Ik betrapte me er op dat ik - wanneer ik zin had om iets van Randy te luisteren - altijd terug greep op zijn prachtige albums uit de jaren zeventig. Terwijl ik Bad Love destijds een prima album vond. Tijd dus om deze weer eens opnieuw op te zetten.

En ja hoor: ik heb dit album onterecht een beetje vergeten. Het is een heerlijk album, waar ook enkele klassiekers op staan, zoals onder meer Better Off Dead, Every Time it Rains, My Country, en natuurlijk het fantastische I Miss You.

Ik heb mijn lesje geleerd en ga nu ook weer eens luisteren naar Harps and Angels en Dark Matter.

Wat blijft dit album zich toch goed houden! En wat is Randy Newman toch een geweldige songschrijver.

Ik hoop alleen dat nieuwe luisteraars het cynisme in sommige van teksten goed kunnen begrijpen, zodat ze niet gecanceld worden

Zojuist met veel plezier Good Old Boys weer eens geluisterd. En daarom gelijk maar Little Criminals er achteraan. Dat is het voordeel van platen die iets meer dan een half duren.

En wat staan er weer veel pareltjes op: In Germany Before the War, Texas Girl at the Funeral of Her Father en Baltimore zijn nog altijd fantastische songs. En de rest doet er niet veel voor onder.

Nou, ik heb deze weer eens beluisterd. Ik had altijd een zwak voor Reggie Knighton. Samen met Greg Kihn en Matthew Sweet maakten zij in de jaren zeventig heerlijke popmuziek, die geleidelijk aan veranderde in typisch Amerikaanse powerpop. Bij Greg leidde dat in 1983 tot zijn grote USA nummer 1 hit Jeopardy. En voor mij eindigde het daar. Ik geef de voorkeur voor zijn wat luchtige werk uit de jaren zeventig.

En bij Reggie begon het in 1977 en eindigde het bij zijn tweede album uit 1978. Daarna was het afgelopen.

Het was best wel fijn om het album na al die jaren weer eens te horen. Leuke popsongs van wisselende kwaliteit.

Tja, en destijds onderscheidde dit album zich door een heel helder geluid. Maar anno 2024 kan hij zich daar niet meer mee onderscheiden. Halfje eraf, dus.

Dit jaar dus exact 50 jaar geleden dat dit concert is opgenomen en uitgebracht. Ik blijf deze dus enkele keren per jaar beluisteren.

Het lijkt zo simpel en vanzelfsprekend, een man en zijn gitaar en zijn liedjes op een podium. Maar dat is het niet. Om maar wat te noemen: de door mij bewonderen Steve Earle kan kiezen uit een zeer uitgebreide catalogus aan goede songs. Maar ga eens kijken als hij - enkel met zijn gitaar - op het podium staat: nee, dan slaat het dood neer. Hoezeer de man ook zijn best doet.

Maar het kan wel: zo zag ik bijvoorbeeld dat Janis Ian (een aantal jaar geleden) wél het publiek anderhalf uur kon boeien.

En daarin slaagt Reinhard Mey dus ook met verve. Vooral door de enorme variatie in songs en daarbij horende sferen. Nu eens intiem, dan weer satirisch. En hij schakelt makkelijk tussen absurdisme en melancholie. Jeugdherinneringen wisselen weer af met de beschrijving van de verschijnselen van de (destijds) moderne tijd.

Wat een album, wat een feest om te luisteren!

Dit album is nu een half jaar uit. En ik blijf hem toch nog altijd regelmatig draaien. Een blijvertje dus, dat kan ik nu wel zeggen.

Destijds stond hij op een fraaie 4e plek in mijn concept top 20 van dit jaar. En hoewel er sindsdien veel moois is verschenen staat hij daar nog steeds.

Beetje vreemde tic, waar ik geen enkele verklaring voor heb: bij sommige artiesten/bands grijp ik (als ik er weer eens zin in krijg) geregeld naar de in het algemeen als 'minder' beoordeelde albums. Dat heb ik bijvoorbeeld als ik weer eens zin heb in bijvoorbeeld Van Morrison of Al Stewart.

Maar bij anderen werkt dat juist precies andersom. Zoals bijvoorbeeld bij Genesis, maar dus ook bij Renaissance. En zo draaide ik weer eens deze Ages Are Burning, en direct daarna Scheherazade and Other Stories. Iets meer dan 50 jaar oud en niets van zijn zeggingskracht verloren.

Als ik zin krijg in muziek van een artiest of band, beluister ik vaak een paar albums achter elkaar. In veel gevallen hoor je zo heel goed de ontwikkeling die ze doormaakten.

