Was altijd een fan van Saartje, samen met Spinvis. Velen konden het door haar gezongen/gesproken Nachtwinkel niet pruimen, maar ik vond het prima. En vooral was ik onder de indruk van de voorstelling Oogcontact van de eenzaamste soort, die zij in het verleden samen met Spinvis speelde. Een fantastische voorstelling die ik twee keer heb mogen zien.

Dus was ik benieuwd naar dit album. Maar helaas, ook dit album staat weer vol van de elektronische geluidjes. Ik weet het, het is de mode, maar het staat mij tegen.

Ik heb weer eens de Pretty World-trilogie achter elkaar beluisterd. Maar dit keer in de volgorde waarvanpotjandosie eerder schreef dat dit ook de eigenlijke bedoeling van Sam Baker zou zijn: dus Mercy (thema ian het album is genade), dan Cotton (leven) en tenslotte Pretty World (begrip). Dat zou volgens Sam een logische volgorde zijn voor zijn ontwikkeling.

Als tweede dus Cotton, dat ik destijds de minste van de drie vond, en dat nog altijd vind. Begrijp me niet verkeerd: prachtplaat, maar die twee anderen zijn nèt een tikkie beter. En zoals bij Mercy eindigt dit album ook met de twee beste nummers, namelijk Bridal Chest en het fraaie Snow.

Terzijde: waarom Palestine II vóór Palestine I staat, is mij volstrekt onduidelijk.

Nou, potjandosie, schaamrood is nergens voor nodig. De aanschaf van alle andere albums van Sam Baker des te meer . In ieder geval de andere twee delen van de Mercy-trilogie: Mercy & Cotton. De drie platen horen bij elkaar, omdat ze thematisch gaan over zijn ongeluk, de gevolgen daarvan en het helingsproces. Verder zijn ze qua sfeer en niveau ook redelijk gelijk, hoewel ik het debuutalbum een streepje voor vind hebben. Dat komt door de drie aansluitende songs: Steel-Angels-Mercy. Op de eerste song beschrijft hij heel concreet de aanslag, het tweede nummer gaat over de heling (verpleegsters & morfine), en de instrumentale (en geweldige) titelsong belichaamt de vergeving en aanvaarding.

Maar nu weer on topic: want hoe fantastisch de trilogie ook is, deze Land of Doubt is nog beter. Maar het is wél een album waar je best veel moeite voor moet doen. Waar de trilogie typische Texaanse country/folk bevat (man met gitaar en spaarzame begeleiding), bevat dit album meer experimentele elementen. Waaronder trompet, klarinet, piano, ambient sounds en echt geweldige distorted gitaarpartijen van de onvolprezen Will Kimbrough. Maar ook tekstueel heeft Sam Baker zich ontwikkeld. De meer beschrijvende en concrete teksten van de trilogie is verworden tot beeldende, poëtischer teksten. En waar zijn zang op de eerste platen heel beperkt was (vanwege zijn doofheid en hersenschade), heeft die zich nu meer ontwikkeld richting spoken word. Zie verder ook mijn post hierboven van 22 juni 2017.

Maar ja, zoals gezegd, het kost wat moeite. En hoewel ik de nadelen van streamingdiensten erken heeft het een erg groot voordeel: ik leer zo veel mooie nieuwe muziek kennen. En als ik iets dan erg fraai vind schaf ik die aan, al jaren niet meer fysiek, maar wel het liefst via Bandcamp.

Tenslotte nog verheugend nieuws uit zijn recente nieuwsbrief: op 19 januari verschijnt een nieuw album Win Win.

Ik heb weer eens de Pretty World-trilogie achter elkaar beluisterd. Maar dit keer in de volgorde waarvan potjandosie eerder schreef dat dit ook de eigenlijke bedoeling van Sam Baker zou zijn: dus Mercy (thema ian het album is genade), dan Cotton (leven) en tenslotte Pretty World (begrip). Dat zou volgens Sam een logische volgorde zijn voor zijn ontwikkeling.

Als eerste dus deze Mercy, mijn favoriet van de drie. Ik kan me voorstellen dat de ‘nieuwe’ luisteraar na de eerste twee nummers snel afhaakt. Zeker vanwege zijn stem. Daarvoor moet je toch kennis hebben genomen van zijn achtergrond.

