In mijn post van 5 juli vorig jaar had ik beloofd om op dit album terug te komen. Maar in de overvloed van goede nieuwe muziek is mij dat gewoon ontschoten; "So Much to Do, So Little Time".

Maar nu hoorde ik afgelopen zondag op de radio een nieuw nummer van haar, samen met John Smith. En van die laatste kan ik ook erg genieten. En dit nummer, van een binnenkort te verschijnen album heet Talk to Me of Mendocino en is bijzonder fraai.

En dat was de aanleiding om The Eternal Rocks Beneath nog enkele malen te beluisteren. En dat is beslist geen straf! Wat een mooi album. Een heerlijke, kristalheldere stem, goede songs en prachtige strijkarrangementen.

Krijg gelijk ook weer zin om de albums van John Smith te beluisteren.

Zo tegen het einde van het jaar luister ik weer eens naar de albums van de eerste maanden van dit jaar. Ben ik nog steeds zo enthousiast? Of valt dit al met al nu een beetje mee (of tegen)?

Nou: bij dit album krijg ik nog steeds dezelfde ervaring als destijds. Zeker jaarlijstjesmateriaal!

Via een vriend maakte ik in 1975 voor het eerst kennis met de muziek van Keith Jarrett. Om precies te zijn: met The Köln Concert, hoe kan het ook anders. Ik was gelijk verkocht en volgde Keith Jarrett sindsdien. Dat wil zeggen, al zijn solo-albums met piano improvisaties. En tot op de dag van vandaag heb ik iedere zondagochtend een van die live albums opstaan. Met een sterke voorkeur voor Solo Concerts: Bremen Lausanne, The Bear Concerts en uiteraard The Köln Concert.

Maar die vriend hield ook van jazz. Ik in de seventies zeer zeker niet, maar toch liet hij mij ook kennis maken met de muziek van de diverse jazz-combo's van Keith. En dat heeft zich in de loop van de jaren uitbetaald in die zin dat ik nu diverse jazz soorten goed kan waarderen.

Bovenstaand bericht van judgepaddy leidde ertoe dat ik met deze albumreeks de draad weer op heb gepakt. En dat is een waar genoegen. De laatste dagen staan er regelmatig delen van deze reeks op. Genieten!

Zo! Weer een registratie van een piano improvisatie van Keith Jarrett, dit keer een concert in de nadagen van zijn optredens in Bordeaux. Tja, en wat vind ik daar nu van ...

Lastig, ook na enkele keren luisteren. In de loop van zijn carrière is de lengte van zijn improvisaties steeds korter geworden. In de jaren zeventig begonnen met stukken van ergens in de 40 minuten via Bregenz/ München (20-25 minuten) en zijn Italiaanse concertreeks A Multitude of Angels (rond de 30 minuten) naar de laatste jaren, waar de nummers in lengte variëren tussen de 5 en 10 minuten. Hiervan waren de concerten in Venetië, München en Budapest al eerder vastgelegd. Zelf had ik eind 2015 overigens het genoegen om er in Brussel bij te zijn, enkele optredens vóór München. En nu dan Bordeaux.

Die kortere stukken variëren enorm in sfeer: soms romantische thema's, soms erg jazzy, en dan weer een nummer met een avant-gardistische inslag. Met die grote variatie heb ik een beetje moeite. Telkens als ik in een bepaalde sfeer dreig te komen word ik ruw wakker geschud en moet ik me als luisteraar best flink aanpassen.

Ik heb dan ook een sterke voorkeur voor zijn vroegere werk met de erg lange improvisaties. Ook daar wisselden de thema's en sferen, maar dan binnen een stuk. Maar zo is meer sprake van vervlechting van de diverse sferen, waardoor ik er beter in kom.

