Was altijd een fan van Saartje, samen met Spinvis. Velen konden het door haar gezongen/gesproken Nachtwinkel niet pruimen, maar ik vond het prima. En vooral was ik onder de indruk van de voorstelling Oogcontact van de eenzaamste soort, die zij in het verleden samen met Spinvis speelde. Een fantastische voorstelling die ik twee keer heb mogen zien.

Dus was ik benieuwd naar dit album. Maar helaas, ook dit album staat weer vol van de elektronische geluidjes. Ik weet het, het is de mode, maar het staat mij tegen.

Nou, potjandosie, schaamrood is nergens voor nodig. De aanschaf van alle andere albums van Sam Baker des te meer . In ieder geval de andere twee delen van de Mercy-trilogie: Mercy & Cotton. De drie platen horen bij elkaar, omdat ze thematisch gaan over zijn ongeluk, de gevolgen daarvan en het helingsproces. Verder zijn ze qua sfeer en niveau ook redelijk gelijk, hoewel ik het debuutalbum een streepje voor vind hebben. Dat komt door de drie aansluitende songs: Steel-Angels-Mercy. Op de eerste song beschrijft hij heel concreet de aanslag, het tweede nummer gaat over de heling (verpleegsters & morfine), en de instrumentale (en geweldige) titelsong belichaamt de vergeving en aanvaarding.

Maar nu weer on topic: want hoe fantastisch de trilogie ook is, deze Land of Doubt is nog beter. Maar het is wél een album waar je best veel moeite voor moet doen. Waar de trilogie typische Texaanse country/folk bevat (man met gitaar en spaarzame begeleiding), bevat dit album meer experimentele elementen. Waaronder trompet, klarinet, piano, ambient sounds en echt geweldige distorted gitaarpartijen van de onvolprezen Will Kimbrough. Maar ook tekstueel heeft Sam Baker zich ontwikkeld. De meer beschrijvende en concrete teksten van de trilogie is verworden tot beeldende, poëtischer teksten. En waar zijn zang op de eerste platen heel beperkt was (vanwege zijn doofheid en hersenschade), heeft die zich nu meer ontwikkeld richting spoken word. Zie verder ook mijn post hierboven van 22 juni 2017.

Maar ja, zoals gezegd, het kost wat moeite. En hoewel ik de nadelen van streamingdiensten erken heeft het een erg groot voordeel: ik leer zo veel mooie nieuwe muziek kennen. En als ik iets dan erg fraai vind schaf ik die aan, al jaren niet meer fysiek, maar wel het liefst via Bandcamp.

Tenslotte nog verheugend nieuws uit zijn recente nieuwsbrief: op 19 januari verschijnt een nieuw album Win Win.

Omdat Sam eerstdaags met een nieuw album komt ben ik de laatste weken weer eens zijn andere platen gaan beluisteren. Zo ook Say Grace.

En bij dit album dwalen mijn gedachten telkens weer af richting Tom Waits. Waarom? Nou, omdat ik een parallel bespeur in de ontwikkeling van de muziek van beide heren. Even toelichten: Tom Waits had in 1980 een zevental goede tot erg goede albums gemaakt, met veel succes. In dat jaar leerde hij zijn toekomstige echtgenote kennen: Kathleen Brennan. Zij vroeg Tom of hij van plan was om de rest van zijn leven eenzelfde muziek te blijven uitbrengen. Zij daagde hem uit om alle muzikale zekerheden los te laten en van primaire emoties uit te gaan, een beetje met referte aan voorganger Captain Beefheart. Dat resulteerde in Swordfishtrombones. Een album, dat erg onconventioneel was. Maar pas na vele luisterbeurten gaf dit album pas zijn grote klasse prijs. Het smaakte Tom naar meer, zodat het daaropvolgende album Rain Dogs nog beter werd. De rest van het verhaal is bekend.

