Fijn dat dit album weer wat aandacht krijgt. Dat de meningen iets verschillen is alleen maar goed.

Tip: met een bescheiden donatie kun je beter genieten van dit fijne forum.

Hierboven schreef ik iets over de enkele disco-invloeden op dit album. Dat gebeurde in de late jaren zeventig en de vroege jaren tachtig veel vaker. Denk bijvoorbeeld aan Bowie en Rolling Stones. Dat duurde bij hen wat jaren later, puur omdat zij door hun faam minder 'moesten'.

Dat lag anders bij de gehele stroming van de symfonische rock, zoals dat destijds heette. Die hadden het het meest te verduren onder de opkomst van disco, punk en new wave. En moesten dus snel wat anders verzinnen. Sommigen lukten dat heel goed, zoals bijvoorbeeld Genesis. Anderen tijdelijk, zoals dus Camel en Caravan. Die hadden zo'n mindere, wat zoekende periode, maar keerden later in hun carrier ween zo'n beetje op het oude pad terug. Anderen, zoals Renaissance, hadden het moeilijk, en sommige verdwenen voorgoed.

Heerlijk album dat met iedere luisterbeurt groeit. De folkelementen vind ik prima bij Camel passen. En uiteraard bereikt Latimer met zijn gitaarspel grote hoogten.

De live-uitvoering op Coming of Age is op zich prima, maar ik geef toch de voorkeur aan de studioversie.

Ik vind dit album, samen met Moonmadness, Rain Dances en A God and a Wink de vier beste albums van Camel.

Zoals zovelen vind ik ook Ice en Hymn to Her de uitschieters. Maar bij nader inzien doe ik hiermee Eye of the Storm, Who We Are en Survival toch wat te kort. Al met al toch nog een redelijk goed album van Camel.

Met de komst van de punk en new wave in de jaren 1976 (en daarna) kwamen veel bands in de hoek van de symfonische rock in de problemen. Lange nummers en complexiteit gingen in de ban. Sommige bands zijn daarin geslaagd, met als beste voorbeeld Genesis. Hoewel ik er helemaal niet van hou was Genesis vanaf 1977 commercieel zeer succesvol. Voor Yes geldt ongeveer hetzelfde. Andere bands slaagden hier veel minder in, zoals bijvoorbeeld Renaissance.

Ook Camel maakte de slag naar kortere songs, meer pop-elementen en wat minder complexiteit. Maar zo af en toe kwam op de albums van na 1977 de 'oude' Camel-sound toch nog aan bod. En dat is precies de reden waarom ik bij Genesis en Yes afhaakte, en ik de 'nieuwe' Camel best wel lekker vond (en nog altijd vind) klinken. In al die jaren heeft het album voor mij niets aan plezier ingeboet.

Tjonge: helemaal vergeten. Terwijl het dat jaar tot op de eerste plaats van mijn top 20 van stond. Binnenkort weer eens luisteren.

Ik was vanaf 1970 grote fan van Caravan. En ik heb ook de periode meegemaakt die BoyOnHeavenHill hierboven beschrijft, waar mijn geliefde symfonische rock ineens verkettert werd door generaties die bezig waren met punk, new wave, dan wel disco.

Weg, de experimenten en weg, de lange epische stukken. De bands gingen, meestal noodgewongen (want brood op de plank, hypotheek en zo) meer poppy muziek maken. Korter, en vooral toegankelijker. Sommige bands ging dit redelijk tot goed af, en een enkele (bv Genesis) evolueerde ineens in een hitmachine.

De meeste bands ging dit zichtbaar minder goed af, waaronder mijn geliefde Caravan. Met Cunning Stunts en Blind Dogs at St. Dunstan's kon ik destijds nog wel (deels) mee overweg, maar bij Better by Far haakte ik toen af.

Maar ja, de tijd gaat voorbij en heel veel jaren later ga je sommige dingen in een ander perspectief zien. En nu - na herbeluistering - sluit ik mij van harte aan bij de mening van Mssr Renard: het evenaart natuurlijk niet de albums van de 'vroege' Caravan, maar is toch nog altijd een fijn album, waarop prima gemusiceerd wordt. En hoewel ik Nightmare niet het allerbeste nummer van de band vind, behoort het samen met The Last Unicorn zeker tot de hoogtepunten.