Sam was in de zomer van 1986 op het station van Cuzco in Peru, onderweg naar Machu Picchu. Daar ontplofte een door terreurgroep Lichtend Pad geplaatste bom in de vooral met toeristen gevulde trein. 7 mensen kwamen om het leven en onder de 38 zwaargewonden was dus Sam Baker.
Het heeft zijn sporen nagelaten op de lichamelijke conditie van de Amerikaan, die het grootste deel van zijn gehoor verloor en gitaar moest leren spelen met een verbrijzelde hand. In de jaren die volgden onderging hij talloze operaties.
Niet dat zijn praatzingen door deze contekst nu mooier wordt, maar het luistert toch wel iets anders.

Naast zijn stem zijn de eerste twee songs de minste van het album. Mijn advies: zet nog even door, want daarna stijgt de kwaliteit van de nummers aanzienlijk. Om te eindigen met het werkelijk fantastische trio Steel - Angels - Mercy. Dat handelt respectievelijk over de aanslag zelf, zijn aanvankelijke wens om te sterven, maar ook het eerste begin van herstel. Aangrijpend.

Overigens: ik vraag mij nog altijd af waar die Angels voor staan. Zijn het de verpleegsters? Is het de morfine? Of de combinatie? Denk aan Sister Morphine van The Rolling Stones.

Ik heb weer eens de Pretty World-trilogie achter elkaar beluisterd. Maar dit keer in de volgorde waarvanpotjandosie eerder schreef dat dit ook de eigenlijke bedoeling van Sam Baker zou zijn: dus Mercy (thema ian het album is genade), dan Cotton (leven) en tenslotte Pretty World (begrip). Dat zou volgens Sam een logische volgorde zijn voor zijn ontwikkeling.

Als laatste van de drie dus Pretty World. Hier eindigt zijn voorlopige ontwikkeling in begrip, berusting en uiteindelijk ook dat het leven nog altijd waard is om geleefd te worden. Nog een keer gaat het over de gevolgen van de aanslag destijds: in het aangrijpende Broken Fingers vertelt hij over het feit dat hij met die ernstige schade gitaar heeft leren spelen.

Maar over het algemeen gaan vrij veel nummers over de liefde, zoals in het ontroerende Sweetly Undone. Maar ook over een vrouw die alles verzamelt in Boxes. Prachtalbum!

Omdat Sam eerstdaags met een nieuw album komt ben ik de laatste weken weer eens zijn andere platen gaan beluisteren. Zo ook Say Grace.

En bij dit album dwalen mijn gedachten telkens weer af richting Tom Waits. Waarom? Nou, omdat ik een parallel bespeur in de ontwikkeling van de muziek van beide heren. Even toelichten: Tom Waits had in 1980 een zevental goede tot erg goede albums gemaakt, met veel succes. In dat jaar leerde hij zijn toekomstige echtgenote kennen: Kathleen Brennan. Zij vroeg Tom of hij van plan was om de rest van zijn leven eenzelfde muziek te blijven uitbrengen. Zij daagde hem uit om alle muzikale zekerheden los te laten en van primaire emoties uit te gaan, een beetje met referte aan voorganger Captain Beefheart. Dat resulteerde in Swordfishtrombones. Een album, dat erg onconventioneel was. Maar pas na vele luisterbeurten gaf dit album pas zijn grote klasse prijs. Het smaakte Tom naar meer, zodat het daaropvolgende album Rain Dogs nog beter werd. De rest van het verhaal is bekend.

Bij Sam Baker zie ik eenzelfde ontwikkeling. Na de prachtige - maar ook vrij conventionele - trilogie Mercy - Pretty World - Cotton gooit hij met Day Grace ook het roer om. Hij gaat uit van primaire gevoelens en laat veel muzikale conventies los. Dat levert dit fraaie album op, dat eveneens pas na vele luisterbeurten zijn (haar?) schoonheid prijsgeeft.
Op de opvolger Land Of Doubt gaat hij nog een stap verder. En omdat ik inmiddels het titelnummer van zijn binnenkort te verschijnen album Win Win heb gehoord denk ik dat hij deze lijn nog verder doortrekt

Nu is bekend dat Sam kort na zijn eerste album ook is begonnen met schilderen (en dichten), en zich hier inmiddels flink ontwikkeld heeft. Ik heb het vermoeden dat de ontdekking van zijn schildertalent voor Sam zijn 'Kathleen' is geweest.