Bij Sam Baker zie ik eenzelfde ontwikkeling. Na de prachtige - maar ook vrij conventionele - trilogie Mercy - Pretty World - Cotton gooit hij met Day Grace ook het roer om. Hij gaat uit van primaire gevoelens en laat veel muzikale conventies los. Dat levert dit fraaie album op, dat eveneens pas na vele luisterbeurten zijn (haar?) schoonheid prijsgeeft.
Op de opvolger Land Of Doubt gaat hij nog een stap verder. En omdat ik inmiddels het titelnummer van zijn binnenkort te verschijnen album Win Win heb gehoord denk ik dat hij deze lijn nog verder doortrekt

Nu is bekend dat Sam kort na zijn eerste album ook is begonnen met schilderen (en dichten), en zich hier inmiddels flink ontwikkeld heeft. Ik heb het vermoeden dat de ontdekking van zijn schildertalent voor Sam zijn 'Kathleen' is geweest.

Say Grace is nog altijd een schitterend album, maar voor mij een tikkeltje minder dan de andere. dat klinkt tegenstrijdig, maar is het niet. Alle vijf albums kennen een dermate hoog niveau dat 'een tikkeltje minder' nog altijd 'schitterend' kan zijn. Gelet op het feit dat andere MusicMeter's bijna alle albums een (soms) dikke 4 geven toont aan dat ik met mijn opvatting niet de enige ben.

Tja, heb het een tijdje laten bezinken. Maar ik moet bekennen dat het toch echt niet gaat wennen. Ik ga best een stuk mee met een meer experimentele aanpak van een artiest. Maar dit keer gaat het toch echt niet lukken.

Ben wel benieuwd naar een toelichting door Sam. En eigenlijk nog meer naar een toelichting door Rodney Crowell. Zij hebben samen getoerd met een combinatie van muziek (Rodney) en gedichten en spoken word (Sam). Daar is dit album een gevolg van en daarom is het uitgebracht op het label van Rodney.

Ik zie dat een eerste gebruiker het met 2 sterren heeft gewaardeerd. Daar kan ik mij best iets bij voorstellen. Maar uit respect voor zijn 5 andere fantastische albums laat ik een waardering achterwege.

Toch zal ik het over een tijdje nog eens gaan proberen ...

Toen ik onlangs het zeer matige nieuwe album van Morgan Wallen beluisterde kreeg ik onmiddellijk de behoefte om deze van Sam Barber weer te beluisteren. Een half jaar later wil het aanvankelijke enthousiasme wel eens wat minder zijn, maar dat is hier - wat mij betreft - niet het geval.

Zeker, de door mij hierboven genoemde tekortkomingen zijn er nog steeds. Maar het klinkt mij nog altijd prima in de oren, en al helemaal als je net Morgan Wallen hebt beluisterd.

Maar blijkbaar weten de liefhebbers van dit genre toch niet Sam te vinden: slechts 3 posts en 5 stemmen. Dan verdient de jongen toch echt meer. Dus: luisteren!

Pas twee keer beluisterd. Direct gekocht, want het maakt gelijk indruk.

Daar ga ik de komende tijd flink van genieten. Ik kom er dus later op terug.

Had nog nooit van hem gehoord. Maar ben best onder de indruk van dit album. Niet dat ik hem gelijk in mijn lijst van soulklassiekers van mannen zet, zoals onder andere What's Going On en Here, my Dear (Marvin Gaye), Songs in the Key of Life (Stevie Wonder), Let's Stay Together (Al Green), What Color is Love (Terry Callier), Live at the Harlem Square Club, 1963 (Sam Cooke) of Curtis (Curtis Mayfield).

Nee, ik plaats hem meer in de subtop, waaronder andere min of meer vergeten zangers zoals Arthur Alexander en James Carr. Erg fijn album.

Naar aanleiding van bovenstaande posts zojuist beluisterd.

Inderdaad een mooi album. Ik kende het niet maar ga dit de komende tijd nog wel eens vaker beluisteren.

Bedankt voor de tip late for the sky.

Op het eerste gehoor wel een lekker album, met muziek waar ik over het algemeen wel pap van lust.

