Ik kan de smaak van bovenstaande muziekliefhebbers over het algemeen best waarderen. Maar in dit geval niet zo.

Er wordt prima gemusiceerd. Sound en productie dik in orde. Maar de songs spreken mij gewoon niet zo aan. Kortom: aardig album, en ik zal deze beslist nog wel eens beluisteren. Maar niet bijzonder.

Waar ik - na 45 jaar weer eens herbeluisteren - Marquee Moon vond tegenvallen, valt dit album mij nu juist weer mee. De kwaliteit van de songs is over de hele linie beter dan op de beroemde voorganger.

En ja, ook is het hier en daar wat rustiger. En dat kan mij best bekoren. Denk dat ik deze nu wel weer eens wat vaker ga beluisteren.

Heb dit album in 1973 gekocht omdat ik het een bijzonder mooi album vond. In de jaren zeventig en tachtig kwam die dan ook regelmatig op mijn draaitafel terecht. Daarna eigenlijk nooit meer.

Reden om weer eens te luisteren. En hoewel ik het nog best een aardig album vind ben ik toch het meeste verbaasd over het feit dat ik dit vroeger toch écht een topper vond.

En omdat ik een fan ben van David Lindley vind ik kant A best aardig, of nee, beter gezegd interessant. Kant B vond ik vroeger het beste, want experimenteel. Nu is dat anders en vind ik de 'River' hier af en toe wat oeverloos.

Nog een aardigheidje: toen ik in 1973 de LP kocht en hem uit de hoes haalde lag er een briefje in, formaat visitekaartje. Het was een Duitse persing, dus in het Duits wees de uitgever op een constante ruistoon op met name kant B van de LP. Zij wezen de klant er op dat er niets mis was met de kwaliteit van de Duitse persing, maar dat dit de bedoeling was van Der Künstler. Ze waren bang dat de klanten de LP met klachten zouden terug brengen. Hilarisch!

Naar aanleiding van bovenstaande post ben ik dit album weer eens gaan luisteren, na vele jaren er niet meer aan gedacht te hebben.

En wat blijkt: inderdaad nog altijd een lekker album. Maar hoe fijn ik het ook vindt, en hoe graag ik ook Flaco Jiménez op zijn accordeon hoor spelen, na een half uur is het ook genoeg geweest.

Achteraf gezien mag je hier best spreken van een supergroep. Alle leden waren destijds grote namen in et TexMex-genre. Ze hebben later nog een aantal platen gemaakt, maar die konden niet tippen aan dit debuut.

Ik las de review van potjandosie van Thad Cockrell & The Starlite Country Band - Stack of Dreams (2001) - MusicMeter.nl. Die kende ik niet, maar het daar genoemde Warmth & Beauty des te meer.

Ik vond dat destijds een fijn album, en draai hem sinds die tijd toch best wel zo op zijn tijd. En het klinkt nog altijd zeer aangenaam. Maar het is echt een artiest in de marge die naar mijn mening meer aandacht verdient.

Maar een pleidooi heeft weinig zin, vandaar maar 3 stemmen. Mijn advies: luister gewoon eens naar Breaking of a Day en je bent 'om', Wat een song!

Naar aanleiding van het jubileum weer eens beluisterd. Afgezien van de bekende hits was ik nooit zo'n fan van de Beach Boys. Maar dit album kon mij vroeger best wel bekoren. En nu dus eigenlijk nog wat beter. Fijne muziek. En ik zie dat ik nog geen sterren heb gegeven. Dat gaat nu dus veranderen.

Hmmm, enerzijds begrijp ik het enthousiasme van de totaalervaring, zoals door King of Dust zo mooi beschreven. En als een soort "making of" vind ik dit album meer interessant dan goed.

Want uiteindelijk meet ik het onwillekeurig af aan de kwaliteit van het reguliere prachtige werk van de mannen. Om het heel concreet te maken: de bekende uitvoeringen van bijvoorbeeld Heroes and Villains en Good Vibrations vind ik huizenhoog uitstijgen boven deze versies.