Say Grace is nog altijd een schitterend album, maar voor mij een tikkeltje minder dan de andere. dat klinkt tegenstrijdig, maar is het niet. Alle vijf albums kennen een dermate hoog niveau dat 'een tikkeltje minder' nog altijd 'schitterend' kan zijn. Gelet op het feit dat andere MusicMeter's bijna alle albums een (soms) dikke 4 geven toont aan dat ik met mijn opvatting niet de enige ben.

Ik werd verrast door deze nieuwe van Sam Baker. Zijn vorige album Win Win was wat mij betreft een flinke tegenvaller. Temeer omdat hij voor dit album had samengewerkt met de door mij hooglijk gewaardeerde Rodney Crowell.

En dat is op Survivor opnieuw het geval. Het album duurt maar 37 minuten en bevat 9 songs. Hiervan zijn de eerste 8 herbewerkingen van songs van zijn eerste 4 (uitmuntende) albums. Het ultrakorte nieuwe slotnummer is het noemen niet echt waard.

Tja, en wat vind ik er na een eerste luisterbeurt van? Vooralsnog niet zo veel. Het zijn natuurlijk goede songs en het klinkt niet verkeerd. En ja, zijn stem is nog verder achteruit gegaan, overigens om begrijpelijke redenen.

Voorlopige conclusie: niet slecht, maar het voegt totaal niets toe aan zijn fantastische oeuvre.

Tja, heb het een tijdje laten bezinken. Maar ik moet bekennen dat het toch echt niet gaat wennen. Ik ga best een stuk mee met een meer experimentele aanpak van een artiest. Maar dit keer gaat het toch echt niet lukken.

Ben wel benieuwd naar een toelichting door Sam. En eigenlijk nog meer naar een toelichting door Rodney Crowell. Zij hebben samen getoerd met een combinatie van muziek (Rodney) en gedichten en spoken word (Sam). Daar is dit album een gevolg van en daarom is het uitgebracht op het label van Rodney.

Ik zie dat een eerste gebruiker het met 2 sterren heeft gewaardeerd. Daar kan ik mij best iets bij voorstellen. Maar uit respect voor zijn 5 andere fantastische albums laat ik een waardering achterwege.

Toch zal ik het over een tijdje nog eens gaan proberen ...

Ik was erg enthousiast over Sam's debuutalbum Restless Mind uit 2024. En ben dat nog altijd. Veel talent, en lekker ongepolijst.

Maar ja, daar sta je dan, zoals Sam. Veel mensen zijn enthousiast, je bent al snel The Next Big Thing. En dan? Je wilt jouw succes uitbouwen en uiteraard ook wat geld verdienen. Niks mis mee natuurlijk. Maar in het huidige tijdwerk fungeert streaming slechts als etalage. Verkopen via fysieke geluidsdragers dan?. Ja, best wel wat, maar zeker niet veel. Daarom moeten bands en artiesten gaan touren, en liefst zoveel mogelijk naar het niveau van stadions.

En op Broken View anticipeert Sam Barber hier duidelijk op. Veel bekende trucs passeren de revue. Zoals in veel nummers die toewerken naar een climax, soms ook voorzien van 'mee-zing-yells', zoals in openingsnummer Borrowed Time, maar ook op enkele andere songs. Uiteraard ook best veel steviger rock songs. En met name zijn stemgeluid is in de studio zelfs al van een beetje stadiongalm voorzien.

Het moge duidelijk zijn: dit valt bij mij wat minder goed. Tegelijkertijd twijfelt Sam blijkbaar nog wat of hij wel verder deze weg dient in te slaan. Want er zijn ook best een aantal (delen van) nummers die wat kleiner gehouden worden. En op die songs hoor je zijn talent weer.

Ik ga het album de komende tijd nog wat vaker een kans geven. Wellicht dat ik dan nog van gedachte verander. Daarom vooralsnog geen sterren.

Nog altijd een heerlijk album, ondanks de lengte. En als je niet veel tijd hebt maar toch de muziek van Sam wilt leren kennen, luister dan naar Restless Mind. Maar niet zonder daaraan vooraf de toelichting van zijn opa in G-PA te beluisteren.