Fijn dat er nog mensen zijn die dit meesterwerk van Caravan onder de aandacht brengen. Qua niveau mijns inziens gelijk aan dat andere meesterwerk: In the Land of Grey and Pink.

Merkwaardig dat er bij dat album op dit moment 250 users sterren hebben toegekend, terwijl dat bij For Girls Who Grow Plump in the Night blijft steken op een mager aantal van 69.

Vreemd, toch? Aan de fantastische hoes zal het immers niet liggen ...

Weer eens beluisterd. En wat blijkt: een heel stuk beter dan het in mijn herinnering was. Nèt niet het topniveau van In the Land of Grey and Pink en For Girls Who Grow Plump in the Night, maar toch niet veel minder. Halfje erbij.

Weer eens beluisterd. Was al weer een tijdje geleden.
Maar waar mijn aanvankelijke enthousiasme na verloop van tijd wat geluwd is, is dat met dit album beslist niet het geval.
Knap dat ze na zoveel jaren pauze zo fris kunnen klinken.

Zou er nog een vervolg inzitten?

Naar aanleiding van bovenstaand bericht ben ik dit album weer gaan beluisteren.

Destijds vond ik dit een matig album. Achteraf denk ik dat ik het waarschijnlijk maar 1 of 2 luisterbeurten heb gegeven. En dat ik het onbewust vergeleek met de door mij hoog gewaardeerde albums van Caravan uit de jaren '70.

En wat heb ik er toch naast gezeten. Dit is namelijk een heel fijn album. Maar je moet wel de vergelijking met de 'oude' Caravan-sound vergeten. Zeker bij dit album, want het eerste nadat Dave Sinclair de band had verlaten. En Dave's toetsenwerk was toch wel erg bepalend voor de oude sound.

En het gat dat daarmee ontstond wordt op dit album opgevuld door gitarist Doug Boyle. Wat zeg ik: hij krijgt/neemt wel heel erg veel de ruimte, waardoor de sound aanmerkelijk verandert. Misschien iets teveel gitaarwerk. Maar daar staat tegenover dat hij duidelijk een fan is van Camel's Andy Latimer, en dat pakt wat mij betreft positief uit.

Vooral de eerste helft van het album is geweldig. Opener Smoking Gun (Right for Me) is een heel pakkende song, eentje die in je hoofd blijft nazingen. Revenge is nog steviger, maar ook heel fijn. Het titelnummer The Unauthorised Breakfast Item kent een lekkere riff, maar dat is toch wel wat te mager voor bijna 5 minuten. Als ze binnen de 3 minuten waren gebleven zou het prima zijn geweest.

Met het fijne Tell Me Why wordt het gaspedaal wat losgelaten en komt een glimp van de oude sound terug. Op het daarop volgende It's Getting a Whole Lot Better zakt het tempo nog meer. Vooral het lange instrumentale stuk is heerlijk. Het bevat zelfs een paar jazzy invloeden.

Head Above the Clouds is ook zo'n heerlijk nummer. Maar daarna wordt het een tikkeltje minder. Alleen Nowhere to Hide tikt weer het hoge niveau van de eerste helft aan.

Maar zoals gezegd: achteraf een uitstekend album!

Aangemoedigd door enkele positieve recensies dit album eens beluisterd. Ik kende de goede man niet.

Het is ouderwetse country. En hoewel ik best wat country kan hebben is me dit toch wat teveel. Het is in de jaren vijftig en zestig al veel vaker gedaan, en ook veel beter.

Niet dat ik het slecht vind, dat nou ook weer niet. Maar het voegt weinig toe.

En weer een fijn album van Chip. En net zoals bij potjandosie kan hij bij mij ook geen kwaad doen. Zijn laatste albums zijn allemaal meer dan prima. 83 jaar en wat fysieke ellende achter de rug, en toch gaat hij door met het vertellen over het leven.

