Nu enkele keren beluisterd. En ja, de titel is toepasselijk: er staan inderdaad een paar nummers op die zich kunnen meten met de fraaie EP's en albums van hun beginperiode, zoals bijvoorbeeld het zeer fraaie Do It for Your Country.

Maar helaas staan er weer aardig wat nummers op met de sound van hun albums van ná 2001. Dat gaat gepaard met veel, en voor mij overbodige elektronica. Ook staan er weer een paar nummers op die qua song echt onder de maat zijn.

Een tikkeltje beter dan hun laatste albums: niet echt vervelend, maar zeker niet goed, en beslist erg wisselvallig.

Vreemd, er is niets meer gepost sinds die hierboven van mijzelf. En dat is gek, want dit album verdient toch echt meer.

Ik hoorde Belle & Sebastian pas bij het uitkomen van (hun derde album) The Boy with the Arab Strap. Ik vond het geweldig en datzelfde vond ik ook van de twee voorgangers: Tigermilk en If You're Feeling Sinister. Die laatste heeft zelfs een tijdje in mijn persoonlijke top 10 gestaan.

Opvolger Fold Your Hands Child, You Walk Like a Peasant vond ik destijds al een stuk minder, en datzelfde gold eigenlijk voor alle albums sindsdien. Niet echt slecht, maar allemaal al eens gedaan en dan een heel stuk beter.

Maar in de loop der jaren bleken de eerste drie albums ook niet slijtvast. Prima albums, die ik echt nog wel eens opzet. Maar zo goed als destijds vind ik ze toch echt niet meer.

Maar gek genoeg blijkt dat niet op te gaan voor deze Push Barman to Open Old Wounds. Het is een verzameling van hun EP's uit de periode 1997-2005. Die hebben de tand des tijds wat mij betreft beter doorstaan. Lekker om te draaien in de auto.

Ik hoorde de muziek van Big Big Train voor het eerst in 2015 met English Electric: Full Power. En dat kwam direct binnen. Ik was verkocht. Ik draaide het album wel heel erg vaak. En ik werd gelijk verwend: in 2016 en 2017 kwamen er maar liefst 3 albums uit, waarvan ik Folklore al erg goed vond, Grimspound zelfs nog beter. En tenslotte ook mijn favoriete album The Second Brightest Star.
Feest! Het kon niet op! Of toch?

Met ingang van Grand Tour gooiden ze het roer een beetje om. Die lijn werd voortgezet met Common Ground en Welcome to the Planet. En hoewel ik die albums ook best goed vond, en ook de koerswijziging kon begrijpen, merkte ik dat ik die albums steeds minder vaak ging beluisteren dan de serie daarvoor.

En toen merkte ik dat ik daarna een hele tijd nooit meer naar Big Big Train heb geluisterd. Iets hield mij tegen, wellicht overkill? Maar ook de plotselinge dood van David Longdon heeft hierbij een grote rol gespeeld.

Toen het eerste album zonder hem, maar met Alberto Bravin verscheen, ben ik toch uit nieuwsgierigheid gaan luisteren. En ook nu weer: ik vond het eigenlijk best goed, maar luisterde daarna toch nooit meer Big Big Train.

"En al die live-albums?" zult u wellicht denken. Vanaf 2016 verscheen er immers om het andere jaar een live-album. Nou ben ik altijd groot fan van symfonische rock geweest, zoals King Crimson, Yes, Genesis, Camel, Caravan enz. Maar live-albums, daar hield ik in het algemeen al niet van (enkele uitzonderingen daargelaten). En van symfonische live-albums al helemaal niet. Zelfs algemeen gelauwerde albums als Yessongs of Seconds Out vond/vind ik maar matig. Geef mij maar de studioversies.

En nu toch maar eens geluisterd naar A Flare on the Lens. Tja, en ik heb weer hetzelfde: knap gedaan, daar niet van, maar het raakt mij allemaal veel minder dan de studio-versies. Daar bovenop komt nog dat ik de stem van Alberto maar zozo vind. Geschikt voor een hardrock-band, maar minder voor dit soort muziek.

Kortom: een lichte tegenvaller. Maar ik zal hem waarschijnlijk nog wel eens een draai geven.

English Electric was mijn eerste kennismaking met Big Big Train. Ik was gelijk overrompeld en ben de jaren daarna fan gebleven. De drie daarop volgende albums, te weten Folklore, Grimspound en The Second Brightest Star, vond ik allemaal prima. En ik draai ze nog regelmatig. En dat kwam vooral doordat de melodieuze elementen op die albums de overhand hadden. En vooral de folk-invloeden kan ik erg waarderen.