En dus na het beluisteren van Ashes Are Burning dan direct ook deze Scheherazade and Other Stories beluisterd. Dat loopt allemaal heerlijk in elkaar over. En waar ik bij Ashes Are Burning geen enkel nummer eruit vind springen heb ik dat hier wel. Niet dat ik The Vultures Fly High en Ocean Gypsy niet goed vind, maar Trip to the Fair en het heerlijk lange Song of Scheherazade zijn voor mij de toppers op dit album.

Naar aanleiding van de post van potjandosie weer eens beluisterd, samen met die twee prachtalbums I Want to See the Bright Lights Tonight en Shoot Out The Lights.

En dit album is inderdaad minder dan die twee, maar dan slechts een tikkeltje. Het is iets minder consistent, maar bevat daarentegen met Night Comes In en Dimming of the Day / Dargai een tweetal nummers dat ik vrij hoog in mijn top-10 van hun songs zou plaatsen.

Bij mij precies hetzelfde verhaal als bij potjandosie. In 1968 begonnen met Jimi Hendrix, Who, Led Zeppelin. Iets later volgde CSN(&Y), Young solo, Van Morrison, Yes, Genesis, Jethro Tull, Gentle Giant, ELP en nog veel meer.

Maar vooral geen folk, dat was ook voor mij muziek voor opa's en oma's. Pas heel veel jaren later begon ik mij - met als opstapje de countryrock van de begin jaren '70 - te interesseren voor de oorsprong van deze muziek. En zo kwam ik terecht bij Townes van Zandt, Steve Earle, Chip Taylor, John Prine, Guy Clark en Ry Cooder. En via hen weer bij Hank Williams, Woody Guthrie en de Appalachian folk. En ja, allemaal muziek van amerikaanse bodem.

En het duurde weer vele jaren voordat ik de Britse folk ging ontdekken. En dat was weer eens fijne ontdekkingsreis. Mijn eerste gidsen waren Nick Drake, John Martyn en vooral Richard Thompson. Eerst zijn volledige oeuvre, en pas daarna (ik weet het: schaamrood op de kaken) de albums die hij met zijn Linda maakte. Zeker drie klassiekers, waaronder dit album.

Ik ben het dan ook volledig met potjandosie eens, behalve met zijn opmerking "Een fenomenaal, tijdloos album. Beter zou het nooit meer worden". Dat werd het in mijn oren wel in de vorm van hun laatste meesterwerk Shoot Out the Lights. Een gezamenlijke(!) zeer intieme terugblik op de teloorgang van hun relatie. Een hartverscheurende plaat.

Nadeel van iemand met zo'n groot oeuvre met een erg hoog niveau is dat je sommige albums minder vaak draait dan ze eigenlijk verdienen. Zo viel mij op dat ik telkens weer geneigd ben om terug te vallen op zijn albums van de jaren negentig.

Daarom maar weer eens 13 Rivers gedraaid. En wat is ook dit album weer goed. Hij begint al lekker met het verpletterende The Storm Won't Come, maar ook daarna valt genoeg te genieten.

Het blijft opmerkelijk dat Richard's album altijd zo'n belachelijk hoog niveau halen. Zelfs de tikkeltje mindere albums bevatten altijd weer enkele prachtnummers.

Dus ook dit album is weer erg fraai. Zoals hierboven vermeld is het absolute hoogtepunt de fantastische gitaarsolo op If Love Whispers Your Name. Die kan zich meten met die op Can't Win (de versie op de verzamelaar Watching The Dark). En hij blijft het gewoon nog doen: luister maar naar The Storm Won't Come op zijn laatste volledige album 13 Rivers. Allemaal huiveringwekkend mooi.

Tja, wat moet ik hier nu mee? Ik ben een grote liefhebber van het werk van Richard Thompson.

Maar zijn laatste studio-album 13 Rivers dateert van 2018. En vanaf 2017 heeft hij maar liefst 5 live-albums uitgebracht. En kort daarvoor nog 3 albums met Acoustic Classics. Sommige solo en sommige met band. Nooit slecht, want daarvoor zijn zijn songs veel te sterk, en wordt er op alle albums prima gemusiceerd.

Zo ook op deze Live from Honolulu, dit keer als akoestisch trio. Mooie songs, en virtuoos gitaarspel van Richard, zoals we dat al jaren van hem kennen. En ook Danny Thompson (geen familie) is een meester op de staande bas.

