem (zoals bijvoorbeeld in Slow Mornings), doet zijn muziek ook best goed.

Al met al dus een lekker album dat ik de komende tijd regelmatig nog ga beluisteren.

Gisteren weer eens gedraaid. En wat is dit toch een prachtalbum. Niet gek. Want hoewel Darrell vrij onbekend is, is hij toch een van de meestgevraagde sessie-muzikanten en liedjesschrijvers van Nashville. Veel van zijn songs zijn door anderen gecoverd, waaronder de Dixie Chicks, Heb Mo, Travis Tritt en Patty Loveless.

En hoewel het album 20 nummers telt staat er werkelijk geen mindere op. Klasse!

Dave Mason is toch een zeer ondergewaarde artiest op dit forum. Onterecht want hij heeft veel heerlijke songs geschreven en uitgevoerd. Geen meesterwerk gemaakt (hoewel It's Like You Never Left een beetje in de buurt komt), maar op ieder album staan - naast enkele opvullertjes en niemendalletjes - toch altijd een paar memorabele songs.

Zo ook op zijn debuutalbum. Zo zijn Sad and Deep as You, Shouldn't Have Took More Than You Gave en Look at You Look at Me (met een geweldige gitaarsolo) toch echt wel fraaie songs.

Minpunt blijft toch wel de vlakke productie.

Album met enkele goede, maar dan ook erg goede songs. Uiteraard zijn versie van All Along The Watchtower, maar daar heb ik hierboven al genoeg gezegd. Relation Ships is ook fijn, en datzelfde geldt voor Harmony & Melody.

Maar daar houdt het ook wel op. Zo staat er - na die op It's Like You Never Left - weer een versie op van Every Woman.Nu hebben andere artieste dat in het verleden ook wel eens gedaan, zoals onder andere Little Feat en Townes van Zandt. Maar dan waren ze niet tevreden over de oude versie en was de nieuwe versie dus ook wel beter. Maar in het het geval van Dave geldt dat niet: want waarom zou je de nieuwe versie in vredesnaam slechter dan de vorige maken?

Tja, en Bring It on Home to Me is niet slecht, maar wat voegt deze emotieloze versie van het inmiddels uitgekauwde nummer toe?

Al met al: een halfje eraf.

Waar Alone Together nog te lijden had onder een vlakke productie, kan dat niet gezegd worden van deze It's Like You Never Left. Niet te leeg, niet te vol, en altijd kristalhelder. En allemaal goede tot zeer goede songs, wat wil je nog meer?

En als bonus nog geweldig gitaarwerk van Dave zelf. Ik schaar hem in de brede groep topgitaristen met een geheel eigen en herkenbare sound, zoals Carlos Santana, Andy Latimer (Camel), Steve Hackett (Genesis), Duane Allman (Allman Brothers Band), David Gilmour (Pink Floyd).

Zelf denkt Dave daar overigens heel anders over. In de Lindsey Buckingham-loze periode van Fleetwood Mac maakte Dave Mason als gitarist deel uit van deze band. Hij vetrok al snel, naar eigen zeggen omdat hij het moeilijk vond om de grote schoenen van zijn voorganger te moeten vullen.

En wat ook sprekend is: kort na dit album nam Dave Jim Krueger als 'echte' solo gitarist in dienst. Nee, Dave Mason liep bepaald niet over van zelfvertrouwen, ook niet als gitarist.

Heeft vermoedelijk te maken met zijn voorgeschiedenis. Hij was in de sixties goed bevriend met Jimi Hendrix. In 1967 zat hij samen met Jimi Hendrix in diens appartement naar het destijds net verschenen All Along the Watchtower van Bob Dylan te luisteren. Samen kwamen zij tot de bekende Hendrix-versie, waarop Dave de 12-snarige akoestische gitaar speelt, en dezelfde versie die in 1969 op Electric Ladyland belandde.
Verder speelde hij samen met George Harrison en Eric Clapton. Hij maakte zelfs deel uit van de eerste line-up van Derek & The Dominoes, maar ruimde al snel het veld voor Duane Allman.

Tja, en als je al zo jong al deze grootheden van erg dichtbij hebt zien en horen spelen, dan snap ik wel dat hij zijn eigen spel fors onderschatte.

Hij weet het uiteraard niet, maar ik kan tot op de dag van vandaag genieten van zijn gitaarspel.

Nummers niet echt bijzonder, stem matig, maar luistert desondanks aangenaam weg. Zal ik de komende tijd nog wel eens beluisteren.