Overigens heb ik hetzelfde met de uitvoering van Brian uit 2004. Wel aardig en interessant, maar niet écht goed.

De muziek van eind jaren zeventig en jaren tachtig vond ik veelal erg fijn: van U2, Joy Division, Simple Minds, Joe Jackson, Elvis Costello, Graham Parker, Dire Straits, Young Marble Giants, This Heat, A Certain Ratio, Magazine, Fisher Z, Pere Ubu en zo heb ik een platenkast vol staan.

Nu - vele jaren later - doet de meeste van deze muziek mij niets of erg weinig meer. Er zijn uitzonderingen, zoals Elvis Costello, en de vroege albums van Graham Parker en Joe Jackson. Maar zeker ook de eerste drie albums van The Beat.

En de eerste is de meest frisse en energieke van de drie. Nog altijd een feest om te horen. En op feestjes doet ie het ook nog altijd goed.

Het tweede album is iets donkerder maar heeft ook de meeste diepgang. De derde is meer poppy, maar ook nog altijd fijn luistervoer.

Mooi album. Niet spectaculair, maar wel heel erg aangenaam om te horen. Zang is inderdaad erg goed. Keuze van covers is fijn en afkomstig uit diverse stijlen en periodes.

Mijn favoriet is Waltzing's for Dreamers. Bijzonder dat de broertjes oog hebben voor de schoonheid van de songs van Richard Thompson.

Ik behoor tot de kleine groep die dit album nog beter vindt dan London Calling. En dat is al zo'n fraai dubbelalbum dat nu nog altijd even fris klinkt als destijds. En dat is lang niet alle muziek uit die tijd gegeven.

Waarom ik Sandinista dan nog beter vind? Nou, dat is juist wat sommigen in voorgaande posts de zwakke kanten van dit album vinden: de lengte en het wat erge geëxperimenteer op met name de albumzijden 5 & 6. Ik vind dat juist de kracht van deze triple, datgene wat het boven andere klassiekers (waaronder dus hun eigen London Calling) uit doet stijgen.

Op de eerste plaats dus de lengte. Bij dubbelalbums is er soms geklaag "dat het een klassieker zou zijn als ze wat nummers hadden weggelaten". Dikwijls wordt dan het voorbeeld van The White Album genoemd. Nu werd dit album bij verschijnen in het algemeen als tegenvaller beschouwd, zowel door de fans als de pers. Oubollige nummers als Ob-La-Di, Ob-La-Da en The Continuing Story of Bungalow Bill moesten het vaak ontgelden, evenals experimentele nummers als Revolution 9 of Helter Skelter. Nu, na vele jaren, zijn die geluiden grotendeels verstomd en wordt het als een van de betere albums van The Beatles beschouwd. Zo kan het dus gaan. Sterker: als ik een playlist maak waarbij ik deze - en andere - 'mindere' nummers weg zou laten, zou het The White Album niet meer zijn. Duitsers noemen zoiets dan ook een Gesamtkunstwerk.

Ik denk dat The Clash zich bewust niets van dergelijke potentiële kritiek aan trok en van de weeromstuit express een triple heeft gemaakt. Verder denk ik dat veel muziekliefhebbers in deze onrustige tijden niet meer het geduld hebben om te luisteren naar lange epische stukken (zoals veel symfonische bands in de jaren zeventig maakten). En al helemaal niet meer naar albums die bijna twee en een half uur duren. Ik smul ervan en weet na ruim 50 jaar muziek luisteren dat veel moois zich pas ontvouwt na vaak en volledig luisteren.

En dan het geëxperimenteer: op London Calling zochten ze de grenzen op en gingen er al hier en daar overheen. Dat is ze blijkbaar goed bevallen, want op Sandinista gaan ze hier nog veel verder in. Niet alleen qua muziekstijlen; er is bijna geen gangbare muziekgenre te noemen, dat niet de revue passeert. Maar ook binnen de nummers: leuke gesproken in- en outtro's bij enkele Caribisch getinte nummers, een krassende viool in het reggae-geïnspireerde Junco Partner. En in het jazzy Look Here duikt af en toe een mondharmonica op; en dan niet het geluid van Toots Thielemans, maar meer het geluid van de westerns van Sergio Leone. Of de kleuterzang in Career Opportunities. En zo kan ik nog wel meer gekke dingen noemen.