Maar ik denk niet dat ik het album nog vaak ga beluisteren, want het is allemaal al eerder - en beter - gedaan. Dan zet ik dus veel liever nog een van de geweldige albums van Uncle Tupelo, Whiskeytown, Slobberbone of The Jayhawks uit de jaren negentig op.

Ik heb weer eens de 5 albums van Simon & Garfunkel in chronologische volgorde beluisterd, om te horen hoe ik dat na verloop van vele jaren vind. Dat gaat gemakkelijk want alles bij elkaar duurt dat twee en een half uur.

Velen vinden Bookends hun best album. Ik behoor niet tot die groep. Ik vind het album net iets te wisselvallig. Enerzijds hoor ik best goed dat ze zich doorontwikkeld hebben. Anderzijds wisselt de sfeer tussen de nummers dermate veel dat het voor mij iets afbreuk doet aan het geheel.

En hoewel ik snap dat Mrs. Robinson er op staat (immers, hit & film), zou het album als geheel naar mijn mening iets beter zijn geworden als ze dit nummer hadden weggelaten.

Een heerlijk album. Dat toont dat ze live tot veel in staat waren dat het niveau van de studio albums benadert. Ben het - wat betreft de uitvoeringen van Mrs. Robinson en Why Don't You Write Me - eens met Stijn_Slayer.

En weer eens dit topalbum beluisterd. Met de titelsong als opener. Dat nummer was de gamechanger in hun carrière. Het stond in een akoestische versie op het debuutalbum Wednesday Morning 3 A.M., maar dat album flopte.

Paul ging naar Londen. In de tussentijd besloot producer Tom Wilson elektrisch instrumenten aan de song toe te voegen. En daarmee werd het een een grote hit en vloog Paul Simon hals over kop terug naar de USA. De rest is history.

Wellicht zit het hem in die achtergrond, want als ik die versie hoor, hoor ik die toevoegingen ook expliciet. Dan heb ik toch een lichte voorkeur voor de oorspronkelijke versie.

Ik heb weer eens de 5 albums van Simon & Garfunkel in chronologische volgorde beluisterd, om te horen hoe ik dat na verloop van vele jaren vind. Dat gaat gemakkelijk want alles bij elkaar duurt dat twee en een half uur.

Dit debuutalbum deed destijds helemaal niets. Is ook best te horen, want nummers zoals bijvoorbeeld. You Can Tell the World, Benedictus en Go Tell It on the Mountain zijn natuurlijk ook niet echt geweldig. Maar wel is duidelijk te horen dat Simon het talent had om echt goede songs te schrijven. Want al zijn songs zijn allemaal een stuk beter dan de covers (ja, ja, ook die van Dylan). Met als uitschieters natuurlijk The Sounds of Silence, Bleecker Street, Sparrow en het titelnummer.

Hoe dan ook: het album deed niets en Paul Simon vertrok daarom teleurgesteld naar Londen om daar in het daar florerende folkcircuit (met collega's als Al Stewart en Ralph McTell) op te treden. Totdat ze in de USA The Sounds of Silence van wat andere instrumenten hadden voorzien en het in de Amerikaanse hitlijsten omhoog schoot. Iemand belde Paul en die vertrok hals over kop terug naar de States. En "the Rest is History".

Ik heb weer eens de 5 albums van Simon & Garfunkel in chronologische volgorde beluisterd, om te horen hoe ik dat na verloop van vele jaren vind. Dat gaat gemakkelijk want alles bij elkaar duurt dat twee en een half uur.

Tja, en tenslotte dit album, dat een gigantisch verkoopsucces is geworden. Dit album en Déjà Vu van CSN&Y stonden jarenlang bovenaan de lijst met meestverkochte albums. Volgens mij totdat Rumours van Fleetwood Mac het record brak.

Ik sta ietwat ambivalent ten opzichte van dit album. De uitvoering van het (op zich prachtige) titelnummer vind ik nèt iets te bombastisch, terwijl ik vind dat ze met The Boxer net wel aan de goede kant van het bombastische blijven. En El Condor Pasa en Cecilia zijn natuurlijk best fijne nummers en waren dus ook terecht grote hits.

