Moet na een weekje draaien deels op mijn aanvankelijke mening terugkomen.

Niet wat betreft de uitvoering: die is zoals gebruikelijk vakkundig.En het plezier is hoorbaar.
Niet wat betreft mijn opmerking "voor de lol, zo tussendoor: best lekker!". Een eenvoudig albumpje tussendoor, ja, dat klopt dus nog wel.

Maar hoe komt het dan dat ik steeds vaker de songs Problems en titelsong Accentuate the Positive in mijn hoofd hoor, bij het wakker worden of het autorijden, of tijdens het douchen.

En hoe komt het dan, dat ik bij het draaien van dit album steeds goede zin krijg ...

Blijft een heel apart album, zelfs binnen het oeuvre van Van Morrison. Op zijn eerste solo-album Blowin' Your Mind is hij nog zoekende. Niet vreemd, voor iemand die na zijn Them-periode nog aan het zoeken is. Daar hoort bij dat je verschillende grenzen opzoekt. Niet vreemd, veel soloartiesten zijn hem voorgegaan (en hebben hem hierin gevolgd).

Wat wel vreemd is, is dat hij al op zijn tweede (!) album niet zozeer de grenzen heeft opgezocht, ze zelfs niet eens heeft overschreden, maar dat hij als het ware alle muzikale grenzen en wetten heeft opgebroken en heel intuïtief voor het eerst 'zijn' muziek heeft gemaakt.

Vooral de langere songs zijn redelijk structuurloos, zijn woorden en zinnen zijn meanderend. Ze lijken nergens heen te gaan (later noemt hij dit 'streams of consciousness'). Ik gebruik hier expres het woord 'lijkt'. Want hoewel alles (zang, gitaar, piano, fluit en zo) vrijuit aan het zwerven is en nergens heen lijkt te gaan, valt het mij op dat de contrabas in bijna alle nummers alles bewaakt. Veel songs beginnen en eindigen zelfs met de contrabas. Die bewaakt de structuur en is de veilige haven waar alle anderen altijd weer veilig naar terug kunnen keren.

In dit jaargetijde klinkt When The Leaves Come Falling Down nog fantastischer dan anders ...

Ik heb een beetje vreemde relatie met dit album: ik vind het best goed, maar binnen het oeuvre van Van Morrison geen uitschieter. Daarom een nette 4 sterren.

Maar het gekke is dat dit album een van mijn meest gedraaide Van-albums is. Is het omdat het een eenheid vormt? Is het omdat het zo'n lekkere laadback sfeer heeft? Ik kan er de vinger niet op leggen.

Is het feit dat ik het vaak beluister dan een hogere waardering waard? Nee, dat nu ook weer niet. Wat blijft muziek toch soms een vreemde zaak ...

Zoals veel van zijn leeftijdsgenoten heeft Van Morrison ook de aandrang om zijn archieven te legen. Sommigen doen dat door allerlei (veelal live-)opnames uit vorige optredens of studiosessies uit te brengen, Zie bijvoorbeeld Neil Young, Bob Dylan of Joni Mitchell. Door mij hoog gewaardeerde artiesten. Maar op een zoveelste uitvoering van eerder uitgebrachte songs zit ik echt niet meer te wachten.

Van Morrison pakt dit iets anders aan. Aan de ene kant brengt hij de laatste jaren nieuw materiaal uit. Sinds 2021 zelfs al 4 studioalbums, die niet door iedereen gewaardeerd werden. Maar los van wat je ervan vond/vind, de man had duidelijk nog plezier in het maken van nieuwe muziek.

Naast dit redelijk forse aantal 'nieuwe' albums bracht hij ook een aantal platen met archiefmateriaal uit, en wat mij betreft van wisselende kwaliteit. Het begin van dit jaar verschenen Live at Orangefield kent zelfs een verrassend hoge kwaliteit die zich redelijk laat vergelijken met zijn betere werk.

Het eveneens dit jaar verschenen New Arrangements and Duets bevat exact wat de titel belooft: oudere nummers van Van die ooit in een ander arrangement of in een duetvorm zijn opgenomen. Niet schokkend, niet echt goed, maar zeer zeker ook niet slecht. Het album luistert best prettig weg en laat horen dat veel van zijn songs zo sterk zijn dat ze verschillende arrangementen kunnen 'hebben'.

