Ik had weer eens zin in de muziek van Warren Zevon. En dan draai ik er meestal wel een paar albums achter elkaar. Dit keer een greep in zijn vroegste oeuvre.

Deze Bad Luck Streak in Dancing School is minder dan de twee voorgangers, maar dan ook maar een klein beetje minder.

Ik had weer eens zin in de muziek van Warren Zevon. En dan draai ik er meestal wel een paar albums achter elkaar. Dit keer een greep in zijn vroegste oeuvre.

Excitable Boy is wellicht zijn meest bekende en populaire album. Niet zo gek omdat het eigenlijk allemaal goede of heel goede songs bevat. En ja hoor, ook na al die jaren verliest het niets van zijn glans.

Ik had weer eens zin in de muziek van Warren Zevon. En dan draai ik er meestal wel een paar albums achter elkaar. Dit keer een greep in zijn vroegste oeuvre.

The Envoy is weer zo'n topper. Mijn favoriete song blijft Let Nothing Come Between You. Wat een fraaie melodie.

Ik had weer eens zin in de muziek van Warren Zevon. En dan draai ik er meestal wel een paar albums achter elkaar. Dit keer een greep in zijn vroegste oeuvre.

Te beginnen met deze Warren Zevon. Niet zijn debuut, maar zijn tweede album. Het debuut deed niet veel, waarna zijn carrière al snel leek te eindigen. Maar gelukkig kwam hij Jackson Browne tegen, die geloof had in zijn talenten als songschrijver en performer.

En dat bleek terecht. Althans, niet wat betreft het grote publiek, maar wèl wat betreft de collega-muzikanten, waarvan een groot aantal op dit album meedoen. Hij is een van die 'musicians musician'. En dit album laat zijn talenten volop zien, sorry, horen natuurlijk.

Het album kent een aantal Zevon-klassiekers die hij zijn hele carrière wel is blijven spelen.

Tenslotte nog een opmerkelijke slotsong. Een deel van de tekst:

I was sitting in the Hollywood Hawaiian Hotel
I was listening to the air conditioner hum
It went mmm...

Waarna een prachtige melodie volgt. Wie verzint het: de inspiratie halen uit de airconditioning.

Ik vroeg mij begin dit jaar af of ik na enige tijd nog altijd enthousiast zou zijn over dit album. Soms is dat namelijk zo, en soms ook juist niet.

In dit geval moet ik zeggen dat mijn aanvankelijke enthousiasme ietwat geluwd is. Ik kan mij dan ook best vinden in de post van Stijn_Slayer. Ik ben dan ook geneigd om er een volle ster af te halen, maar allee, toch maar een halfje (vanwege de fantastische albumtitel).

In mijn post bij het recente Cousin van Wilco schreef ik dat ik in de loop van de jaren de wat experimentele albums iets minder ben gaan vinden. En dat ik de meer traditionele albums het beste vind.

Nu weet ik dat mijn herinneringen van jaren geleden nog eens last hebben van 'slijtage'. Daarom Being There onlangs weer eens aandachtig beluisterd. En niet alleen aandachtig, maar ook met heel veel plezier!

Het blijft voor mij nog altijd een van hun beste albums. Door de lengte en de grote variatie in de nummers doet het mij sterk denken aan Something/Anything? van Todd Rundgren. Niet qua sfeer natuurlijk, want Todd's muziek is heel anders.

Deze nieuwe Wilco nu een paar keer beluisterd. Ik weet niet zo goed wat ik er nu van vind.

Ik ben al vanaf het begin fan van Wilco. Aanvankelijk vond ik het geweldig dat Wilco met Yankee Hotel Foxtrot een richting uitging waar wat meer geëxperimenteerd werd. Maar toen ik vorig jaar - bij het verschenen van Cruel World - het hele oeuvre weer eens opnieuw ging beluisteren merkte ik dat mijn enthousiasme over de albums van de 'experimentele' Wilco was afgenomen. En dat ik de wat traditionelere albums (Being There, Summerteeth, Sky Blue Sky en zeker Cruel World) toch gewoon het beste vind. Omdat op deze albums meer de kwaliteit van de songs meer centraal vind staan. En wat minder de sfeer die rond die songs wordt gecreëerd.

En dat brengt mij bij Cousin, en waarom ik het wat lastig vind om me daar een oordeel over te vormen. Niet wat betreft de wat traditionelere songs zoals onder andere Ten Dead en Levee. Maar de bijgeluiden en sonische sculpturen en synthdrums op sommige songs bevallen mij dan weer wat minder. Hierdoor raak ik een beetje het 'zicht' op de songs kwijt. Maar ja, misschien moet ik ze toch nog wat vaker beluisteren.