En wat is het toch heerlijk om John Platania weer te horen. Zijn herkenbaar spel siert sinds 1970 vele albums van Chip op, alsmede vele fraaie albums van Van Morrison.

Tenslotte: wat een geweldige quote hierboven!

Om maar met de deur het huis in te vallen: fraai album van Chip Taylor.

Ik hoorde pas voor het eerst van Chip begin jaren negentig; hij had er destijds al ruim 20 jaar opzitten. Nu is hij 83 en brengt hij al ruim 60 (!) jaar mooie muziek uit. Ik schaar hem in dit genre in de eredivisie, waaronder Guy Clark en John Prine.

Niet dat alles van even hoge kwaliteit is. Zijn oeuvre kent uiteraard pieken en dalen. Zelf beschouw ik The Little Prayers Trilogy uit 2014 als zijn allerbeste werk; een album van bijna 2 uur en maar liefst 30 nummers.

En nu herhaalt hij dat min of meer: ook The Cradle of All Living Things duurt bijna anderhalf uur en bestaat uit 28 songs. De muziek kent zeer spaarzame instrumentatie. En ja, praktisch alle nummers kennen een traag tempo. En ja, Chip praat inmiddels meer dan dat hij zingt. Maar oh, wat is het weer mooi. Ik heb (zelf ook al aardig wat op leeftijd aan het komen) een groot zwak voor oude mannen die op het einde van hun leven hun ervaringen op een muzikale wijze willen delen met opvolgende generaties.

Uiteraard hoop ik dat Chip nog wat jaartjes onder ons mag blijven, maar het album vertoont wel veel overeenkomsten met The Tree of Forgiveness, John Prine's laatste album uit 2018.

Wat fijn dat er zo weer aandacht komt voor een van de grootheden in dit genre, samen met Townes van Zandt, John Prine en Guy Clark. Natuurlijk zonder vele anderen tekort te willen doen, zoals bijvoorbeeld Steve Earle en Lucinda Williams.

Ik had beloofd om hier op terug te komen zodra ik het album weer opnieuw beluisterd zou hebben. En dat was weer een fijne luistertrip. Ik vond het album nog even verfrissend als destijds.

In tegenstelling tot potjandosie heb ik een lichte voorkeur voor disc 1, de (Electric) London Sessions. Zelfs de genoemde nummers 2, 6 & 7 vind ik best lekker klinken. Niet dat ik de akoestische disc 2 niet goed vindt. Die is inderdaad van hoge kwaliteit en meer in de lijn van wat Chip normaal deed/doet.

Maar af en toe wat peper in zijn muziek gaat Chip prima af.

Ik was in 2021 erg onder de indruk van de voorganger Where The Spirit Rests. Prachtige muziek, zeker. Maar hoe komt het toch dat ik dat album na een paar maanden alweer vergeten was? Geen idee, maar zo gaat dat soms.

En nu geluisterd naar The Land We Knew The Best. En ja, het gebeurde weer: zwaar onder de indruk van de eerste paar nummers. Maar na enkele malen luisteren merkte ik dat mijn aanvankelijke enthousiasme opnieuw begon te tanen. Zou het dat zijn wat mij destijds ook tegen hield?

Nou ja, ik beloof plechtig dat ik dit album de komende tijd nog eens opnieuw ga beluisteren. Misschien dat het nu anders gaat lopen ....

Ik las bovenstaande post en dacht: "verrek, helemaal vergeten". Want ik vond dat destijds een fraai album. Opnieuw luisteren, dus.

E inderdaad, een mooi album, daar niet van. Maar zo enthousiast als ik destijds was, ben ik nu niet meer. Halfje eraf.

Tja, ik heb het niet zo op de muziek van Chris. En dat is vreemd, omdat ik een liefhebber van het genre ben en heel veel vergelijkbare artiesten ken waar ik wel gek op ben.

Ik kan de vinger er niet op leggen waar het verschil in zit, maar zijn albums doen me gewoon niet zo heel veel.

Ik leerde zijn muziek pas kennen met het album A Village: Natural Light. Prachtige muziek, en dat gold nog meer voor Wild Hxmans en About Love and Loving Again.