Op zich een aardig album. Prima songs, dat is zeker. Maar die stem: nee, die valt bij mij slecht. Denk niet dat ik hier nog vaker naar ga luisteren.

Ik volg Dawes al sinds Nothing is Wrong. En ja, het leunt inderdaad wel erg op de Laurel Canyon Sound van de begin jaren zeventig. En ja, de zanger is niet echt bijzonder.

Maar waarom blijf ik de albums van Dawes dan zo vaak draaien? Vaak is dat de sound en dat wordt erg bepaald door de producer. In dit geval is dat David Rawlings, die uiteraard ook hier en daar meespeelt en zingt, evenals zijn muzikale partner Gillian Welch. En die sound is warm en gloedvol.

En een tweede reden waarom ik Dawes zoveel beluister is de kwaliteit van de songs. Die is er per album op vooruit gegaan. Met All Your Favorite Bands als voorlopig hoogtepunt. De eerste zes nummers zijn stuk voor stuk fantastische nummers, die in je hoofd blijven rondspoken. Geweldig om te luisteren tijdens lange autoritten. Zo tik ik bijvoorbeeld zo'n beetje op het stuur mee met het ritme van de hihat's in I Can't Think About It Now. Mijn inziens het beste nummer van Dawes.

Het is dat de volgende twee nummers een tikkie minder zijn, en wat mij betreft had Now That It's Too Late, Maria best enkele minuten korter gemogen (hoewel ik gek ben op lange nummer). Anders had Dawes zijn meesterwerk gemaakt.

Ben wel een fan van Dawes, maar in het algemeen niet zo'n fan van live-albums. Tuurlijk, er zijn in de loop van de muziekhistorie live-albums die ik wèl kan waarderen. Dat zijn dan albums die iets speciaals brengen ten opzichte van de studioversies. Dat kan van alles zijn, van afwijkende en betere live-uitvoeringen tot het in de huiskamer brengen van de speciale sfeer die sommige concerten zo fijn maken.

In het geval van Dawes is sprake van iets anders: zoals zoveel muzikanten waren ook zij (artistiek zowel als financieel) gehinderd door de lockdowns tijdens de coronajaren. En net zoals sommige bands kwamen zij op het idee om een concert te streamen. Maar zij deden het in oktober 2020 een tikkie anders: vermoedelijk geïnspireerd door het 'Get Back'-concert van de Beatles (een jaar later als docu uitgebracht) speelde ze live op het dak van de studio, en dan te streamen tot in de huiskamer. Linke boel, want ze speelden voor het eerst in maanden weer eens samen, er is geen interactie met het publiek, en dus ook geen applaus.

En tòch slagen ze erin om er energie en betrokkenheid in te leggen, en dat maakt het voor mij toch een lekker album.

Wat ik ook fijn vind is dat de gitaren weer flink aanwezig mogen zijn, soms zelfs kleine gitaarduelletjes die doen denken aan de legendarische voorbeelden uit de vroege jaren zeventig (Clapton & Allman, Stills & Young, Wagner & Hunter bij o.a. Lou Reed). Heerlijk!

Ook de setlist is uitstekend, hoewel ik mijn favoriete Dawes-nummer I Can't Think About It Now een beetje mis.

Ik zal het album in de toekomst best nog wel geregeld beluisteren, maar verheug me ook wel weer op het aangekondigde studioalbum, dat op 22 juli gereleased word.

Zo: ik heb dit album zowaar een hele week geluisterd en gewacht met mijn eerste indruk. En dat is niet zonder reden. Dit nieuwe album van Dawes is namelijk best een lastige om iets van te vinden.

Ik ben vanaf het begin fan van deze band. Hun versie van folk en country kon mij zeer bekoren, met een stijgende lijn tot het voorlopige hoogtepunt All Your Favorite Bands uit 2015. Fijne muziek, echt 'spekkie voor mijn bekkie'.

Maar toen wilden ze wat anders, en dat kan ik op zich best waarderen. Maar helaas gingen ze daarvoor in zee met Blake Mills, die met zijn productie ervoor zorgde dat het album We're All Gonna Die een heuse mislukking werd.

Waarschijnlijk zijn ze hier zelf ook van geschrokken en hebben ze voor de volgende twee albums weer gekozen voor Jonathan Wilson, die ook hun eerste albums produceerde. En ja hoor: hun vertrouwde sound was weer terug. Twee heel fijne albums, hoewel ze niet konden tippen aan All Your Favorite Bands.