En al die muziekstijlen, en al dat geëxperimenteer, dat deden ze volgens mij gewoon omdat ze er lol in hadden. Anders zou dit album immers nooit gemaakt kunnen worden. En natuurlijk: niet ieder bandlid zal iedere stijl leuk hebben gevonden. Maar ja, als de rest het leuk vindt speel je gewoon mee. Want jij krijgt - op jouw beurt - weer medewerking als jouw favoriete nummers aan bod komen. Een speciaal compliment aan Joe Strummer; want voor de zanger is het veel moeilijker om in al die stijlen zo te zingen alsof je echt fan bent van al die stijlen.

Na herbeluistering van Sandinista zat ik echt met een dilemma dat zo af en toe optreedt: waarom staat dit album niet in mijn top 10?. Maar ja, als ik dan die top 10 weer eens bekijk zie ik toch geen enkel album dat dan zou moeten 'sneuvelen'. Nou ja, dan zet ik deze gewoon lekker op "11", waar al een stuk of 10 andere titels staan

Ik ben de laatste tijd wat nalatig in het volgen van al wat nieuw is in mijn genre muziek. Enerzijds is de stortvloed van nieuwe bandjes en artiesten de laatste jaren alleen maar explosief gegroeid. Anderzijds ben ik heel vaak teleurgesteld in allerlei nieuwe bands en artiesten. Vaak teveel gericht op commercieel succes, vaak weinig creatief maar wel veel branie. Maar ja, wellicht is het meer 'mijn' (generatie)probleem. Afijn: ik luister de laatste tijd veel meer naar 'oude' muziek, en dan met name erg veel uit de late jaren '60 en de jaren '70. En met nieuwe muziek ben ik behoorlijk selectief.

De recensie van erwinz lees ik echter altijd met veel plezier. En bij deze van The Clearwater Swimmers werd ik toch wel wat nieuwsgierig. Dacht dat dit wel eens spekkie voor mijn bekkie zou kunnen zijn.

Enkele luisterbeurten verder kan ik dat bevestigen. Ik ben nog altijd enthousiast. Erwin refereert aan de vroege Radiohead. Daar kan ik mij wel in vinden, zij het dat dit wat mij betreft vooral de zang geldt. Verder hoor ik flarden Neil Young, Jason Molina cq Songs:Ohia, en af en toe een scheut Mark Kozelek cq Red House Painters cq Sun Kil Moon.

En waar deze muzikanten veelal songs maakten met een lange tijdsduur, houdt The Clearwater Swimmers het bondig. Op het eerste nummer na allemaal nummers van 2 à 3 minuten. En het geheel duurt iets meer dan een half uurtje. En dat is ook wel eens lekker.

Ik ga het album de komende tijd nog erg vaak luisteren. Ben benieuwd of ik na een half jaar of zo nog altijd enthousiast ben. Bij veel nieuwe bandjes wil mijn aanvankelijke enthousiasme na verloop van tijd wel eens afnemen. We gaan het zien, of nee, luisteren.

Met dit heerlijke weer draai ik graag Afrikaanse popmuziek (en dan met name de soukous uit de eighties) en Cubaanse muziek. Ja, en dan natuurlijk ook de Buena Vista Social Club, maar nog veel liever de legendarische albums uit de jaren '60 van Guillermo Portabales.

Maar nog vaker grijp ik dan terug op reggae. En dan vooral de jaren zeventig tot begin jaren '80. Ja, ook natuurlijk zo af en toe Bob Marley & Wailers, maar nog liever Gregory Isaacs (mijn favoriet), Augustus Pablo, Culture, Black Uhuru, Aswad en zo.