Maar de werkelijke klasse (van met name Paul Simon) toont zich vooral in de wat klein gehouden songs, zoals The Only Living Boy in New York, Song for the Asking, maar vooral het geweldige So Long, Frank Lloyd Wright.

Ik heb weer eens de 5 albums van Simon & Garfunkel in chronologische volgorde beluisterd, om te horen hoe ik dat na verloop van vele jaren vind. Dat gaat gemakkelijk want alles bij elkaar duurt dat twee en een half uur.

Het vorige album The Sounds of Silence kwam onder zeer grote tijdsdruk tot stand. Dat het zo'n fraai album is geworden lag puur aan Paul songschrijver-talent. En vanwege datzelfde talent was het zelfs mogelijk om een paar maanden later alweer zo'n prachtig album af te leveren met de titel Parsley, Sage, Rosemary and Thyme.

En wat ik al schreef bij het vorige album geldt ook hier: er zit geen enkel, maar dan ook geen enkel minder nummer op. Nog altijd een feest om te luisteren.

Dit album weer eens beluisterd. In verhouding tot zijn vorige albums klinkt dit album een tikkeltje te gepolijst. En omdat Slaid's stem ook wat 'zalverig' is kan ik mij voorstellen dat hij niet zo'n grote fanbase heeft dan veel van zijn collega's.

Maar god, wat schrijft hij toch altijd fantastische songs! Maar ik merk wel dat ik er op dit album wat moeite voor moet doen om door het gepolijste heen te luisteren en de kracht van de songs te horen.

Op dit album heeft hij 4 nummers samen geschreven met goede vriend en collega Rod Picott. Prijsnummer is Primer Grey, zonder de overige songs tekort te willen doen.

En als je mijn commentaar hierboven wilt begrijpen: luister dan eens naar de uitvoering van Primer Grey in de uitvoering van Rod Picott op zijn weergaloze album Out Past the Wires. Juist door Rod's gruizige en ietwat gebroken stem komt het nummer tot leven.

Slaid Cleaves is een van mijn favoriete artiesten in dit genre, samen met zijn goede vriend Rod Picott, of een Sam Baker.

En waar ik 'plat' voor ga is zijn weemoedig stemgeluid en zijn vermogen tot het schrijven van prachtsongs. En precies dát doet hij op Together Through the Dark weer geweldig. Minstens het niveau van zijn toppers Broke Down en Everything You Love Will Be Taken Away, mogelijk nog beter.

Want ik heb hem de hele week al opstaan, afgewisseld met die andere recente topper: Boomerang Town van Jaimee Harris. Da's genieten deze weken!

Onlangs weer eens Ghost Tropic beluisterd. Tja, en dan volgen onvermijdelijk luisterbeurten van The Lioness en deze Didn't it Rain.

En evenals in het geval van Ghost Tropic blijkt ook dit album nog altijd een prachtalbum. En Steve Albini's Blues is zelfs een ware klassieker.

Na het luisteren naar Live: Vanquishers kreeg ik gelijk weer zin in een paar studio-albums van Jason Molina.

En ben maar gelijk begonnen met deze Ghost Tropic. En de magie is nog niet verdwenen. Wat een pareltje is dit toch!

De hoes is al tekenend: helemaal zwart. Dan zou je denken dat het een zwaarmoedig album is geworden. Aan de ene kant is dat ook zo. De songs zijn spaarzaam qua instrumentatie en erg traag. Soms doet het wat aan een dodenmars denken. En ook de teksten handelen niet bepaald over de zonnige delen van het leven.
Maar aan de andere kant is de muziek helemaal niet zo somber. Jason legt zich er niet bij neer en biedt altijd hoop en troost.

Een concertregistratie uit 2000, inderdaad Jason Molina op de toppen van zijn kunnen. En dat is te horen.

