Ik was blij om te horen dat er na 9 jaar weer een album van Natalie uit zou komen. Wist toen nog niet dat dit kwam doordat ze een lange tijd haar zangstem volkomen kwijt was. Gelukkig gaat het nu weer goed, hetgeen heeft geleid tot dit fraaie album.

Hoewel: de eerste reacties hierboven waren lyrisch, waardoor mijn verwachting best hoog was. En bij de eerste keer luisteren gebeurde mij exact hetzelfde als bij de nieuwe van Spinvis, die ongeveer tegelijkertijd uitkwam. Namelijk dat mij de eerste twee nummers eerlijk gezegd wat tegenvielen. En na ettelijke keren luisteren is dat nog steeds het geval (ook precies zoals bij Spinvis).

Maar gelukkig is het niveau van alle volgende nummers zo hoog, dat het album een feest is om te luisteren. Uitschieters vind ik haar uitvoering van Lankum's Hunting The Wren en de fantastische afsluiter The Feast of Saint Valentine.

In de jaren '70 was ik een grote fan van Caravan. Daarna dus Hatfield & The North, die iets meer experimenteerden en al af en toe wat jazz-invloeden toelieten. En daarna dus National Health, met een tweetal heerlijke albums, waarvan deze Of Queues and Cures de tweede is. De humor van de beide vorige bands is nagenoeg verdwenen. Ook maakt de door mij geliefde Richard Sinclair (helaas) geen deel uit van National Health.

Ten opzichte van het debuutalbum is de la-la-zang van Amanda Pearson verdwenen. Daar laat ik geen traan om, maar het betekent wel dat het album nagenoeg geheel instrumentaal is. Maar over de hele linie hoor je mij niet klagen. Na al die jaren nog steeds een lekkere plaat.

Zo maar iets dat mij opvalt: in 1970 bracht Neil Young - nog betrekkelijk aan het begin van zijn carrière - After the Goldrush uit, in 1972 gevolgd door Harvest. Afgezien van het feit dat beide albums destijds (en nu nog steeds) als klassiekers werden/worden beschouwd, heb ik ze altijd als een soort ‘gesplitst’ dubbelalbum gezien. Ze liggen in elkaars verlengde, muzikaal zowel als thematisch, en ontlopen elkaar nauwelijks in kwaliteit. Ik draai ze dan ook graag achter elkaar.

Het zal wel nergens op slaan, maar ik heb het gevoel dat dit destijds door collega’s is opgepikt. Want het zelfde gevoel heb ik ook bij de eerste twee solo-albums van Graham Nash: Songs for Beginners in 1971 en Wild Tales in 1973.
En exact hetzelfde heb ik ook met Paul Simon’s titelloze album uit 1972 en There Goes Rhymin’ Simon uit 1973.

En hoewel ik die van Young het beste vind, heb ik die van Nash en van Simon in de laatste 50 jaar vele malen vaker gedraaid.

En zonder de andere nummers te kort te doen, zitten mijn favoriete nummers op After The Goldrush toch aan het begin. Enkele jaren geleden was ik op een feest, waarbij mijn vriend en ik ergens aan het eind van de avond nét iets teveel op hadden, maar samen spontaan een a capella versie van het fantastische titelnummer zongen, mét de correcte tekst, en zonder haperen ...

Ik ben niet zo enthousiast als bovenstaande Young-liefhebbers. Het is goed om eens de live-uitvoeringen van wat andere dan de gebruikelijke live-nummers te horen; met name de versies van de 'On The Beach-nummers'. Maar ik vind ze eerder interessant dan goed. Je hoort goed dat ze nog vrij nieuw zijn en wat meer uitwerking behoeven. Het lijken dan ook meer demo's dan live-uitvoeringen.

Tja, en dan de kwaliteit van de opname. Ik weet het: voor een bootleg-opname gelden andere normen, en volgens die is het misschien nog 'te doen'. Maar wat mij betreft wordt de bodem van een voor mij nog acceptabele kwaliteit best geraakt.

Zo maar iets dat mij opvalt: in 1970 bracht Neil Young - nog betrekkelijk aan het begin van zijn carrière - After the Goldrush uit, in 1972 gevolgd door Harvest. Afgezien van het feit dat beide albums destijds (en nu nog steeds) als klassiekers werden/worden beschouwd, heb ik ze altijd als een soort ‘gesplitst’ dubbelalbum gezien. Ze liggen in elkaars verlengde, muzikaal zowel als thematisch, en ontlopen elkaar nauwelijks in kwaliteit. Ik draai ze dan ook graag achter elkaar.