De albums daarna gaven een andere ontwikkeling te zien. Ik snap dat een band zich wil ontwikkelen, maar de folky invloeden verdwenen geleidelijk en werden vervangen door een wat steviger sound. En hoewel ik die albums best goed vond, merk ik dat ik ze toch veel minder beluister dan het vroegere werk.

Ik was dus erg benieuwd hoe dit nieuwe album zou klinken, zeker vanwege de personele veranderingen. En al helemaal de zang. Nou, dat vind ik dus reuze meevallen. Alberto Bravin zit wat beter in de hogere tonen. En is sterker in de steviger gedeelten. Hij zou best kunnen meedraaien in een hardrock- of powerpop-band. David Langdon kon echter veel meer gevoel leggen in de rustiger passages. Maar al met al kan ik met Alberto prima leven.

Dan nu de muziek. Ik heb het album pas twee maal gehoord, dus een definitief oordeel volgt wat later. Eigenlijk wordt de lijn van de vorige albums doorgetrokken. Ook hier overheersen de steviger gedeelten. Een nummer als Oblivion is mij te simpel. Het lijkt gemaakt voor het meezingen tijdens concerten, en dat zal best zo gaan werken. Heel erg tekenend voor deze tijd, waarin bands het qua inkomsten vooral moeten hebben van concerten. Maar van mij hoeft dit niet zo.

Gelukkig kom ik meer aan mijn trekken in vooral de twee lange stukken. Daar ontstaat er veel meer ruimte voor wat lucht tussen de noten, wat meer verstilde momenten en meer melodie. En ook Bookmarks vind ik wat dat betreft zeer geslaagd.

Al met al een goede indruk. Ben benieuwd hoe dat gaat zijn over een half jaartje of zo..

Zo, zo, BBT is productief: vorig jaar Folklore en een live-dubbelalbum. Begin dit jaar Grimspound, en nog voordat het jaar zelfs maar halverwege is verassen ze ons met alweer een nieuw album.

Meestal gaat zo'n hoge productie hand-in-hand met een mindere kwaliteit, maar dat kan ik BBT echt niet verwijten. Qua kwaliteit liggen Folklore, Grimspound en dit album op hetzelfde niveau. Toch zijn er enkele verschillen: waar ik Folklore een tikkeltje vlak vond door eenzelfde type composities, zat er al wat meer dynamiek in de opvolger Grimspound.

The Second Brightest Star bevat 7 nieuwe nummers, waar de afwisseling veel groter is. En dat is prettig. Zo horen we meer folk, een fraaie ballad (The Passing Widow) wat luchtiger en soms zelf vrolijke instrumentals naast volwaardige BBT-nummers zoals onder andere de titelsong.
En de drie herbewerkingen van nummers van de vorige twee albums zijn niet alleen langer qua tijdsduur, maar zijn ook een beetje beter dan de originals geworden.

BBT heeft gewoon een erg sterke creatieve periode, en daar is niets mis mee. Of ja, misschien toch. Een ideetje: neem alle nummers van deze drie albums, waarbij de genoemde herbewerkingen de voorkeur krijgen boven de originals. Zet ze in een andere volgorde, door bijvoorbeeld de kortere en luchtiger folkachtige songs verspreid tussen de zwaardere nummers te zetten. Dan heb je volgens mij een fantastisch album met drie uur muziek op hoog niveau, dat ook veel meer samenhang zal hebben.

Dus eigenlijk zo'n beetje hetzelfde als ze al eerder gedaan hebben: de beide (toch al sterke) English Electric-albums herschikken in de Full Power-versie heeft deze muziek naar mijn mening naar het meesterwerk-niveau getild.

Zo, we zijn weer een paar weken verder. Na talloze luisterbeurten blijkt toch dat mijn aanvankelijke scepsis ten aanzien van het titelnummer zich heeft verergert: ik vind het nummer inmiddels zo onprettig dat ik de laatste paar keren gewoon ben gestopt na het (overigens prachtige) Oak and Stone. En ik moet zeggen: dat heb ik nog bij geen enkel nummer van BBT eerder gehad. Halfje eraf, dus.

Nu maar hopen dat dit nummer niet de voorbode is van de weg die ze gaan inslaan. Nee, laat de kar maar vooral getrokken worden door Gregory Spawton en Nick D'Virgilio. Fingers crossed ...

Ik heb exact dezelfde ervaring als tymuu en vinylbeleving: de muziek klinkt mij aangenaam in de oren, hoewel niet alle nummers een hoog niveau hebben. Maar helaas: met de stem van Adrianne Lenker had ik al moeite op haar solo-albums. De best goede muziek kan dat voor mij niet compenseren.