Ook dit in 2023 verschenen Beyond Words: Instrumental biedt wat de titel belooft: instrumentale nummers uit zijn archief, veelal uit de periode 1970-2000. Zeer wisselend van stijl, maar helaas ook van kwaliteit. En hoewel er ook hier geweldig gemusiceerd wordt (zoals bijvoorbeeld op Driving on a Country Road) mis ik toch de geweldige stem van Van. Nee, wat mij betreft een zeer overbodige uitgave.

Om de paar maanden heb ik een periode dat ik een stuk of wat platen van Van achter elkaar beluister. Het is een vrij willekeurige greep. Zo ook dus dit album.

En mijn mening blijft ongewijzigd. Een van de betere albums van Morrison van na 2000.

Hoe vaker ik deze draai, hoe beter ik hem vind.

De laatste 3 nummers kunnen best concurreren met de laatste 3 van het onvolprezen Into the Music.
En binnen die 3 steekt Ancient Highway er zelfs nog bovenuit.Wat een song!

Om de paar maanden heb ik een periode dat ik een stuk of wat platen van Van achter elkaar beluister. Het is een vrij willekeurige greep. Zo ook dus dit album.

Blijft een van zijn beste albums. Maar hier heb ik hierboven al vaker wat geschreven.

Op zijn nieuwe album New Arrangements and Duets heeft hij 2 herbewerkingen van songs van Enlightenment opgenomen. Teken dat hij dit album kan waarderen. Iets waar ik mij in kan vinden.

En is het dus weer tijd voor een luisterbeurt. En die bevalt opnieuw prima. Heerlijk album, prima niveau van songs en vooral ook vrij consistent.

Over het algemeen kan ik me vaak vinden in de meningen van BoyOnHeavenHill, maar bij dit album niet. Alhoewel: destijds vond ook ik dit een van de mindere albums van Van the Man.

Maar nu - vele jaren en vele luisterbeurten later - ben ik geleidelijk aan toch wat positiever geworden. Beslist geen hoogtepunt in zijn oeuvre, maar zeer zeker ook geen slecht album. En een matig album van Van vind ik vaak nog veel beter dan veel gelauwerde muziek van gehypte bands en artiesten, die na een paar keer luisteren nogal matig blijkt te zijn.

Om de zoveel tijd heb ik weer een periode van 1 of 2 weken waarin ik een flink aantal albums uit Van's rijke catalogus draai. De vorige keer ben ik bewust de albums gaan beluisteren, die ik destijds tot de mindere vond behoren. De resultaten waren bijzonder: veel van die albums kunnen zeker niet tippen aan de stuk of 8 meesterwerken, maar bleken toch ook wel weer eens heel stuk beter dan ik ze destijds beoordeelde.
Omdat ik nu weer in zo'n periode zit doe ik het eens 'andersom': ik beluister nu zijn beste albums om er achter te komen of ik ze nu nog zo extreem goed vind, of dat dit nu bij nader inzien een tikkie minder is.

Into the Music gaf ik destijds niet voor niets 5 sterren. Dat is nog altijd zo. De eerste 6 nummers zijn afwisselend, maar ook nog altijd heel fijn om te horen. Maar met Angeliou verandert de toon van het album. En dan volgt het magistrale trio And the Healing Has Begun, It's All in the Game en de afsluiter You Know What They're Writing About.

Na een klein half uur genieten laat Van mij (nog altijd) bijna in trance achter.

Om de paar maanden heb ik een periode dat ik een stuk of wat platen van Van achter elkaar beluister. Het is een vrij willekeurige greep. Zo ook dus dit album.

Zeker niet slecht, dat niet. Maar wel een van de mindere albums van Morrison van na 2000.

Als het over het werk van Van gaat loopt mijn mening redelijk gelijk aan die van potjandosie. Maar in dit geval dus niet. Fijn hè, dat zelfs de smaken van gelijkgestemden nog kunnen verschillen. Daar wordt iedere muziekliefhebber rijker van.

Blijf dit album toch zeer geregeld draaien. En nog altijd met heel veel plezier. Geen aanleiding om mijn waardering bij te stellen.

En het blijft toch altijd weer hilarisch om Van in Out in the Cold Again als eerste zin "I was Mr Nice Guy too long" te horen zingen. Overigens het beste nummer van de plaat en een van de betere in Van's oeuvre.

Onlangs dit album weer eens beluisterd. En mijn enthousiasme - zoals hierboven beschreven - blijft recht overeind staan. Heerlijk album, zeker gelet op de context.