Korte tijd geleden verscheen het live album Live from the Rooftop (Los Angeles, CA 8​.​28​.​20), een samenvatting van hun werk tot dan toe met uitvoeringen van hun beste nummers en een heerlijke dominante rol voor de gitaar. Het leek er sterk op dat met dit album een fase werd afgesloten.

En dat is ook zo. De wens om buiten de gebaande paden te treden bleef aanwezig, en dat doen ze dus ook op Misadventures of Doomscroller. Maar gelukkig hebben ze opnieuw voor Jonathan Wilson gekozen, met het resultaat dat ze genoeg experimenteren, maar nergens uit de bocht vliegen.

Op dit album hebben ze bewust gekozen voor langere nummers. Het was hun uitdaging om over een langere tijdspanne de spanning in hun muziek te houden, en herhaling of verveling buiten de deur te houden. De keuze van Dawes voor langere nummers, met langere intro's en outro's, en met veel tempowisselingen, is een moedige in dit tijdperk waarin muzikanten door streamingdiensten betaald worden voor nummers die minstens 30 seconden worden beluisterd. Dat dwingt immers tot nummers met een heel korte aanloop, en waar snel de hook of riff te horen moet zijn.

Het eerste nummer Someone Else’s Café / Doomscroller Tries to Relax maakt de insteek van de band direct duidelijk. Bijna 10 minuten lang, met veel breaks en tempowisselingen, iets wat vroeger vooral werd gebruikt binnen stromingen zoals progrock of jazz(-rock). Ik moet toegeven: het is best wennen, maar na vele malen luisteren valt het nummer dan eindelijk.

Het hierop volgende Comes in Waves is wat rustiger, en ook minder experimenteel en wat korter, maar luistert heerlijk weg. En na ruim 4 minuten volgt een heel fijne gitaarsolo die qua geluid doet denken aan Andy Latimer, waardoor het nummer al een beetje richting Camel begint te klinken.

En dan komt het bijna 9 minuten durende Everything Is Permanent. Ook hier is weer ruimte voor het experiment: het begint met een Eagles-achtige samenzang op een conventioneel rustige melodie, maar later volgen breaks en een tussenstuk waarbij ik - gek genoeg - meer moest denken aan Zappa (gitaar en Hot Rats). Heerlijk nummer dat niet snel gaat vervelen.

Ghost in the Machine is het enige stevige en uptempo nummer. Het experiment is weg, het nummer strak en doet mij een beetje denken aan de sound van The Allman Brothers Band. Geen spannend nummer, maar best lekker en mooi zo centraal op dit album.

En daarna volgen twee rustiger songs, hoewel ik zelf Joke in There Somewhere en Joke in There Somewhere [Outro] samen toch echt als een geheel nummer van 7 minuten beschouw. Niet spannend, maar wel rustig en best lekker.

Het afsluitende Sound That No One Made (Doomscroller Sunrise) is een soort tegenhanger van het eerste Doomscroller-nummer. Het duurt ook weer 9 minuten en is een soort rustiger reprise van het eerste nummer. Mij lijkt het dat ze geïnspireerd zijn door Pink Floyd, die hun Wish You Were Here begon met het lange Shine on You Crazy Diamond (Parts I-V) en het album afsloot met de eveneens lange reprise Shine on You Crazy Diamond (Parts VI-IX).

Al met al een geslaagde koerswijziging van Dawes. Je moet er weliswaar wat moeite voor doen maar je krijgt er dan ook veel voor terug!

De laatste dagen een paar keer beluisterd. Ik merk dat ik het lastig vind om mij op dit moment een oordeel te vormen. Maar dat had ik bij hun vorige album ook al. Want hoezeer ik ook kon smullen van hun wat traditionele americana of countryrock van hun eerste albums (met als hoogtepunt All Your Favorite Bands), ik kan het erg waarderen dat ze ook nieuwe wegen durven in te slaan.

Soms mislukt dat, zoals op We're All Gonna Die, met irritante electronica en een slechte productie van Blake Mills. Maar het lukte daarentegen wel weer erg goed op het experimentelere en avontuurlijker Misadventures of Doomscroller.

Tja, en dan nu Oh Brother. Het is minder avontuurlijk dan Misadventures of Doomscroller, maar keert ook weer niet terug naar de oude sound. Gebleven zijn de tempowisselingen en af en toe wat jazzy gitaarspel. Wat opvalt is de heldere, maar ook wat droge productie. Met name het drumwerk. En ik weet inmiddels dat ik nog vaak moet luisteren. Maar totnogtoe zijn er nog niet veel nummers die blijven 'hangen'. Laat ik eens beginnen met een wat voorzichtige drie-en-een-halve ster.