In het algemeen ben ik niet zo dol op live-albums. In veel gevallen voegt het voor mij niet veel toe. Dat zal best anders zijn in de zaal, maar in de huiskamer of op de oortjes kom dat bij mij meestal niet zo goed over. Maar in dit geval wél: de intensiteit en gedrevenheid van Jason en zijn band is zo groot dat die dit keer wel bij mij binnenkomt.

En dat leidt ertoe dat ik de komende tijd weer eens een paar van zijn studioalbums ga beluisteren.

Onlangs Live: Vanquishers beluisterd. Tja, en dan volgen onvermijdelijk luisterbeurten van Ghost Tropic, Didn't it Rain en deze The Lioness.

Alledrie nog altijd fantastische platen. Mijn favoriete songs op dit album zijn nog altijd de twee vrouwelijke roofdieren, alhoewel Coxcomb Red gevaarlijk dicht in de buurt komt ...

Over dit album was ik vanaf het begin lyrisch. Daarom heb ik het een jaar of zo bewust links laten liggen. Maar dat maakt niets uit: ik vind het nog altijd prachtig.

Maar dan wel de full version: het ontbreken van Parel op de Spotify-versie grenst aan een misdrijf

Ik heb extra lang gewacht voordat ik hier probeer te schrijven wat ik van de nieuwe van Spinvis vind. Bij zijn vorige albums had ik telkens de ervaring dat ik bij de eerste luisterbeurten wat verward, en soms licht teleurgesteld was. Terwijl het album na heel veel keren luisteren ging groeien.

Dus heb ik nu vele luisterbeurten erop zitten. En ja: ook dit keer zorgde Erik weer voor dit ontwrichtend effect. Maar waar dit bij zijn vorige albums dus omsloeg in enthousiasme, is dat bij dit album voor mij slechts deels het geval.

Dat begint al bij het openingsnummer: ik begrijp de bedoeling van dit nummer en het lukt Erik prima om dit muzikaal te verbeelden. Maar het drukke, chaotische zorgt voor mij voor nèt iets te veel Tingeltangel in mijn hersenpan.

Het daaropvolgende Wie Zag het Licht is mij daarentegen weer veel te statisch en kan mij daarom ook niet echt bekoren. Hierna bekruipt mij een verontrustend gevoel van teleurstelling. Want ik wil toch zo graag alles van Spinvis goed vinden?

Maar dan kantelt voor mij het album en volgen met Portugal, Lente '22, Weg Zijn Doet Geen Pijn, Zelfde Tafel, Ander Jaar en Paradijs maar liefst 5 onvervalste Spinvis-parels!

Komt het dan toch nog goed? Nou ja, deels: de overige nummers zijn niet slecht, maar ook weer niet écht goed. Alleen Speel Dat Ik Leef is ook weer zo'n geweldige song.

Op de een of andere manier mis ik een beetje samenhang in het hele album. Eigenlijk zoals bij Goochelaars & Geesten (waarom wordt die trouwens als verzamelaar gezien?). Maar ja, niet zo gek omdat de plaat drie nieuwe versies van songs van de Sunon-EP bevat.

Heb jij dat nou ook? Ik ben vaak meneer van Oudenaarde: “Meneer van Ouwenaar zet alle dingen recht”

Ben best een grote fan van Spinvis, en zeker van zijn laatste drie reguliere albums. Ik was ook al fan van zijn debuut, maar draaide die de laatste jaren eigenlijk nooit meer. Daarom weer eens geluisterd.

En zeker, het blijft een bijzonder debuut. Al helemaal vanwege de totstandkoming. Maar nu, vele jaren later, vind ik het zolderkamergeknutsel minder charme hebben dan vroeger.

En wat de songs betreft: de eerste drie nummers zijn nog altijd Spinvis-klassiekers. Niet voor niets komen ze regelmatig langs in zijn setlists. Datzelfde geldt natuurlijk ook voor 'Ronnie'. Maar dat hoge niveau houdt hij niet het hele album vast. En dat zou ook wel erg gek zijn. Het luistert best wel lekker weg, maar blijft gewoon minder 'hangen'. Halfje eraf, dus.