En dan mag het meesterwerk Heart of the Congo's natuurlijk niet ontbreken. Zojuist weer beluisterd en het staat nog altijd als een huis. Zeker, er zijn tal van andere klassiekers uit die tijd die qua songs en sound wat beter in elkaar steken, maar om de een of andere reden heeft dit album dan toch iets speciaals, iets magisch, ik weet niet wat het is.

En wie dat wél weet, mag dat hier graag posten ....

Ik leerde de Deep Dark Woods kennen bij hun tweede album, Hang Me Oh Hang Me. Erg fraai album, dat de tand des tijds uitstekend heeft doorstaan. datzelfde geldt voor de twee daaropvolgende - ook erg mooie - albums, Winter Hours en The Place I Left Behind.
De twee daarop volgende albums waren best een stuk minder. Maar met Changing Faces namen ze op zeer overtuigende wijze revanche. Wat een album!

Ik heb ze in dit tijd ook een keer live gezien, maar dat viel een beetje tegen. Vijf mannen in houthakkershemden, die zich op het podium zichtbaar ongemakkelijk voelden.

De laatste paar albums kenden allemaal een tussenliggende periode van 4 jaar, Niet vreemd dus dat er nu weer een nieuw album is verschenen. Nou ja, niet echt 'nieuw'. Het is een album met covers van oudere volksmuziek uit de Angelsaksiche wereld. Dus van Canada via Good Old Brittania tot aan Australië. En het is Volume III, dus er zullen in het verleden ook wel volumes 1 & 2 zijn gemaakt, maar die zijn mij onbekend.

Nu ben ik slechts beperkt enthousiast over Britse folk. Maar er zijn genoeg uitzonderingen. Zo ook dit album. Ik vind het een prettig album, dat ik zeer zeker nog vaker ga beluisteren.

Maar wat zou ik toch graag weer eens een 'echt' nieuw album van de Woods willen horen ...

Heb de band destijds via dit album leren kennen. Blijft nog altijd een heerlijk plaatje. Kun je eigenlijk altijd draaien: tijdens het wandelen, bij de afwas, intensief luisteren met de koptelefoon op, of zelfs als achtergrondmuziek.

De laatste dagen veel gedraaid. En ja, het begint zich te nestelen. Zeker de eerste paar nummers zijn bijzonder fraai en blijven echt 'hangen'.

Met de tweede helft van het album heb ik dat (nog?) niet. Waar zit hem dat in? Weet het niet. Zijn de songs gewoon iets minder? Of wordt het wat te eentonig? Of komt het gewoon omdat ik een echte albumluisteraar ben. Bij de beste albums is het geheel belangrijk, inclusief de wat 'mindere' nummers. Een Gesamtkunstwerk noemen de Duitsers dat.

Tja, maar de praktijk is dat ik het hele album wil beluisteren, maar dat er meeste wel iets tussen komt zodat ik het einde niet haal. En ja, dan hoor ik de eerste nummers veel vaker. Zou dat het zijn? Kennen meerdere MM'ers dit verschijnsel?

Ook bijzonder: de titelsong The Circle Remains Unbroken verandert gaandeweg in een soort slow version à la Light My Fire. Met prachtig toetsen werk van Geoff Hillhorst, wiens spel doet denken aan dat van Garth Hudson.

Twee klasse songs: het titelnummer en The Banks of the Leopold Canal. Deze song gaat over de Canadese soldaten die tijdens de Eerste Wereldoorlog zijn gestorven op de oevers van het Leopold Kanaal. Dat ligt onder Zeeuws Vlaanderen, zo'n beetje tussen Brugge en Gent. Fraaie song!

Inderdaad een lekkere plaat voor als de bladeren beginnen te kleuren. Wat mij betreft een tikkie minder dan mijn favorieten: Hang Me Oh Hang Me, The Place I Left Behind en vooral Changing Faces.

En ook fijn is dat de invloed van de Engelse folk (in de variant van Fairport Convention) nadrukkelijk aanwezig is, zoals in Up on the Mountaintop. Voegt toch weer wat aparts toe aan de muziek van deze Canadese houthakkers.