En ik heb dit album toch drie keer geprobeerd. De eerste keer stond mij de stem tegen, de tweede keer leek dit best mee te vallen. Maar bij de derde keer kwam mijn tegenzin weer terug ...

Dankzij potjandosie en Lura er op geattendeerd dat er weer een nieuwe van Thisell is verschenen. Dat is onverwachts maar niet vreemd. Want zijn eerste en tweede album dateren alweer van 2014 en 2016, en dat is dus al weer een tijd geleden.

Ik was erg enthousiast over beide albums. Draaide ze de eerste jaren geregeld, maar de eerlijkheid gebiedt mij te erkennen dat het al weer een tijd geleden is dat ik hieraan dacht. Tot nu dus.

Dit nieuwe album - dit keer onder zijn volledige naam - ligt volledig in de lijn van die vorige twee. Heerlijke rustige muziek, ergens tussen folk en americana. En dan met een Zweeds tintje.

En hoewel ik zijn muziek toch wel minder vind dan die van mede-Zweed Carl Mathson (zie diens ook dit jaar verschenen The Lancaster Orchestra - A Light That Can Brighten Up the Dark) kan ik genieten van dit lekkere sfeervolle album.

Heeft ruim 25 jaar geduurd voordat ik Dylan eindelijk - pas ergens rond de eeuwwisseling - kon waarderen. Maar Desire kende ik destijds zeker. Ik vond het toen een zeikstem, die ik niet kon uitstaan. Maar velen anderen wèl, want het album kwam ik wel heel erg vaak tegen in andermans platenverzamelingen.

Opvallend vond ik dat best veel vrouwen dit album in hun verzameling hadden. Wèl Desire, maar nooit Blood on the Tracks of Blonde on Blonde of zo. Op zich vreemd, want Dylan was (en is) toch vooral populair bij mannen. Maar bij dit album lag dat anders.

Wat zou dat toch zijn? De tweede stem van Emmylou? De viool van Scarlet Rivera?

Ben benieuwd of anderen ook deze beleving hebben, en zo ja, er een verklaring voor kunnen geven.

Aangetrokken van de lovende reacties van gebruikers, wier smaak redelijk overeen komt met de mijne, maar eens naar dit album geluisterd. En ik haak al snel af door de stem van Anaïs Mitchell. Ook zij zingt zoals veel zangeressen dat tegenwoordig doen: beetje dichtgeknepen stemmetje, af en toe neigend naar wat kinderlijk. Ik hoor best wel dat ze vocale mogelijkheden heeft. Ik zou zeggen: neem eens zangles bij een klassiek geschoolde lerares en laat alle holten in je hoofd hun werk doen. Dan sta je versteld van je mogelijkheden!

Het goede nieuws is is dat ik prima composities hoor, en dat er zeer vakkundig en met liefde gemusiceerd wordt. Het enthousiasme in eerdere posts kan ik dan ook goed begrijpen.

Ik onthoud me even van een waardering en beloof om di album over een tijd nog eens een kans te geven ...

Dat overkomt me de laatste tijd wel vaker: ik denk "laat ik die plaat weer eens luisteren", ben daar nog altijd enthousiast over en wil daar vervolgens op dit fijne forum uiting aan geven. En natuurlijk ook reclame maken.

En dan zie ik dat de laatste post die van mijzelf is. En dat daar hetzelfde staat dan wat ik zou willen vertellen. Geen nieuwe berichten dus, en ook slechts een enkele stem in het laatste jaar.

En dat is jammer, want dit is zo'n fijne plaat. Zoals hierboven aangegeven is er haast geen muziekstijl die niet aan bod komt. En vaak zelfs twee of drie stijlen in één song, meestal een beetje door elkaar.

En wat vind ik nu zo bijzonder? Dat zit hem in het feit dat ik bepaald geen fan ben van - pakembeet - zo'n driekwart van de hierop voorkomende muziekstijlen. Dan heb ik het over hardrock, metal, glamrock, hiphop en nog een paar. Ook heb ik met het klimmen van de jaren meer moeite met het volume. De ruige, luide muziekstukken bevallen mij over het algemeen steeds minder.

Maar gek genoeg vallen deze bezwaren weg als ik dit album aan het beluisteren ben. Plus het feit dat ik er gewoonweg vrolijk van wordt. Jammer dat het bij dit album gebleven is. Die daarna zijn gewoon een heel stuk minder.

Eén van de meest irritante eigenschappen van Spotify is dat de algoritmen je allerlei suggesties voorschotelen. Maar ja, Cruijff zei al dat ieder nadeel zijn voordeel heeft. Zo ook hier: op 1 september werd ik er zo op geattendeerd dat er op die dag zowaar een nieuw album van Brian Protheroe verscheen.