Als fan van Van beschouwde ik de periode 1993-2006 als een mindere periode. Ik merkte dat ik die albums meestal links liet liggen. Daarom ben ik de laatste twee jaren bezig om deze albums weer eens opnieuw een kans te geven.

En dat bevalt prima. Zo ook deze Magic Time. Het album kent niet een handvol uitschieters, zoals een aantal van de albums hiervoor.

Maar daar staat weer tegenover dat er ook geen enkele uitschieter naar beneden is. En dat zorgt ervoor dat het album een geheel is. En daarom vind ik het fijn luisteren. Halfje erbij.

Lekker plaatje weer, van Van the Man. Uiteraard haalt hij niet meer het (akelig hoge) niveau van zijn bekende algemeen erkende topalbums, maar dat hoeft ook niet. Wat overblijft is een man op leeftijd, die nog altijd lak heeft aan wat anderen van hem vinden, en gewoon zijn eigen weg gaat.

En dat heeft de laatste 20 jaar toch een hele rits albums opgeleverd waarin hij terugkeert naar de muziek uit zijn jeugd, daarop voortborduurt, en waar zijn liefde voor muziek vanaf spat. Met af en toe toch nog een uitschieter, zoals Keep Me Singing en Three Chords & the Truth.

Op Moving on Skiffle heeft dit zelfs geleid tot een hele reeks covers uit de wereld van de folk, blues en country van de jaren veertig en vijftig, maar dan in de uitvoering van de skifflebands uit zijn jeugd. En uiteraard levert dat geen vernieuwende muziek op. Maar ik kan het wel waarderen dat hij aandacht schenkt aan deze voorlopers van de pop- en rockmuziek. En ook kan ik genieten van de lol van het muziekmaken, dat duidelijk hoorbaar is. Zoals op al zijn albums is de kwaliteit van de muzikanten gewoon weer top, evenals de productie.

Een lekker plaatje dus, met als fijne bonus het slotnummer Green Rocky Road.

De afgelopen week heb ik heel vaak dit album beluisterd. En dat bevalt nog altijd prima. Ik kan de big band sound best waarderen. Je hoort toch echt andere versies en dat is leuk.

De duetten hadden wat mij betreft niet gehoeven, maar hinderen mij ook beslist niet. Sterker: die met Joss Stone springt er zelfs wat bovenuit. Zoals alle albums van de laatste jaren is ook dit album niet bijzonder, maar luistert het wèl lekker weg.

Overigens lagen deze songs al enkele jaren op de plank en kunnen we de komende tijd nog wel vaker zo'n album verwachten.

Nu ben ik in het algemeen niet zo'n fan van de gewoonte van sommige artiesten om hun archieven aan de luisteraars ter beschikking te stellen, voordat ze aan het einde van hun leven zijn. En soms kan dit wel heel erg uit de hand lopen, zoals in het geval van Neil Young.

Maar als het met beleid en in bescheiden mate gebeurt (zoals de twee albums van Van dit jaar) kan ik het goed hebben. Afijn: we zullen zien. Of eigenlijk: horen.

Om de zoveel tijd heb ik weer een periode van 1 of 2 weken waarin ik een flink aantal albums uit Van's rijke catalogus draai. De vorige keer ben ik bewust de albums gaan beluisteren, die ik destijds tot de mindere vond behoren. De resultaten waren bijzonder: veel van die albums kunnen zeker niet tippen aan de stuk of 8 meesterwerken, maar bleken toch ook wel weer eens heel stuk beter dan ik ze destijds beoordeelde.
Omdat ik nu weer in zo'n periode zit doe ik het eens 'andersom': ik beluister nu zijn beste albums om er achter te komen of ik ze nu nog zo extreem goed vind, of dat dit nu bij nader inzien een tikkie minder is.

Na Into the Music dacht ik destijds dat Van dit niveau nooit meer zou halen. Maar Common One bleek welhaast nog beter. Het daarop volgende trio Beautiful Vision, Inarticulate Speech of the Heart en zelfs A Sense of Wonder bleken nog prima albums.

Ik was tot dan toe best tevreden. En toen verscheen No Guru, No Method, No Teacher. Dat album verbijsterde mij destijds behoorlijk omdat het naar mijn mening Into the Music en Common One zelfs overtrof.

Na herbeluistering kom ik op die laatste woorden een beetje terug. Maar wat is het toch nog altijd een fantastisch album dat het predikaat 'meesterwerk' zeer zeker verdient.

Prijsnummers vind ik Got to Go Back en In the Garden. Maar terwijl ik dit schrijf besef ik dat ik tegelijkertijd alle andere nummers een beetje tekort doe ...