Begrijp me niet verkeerd: ook dit is weer een fijne registratie, net zoals de drie voorgangers. Maar of ik deze nog veel vaker ga beluisteren? Ik waag het te betwijfelen en vrees dat ik vaker ga terug grijpen op zijn albums met de langere stukken, en dan met name zijn absolute meesterwerk Sun Bear Concerts, waar de meester echt op de top van zijn kunnen speelt.

Vanochtend weer eens gedraaid. Normaal luister ik iedere zondagochtend naar de live albums van Keith. Maar meestal zijn dat dan de allerbeste albums: Solo Concerts: Bremen Lausanne, The Köln Concert en zijn - naar mijn mening - beste album, de Sun Bear Concerts. Maar zo af en toe een van de andere concerten, vandaag dus weer eens Paris Concert.

En dat bevalt prima, maar dan moet ik de gedachte aan bovengenoemde toppers wel wat loslaten. Het eerste lange stuk heeft mijn voorkeur. Wat klassiek aandoend begin, melodisch wel prima, en dat komt aan het einde weer terug. De wat zwaarmoedige stukken vind ik ook heerlijk, hoewel afhankelijk van mijn stemming die dag. Vandaag kon ik dat dus goed hebben.

Ik luister de laatste maanden geregeld naar delen van Keith Jarrett - At the Blue Note: The Complete Recordings (1995).

Datzelfde doe ik - naar aanleiding van bovenstaande posts - sinds een paar weken met deze Tribute. En ook met veel plezier, hoewel ik wat mij betreft Keith inderdaad liever hoor als hij zijn Kazoo thuis laat liggen ...

Zo af en toe draai ik een of meer platen van wat vreemde vogels, een beetje eigenheimers, meestal uit de jaren zeventig. Types die muziek wel serieus genoeg namen om grenzen te verleggen, en met hun experimenten ook wel eens verkeerde wegen insloegen. Maar ook types die hun muziek nu ook weer niet tè serieus namen. Sommige types waren zelfs een beetje lui te noemen.

Tot die types behoren onder andere Steve Miller, John Cale en dus zeker ook Kevin Ayers. Vandaag was Bananamour weer eens de beurt. Beetje vreemde plaat die op twee gedachten lijkt te hinken. Maar dat vind ik dus juist de charme.

Mooi voorbeeld is dat het geweldige Decadence gevolgd wordt door het beetje onnozele Oh! Wot a Dream, inclusief kwakende eenden. Want ja, "het moet ook wel een beetje leuke blijven" lijkt Kevin ons te willen zeggen.

Na 10 jaar weer eens een reactie op dit debuutalbum van een zwaar ondergewaardeerde artiest. En Mssr Renard: luister vooral naar al zijn albums van de jaren zeventig. En als je tijd tekort komt, doe dan eerst de fantastische opvolger Whatevershebringswesing en het 2 jaar later verschenen The Confessions of Dr. Dream and Other Stories.

Ben benieuwd wat je van die albums vindt. Veel luisterplezier!

Een paar keer per jaar draai ik de jaren '70-albums van de wat excentriek, en een tikkeltje luie Kevin Ayers. En het liefst achter elkaar, en in chronologische volgorde.

Op Sweet Deceiver maakt Kevin een beetje een knieval voor de commercie. Wat meer conventionele rock en pop. Het experimentele komt hooguit nog een tikkeltje aan bod in het fijne Circular Letter.

Een paar keer per jaar draai ik de jaren '70-albums van de wat excentriek, en een tikkeltje luie Kevin Ayers. En het liefst achter elkaar, en in chronologische volgorde.

Net zoals bij Bananamour passeren ook op deze The Confessions of Dr. Dream and Other Stories allerlei stijlen de revu. Ik snap dat sommigen dit niet kunnen pruimen, maar mij bevalt dat prima.

Op It Begins with a Blessing / Once I Awakened / But It Ends with a Curse en de Dr.Dream-suite wordt wel heel erg geëxperimenteerd. Voor mij is dat Ayers op zijn best.