Maar ik merkte in de praktijk dat ik de albums de jaren erna nog maar weinig draaide. Je moet er maar voor in de stemming zijn, zal ik maar zeggen.

Desalniettemin was ik erg benieuwd naar deze nieuwe plaat. En dat viel een beetje tegen. Qua sfeer is het uiteraard in de lijn met zijn voorgangers. Maar zijn stem is ietwat veranderd en - in ieder geval voor mij - niet in gunstige zin.

Niet slecht dus, nee, dat zeker niet. Maar ik weet redelijk zeker dat ik dit album in de toekomst niet vaak ga beluisteren.

Op Allmusic staat er bij de credits ook geen female vocal vermeld. De enige vrouw is Dana Nielsen op saxofoon, maar of zij ook gezongen heeft?

Luister overigens ook eens naar het vorige week verschenen Clem Snide - Oh Smokey. Nog mooier!

Wat fijn dat er nog een paar liefhebbers zijn voor dit pareltje. Staat vooralsnog bovenaan mijn top 20 van dit jaar.

Maar misschien dat het nog stuivertje wisselen wordt met mijn huidige nummer 2, waarvan ik het vermoeden heb dat nog veel meer mensen deze parel gemist hebben: The Lancaster Orchestra - A Light That Can Brighten Up the Dark.

Omdat ik denk dat erwinz ook de muziek van Carl Mathson kan waarderen ben ik dus ook benieuwd wat hij hiervan vindt.

Een tussendoortje van Clem Snide. Nou ja, eigenlijk vooral van voorman Eef Barzelay, die wat van zijn favorieten covert.

Verrassende keuzes met nummers van Journey, Bob Dylan, Lauren Hill, Cat Stevens, Jackson Browne en Lemonheads.

Lang niet zo goed als hun vorige studio-album, maar ook tussendoortjes van Clem Snide vind ik altijd prettig om te horen.

Via mijn broer maakte ik ten tijde van dit album kennis met Clem Snide. En werd op slag verliefd op hun muziek.

Hun eerste 5 albums zijn allemaal nagenoeg even mooi. En - hoewel wat anders qua sfeer - is hun comeback album Forever Just Beyond even fraai.

Maar deze Your Favorite Music is nou nét een tikkeltje beter. Vandaag weer eens geluisterd en ja hoor: nog altijd even indrukwekkend als destijds. De meeste nummers bevatten erg mooie melodieën, zoals Dairy Queen, Exercise, het titelnummer, maar vooral African Friend.

Andere nummers worden weer heel klein gehouden, zoals bijvoorbeeld Bread. En luister eens naar de manier waarop ze Donna van Richie Valens' hit uit 1958 coveren. Richie's versie was al traag, maar Clem Snide's versie is nog trager. En weet je wat: het maakt het nummer nog mooier.

Voorman Eef Barzelay had geen treffender titel voor dit album kunnen kiezen: het is inderdaad mijn favoriete muziek. Wat is het toch doodzonde dat zo weinig mensen bekend zijn met deze briljante plaat!

Omdat Cody deze week een nieuw opgenomen versie van dit album heeft uitgebracht ben ik dit album ook weer gaan luisteren. Ik wilde namelijk de nieuwe Backside of 30 direct vergelijken met de originele. Niet dat het verschil schokkend is maar toch geef ik de voorkeur voor de iets vollere sound van de nieuwe versie.

Maar eigenlijk is dit niet zo van belang. Het is voor mij de hoge kwaliteit van het merendeels van de songs die het doet.

Met het uitkomen van After the Fire en direct daarna The Wanting hoorde ik voor het eerst Cody Jinks. En ik ging gelijk 'om', en dat was me al een tijdje niet meer gebeurd. Daarna heb ik zijn oudere albums aangeschaft en heb genoten van al dat fraais.

Van de twee albums uit 2019 was ik het meest onder de indruk van The Wanting. Dat album bevatte een flink aantal songs die direct bleven 'hangen'. Vandaar mijn 5 sterren. Bij After The Fire had ik dit nèt wat minder, vandaar dat ik die een tikkeltje lager waardeerde.