Tja, wat moet ik hier nu van vinden? Ben vanaf hun prille begin een grote fan van Richmond Fontaine. Willy Vlautin is een meesterlijke verteller van het gewone Amerikaanse leven. Ook zijn romans getuigen hiervan, zodat hij zich inmiddels genesteld heeft in het Amerikaanse literaire wereldje.

Het eerste album van The Delines vond ik geweldig. De verhalen van Willy kregen een warm en wat jazzy jasje aangemeten, met de fraaie stem van Amy Boone als vertolker.

Hun tweede album leek die lijn door te trekken, maar deed mij vreemd genoeg niets. En datzelfde heb ik nu weer: mooie verhalen, goede songs, geweldige productie en die warme stem van Amy ....... maar ook nu komt er niets van binnen.

Daarom geen waardering. Ik zal het album de komende tijd nog eens draaien. Wie weet gaat het nog eens gebeuren ...

Op een zonnige voorjaarsdag zat ik in Nijmegen bij een medestudent op zijn balkon. Hij had zijn speaker naar het balkon verhuist, pilsje erbij en LP opgelegd. Kende ik niet. Vreemde hoes met die Buddy Holly types tegen een strakblauwe achtergrond. Dat kon nooit wat zijn.

En toen gebeurde het: die eerste minuten van The Boy with the Perpetual Nervousness. Het nummer klonk voor mij precies zoals de vreemde titel beloofde. Kwam binnen met een grote dreun. De rest van het album was ook geweldig. Fan voor het leven.

Ze maakten toen vier albums (en heel veel later nog twee). Allemaal vrij goed, maar die eerste, met dat nieuwe geluid, dat blijft wel een heel special. Nog altijd, dus.

Toch moet ik bekennen dat ik The Good Earth nog ietsiepietsie beter vind ...

Naar aanleiding van recente bovenstaande posts dit album weer eens beluisterd. En ja, inderdaad een erg fraai album dat qua sfeer een beetje in de buurt komt van mijn favoriet The Good Earth.
Komt in mijn lijstje vlak achter dit album, en natuurlijk hun geweldige debuut.

Zo op zijn tijd mag ik graag eens duiken in de sixties. Bij de Beatles, Rolling Stones, Kinks, Creedence en anderen kies ik dan altijd voor de reguliere albums.

Maar bij sommige anderen luister ik graag naar een goede verzamelaar. Dat doe ik bijvoorbeeld bij Herman's Hermits, Bee Gees, Lovin' Spoonful, Trini Lopez, om maar wat te noemen. En dus ook The Hollies.

Ik krijg bij die verzamelaars altijd goede zin. Hoewel er af en toe ook skipnummers tussen zitten. Bij The Hollies zijn dat alle hits van ná 1968, meer specifiek dus van ná het vertrek van Graham Nash. Nummers zoals The Air That I Breathe, Long Cool Woman in a Black Dress en He Ain't Heavy, He's My Brother kan ik wel af en toe 'hebben' als ze op de radio langskomen. Maar die songs kunnen mijn inziens niet tippen aan de hits met Graham Nash. En dat heeft vooral te maken met diens stem. Ongeëvenaard in meerstemmige zang, zoals hier bij The Hollies, en bij CSN en CSNY. En naar mijn mening de beste tweede stem in de popmuziek. Dat is op heel veel albums te horen, maar hij is echt op de top van zijn kunnen op Dave Mason - It's Like You Never Left (1973).

Overigens heb ik datzelfde bij The Bee Gees. Daar skip ik graag alle hits van Saturday Night Fever en alles daarna. Maar dat terzijde ...

Inderdaad een hele vreemde combinatie. Misschien beter om het studiogedeelte los te zien van het live-gedeelte. Dus twee afzonderlijke albums.

Het studiogedeelte is redelijk tot goed, met uitzondering van het briljante Celluloid Heroes. En ik ben nooit zo'n fan geweest van live-albums. Maar ik was destijds op Pinkpop waar ze zo ongeveer deze set speelden. En dat was geweldig om mee te maken. Maar om dat nu op een album te zetten, dan komt de sfeer toch niet echt over.