Een paar keer per jaar draai ik de jaren '70-albums van de wat excentriek, en een tikkeltje luie Kevin Ayers. En het liefst achter elkaar, en in chronologische volgorde.

En deze Whatevershebringswesing is gelijk mijn favoriet, hoewel de andere albums niet veel minder zijn. Het is jammer dat er maar 2 nummers aangevinkt kunnen worden, want voor mij zijn het opener There Is Loving / Among Us / There Is Loving, het dromerige Margaret, het titelnummer en het fantastische Song from the Bottom of a Well. Je moet toch lef hebben om zo'n nummer te maken. Dat lukt tegenwoordig niet meer, want de ongeduldige streaming-generatie zou na 30 seconden al weer door skippen.

Geen van de songs op dit album is een hoogvlieger in het oeuvre van Kevin Ayers. En nee, nergens geëxperimenteer zoals op zijn albums uit de eerste helft van de jaren '70. En nee, echt poppy is ook weer niet.

Maar het ligt voor mij telkens weer heel lekker in het gehoor. En draai hem dus ook regelmatig.

Ik leerde Kevin Coyne in 1973 kennen met Marjorie Razorblade en was gelijk verkocht. Leuk detail destijds: Richard Branson was gestopt met zijn platenwinkel en zijn eigen label begonnen. Virgin 001 was Tubular Bells van Mike Oldfield (pas een paar jaar later bekend geworden) en Virgin 003 was dus Marjorie Razorblade.

Het jaar daarna kwam Blame it on the Night uit. In de jaren '73/'74 heb ik hem 2 keer live gezien, met een band die grotendeels op beide albums speelden. Waaronder een fantastische gitarist Gordon Smith, waar later nooit meer iets van vernomen is.

Het eerste van die twee concerten was in de (destijds beroemde) jongerensoos Zopo in Horst. Fantastisch concert; als voorprogramma draaiden ze het volslagen nieuwe Tubular Bells, met een diaprojector met vloeistofdia's als visuele begeleiding. De setlist van Kevin bestond logischerwijs uit nummers van zijn beide albums.

Dit album is nog altijd meer dan uitstekend. Veel fraaie, wat traditionelere songs, zoals onder meer Wanting You Is Not Easy, het titelnummer en het prachtige Light Up Your Little Light. Maar ook wat meer 'weirde' nummers, zoals het bijzondere Witch.

Enig minpuntje: I Believe in Love is best een aardige song, maar wat doen die blazers en dat dameskoortje daar?

Vandaag weer eens gedraaid. Blijft een van de vele parels in Kevin's oeuvre.

Kevin was teleurgesteld in het uitblijven van succes na het uitbrengen van Dynamite Daze en Millionaires and Teddy Bears. Dat kan ik begrijpen, want beide albums zijn van een ongekende kwaliteit, terwijl zij (althans voor Kevin's doen) ook wat toegankelijker zijn.

Dat is op Bursting Bubbles beslist niet het geval. Zijn teleurstelling, gevolgd door persoonlijke problemen (drank, echtscheiding) hebben geleid tot een pijnlijk, somber, maar ook heel persoonlijk en integer album. Geen feestplaat dus, nee zeker niet. Maar wel een album waarin hij zijn ziel blootlegt en het ene na het andere nummer bijzonder goed is.

Ik hoorde in 1973 Marjorie Razorblade en was gelijk verkocht. Ben sindsdien grote fan van Kevin. Ik heb bijna al zijn albums en heb hem 6 keer live gezien, in diverse samenstellingen. Zeker live was Kevin erg indrukwekkend.