Maar nu, na vele tientallen keren luisteren blijkt dat dit album gewoon wat meer tijd nodig heeft om zijn geheimen prijs te geven. Vandaar nu ook de volle mep.

Wat een artiest (ook al is zijn laatste album Mercy een beetje minder)!

Wat is de overeenkomst tussen Taylor Swift en Cody Jinks (behalve natuurlijk dat ze beiden muzikant en Amerikaan zijn)? Taylor heeft inmiddels enkele van haar oudere albums opnieuw opgenomen. En Cody is daar blijkbaar ook mee bezig. In 2021 heeft hij Adobe Session in een unplugged versie uitgebracht. En nu heeft hij zijn tweede album 30 opnieuw opgenomen en uitgebracht.

Ditmaal niet unplugged, maar in een iets 'vollere' versie. En met (nog) meer prominente rollen voor pedaal steel en viool. Maar gelukkig wordt het nergens 'te' en vind ik deze versies inderdaad nog wat beter dan de originele release uit 2012.

Taylor doet haar heropnames zoals bekend uit boosheid t.o.v. haar oude muziekuitgeverij. Bij Cody weet ik niet of hij dit uit wrok, of om commerciële of artistieke reden doet. Maar ik heb wel een vermoeden. Met ingang van het tweetal prachtalbums uit 2019 (After the Fire & The Wanting) brengt hij namelijk alles in eigen beheer uit (met als labelnaam Late August). Hij lijkt sindsdien behoorlijk gehecht aan zijn onafhankelijkheid.

De tekst van het eerste bonusnummer Just Enough getuigt hiervan. Hierin vertelt hij wat hem beweegt om zijn muziek te maken. Het etiketten plakken op zijn muziek door anderen laat hem koud. Hij speelt wat hij wil. Bevalt het je, dan is dat fijn. Zo niet, even goede vrienden. Overigens vind ik dit nummer een vrij matige uptempo song (afgezien dus van de tekst).

Dat geldt niet voor de tweede nieuwe bonussong. When the New Wears Off is een heerlijk nummer.

Zo: de laatste week heel vaak beluistend. Mijn vermoeden is juist: dit is een blijvertje. De songs beginnen zich nu al in mijn hoofd te nestelen. Iets dat ik met name op Mercy miste. Mercy is zeker geen slecht album, maar toch.

Het album de laatste week dikwijls beluisterd. En hij begint langzaam in te dalen.

Positieve dingen: er staan weer enkele songs op die 'blijven hangen', en die al binnenkort tot Cody Jinks-klassiekers kunnen gaan behoren, zoals onder andere Better Than the Bottle, Lost Highway en Monsters. En dit had ik minder op de albums Mercy en Change the Game.
Ook positief: dankzij het feit dat hij zijn drankverslaving te boven is gekomen is hij in zijn teksten een stuk volwassener geworden.

Wat minder vind ik het feit dat het register op een aantal songs flink open gaat. Maar dat kan ook aan mij liggen: met het klimmen van de jaren heb ik meer een voorkeur voor ballads en mid-tempo songs, en minder voor de steviger rockende songs. Maar toch kom ik ook op dit album voldoende aan mijn trekken met songs zoals onder andere Better Than the Bottle, When You Can't Remember en When Time Didn't Fly.

Voorlopige conclusie: een stuk beter dan Mercy en Change the Game. Maar of het het niveau gaat aantippen van bijvoorbeeld Lifers of The Wanting? Ben er nog niet uit. De tijd zal het leren. Maar voorlopig is het album de komende tijd niet weg te slaan van mijn digitale draaitafel.

Hoe vaker ik het album hoor, hoe beter ik het vind.

En zeker, dat komt wel vaker voor, weet ik uit meer dan 55 jaar luisterervaring. Voor goede platen moet je immers vaak moeite doen voordat het zijn geheimen prijsgeeft.

Maar tegelijkertijd heeft diezelfde ervaring mij ook geleerd dat het tegendeel nog veel vaker voorkomt. Platen die je in eerste instantie erg goed vind, maar die na vele malen luisteren wat tegenvallen ...