Maar hoe goed ook, 73 minuten is toch echt iets teveel van het goede. Daarom maar een matige score.

Het wordt echt tijd dat hij weer eens met nieuw werk op de proppen komt.

Naar aanleiding van bovenstaande reacties het album weer eens beluisterd, en dan speciaal gelet op de laatste twee nummers. En ik moet zeggen: ik ben het meer eens met Juveniles dan met potjandosie. Ik vind ze echt tot de betere behoren.

Maar dat geldt wat mij betreft voor het gehele tweede deel van het album. Stuk voor stuk goede songs. Maar omdat ik nu een aantal songs van het eerste gedeelte wat gewoontjes vind gaat er bij mij nu toch een halfje af.

Helemaal met het bovenstaande eens: weer erg fraai. Maar ik blijf toch hopen op een volwaardig album ...

Ik maakte pas in 1993 kennis met de muziek van Richard Thompson via de verzamelaar Watching the Dark. Een overzicht van de beginjaren met Fairport Convention, via de albums die hij samen met zijn Linda maakte tot aan het begin van zijn solocarrière tot 1993. En dat is ruim drie en een half uur genieten, waarom ik deze nu nog altijd vaak beluister. Maar uiteraard ben ik al deze albums uit die periode gaan verkennen en ben sindsdien altijd een trouwe fan gebleven.

De laatste jaren was ik aan het wachten op nieuwe werk. En dat is er eindelijk van gekomen in de vorm van deze Ship to Shore. Het heeft 5 jaar geduurd, maar het wachten meer dan waard. Want het is een geweldig album, waarvan ik - na een paar dagen luisteren - nu al durf te stellen dat het zich kan meten met zijn beste albums uit de jaren negentig, zoals Rumor and Sigh, Mirror Blue, You? Me? Us? en Mock Tudor.

Zoals op die albums hoor ik nu ook weer een amalgaam aan muziekstijlen. Niet ieder apart, maar als het ware in de 'Richard Thompson-blender' tot een heel eigen mengsel gemaakt.

En nog iets: dit album is een écht gitaaralbum, zoals die in de huidige tijd niet zoveel meer gemaakt worden. Want Richard is een meestergitarist, zowel op de akoestische als de elektrische gitaar. En ook een van de beste uit de populaire muziek sinds de jaren zestig. Dat hij nooit in het lijstje van Jimi, Eric en consorten werd genoemd heeft zo zijn redenen. Hij heeft immers niet de sterallure en het extroverte karakter (en wenst dat ook niet). Maar nog belangrijker is dat zijn gitaarwerk altijd, maar dan ook altijd ten dienste staat van de song.

Gaat dat luisteren!

Toch grappig: m.i.v. Rumor & Sigh draai ik zo af en toe een van zijn reguliere albums. Maar als ik het werk van daarvoor wil horen blijf ik toch steeds weer teruggrijpen naar deze prachtige verzamelaar. Beetje lang, aar dan krijg je ook wat!

Steeds weer een feest om te horen.

De eerste vier albums van Robert Palmer vond ik in de jaren zeventig allemaal prachtig. Daarna deed de elektronica zijn intrede en toen was ik Robert 'kwijt'. En alle vier de albums hebben de tand des tijd uitstekend doorstaan. Ze zijn nog altijd een feest om te horen.

Robert deed het in de beginjaren een beetje om-en-om: Een rauw debuutalbum, daarna een gladdere opvolger. En daarop volgt weer een wat ruwere plaat. Logisch dat het nu weer de beurt was voor een wat makkelijker in het gehoor liggend album. Wat zeg ik: het album bevat met Best of Both Worlds zelfs de eerste grote hit voor Robert.

Maar ondanks de wat meer commerciële aanpak vind ik dit nog altijd een prima plaat.

Robert Palmer vond dit album niks, mede daardoor nog altijd het enige album uit zijn oeuvre is dat niet op de streamingdiensten te vinden is.

Voor mij mijn eerste kennismaking met zijn muziek. Een lekker album, iets meer poppy dan zijn voorganger, maar het luistert heerlijk weg.

Zijn debuutalbum als solo artiest, en tevens zijn meest funky album. Mede vanwege de begeleiding door The Meters en Little Feat. Ik vind het nog altijd zijn beste. De volgende 3 (Pressure Drop, Some People Can Do What They Like en Double Fun) zijn ook nog altijd goed voor een aantal luisterbeurten per jaar. Daarna zwichtte Robert voor de sound van de jaren '80. Daarmee boekte hij wel commercieel succes, maar mij was hij hiermee 'kwijt'.