Pas twee keer beluisterd. Direct gekocht, want het maakt gelijk indruk.

Daar ga ik de komende tijd flink van genieten. Ik kom er dus later op terug.

Had nog nooit van hem gehoord. Maar ben best onder de indruk van dit album. Niet dat ik hem gelijk in mijn lijst van soulklassiekers van mannen zet, zoals onder andere What's Going On en Here, my Dear (Marvin Gaye), Songs in the Key of Life (Stevie Wonder), Let's Stay Together (Al Green), What Color is Love (Terry Callier), Live at the Harlem Square Club, 1963 (Sam Cooke) of Curtis (Curtis Mayfield).

Nee, ik plaats hem meer in de subtop, waaronder andere min of meer vergeten zangers zoals Arthur Alexander en James Carr. Erg fijn album.

Naar aanleiding van bovenstaande posts zojuist beluisterd.

Inderdaad een mooi album. Ik kende het niet maar ga dit de komende tijd nog wel eens vaker beluisteren.

Bedankt voor de tip late for the sky.

Op het eerste gehoor wel een lekker album, met muziek waar ik over het algemeen wel pap van lust.

Maar ik denk niet dat ik het album nog vaak ga beluisteren, want het is allemaal al eerder - en beter - gedaan. Dan zet ik dus veel liever nog een van de geweldige albums van Uncle Tupelo, Whiskeytown, Slobberbone of The Jayhawks uit de jaren negentig op.

Ik heb weer eens de 5 albums van Simon & Garfunkel in chronologische volgorde beluisterd, om te horen hoe ik dat na verloop van vele jaren vind. Dat gaat gemakkelijk want alles bij elkaar duurt dat twee en een half uur.

Velen vinden Bookends hun best album. Ik behoor niet tot die groep. Ik vind het album net iets te wisselvallig. Enerzijds hoor ik best goed dat ze zich doorontwikkeld hebben. Anderzijds wisselt de sfeer tussen de nummers dermate veel dat het voor mij iets afbreuk doet aan het geheel.

En hoewel ik snap dat Mrs. Robinson er op staat (immers, hit & film), zou het album als geheel naar mijn mening iets beter zijn geworden als ze dit nummer hadden weggelaten.

Een heerlijk album. Dat toont dat ze live tot veel in staat waren dat het niveau van de studio albums benadert. Ben het - wat betreft de uitvoeringen van Mrs. Robinson en Why Don't You Write Me - eens met Stijn_Slayer.

En weer eens dit topalbum beluisterd. Met de titelsong als opener. Dat nummer was de gamechanger in hun carrière. Het stond in een akoestische versie op het debuutalbum Wednesday Morning 3 A.M., maar dat album flopte.

Paul ging naar Londen. In de tussentijd besloot producer Tom Wilson elektrisch instrumenten aan de song toe te voegen. En daarmee werd het een een grote hit en vloog Paul Simon hals over kop terug naar de USA. De rest is history.

Wellicht zit het hem in die achtergrond, want als ik die versie hoor, hoor ik die toevoegingen ook expliciet. Dan heb ik toch een lichte voorkeur voor de oorspronkelijke versie.

Ik heb weer eens de 5 albums van Simon & Garfunkel in chronologische volgorde beluisterd, om te horen hoe ik dat na verloop van vele jaren vind. Dat gaat gemakkelijk want alles bij elkaar duurt dat twee en een half uur.

Dit debuutalbum deed destijds helemaal niets. Is ook best te horen, want nummers zoals bijvoorbeeld. You Can Tell the World, Benedictus en Go Tell It on the Mountain zijn natuurlijk ook niet echt geweldig. Maar wel is duidelijk te horen dat Simon het talent had om echt goede songs te schrijven. Want al zijn songs zijn allemaal een stuk beter dan de covers (ja, ja, ook die van Dylan). Met als uitschieters natuurlijk The Sounds of Silence, Bleecker Street, Sparrow en het titelnummer.

Hoe dan ook: het album deed niets en Paul Simon vertrok daarom teleurgesteld naar Londen om daar in het daar florerende folkcircuit (met collega's als Al Stewart en Ralph McTell) op te treden. Totdat ze in de USA The Sounds of Silence van wat andere instrumenten hadden voorzien en het in de Amerikaanse hitlijsten omhoog schoot. Iemand belde Paul en die vertrok hals over kop terug naar de States. En "the Rest is History".

