Over het debuut Barely Touching It van Thomas Denver Jonsson was ik destijds lyrisch. En ook na al die jaren vind ik dat nog altijd een prachtalbum. En een van de hoogtepunten in het americana-genre.

De opvolger was een tik minder, maar nog altijd fijn om te horen.

Maar toen ging hij verder onder de naam I'm Kingfisher en veranderde zijn muziek. En daar had ik moeite mee. Het werd wat meer richting folk, en werd qua songstructuren ook wat zweveriger. En dat beviel mij minder, vandaar dat ik hem uit het oog heb verloren.

Maar door de enthousiaste review van erwinz heb ik Glue een paar keer beluisterd. En ik twijfel: inderdaad is zijn muziek wat experimenteler geworden, en de soms wat jazzy inbreng van de blazers klinkt best aardig. Het doet mij denken aan de manier waarop één van mijn muzikale helden, Tim Buckley zich in de jaren zeventig zich ontwikkelde. Ook hij ging van de folk richting jazz en avant garde, en ging daarin veel verder dan Thomas.

Maar door deze vergelijking weet ik ook waar mijn twijfel vandaan komt: de kwaliteit van de songs van Thomas is niet bijster hoog. Dat was bij Tim Buckley (meestal) wél het geval. En waar Tim een fenomenale zanger was, is de stem van Thomas wat te iel en te zweverig. Denk niet dat ik dit nog vaker ga beluisteren.

Fijn dat potjandosie de schijnwerper op de muziek uit de jaren zeventig van Iain Matthews zet. Want die is de aandacht meer dan waard.
En zo kom ik er achter dat ik zelf hier nog nooit iets over heb geschreven. Niet zo gek: ik zit al sinds 2005 op Musicmeter, maar het bleef jarenlang bij lezen en sterren uitdelen. Pas na mijn werkzaam leven heb ik de tijd gevonden om af en toe iets te posten. En zo heeft de nieuwe muziek sindsdien veel aandacht gekregen en bleven de oude platen heel vaak door mij onbesproken.

Zo ook deze Tigers Will Survive. Terwijl ik deze plaat al in 1972 had gekocht en toegevoegd aan mijn LP-verzameling, die op dat moment pas circa 30 stuks groot was (wegens beperkingen van zakgeld en bijverdiensten met vakantiewerk).

En nog altijd vind ik het een heerlijk album. Later ben ik me gaan verdiepen in de rest van zijn oeuvre. En waar de meesten het een jaar daarvoor verschenen If You Saw Thro' My Eyes zijn beste album vinden, blijf ik Tigers Will Survive toch nét iets beter vinden. Zal wel een kwestie zijn van die eerste ...

Ik zag dat er weer een nieuw album van Ian Fitzgerald uit komt. Och, helemaal vergeten: in 2013 was ik heel enthousiast over No Time to Be Tender. Reden om na vele jaren weer eens te luisteren.

Zo gezegd, zo gedaan. En wat blijkt: ik ben nog altijd even enthousiast als destijds. Stond toen op plek 2 in mijn jaarlijst en dat vind ik nog altijd terecht.

Des te vreemder dat de plaat na 12 jaar nog altijd maar 1 bericht en 1 stem kent, en dat is ook nog die van mijzelf. Er zijn toch genoeg liefhebbers van dit genre te vinden die op zijn minst eens een keer naar dit pareltje moeten gaan luisteren.

Fraai album van Ian Noe. Ik heb maar één kanttekening: niet alleen zijn muziek leunt inderdaad wel sterk op Bob Dylan en John Prine, ook zijn stem lijkt af en toe wel heel sterk op die van de jonge Prine. Als ik nummers als River Fool of Lonesome as it Gets zou tegenkomen op John Prine's Anthology Great Days, zou het me waarschijnlijk zelfs niet opvallen.

Afijn: de komende tijd dit album vaker beluisteren. Ik ben benieuwd wat gaat overheersen: "fraai album!" of "is allemaal al eens gedaan, dus ik zet het debuut van John Prine maar weer eens op" ...

Nu een paar keer beluisterd. Ik twijfel. Enerzijds herken ik dat Iris erg goede songs schrijft. En daar hecht ik de meeste waarde aan.

Maar ja, die stem. Iris behoort tot het legioen vrouwelijke zangers die met een wat dichtgeknepen keel zingt. En daar heb ik wat moeite mee.

Maar ook weer niet zoveel dat ik het bij deze luisterbeurten zal laten. Nee, Iris zal ongetwijfeld weer eens beluisterd worden ...

Mmmm, ik weet het niet. Het klinkt best fijn. Een lekkere sfeer, soms kabbelend, soms wat meanderend. Een beetje zoals veel van de muziek van Mark Kozelek.

En precies dáár zit mijn probleem. Net zoals bij Mark Kozelek weet ik nu al dat ik die muziek na een paar maanden of een jaar of zo zelden meer gaan draaien. En waarom? Omdat de songs veel te weinig structuur hebben. Er is niets dat bijblijft, geen riff, geen melodie, geen 'hook' ...

En dat breekt mij op. Bij mij staat of valt het bij een goede song, hoe fraai de muziek ook klinkt.

Ik zal het over een week of zo nog eens proberen.