Het zal wel nergens op slaan, maar ik heb het gevoel dat dit destijds door collega’s is opgepikt. Want het zelfde gevoel heb ik ook bij de eerste twee solo-albums van Graham Nash: Songs for Beginners in 1971 en Wild Tales in 1973. En exact hetzelfde heb ik ook met Paul Simon’s titelloze album uit 1972 en There Goes Rhymin’ Simon uit 1973.

Hoewel ik die van Young het beste vind, heb ik die van Nash en van Simon in de laatste 50 jaar vele malen vaker gedraaid.

Van al die zes albums was Harvest de best verkopende. Op heel veel kamers van leeftijdsgenoten kwam je wel ergens de bekende hoes van dit album tegen. Nog iets opvallends: dat kwam nagenoeg evenveel voorbij vrouwen als bij mannen.

Voor mij is het tenslotte moeilijk om op Harvest twee favoriete nummers aan te wijzen. Uit respect voor alle nummers laat ik het dan ook maar achterwege.

Terecht door potjandosie een vergeten klassieker genoemd. Maar niet door mij vergeten, want ik leerde hem destijds met dit album kennen. Heerlijk album, maar destijds kwam ik weliswaar heel vaak op dit prachtige forum, maar het posten van berichten is voor mij pas iets van de laatste jaren.

Na dit mooie album volgde Off Track Betting, dat ik ook mooi, maar toch een tikkie minder vond. Datzelfde vond ik van Scrimshaw. Maar zijn laatste album Pigeon and the Crow vond ik toch te middelmatig.

Velen hebben het hiervoor al vermeld: het is een heel vreemd album. Ook voor mij. Gelokt door de enthousiaste reacties destijds gaan luisteren. Na een paar nummers wilde ik het al afzetten. Toch maar even doorbijten. Wat een irritante zang. De zang, niet de stem. Want over de stem kun je nog twisten. De een vind iets mooi en de ander krijgt er jeuk van. Zo gaat dat.

Nee, mij irriteerde de zang. Heel vaak nèt naast het ritme. En bij de meer melodieuze songs nèt naast de melodie. En als het het een of het ander niet is, dan is het heel vaak gewoon erg vals.

En toch: 'iets' raakte mij bij dit album, zodat ik het nog heel vaak ben gaan draaien. En hoewel de zang mij nog altijd blijft irriteren vind ik het toch wel een geweldig album, dat ik zo nu en dan met veel plezier beluister. Dus ook zojuist, tijdens een fijne wandeling.

Toen mijn partner en ik ruim 40 jaar geleden gingen trouwen hebben we voor deze gebeurtenis samen een aantal songs uitgezocht. We kozen zelfs voor twee nummers van dit album. En dat is niet voor niets. Wat blijft zijn muziek toch onwaarschijnlijk mooi!

En dat vinden velen met mij, want zijn 3 legendarische albums zitten qua score alledrie ruim boven de 4.
Dat is weinigen gegeven. De enige die ik ken en daar bij in de buurt komt is Sam Baker. Van diens 5 albums zitten er 4 boven de 4 sterren, en eentje daar nèt onder.

Ik ben gelijk naar de zolder gerend, en ja: natuurlijk heeft Lura gelijk. Zo heb ik nu ervaren dat je inderdaad wel eens een verkeerde herinnering kunt hebben

Nog altijd een lekker, vrij pretentieloos plaatje. De subtitel "Pure Pop for Now People" is eigenlijk een minibeschrijving van de muziek op dit album. Al moet je dat natuurlijk wel in de tijd zien.

het live opgenomen Heart of the City valt wat mij betreft een beetje uit de toon. Niet echt storend, maar van mij had niet gehoeven.

Inderdaad een lekkere plaat. En opvolger Cry Tough is mogelijk nog iets beter.

Maar waar ik normaal gesproken meer fan ben van studio-albums dan van live-albums, is dat bij Nils precies andersom. Het live-album Night After Night uit 1977 vind ik veel beter. En die draai ik nog zo af en toe met veel plezier. Maar luister vooral naar Acoustic Live uit 1998. Die is echt prachtig en toont aan wat Nils toch een geweldig gitarist is.