Afsluiter Through It All There's You vinden sommigen veel te lang, maar ik vind het altijd jammer als het weer is afgelopen ...

Heerlijk album. De eerste vier albums van Robert komen tot wel opvallend vaak op mijn virtuele draaitafel terug. Krijg er altijd goede zin van.

En wéér een album van Rod Picott. En dat niet alleen, maar al weer zo'n prachtige.

Starlight Tour noemt Rod een 'raw' album. Niet in de zin dat het rauw klinkt. Maar hij noemt het zo omdat de nummers direct na het idee in 5 dagen (mogelijk gemaakt door crowdfunding) direct zijn opgenomen. Niet veel tijd om na te denken, bij te schaven aan teksten of instrumentatie, en een sobere productie.

En dat is te horen: muziek die direct vanuit zijn hart komt, en mij dan ook direct beroert. En hoewel afgewisseld met wat steviger en midtempo songs, vind ik Rod in zijn ballads op zijn best. Zoals in de fraaie titelsong, waarin hij zichzelf alleen op gitaar begeleidt. Of zoals in Television Preacher, of Pelican Bay, of ....

En veel Noord-Amerikanen zoals Neil Young en vele anderen hebben hun liefde voor de auto in hun liedjes bezongen. Zo ook Rod, maar dan nèt iets anders: het lukt hem in het prachtige Combine zelfs om zijn liefde voor een landbouwmachine (!) op mij over te brengen.

Het is moeilijk om wat minpuntjes te vinden. Maar als ik dan toch iets wil noemen: in de stompin' blues van Digging Ditches neigt zijn zang wat sterk richting Tom Waits. Op zich niks mis mee, maar Rod heeft dat niet nodig. En hoewel ik qua teksten in het algemeen een heel eind kan meegaan in het bezingen van typisch amerikaanse cultuuruitingen, raakt hij mij met zijn tekst in Homecoming Queen toch echt kwijt. Maar ja, de melodie is fraai, dus wat zit ik te zeuren.

En dan het schitterende slotnummer Time to Let Go of Your Dreams. Ik las ergens dat deze song, die Rod heel ingetogen, met minimale begeleiding zingt, hem/haar sprakeloos en stil achter liet. En daar kan ik mij volledig in vinden.

N.a.v. bovenstaande post ook maar weer eens beluisterd. Kan mij volledig vinden in de bevindingen van potjandosie, echter met uitzondering van Sinner's Prayer. En dat behoeft enige toelichting.

Ik vind dit namelijk wél een van de sterkere songs. Maar de uitvoering had beter gekund: de twangy gitaar is wat mij betreft wat over the top. En bij de zang hoor je hier duidelijk dat hij zijn best doet om 'mooi' te zingen. En omdat hij daar de stem niet voor had, maar toch vreselijk zijn best doet, is het wat te geforceerd. Door verschillende oorzaken is zijn stem later veel rauwer geworden. Dan hoeft hij net meer mooi te zingen en komt zijn zang rechtstreeks uit zijn hart. En dat komt de zeggingskracht heel erg ten goede.

Dat Sinner's Prayer echt een fraaie song is kun je horen op de versie die hij op het album Wood, Steel, Dust + Dreams heeft uigebracht. Dat album - uit 2020 - bevat nieuwe versies van een groot aantal nummers die hij samen met school- en boezemvriend Stad Cleaves in de loop der jaren heeft geschreven, waaronder dus ook deze Sinner's Prayer.

Ik heb de dubbel-CD twee weken geleden ontvangen en hem dus talloze malen beluisterd. Ben het volledig met potjandosie eens dat dit album uit 26 juweeltjes bestaat. Muziek die met het hart is gemaakt en die mij emotioneel gezien raakt. En is daar niet waar muziek over gaat?

Het bijgeleverde boekje beschrijft het proces van de totstandkoming van het album, en van alle songs afzonderlijk. Erg fijn om te lezen. Zo lezen we dat Rod Picott en Slaid Cleaves nooit gedoe hadden over wie welk onderdeel van een song had geleverd.

En zo konden beide vrienden maandenlang discussiëren of ze de regel "I've stumbled through the Darkness on the Outskirts of Town" in Not Going Down nou wel of niet konden gebruiken i.v.m. de titelsong van Darkness on the Edge of Town van The Boss.

Mooi, deze verzameling en herbewerking van hun beider songs. Een aantal songs zijn voor mij nieuw. Maar de meeste ken ik al van de albums van Slaid en/of van Rod. En het is voor mij onmogelijk om die originelen te vergelijken met de herbewerkingen op dit album. Ze zijn niet beter, en ook niet minder, maar gewoon anders.