Om de zoveel tijd heb ik weer een periode van 1 of 2 weken waarin ik een flink aantal albums uit Van's rijke catalogus draai. De vorige keer ben ik bewust de albums gaan beluisteren, die ik destijds tot de mindere vond behoren. De resultaten waren bijzonder: veel van die albums kunnen zeker niet tippen aan de stuk of 8 meesterwerken, maar bleken toch ook wel weer eens heel stuk beter dan ik ze destijds beoordeelde.
Omdat ik nu weer in zo'n periode zit doe ik het eens 'andersom': ik beluister nu zijn beste albums om er achter te komen of ik ze nu nog zo extreem goed vind, of dat dit nu bij nader inzien een tikkie minder is.

Na de fantastische voorganger No Guru, No Method, No Teacher vond ik deze Poetic Champions Compose destijds aanvankelijk een tegenvaller. Maar dat duurde niet lang. Na een jaartje of zo leerde ik de geheimen van het album kennen. En dat kwam omdat er een goede reden was om dit album steeds weer op te zetten, namelijk het nummer Sometimes I Feel Like a Motherless Child. Hoewel geen eigen nummer maar een traditional vind ik dit een van Van's beste nummers. En ja, ik weet het, dat is heel wat om te zeggen.

En het werkt nog altijd: 'Shiver's down my Spine' zoals de Engelsen zo mooi zeggen.

Ergens hierboven beschreef ik mijn verwachting ten aanzien van dit nieuwe album van Van Morrison. Niet dat ik nog het niveau verwachtte van de vele meesterwerken van de jaren '60, '70 en '80. En dat ik blij zou worden als het niveau gehaald zou worden van bijvoorbeeld Three Chords & the Truth.

Inmiddels heb ik het album vele malen beluisterd en ik word alleen maar blijer. Ik vind het vooralsnog zijn beste album sinds Hymns to the Silence uit 1991. En dat wil best wat zeggen, want het net genoemde Three Chords & the Truth, Back on Top of bijvoorbeeld Down the Road zijn toch erg fraaie platen.

Voor mij is het niveau van de composities altijd erg belangrijk. En die is op het hele album van een prima niveau. Enig minpuntje is het iets mindere Back to Writing Love Songs. Maar dat beschouw ik maar als een soort intro. Want hij voegt gelijk de daad bij het woord: de volgende twee liefdesliedjes kunnen zich meten met de vele prachtige love-songs die hij op zijn naam heeft staan.

De muzikanten zijn - zoals eigenlijk op al zijn platen - van een uitstekend niveau. En ook zeer belangrijk: de nummers zijn prachtig gearrangeerd. Goed arrangeren is een vak apart. Iets dat in de moderne popmuziek nogal eens wordt vergeten.

Qua opbouw van het album moet ik het meest denken aan Into the Music uit 1979: eerst wat vlotte en puntige songs, dan een middenstuk met wat meer romantiek. En aan het eind wat songs waarin hij zich laat gaan in de door hem zelf benoemde Streams of Consciousness. Denk aan nummers waarin lengte er niet meer toe doet, maar hij zich middels veel herhalingen laat meedrijven in zijn zelf bedachte wereld. Denk aan Madame George, You Don't Pull No Punches, But You Don't Push the River, Summertime in England en When Heart Is Open. Nou, en dan is Van voor mij op zijn best.

Tenslotte nog iets opvallends: in het verleden deed hij dat ook nog wel eens, maar op dit album wemelt het van verwijzingen, zowel muzikaal als tekstueel. When the Rains Came is een deel van de openingszin van Brown Eye Girl. Haven’t Lost My Sense of Wonder verwijst - uiteraard - naar het album Sense of Wonder. De ode aan Ray Charles, de herinneringen aan zijn jeugd in Stomping Ground. En zo heeft ieder nummer wel een verwijzing.

Uiteraard biedt dit album niets nieuws. Dat is na 46 albums ook niet te verwachten. Sterker: ergens op het album zingt hij letterlijk "I'm not gonna Change my Tune.". En daar ben ik erg blij om ....

Wat is dit nog altijd een heerlijk album. En in tegenstelling tot sommige anderen vind ik de langere nummers zeker niet te lang duren. Sterker: ik vind Van op zijn best als hij zich in de langere nummers laat meevoeren op de 'Streams of Consciousness' (zoals hij dat zelf formuleert).