Ik heb weer eens de 5 albums van Simon & Garfunkel in chronologische volgorde beluisterd, om te horen hoe ik dat na verloop van vele jaren vind. Dat gaat gemakkelijk want alles bij elkaar duurt dat twee en een half uur.

Tja, en tenslotte dit album, dat een gigantisch verkoopsucces is geworden. Dit album en Déjà Vu van CSN&Y stonden jarenlang bovenaan de lijst met meestverkochte albums. Volgens mij totdat Rumours van Fleetwood Mac het record brak.

Ik sta ietwat ambivalent ten opzichte van dit album. De uitvoering van het (op zich prachtige) titelnummer vind ik nèt iets te bombastisch, terwijl ik vind dat ze met The Boxer net wel aan de goede kant van het bombastische blijven. En El Condor Pasa en Cecilia zijn natuurlijk best fijne nummers en waren dus ook terecht grote hits.

Maar de werkelijke klasse (van met name Paul Simon) toont zich vooral in de wat klein gehouden songs, zoals The Only Living Boy in New York, Song for the Asking, maar vooral het geweldige So Long, Frank Lloyd Wright.

Ik heb weer eens de 5 albums van Simon & Garfunkel in chronologische volgorde beluisterd, om te horen hoe ik dat na verloop van vele jaren vind. Dat gaat gemakkelijk want alles bij elkaar duurt dat twee en een half uur.

Het vorige album The Sounds of Silence kwam onder zeer grote tijdsdruk tot stand. Dat het zo'n fraai album is geworden lag puur aan Paul songschrijver-talent. En vanwege datzelfde talent was het zelfs mogelijk om een paar maanden later alweer zo'n prachtig album af te leveren met de titel Parsley, Sage, Rosemary and Thyme.

En wat ik al schreef bij het vorige album geldt ook hier: er zit geen enkel, maar dan ook geen enkel minder nummer op. Nog altijd een feest om te luisteren.

Ik blijf dit album toch zeer regelmatig beluisteren. Over het algemeen goede tot zeer goede composities, en vooral het stemgeluid van Slaid waar ik voor val.

Dit album weer eens beluisterd. In verhouding tot zijn vorige albums klinkt dit album een tikkeltje te gepolijst. En omdat Slaid's stem ook wat 'zalverig' is kan ik mij voorstellen dat hij niet zo'n grote fanbase heeft dan veel van zijn collega's.

Maar god, wat schrijft hij toch altijd fantastische songs! Maar ik merk wel dat ik er op dit album wat moeite voor moet doen om door het gepolijste heen te luisteren en de kracht van de songs te horen.

Op dit album heeft hij 4 nummers samen geschreven met goede vriend en collega Rod Picott. Prijsnummer is Primer Grey, zonder de overige songs tekort te willen doen.

En als je mijn commentaar hierboven wilt begrijpen: luister dan eens naar de uitvoering van Primer Grey in de uitvoering van Rod Picott op zijn weergaloze album Out Past the Wires. Juist door Rod's gruizige en ietwat gebroken stem komt het nummer tot leven.

Blijft een heerlijke plaat. Ik val nog altijd voor zijn stem. Maar ook zijn songs zijn van een hoog niveau. Deze luisterbeurt viel ik voor het treurige verhaal over Arnold Nash.

Uncle Tupelo maakte in de eerste helft van de jaren negentig een viertal prachtige platen met een wat punky soort countryrock. Niet dat dit helemaal nieuw was. Je hoorde duidelijk dat ze goed geluisterd hadden naar een aantal wat meer country-achtige songs op Sticky Fingers en (vooral) Exile on Main Street.
Toch bleek de muziek van Uncle Tupelo muziekhistorisch gezien van groot belang. Het zette de deur open voor aan flink aantal bands en artiesten die dit verder gingen verkennen.

Jeff Tweedy ontwikkelde zich met Wilco in een meer rock-achtige en experimentele richting. Zijn kompaan Jay Farrar maakte met zijn band Son Volt wat meer behoudender muziek. Beide bands bleef ik graag volgen. Maar na de eerste vier mooie albums van Son Volt leek het wel alsof de bron wat opgedroogd was. Zeker, best nog aardige songs, maar het was allemaal toch een heel stuk minder dan die eerste vier.