Na het geweldige All Your Favorite Bands was We're All Gonna Die voor mij een fikse tegenvaller. Deels door de mindere kwaliteit van de songs, maar grotendeels ook door de foute productie door Blake Mills.

Blijkbaar heeft Dawes dit zelf ook gezien, want op Passwords hebben ze gelukkig weer een beroep gedaan op Jonathan Wilson, die ook hun eerste twee albums produceerde. En diens prachtige warme geluid is weer terug.

Maar ook de songs zijn weer sterk. Fijn dat Dawes 'weer' terug is!

Erwinz merkt hierboven terecht op dat Dawes op dit album buiten de lijntjes kleurt. Maar dat had van mij beslist niet gehoeven. Vooral de inzet van electronica doet de muziek van Dawes geen goed. Nee, ik ben geen fan van de productie van Blake Mills.

Maar er is nog iets wat mij tegenvalt: waar ik bij All You Favorite Bands nog opmerkte dat er een stijgende lijn zat in de kwaliteit van de songs is er op dit album sprake van een daling. Nee, geen enkel nummer beklijft en dat is jammer ...

Vanwege de enthousiaste reacties beluisterd. Is mij echter niet zo bevallen.

Dat heeft wellicht iets met mijn verwachtingen te maken. Die lagen onbewust iets in de hoek van de albums van Het Zesde Metaal. En - vanwege Broeder Dieleman - alsmede de hoes ook iets in de hoek van At the Close of Every Day - De Geluiden van Weleer. Dat album is verpakt in een soort gebedenboek en de zang is in een daarbij horend Oud Hollands.

Maar wat ik hoorde riep allerlei referenties op. Zo deden mij de eerste 8 minuten van Alle Roem Is Uitgesloten mij onmiddellijk denken aan de nummers op het eerste album van Ummagumma van Pink Floyd. Bijvoorbeeld Careful with That Axe, Eugene of Set the Controls for the Heart of the Sun. Maar daar gebeurt toch echt iets spannenders.

En zoiets gebeurde mij ook bij Grafschrift. Mijn muzikaal geheugen sprong direct naar de dodenmarsen op Closer van Joy Division.

Tja, en dan de op enkele plaatsen terugkerende gezangen, die herinneren aan de gezangen uit de Katholieke en de Protestantse Kerk. Kan ook haast niet anders met een samenwerking van een West Vlaming en een Zeeuw.

En die religieuze link is mij teveel. Hetzelfde had ik overigens bij de laatste van Nick Cave. Nou kan ik best wel wat hebben, bijvoorbeeld met de korte reli-periodes van Bob Dylan en Van Morrison. Maar in het geval van De Mannen Broeders (waarom trouwens die hoofdletters?) en Nick Cave is het wat mij betreft 'over the top'.

Evengoed begrijp ik ook best wel dat veel mensen hierdoor geraakt worden. Daarom laat ik mijn waardering achterwege.

Verrassend lekker album. Nu even geen big band, maar een piano georiënteerd album, vooral dankzij oude rot Jeff Franzel. Zo komt Dennis’ stem nog beter tot zijn recht. Hij is als zanger volwassener geworden.

Prima gearrangeerd, klein en intiem. Veel piano, af en toe een cello of viool. Mooi.

De eerste drie nummers zijn al geweldig. Maar het hitje van Jennifer Lopez (geschreven door Jeff) is niet best. En She had voor mij ook niet gehoeven. Maar de andere nummers zijn dan weer dik in orde.

Dankzij de lovende woorden van Lura en potjandosie ben ik dit album gaan luisteren. En ik kan ze alleen maar gelijk geven: prachtig album.

Er wordt hierboven gerefereerd aan de muziek van Mary Gauthier en Gillian Welch. Niet ten onrechte, hoewel Diana zeker wel haar eigen stijl heeft. Ik luister erg graag naar de albums van beide dames en snap niet dat ik dit album destijds gemist heb. Maar dat is nu juist de kracht van MusicMeter. En het is nooit te laat om dit soort pareltjes te ontdekken.

Op NPO5 draaide Jaques Klöters het nummer Caledonia. Dit had gelijk mijn aandacht gevangen. De volgende dag even gegoogeld en op Dougie uitgekomen. Ik had nog nooit van hem gehoord, maar ik zal de komende tijd nog eens meer van hem gaan beluisteren.