Nou, niet direct zo hard zijn voor [email protected]. Hij (of zij) zit net sinds gisteren op dit mooie forum. En dan is het stemmen op een nog te verschijnen album, meer een beginnersfoutje (net zoals een mailadres kiezen als username). Te prijzen is zijn/haar enthousiasme, en al helemaal omdat het over Van Morrison gaat.

Ik geef - net zoals potjandosie de voorkeur aan de albums die wat meer de kant van celtic soul uitgaan. Maar desondanks kan ik zo af en toe ook erg genieten van de platen van Van, waarop hij getuigt van zijn enthousiasme voor de muziek uit zijn jeugd, zoals skiffle, rock/n roll, blues, soul en een scheutje jazz.

Van dit nieuwe album verwacht ik niet zoveel. Maar blijf toch nog nieuwsgierig.

Sinds ik het laatste jaar de albums uit Van's (algemeen aangenomen) mindere periode 1993-2006 ben gaan draaien is mijn mening drastisch veranderd. Niet dat ik albums, zoals dit The Healing Game, even goed vind als zijn meesterwerken uit de jaren zeventig en de eerste helft van de jaren tachtig.

Nee, dat niet. Maar ik merk wél dat ik het laatste jaar veel vaker zijn 'mindere' albums draai dan zijn algemeen erkende klassiekers. Vreemd, want over het algemeen werkt dat bij juist andersom en grijp ik meestal terug naar de klassiekers van een band/artiest.

Wat dit album betreft: er staat toch wel een fors aantal erg fraaie songs op!

Weer eens gedraaid. Feitelijk een restjesalbum, maar hiermee doe je het toch echt tekort. Kwaliteit is over de hele linie best erg goed.

Ik zou zeggen: noem het "Outtakes & Rarities" en dan wordt het gelijk interessant voor de fan. En krijgt het album eindelijk de aandacht die het verdient.

Vanaf 2010 is het niveau van Van's albums onverminderd hoog, een enkele uitzondering daargelaten. Ruwweg maakt hij twee soorten albums. De (naar mijn mening) beste zijn de albums met eigen materiaal, waarin de celtic soul overheerst, zoals Born to Sing: No Plan B, het uitstekende Keep me Singing en eveneens fraaie Three Chords & The Truth.

Op de andere albums kiest hij voor de muziek uit zijn jeugd. Vaak covers, maar ook eigen materiaal. Blijkbaar heeft hij hier fijne herinneringen aan en haalt hij daar zijn spelplezier uit. En dat laatste is op die albums goed te merken. Je kunt er van vinden wat je wilt, maar het muzikale vakmanschap en spelplezier is onmiskenbaar.

Zo ook deze The Prophet Speaks: niet zo bijzonder als de albums uit mijn eerstgenoemde categorie, maar toch nog altijd een fijn album. De betere nummers staan op de tweede helft.

Helemaal mee eens potjandosie. Het wordt wel eens vergeten. Zeker bij artiesten met zo'n monumentale catalogus komt het geregeld voor dat luisteraars alles afzetten tegen de meesterwerken van weleer.

Ik ben de laatste jaren juist daarom heel bewust van veel van dergelijke artiesten de destijds door mij als mindere albums aangemerkte platen gaan herbeluisteren. En dat leidt tot veel verrassende herwaarderingen.

Deze Three Chords And The Truth is daar een mooi voorbeeld van. Nee, hij staat niet in mijn top 10 van Van. Maar in de top 20 wel zeker. En dat is niet gek met een oeuvre van 47 reguliere studio-albums.

Inderdaad een wat wisselvallig album. Maar die wisselvalligheid vind ik dan ook het enige minpunt. Er staan immers best veel goede songs op.

En het titelnummer is zelfs een regelrechte Morrison-klassieker. Wat een song, wat een fraaie opbouw en wat een geweldige muzikale invulling!

Over de bonustracks op de heruitgave van dit album zeg ik liever niets. In algemene zin wel: bonustracks voegen meestal niets toe, maar doen eerder afbreuk aan het totaalbeeld van een album.

Hoe smaken toch kunnen verschillen. Ik vind het een van de beste nummers van het album.

Fijn toch: anders zouden we allemaal hetzelfde mooi vinden ...