Kevin is een echte eigenheimer. In zijn jonge jaren gepolst als opvolger van de overleden Jim Morrison, maar bedankte omdat hij zichzelf niet in een zwarte leren broek zag. Dat eigengereide maakt zijn muziek zo uitzonderlijk. Zijn jaren in een instelling voor psychiatrische patiënten hebben er voor gezorgd dat Kevin altijd oog heeft voor de mens, met al zijn gebreken en zwakheden. Maar tegelijkertijd bracht zijn muziek niet zoveel succes. Wel hier en in Duitsland, maar totaal onbekend in zijn geboorteland. Een tijd lang accepteerde hij dat. Hij maakte zijn eigen muziek, zonder de knieval voor de commercie. Deze periode leverde een aaneensluitende reeks van prachtalbums op: Beautiful Extremes: 1974-1977, Dynamite Daze, Millionaires and Teddybears, Babble en Bursting Bubbles. Voor die tijd en erna heeft hij ook nog mooie albums gemaakt, maar deze reeks op hoog niveau is zeer uitzonderlijk. Daarna ging hij zijn teleurstelling steeds meer wegdrinken, vertrok naar Neurenberg en maakte daar meer kunst dan goede muziek. Op 60-jarige leeftijd is hij overleden; de drank had uiteindelijk gewonnen.

In de periode 1976-1978 hadden veel muzikanten moeite met de veranderde muzikale wind. Grote rockbands zoals Led Zeppelin en Pink Floyd hadden afgedaan, punk, new wave zetten de toon. Kevin had hier met het titelnummer een antwoord op: een stevig, simpel en punky nummer, waar hij aanvankelijk sympathie lijkt te hebben voor de punkcultuur. Maar dan heb je typisch Kevin: aan het einde van het nummer roept hij op tot 'revolution!' gevolgd door 'Seen it all before!' en satanisch gegrinnik.

De discussie is wat Kevin betreft hiermee gesloten en hij gaat gewoon zijn eigen muzikale weg. Na het uptempo Brothers of Mine, volgt een hoogtepunt in de vorm van Lunatic, waarmee hij menselijk begrip vraagt voor de psychiatrische patiënten.

Het bijna even mooie Are We Dreaming wordt gevolgd door (Take Me Back to) Dear Old Blighty. Hier toont hij evengoed begrip voor mensen die alles liever bij het oude willen houden.

Na I Really Live Round Here (False Friends) volgt de erg persoonlijke hartekreet I Am. Niet de eerste keer dat Kevin in zijn ziel laat kijken, en ook niet zijn laatste.

Het uptempo Amsterdam vind ik dan wat minder, vermoedelijk was dat bedoeld al single. Maar Kevin maakt dat ruimschoots goed door het prachtige I Only Want to See You Smile. Een van de topnummers in Kevin's oeuvre.

Het verhalende Juliet and Mark en de liefdeskreet Woman, Woman, Woman zijn vintage Coyne. En met Cry en Dance of Bourgeoisie wordt dit prachtalbum mooi afgesloten.

In 1973 kwam Marjorie Razorblade uit. Na één keer draaien was ik al om: fan voor het leven. Wat ben ik blij dat hij het verzoek van The Doors om Jim Morrison op te volgen van de hand wees. Zelf gaf hij als reden op dat hij zich niet in een zwarte leren broek zou hijsen. Maar Kevin zou in een band ongelukkig zijn geworden. Hij barste zoveel van talent dat een band hem zou gaan knellen. Alleen solo kon hij zijn excentriciteit en creativiteit kwijt, en zeker zijn empathie met zijn medemens. En dan vooral van de mensen die gekwetst en geblutst door het leven gaan.

Ik heb de meeste albums uit zijn omvangrijke oeuvre. En ik heb hem in de jaren zeventig zes keer live mogen meemaken. Zowel met een band als solo, allemaal fantastisch. En dus ook het concert uit de tour van dit prima live-album.

Kevin is hier erg goed op dreef en wordt begeleid door een fijne band, met onder andere Zoot Money op keyboards en Andy Summers op gitaar. Andy had hiervoor ook in de band van die andere Kevin (Ayers) gespeeld, ook zo'n mooie artiest. Op dit album hoor je wat hij in zijn mars had, zoals onder meer in het fraaie Sunday Morning Sunrise en het al even mooie House on the Hill.