Nu is dat best wel bijzonder. Deze acteur maakte in de jaren zeventig een drietal geweldige albums, die de tand des tijds prima hebben doorstaan. Sterker: qua heldere productie zijn er weinig albums in mijn collectie die dit niveau halen. En ja: die drie albums luister ik nog altijd geregeld.

Hij heeft weliswaar in het vorige decennium nog een tweetal albums uitgebracht. Maar die zijn aanzienlijk minder van kwaliteit. Dat geldt niet voor dit nieuwe album: ondanks (of wellicht juist dankzij) de beperkte tijdsduur (van nog nèt geen half uur) komt hij tot mijn grote verrassing best een eindje in de buurt van de drie Chrysalis-albums van de jaren zeventig. Frisse en lekker gevarieerde muziek, dat hoor ik graag. En hoewel hij hier iets meer binnen de lijntjes kleurt dan destijds, is het een erg aangenaam album geworden.

En zeker zijn stem is - zeker voor een 79-jarige - nog altijd prima. Zijn acteercarrière heeft hiervoor waarschijnlijk de basis gelegd. En omdat hij jarenlang de heerlijke voice-over doet voor de Britse versie van First Dates, is hij goed getraind gebleven.

In 2023 werd ik compleet verrast door een nieuw album van Brian Protheroe. En dat na bijna 50 jaar! Heeft daarmee vermoedelijk een record gebroken, maar dat terzijde.

Zijn 3 albums van begin jaren 70 waren destijds origineel, en zijn dat nog altijd. Mede door een kristalheldere geluidskwaliteit ben ik die albums gedurende al die jaren regelmatig en met veel plezier gaan beluisteren.

Van A Salisbury Boy verwachtte ik niet veel. Maar dat viel dus toch mee. Kwam uiteraard niet in de buurt van die eerste drie, maar was toch een heel genietbaar album.

En wéér werd ik verrast, ditmaal door deze Comin Up Midnight. Helaas valt het ditmaal niet mee. Onsamenhangend en over de hele linie mindere songs.

Maar niet getreurd: ik ga die eerste drie binnenkort weer eens draaien!

Zo: ik ben aangenaam verrast! Dit is een genre dat de laatste jaren niet zo in trek is. En daarnaast heb ik de laatste jaren de ervaring dat er heel veel nieuwe bandjes en artiesten de hemel in worden geprezen, maar waar - voor mij althans - bij het merendeel na een paar keer luisteren niet zo veel van over blijft.

En wat dit genre betreft: erwinz refereert, naast de 'oude' countryrock uit de jaren zeventig, aan The Jayhawks, en dan meer specifiek hun topalbums uit de eerste helft van de jaren negentig. Daar kan ik mij goed in vinden, hoewel ik daar graag Uncle Tupelo (ook begin jaren negentig) en Whiskeytown (tweede helft jaren negentig) aan zou willen toevoegen.

Maar sinds die periode is er niet zo verschrikkelijk veel gebeurt. Althans, met voldoende kwaliteit. Toch zijn er uitzonderingen. Zoals onder andere Dawes, tot aan hun laatste album, waarop ze andere paden inslaan. Of The Wynntown Marshalls, die in diezelfde periode (2009-2022) prima muziek in deze hoek maakten. Maar ook bijvoorbeeld het meesterwerk Thomas Denver Jonsson - Barely Touching It uit 2005.

En dan nu het Bruine Paard. En na vele malen luisteren moet ik zeggen: een heel fijne plaat. Lekker veel gitaarwerk, de ene keer wat huilend, een andere keer wat gruizig. En af en toe een accordeon, of een piano, of een heerlijke pedal steel. Klinkt heerlijk. En voor mij heel erg belangrijk: de kwaliteit van de songs. En die is uitstekend, dus ik vermoed dat dit album zo eentje is die het na een paar jaar nog prima gaat doen.

Tenslotte nog iets over de zang van Patrick Turner. Die is inderdaad vrij specifiek. Ik kan het heel goed hebben. Maar ik kan mij ook voorstellen dat veel mensen hier moeite mee hebben. Iets dergelijks doet zich ook voor bij The Mountain Goats, mijn favoriete band. Velen haken af bij de wat geknepen stem van John Darnielle. Dat zorgt ervoor dat zij niet 'toekomen' aan de fraaie songs en de fantastische teksten, die bij John welhaast van een literair niveau zijn.

Het is jammer als mensen bij Patrick's zang afhaken, want dan ontgaat hen veel mooie muziek. Maar ik snap het heel goed: bij mij heeft het ruim dertig jaar (!) geduurd om te wennen aan de stem van Bob Dylan, zodat ik daarna pas veel van zijn geweldige songs heb kunnen waarderen

Ik vind deze ook hun beste.