Maar wél wordt duidelijk hoe bijzonder goed de songs zijn, als ze in hun kaalheid worden vertolkt.

Grote klasse van Rod!

Zo: nu een aantal keer beluisterd. En dat valt beslist niet verkeerd. Ik heb een voorkeur voor de albums waar hij wat meer persoonlijke songs heeft staan, zoals The Houston Kid, Fate's Right Hand en Triage.

Dat is op dit album minder het geval. De thema's handelen meer over de omgeving waarin hij is opgegroeid, i.c. de zuidelijke staten, maar niet zozeer zijn innerlijke wereld. Maar dat geeft niet want het is toch gewoon een heel sterk album geworden. Veel songs die blijven 'hangen'. En het betere en vaker aanwezige gitaarwerk kan mij ook bekoren.

Toch opvallend: sinds The Houston Kid heeft hij nooit een minder album gemaakt. En dan laat ik zijn kerstalbum maar buiten beschouwing.

Op The Houston Kid keek Rodney naar het verleden. De opvolger Fate's Right Hand gaat over het hier en nu. Rodney reflecteert er flink op los. Op het beste nummer Time To Go Inward laat hij wel heel erg diep in zijn ziel kijken. Niet alleen tekstueel, maar ook muzikaal een schitterend nummer.

En mocht je na al deze zelfreflecties een beetje zwaarmoedig worden: geen nood, want in het afsluitende, relativerende en opbeurende geeft hij nog een goede raad: This Too Will Pass.

Uitmuntend album!

Rodney is geboren in Houston, een ode aan zijn geboortestaat is dus zeker geen gek idee. En hij heeft een groot aantal (meest Texaanse) vrienden en vriendinnen uitgenodigd.

Het album bestaat voor het merendeel uit uptempo, en soms zelfs stevige songs. Zelf geef ik de voorkeur aan Rodney's albums die meer persoonlijk zijn en waarin hij op zijn leven reflecteert.

Maar toch is dit een erg lekker album. Het vakmanschap van de muzikanten is onbetwist en het spelplezier spat van de plaat af.

Ik maakte kennis met de muziek van Rodney bij het verschijnen van The Houston Kid. Ben hem altijd blijven volgen, want ik mag zijn albums zeer regelmatig graag beluisteren.

Wat opvalt is de constant hoge kwaliteit van de albums. Uiteraard heb ik ook wel mijn voorkeuren maar een minder album zit er niet echt bij.

Zo ook dit album. Geen absolute topper, maar wel weer een heerlijk album, waar Rodney zoals gebruikelijk weer reflecteert op zijn leven.

Opvallend is zijn mooie versie van Townes Van Zandt’s No Place To Fall . Een mooie keuze: toen hij jong was zat hij aan de keukentafel van Guy en Susanna Clark waar Townes dit nummer speelde.

Het gebeurde mij met Jimmy LaFave al een paar keer, en nu weer. Draai The Houston Kid weer eens, wordt er heel erg blij van, wil dat graag delen met mede MusicMeter's, en dan blijkt dat de laatste post een van mijzelf is.

Tuurlijk, ik weet allang dat dit fijne forum in grote getale bevolkt wordt door liefhebbers van pakembeet Pink Floyd, Radiohead, metal, om maar wat te noemen. Heel fijn, ieder zijn meug.

Maar dat er blijkbaar zo weinig liefhebbers van roots, americana, country(rock) en zo zijn vind ik gewoonweg schokkend (heb overigens een hekel aan dit soort labels, maar weet ook weer geen alternatief).

Ga toch gewoon eens luisteren naar de heerlijke muziek van Rodney Crowell. Te beginnen met dit album, waar geen enkel zwak nummer op staat. Luister eens naar zijn teksten, of naar het fraaie gitaarspel op Wandering Boy, of het fantastische slotnummer, of ....

Weinig aandacht voor dit album, en ook voor Rodney Crowell in het algemeen. Jammer, de man verdient wat meer waardering.

Oké, hij maakt(e) nooit echt spannende muziek, maar dat is in dit muziekgenre nooit het geval, en ook niet van belang. Maar het vertellen van verhalen wèl, en dat kan Rodney als de beste. En hij is zoals meer oude mannen (en vrouwen) nooit te beroerd om op zijn leven te reflecteren en dat met zijn luisteraars te delen. En ook hierin behoort hij tot de top.

Nee, Rodney kan bij mij een potje breken.