Anderhalf jaar ná deze tour maakte hij deel uit van The Police die toen met So Lonely hun eerste hit hadden. Andy heeft dus prima gecashed, maar zijn talent kwam naar mijn mening in deze band te weinig tot zijn recht.

Opmerkelijk: Andy had meer talenten. Tijdens zijn wereldreizen met The Police is hij foto's gaan maken. Ik zag vorig jaar een tentoonstelling van dat werk. Dat ontstijgt beslist het werk van de hobby fotograaf. Petje af voor Andy.

Fijn dat Kevin er nu met BoyOnHeavenHill weer een fan bij heeft. En dat verdient de goede man. Ik zou zeggen: verken het overige werk van de man, zeker dat tot en met 1980.

En vergeet vooral niet zijn samenwerkingen: Babble (1979) en Life Is Almost Wonderful (2002) zijn echte pareltjes!

Dat zijn muziek nu - na al die jaren - nog altijd zo'n relevantie en zeggingskracht heeft is slechts een beperkt deel van alle pop- en rockartiesten gegeven.

Nou, nou, dan vergeet je in ieder geval al het geweldige trio Dynamite Daze, Millionaires and Teddy Bears en Bursting Bubbles.

Ik hoorde in 1973 Marjorie Razorblade en was gelijk verkocht. Ben sindsdien grote fan van Kevin. Ik heb bijna al zijn albums en heb hem 6 keer live gezien, in diverse samenstellingen. Zeker live was Kevin erg indrukwekkend.

Kevin is een echte eigenheimer. In zijn jonge jaren gepolst als opvolger van de overleden Jim Morrison, maar bedankte omdat hij zichzelf niet in een zwarte leren broek zag. Dat eigengereide maakt zijn muziek zo uitzonderlijk. Zijn jaren in een instelling voor psychiatrische patiënten hebben er voor gezorgd dat Kevin altijd oog heeft voor de mens, met al zijn gebreken en zwakheden. Maar tegelijkertijd bracht zijn muziek niet zoveel succes. Wel hier en in Duitsland, maar totaal onbekend in zijn geboorteland. Een tijd lang accepteerde hij dat. Hij maakte zijn eigen muziek, zonder de knieval voor de commercie. Deze periode leverde een aaneensluitende reeks van prachtalbums op: Beautiful Extremes: 1974-1977, Dynamite Daze, Millionaires and Teddybears, Babble en Bursting Bubbles. Voor die tijd en erna heeft hij ook nog mooie albums gemaakt, maar deze reeks op hoog niveau is zeer uitzonderlijk. Daarna ging hij zijn teleurstelling steeds meer wegdrinken, vertrok naar Neurenberg en maakte daar meer kunst dan goede muziek. Op 60-jarige leeftijd is hij overleden; de drank had uiteindelijk gewonnen.

En was Dynamite Daze al prachtig, met dit Millionaires and Teddybears overtrof Kevin zichzelf.

Hij opent vrij onconventioneel met People, een hartekreet voor de mensheid. En in Having a Party toont hij nog even wat verbittering over de muziekindustrie in het algemeen, en (vermoedelijk) Virgin's baas Richard Branson in het bijzonder.

Na het uptempo I'll Go Too laat Kevin wel heel erg diep in zijn ziel kijken: met I'm Just a Man laat Kevin al zijn kwetsbaarheden zien. Prachtig!

De iets pittiger nummers Pretty Park en Let Me Be with You maken de weg vrij voor drie nummers waarin vrouwen centraal staan: het lieve, intieme Marigold, Don't Blame Mandy en Little Miss Portobello.

Maar dan sluit Kevin af met twee werkelijk fenomenale songs: het melancholische Wendy's Dream (of Ireland, dus met een weemoedige accordeon) en het wonderschone The World Is Full of Fools.

Even bijkomen na dit meesterwerk ....