Ik ben het album al de hele ochtend aan het beluisteren. Wat Marco dB al opmerkt is dat zijn teksten op dit album een ruimer gebied bestrijken dan de wappie-teksten op zijn vorige album. En ja, ook ik ben het zelden eens met zijn opvattingen die hij predikt. Maar dat was ik vroeger ook al niet. En wie het omvangrijke oeuvre van Van goed kent weet dat dit al zijn gehele carrière niet anders is. Maar genoeg nu over de teksten, want we hoeven de polemiek bij Latest Record Project: Volume 1 niet geheel over te doen, toch?

Dan nu de muziek. En ik ben met met Marco eens dat die - althans qua productie en uitvoering - inderdaad weer van fantastische kwaliteit is en dat dit al sinds Born to Sing: No Plan B uit 2012 al het geval is. Van Van The Man hoeven we al jaren geen vernieuwing te verwachten. Dat heeft hij zelf ook vaak genoeg beaamd. Hij haalt zijn plezier uit de muziek van zijn jeugdjaren en borduurt daar op voort. Om die reden staat het Hammond-orgel op veel van zijn nummers centraal. En de kwaliteit van de songs, dan? Nou, die is best oké, als je het vergelijkt met die van de laatste 10 jaar. Opvallend veel uptempo nummers, maar waar zijn laatste albums altijd wel een handvol fraaie nummers bevatten, is dat op dit album iets minder het geval.

Maar het geheel klinkt voor mij best lekker. En ik weet uit ervaring dat ik ook dit album de komende tijd weer zeer regelmatig ga beluisteren. Er doet zich bij mij de laatste tijd wat vreemds voor: heel erg veel nieuwe muziek vind ik in het begin vaak erg mooi. Soms ben ik zelfs wel onder de indruk. Maar ook weet ik dat dit gevoel met de tijd vaak verflauwt. En bij Van heb ik dat gek genoeg nooit. Eigenlijk eerder andersom: zelfs zijn mindere albums draai ik de laatste jaren veel vaker. En dat kan ik van veel muzikanten niet zeggen, en al helemaal niet van veel hippe nieuwe muziek.

Dus ja, wat is Van irritant in zijn opvattingen. En ja, ook als persoon is het een gekende brombeer. En nee, je hoort zelden meer iets spannends. Maar wat kan ik toch genieten van zijn muziek, nu toch al zo'n 50 albums lang ...

Ik heb het elders ook al vaker beschreven. Ik ben de laatste tijd de albums uit Van's 'mindere' periode opnieuw en aandachtiger aan het beluisteren, zeg ruwweg de periode 1992-2010. En dat geeft mij verrassende inzichten. De meeste albums vind ik nu iets - of soms veel - beter dan destijds. Sterker: ik draai ze vaker dan de algemeen erkende klassiekers uit zijn oeuvre.

Zo ook dit album. Er zit geen enkel slecht of zelfs maar matig nummer op. Er wordt weer geweldig gemusiceerd en Van is ook weer prima bij stem. Het hele album is wat aan de jazzy kant, maar dat is ook niet vreemd voor een Blue Note-album.

Ik zou zeggen: "What's Wrong with This Record?"

Ken dit album al vanaf dat het uitkwam. Venice is altijd vrij onbekend gebleven in hun thuisland, maar in Nederland zijn zij (nog) altijd erg populair. Concerten waren er regelmatig en zijn altijd goed bezocht.

Naast de echte fans is er echter ook een groep die dit album erg fraai vind, maar alles wat daarop volgde toch een of meerdere slagen minder. Ook ik behoor tot die groep.

Doet niets af aan het feit dat ik dit album zeer regelmatig draai en er telkens weer veel plezier aan beleef.

Nog nooit gehoord van deze Vincent Corjanus. Tot nu toe.

En dat beviel vrij goed: henrie9 noemt hierboven een paar namen om een beetje een indruk te geven in welke vijver Vincent aan het vissen is. Daar kan ik mij best in vinden, maar tijdens het luisteren naar dit album kwam bij mij ook steeds weer de naam van Spinvis bovendrijven.

Dat zit hem in de manier waarop hij zijn verbeelding in teksten omzet. Dat bevalt mij uitstekend. Dat geldt minder voor het wat computerachtige geluid van een groot aantal nummers. Daar houdt ik in het algemeen niet zo van. Maar gelet op zijn (vermoedelijk) uiterst bescheiden middelen kan ik het in dit geval best wel 'hebben'. Een beetje zoals het bekende eerste album van Spinvis.

Hoewel ik nu twee keer diens naam als referentie heb laten vallen is er bij Vincent;s muziek beslist geen sprake van epigonisme. Zeker niet: hij slaagt er prima in om een eigen identiteit neer te zetten. Complimenten!