Ik ben misschien wat ouderwets, maar bij verzamelalbums wil ik de songs graag op chronologische volgorde. En precies dát hebben de heren (ja, want zij zijn bij deze compilatie betrokken) niet gedaan. En daar heb ik behoorlijk wat last van gehad bij beluistering van het album.

Daar staat tegenover dat de geluiskwaliteit voortreffelijk is.

En natuurlijk ook dat ik weer geweldig veel zin krijg in een van hun prachtige albums. Wat zal ik eerst gaan luisteren? Village Green Preservation Society, Arthur, Lola versus Powerman & the Moneygoround, Muswell Hillbillies, Soap Opera, of toch gewoon Everybody's In Showbiz ...

Er zijn veel Kinks-compilaties, maar deze is wel heel compleet. Heerlijk om te luisteren.

Ray Davies is naar mijn mening een van de meest belangrijke songschrijvers in de popmuziek. Hij schreef in de jaren '60 over heel andere dingen dan de andere bands. Maar muziekhistorisch bezien kan zijn belang moeilijk onderschat worden. De muziek van The Kinks is voor veel groepen van grote invloed geweest.

De laatste zes weken meermaals gedraaid. En wat blijft het toch een feest om te beluisteren.

Kijk eens nog eens op deze pagina en wat blijkt: mijn oproep is nog steeds aan dovemansoren gericht. Geen likes, geen stemmen en geen bericht.

Geeft me het gevoel van die man die op een zeepkist op het plein staat te prediken, terwijl de meeste mensen totaal niet luisteren en de enkeling die dat wel doet denkt "wat staat daar toch een gek te roepen".

Ook ik heb een compilatie die hier erg veel op lijkt. Nagenoeg alle nummers, maar dan in een andere volgorde. En gelukkig staat op mijn exemplaar wél het mooie Never Going Back. Een nummer dat geschreven is door een van mijn helden John Stewart, met een prachtige rockversie op zijn geweldige live-album John Stewart - The Phoenix Concerts (1974).

Maar terug naar de Lovin' Spoonful. Wat zoete, live muziek van lieve hippies uit de zestiger jaren. Maar wat een geweldige liedjes schreef John Sebastian. Want zeker iedere maand luister ik naar mijn verzamel-CD. En altijd krijg ik er dan weer goede zin van.

The Lovin' Spoonful blijft nog altijd zeer regelmatig terugkomen op mijn virtuele draaitafel. Heerlijke muziek voor onder het wandelen, bij het douchen of tijdens het koken.

Onderschatte band.

John Cale produceerde dit album als ik mij niet vergis. Welke versie van Pablo Picasso vinden jullie beter? Deze of die van John?
Ik kies duidelijk voor die laatste …

Destijds kocht ik erg veel platen van heel veel nieuwe bands. In de loop der jaren zijn voor mij de meeste door de mand gevallen. Zo niet de eerste twee van The Monochrome Set. Ik blijf ze leuk vinden. Zit hem denk ik in de 'springerigheid' van de meeste nummers.

Leuk! Weer eens een album van The Monochrome Set. Ik koesterde hun eerste twee albums, die ik tot op de dag van vandaag nog regelmatig beluister. Het inventieve, het frisse geluid, de typisch Britse quirkyness, mij kan dat nog altijd bekoren. Bij ieder nummer op die albums kwam je een verrassing tegen.

En juist dàt is nu verdwenen. Niet dat het slecht is, zeker niet. Het is een album dat gehoord mag worden. Bid's stem heeft zich een beetje omwikkeld in de richting van het theatrale, zo'n beetje in de hoek waar Bowie of Steve Harley klinken. Ook de songs zijn best oké.

Maar voor mij is de verrassing weg, het frisse en tegendraadse geluid verdwenen. Dus ga ik de eerste twee albums binnenkort weer eens een luisterbeurt geven.