Dit nieuwe album klinkt weliswaar een stuk frisser. Ook is het meer 'return to form', dus terug naar de sound van die eerste vier. Dat is helaas ook gelijk de zwakte van dit nieuwe album: als ik dat wil horen zet ik gewoon een van die vier op.

Onlangs weer eens Ghost Tropic beluisterd. Tja, en dan volgen onvermijdelijk luisterbeurten van The Lioness en deze Didn't it Rain.

En evenals in het geval van Ghost Tropic blijkt ook dit album nog altijd een prachtalbum. En Steve Albini's Blues is zelfs een ware klassieker.

Na het luisteren naar The Lioness moet ik gewoon ook altijd de twee daaropvolgende albums draaien. Te beginnen met deze Ghost Tropic, die ik eigenlijk van die drie de best vind, ook al scheelt het niet veel.

Mijn gevoel is nog steeds hetzelfde als ik hierboven al beschreef. Waar The Lioness nog een behoorlijk 'vol' geluid heeft, beoefent Jason op dit album juiste de kunst van het weglaten. Het accent mag liggen op de ruimte tussen de noten. Daar is de rust, daar ligt het gevoel.
Wat een prachtalbum!

Een concertregistratie uit 2000, inderdaad Jason Molina op de toppen van zijn kunnen. En dat is te horen.

In het algemeen ben ik niet zo dol op live-albums. In veel gevallen voegt het voor mij niet veel toe. Dat zal best anders zijn in de zaal, maar in de huiskamer of op de oortjes kom dat bij mij meestal niet zo goed over. Maar in dit geval wél: de intensiteit en gedrevenheid van Jason en zijn band is zo groot dat die dit keer wel bij mij binnenkomt.

En dat leidt ertoe dat ik de komende tijd weer eens een paar van zijn studioalbums ga beluisteren.

AreYouThere beschrijft hierboven zo goed wat dit album (en Jason's muziek in het algemeen) met je kan doen. Gelet op het erg hoge aantal likes herkennen zich hier veel muziekliefhebbers in. Ik dus ook. Net zoals hij schrijft heb ik de laatste paar jaar deze muziek vermeden. Door persoonlijke omstandigheden was ik bang dat deze muziek voor mij nu wat te dichtbij zou komen, te intens. Dat heb ik overigens ook bij Lou Reed - Berlin (1973), maar dat terzijde.

Een dag of wat geleden vertelde mijn zoon mij dat hij dit weer was gaan draaien. Dit duwtje in de rug bracht mij ertoe om dat toch ook weer te doen. Te beginnen met dit album, want ik vind dat van zijn topalbums de makkelijkste, d.w.z. in emotioneel opzicht.

Ben blij dat ik dat gedaan heb. Wat een prachtige muziek. En ja, het kwam dichtbij. Maar Jason brengt je naast allerlei donkere kanten van zijn (of jouw eigen) emoties ook altijd weer rust en hoop. En dat helpt.

Dus op naar Ghost Tropic, en daarna Didn't it Rain, die ik beide nog iets beter vind dan The Lioness.

Voor in de auto heb ik een playlist gemaakt van allerlei wat minder bekende namen in het americana genre. En dan hoor ik een nummer en denk dan "Verrek, al heel lang niet meer gedraaid". Of ben ik het zelfs helemaal vergeten. En dan zet ik hem op mijn virtuele lijst van binnenkort weer te beluisteren albums.

Zo ook dit album. Vele jaren geleden dat ik dit beluisterd heb. En nu? Nou, valt reuze mee. Nee, niks spannends, maar het luistert lekker weg. Mijn favoriet is I Feel Too Young to Die.

Als ik Trein Vuur Dageraad heb beluisterd moet ik op de een of andere manier daarna deze 7.6.9.6. draaien. En met 'draaien' bedoel ik dan ook echt het fysieke album draaien. Want het blijft toch zonde dat de extra track Parel op de streamingversie ontbreekt. Jammer, want ik vind dat welhaast het sterkste nummer. Ook een vreemde eend in de bijt, in muzikaal opzicht. Mede vanwege de koorzang.

Verder valt op dat dit album hier en daar wat zweveriger is ten opzichte van zijn voorganger. Maar mij bevalt dat prima.