Ik heb het album een jaar of zo bewust links laten liggen. Dat geeft soms nieuwe inzichten, soms in negatieve, en soms in positieve zin. Dat laatste is bij mij nu het geval. Wat blijft dit album sterk!
Een van die albums waarbij de beperking in het aantal favoriete nummers wel heel erg moeilijk is.

Ik zie dat het titelnummer en Stefan & Lisette er voor de meeste luisteraars boven uit steken. Kan ik mij in vinden. Maar de meesten hebben grote moeite met Nachtwinkel. Ik niet: ik vind het een heerlijk nummer, ben gek op de stem van Saartje. Ook fijn dat het doet denken aan de Spinvis-klassieker Lotus Europa.

Ben weer eens begonnen aan het herbeluisteren van de eerste zeven albums van de Steely Dan catalogus (de twee 'nakomertjes' zijn zeker niet slecht maar omdat ze toch een heel stuk minder zijn laat ik ze hier buiten beschouwing). Eens kijken of mijn beeld hetzelfde is als in mijn herinnering. In die herinnering ontlopen de eerste zeven albums elkaar niet veel in kwaliteit, hoewel ik toch zo mijn voorkeuren had.

Aja vond ik altijd het beste album van Steely Dan. En dat vind ik nu nog altijd. na het wat vlakkere, en gladjes klinkende The Royal Scam zoeken ze op Aja weer naar nieuwere dingen. Ja, complexere arrangementen, meer lagen, nog wat meer jazz. Het kan mij allemaal erg bekoren.

Na 45 jaar vind ik het nog altijd even 'spannend' om te horen. En dan die drumpartij van Steve Gadd op het titelnummer: ongeëvenaard!

Ben weer eens begonnen aan het herbeluisteren van de eerste zeven albums van de Steely Dan catalogus (de twee 'nakomertjes' zijn zeker niet slecht maar omdat ze toch een heel stuk minder zijn laat ik ze hier buiten beschouwing). Eens kijken of mijn beeld hetzelfde is als in mijn herinnering. In die herinnering ontlopen de eerste zeven albums elkaar niet veel in kwaliteit, hoewel ik toch zo mijn voorkeuren had.

Dit debuutalbum laat zich nog als een album van een band beluisteren, hoewel het meeste toen ook al door Becker & Fagen werd bepaald. Komt natuurlijk ook door de andere zang. Het is ook het meest makkelijk in het gehoor liggende album, en zeker de twee bekende hits. Maar zoals zo vaak zorgt het vaak luisteren ervoor dat zich in de andere nummers wat meer diepgang ontvouwt, zoals Only a Fool Would Say That of Brooklyn (Owes the Charmer Under Me). Maar dit zijn slechts voorbeelden want de andere nummers doen hier niet veel voor onder. Heerlijk album!

Tja, weer een half jaar verder en nog altijd geen reactie. Het is duidelijk: van de klassieke eerste zeven albums van Steely Dan zijn Katy Lied en deze Countdown to Ecstasy minder populair. Bij mij dus niet: hoewel ik The Royal Scam en Aja beter vind, draai ik Katy Lied en Countdown to Ecstasy toch vaker.

Zit hem vermoedelijk in het vrij constante niveau van de songs. Weinig uitschieters, niet naar boven en niet naar beneden. Maar als je met mes op de keel zet dan kies ik toch voor Your Gold Teeth en het heerlijk dreinende Show Biz Kids. Met een fijne rol voor Rick Derringer (wie kent hem nog?) op slide gitaar.

Van de 7 Steely Dan albums van voor hun comeback vind ik Gaucho de minste. Babylon Sisters en Third World Man zijn prima nummers. De rest is zeker niet slecht (dat is bij Steely Dan zo goed als mogelijk), maar blijven ook weer niet 'hangen'.

Maar mijn grootste bezwaar is dat alles net iets te gladjes, te gepolijst klinkt. Ze stonden bekend om hun streven naar perfectie, maar je kunt blijkbaar ook iets overdrijven.