Tenslotte nog dit: per toeval draaide ik na mijn laatste luisterbeurt weer eens een keer Revolver van The Beatles. Op dit album experimenteerden ze er erg flink op ls. Maar het valt me nu dus des te meer op ondanks al dat geëxperimenteer de kracht van de songs centraal blijft staan.

Ik volg Wilco (en ook voorganger Uncle Tupelo) al vanaf het begin. En bij Being There schreef ik al dat ik in de loop van de jaren de meer experimentele albums (zoals onder andere Yankee Hotel Foxtrot en A Ghost is Born in de loop van de jaren wat minder ben ga vinden dan destijds, terwijl dat bij de wat traditionelere albums niet het geval is.

Zo ook bij deze Cruel Country. Die vind ik nog even sterk als 2 jaar geleden. Ook een mooie lengte en een vrij constante kwaliteit van de songs. Iets wat bij mij altijd zwaar weegt.

Na eerdere albums met wat meer traditionele pop- en rocksongs vond Tweedy en consorten het tijd voor iets anders. Wat meer experimenteler, wat gelaagder, wellicht wat meer 'arty'. Velen gingen Wilco hierin voor. Zo moest ik - bij het weer eens beluisteren - al bij het eerste nummer gek genoeg ineens denken aan het White Album van The Beatles. Back in the USSR klinkt ons nu vertrouwd in de oren, maar destijds was dat toch geheel anders. Met dit beginnummer maakten zij direct duidelijk dat ze een wat meer experimentele richting uit wilden. Wilco doet iets soortgelijks met het wat experimentele I Am Trying to Break Your Heart. En ondanks dat dit soort nummers afgewisseld worden met wat traditionelere, blijft de nieuw gekozen richting toch duidelijk de overhand hebben.

Destijds vond ik dat prachtig. Nu (vele jaren later) blijft het nog altijd een goed album, maar met name de vele elektronische geluidjes doen mij nu een beetje gekunsteld aan. Dat Wilco na het gelijksoortige vervolgalbum wellicht tot eenzelfde conclusie is gekomen blijkt uit het prachtige Sky Blue Sky. Op dit album zijn die klanken nagenoeg verdwenen en voert de gitaar de boventoon in ook weer meer traditionelere rocksongs. Ik geef daarom de voorkeur aan dit album en aan Being There en Summerteeth.

Een halfje eraf, dus.

Voorganger Stand in the Joy was in 2023 een van mijn favoriete albums. Daarom dit nieuwe album beluisterd. En dat bevalt prima.

Hij bivakkeert (zoals vele anderen) in het driehoekje rock - country - folk. En hoewel het album uiteraard niet meer echt verrast hoor je duidelijk dat hij zich verder heeft ontwikkeld. En natuurlijk is zijn prachtige baritonstem een troefkaart.

Opener en tevens titelnummer Further from the Country is met zijn 6 minuten best lang binnen dit genre. Het is een pittig nummer met een wat rustiger tussenstukje. Effect: je bent als luisteraar direct bij de les.

Daarna volgen allemaal prima nummers, hoewel ik For the First Time en The Charmer er bovenuit vind steken. Maar het honkytonk countrynummer Flowers on the Dash bevalt mij een heel stuk minder. Jammer, maar verder een prima album. En ook begrijp ik nu waarom hij vorig jaar de John Prine Songwriter Fellowship Award heeft gekregen. Er zijn meer mensen die zijn talent herkennen.

Drie maanden later en nog geen enkele reactie. En zelfs maar 2 stemmen, waaronder die van mijzelf.

Heb ik het dan zó mis? Nee hoor, na vele malen luisteren staat deze bovenaan in mijn voorlopige top 20 over 2023.

Dus mensen: houd je van het roots-genre, ga dit alsjeblieft luisteren. De man verdient een groter publiek.

N.a.v. bovenstaande post vandaag een paar keer geluisterd. Ik moet zeggen dat ik de muziek in dit genre vrij goed volg, maar deze heb ik destijds gemist. Ook weer niet zo gek, gezien vele releases in deze hoek van de muziek.

Ben het ook eens met de vaststelling dat er geen mindere song op staat. En dat weegt bij mij zwaar: vroeger waren functies vaak gescheiden: de een was goed als zanger(es), de ander een goede performer. Anderen waren zeer talentvol op hun instrument, en weer anderen waren goed in arrangeren. En het songschrijven was zeker een vak apart. Denk aan de schrijvers in de Brill Building, denk aan Jerry Goffin & Carole King, de vroege Neil Diamond, Leiber/Stoller en nog vele anderen.

Maar sinds de jaren zestig denkt ieder zangtalent of goede muzikant dat hij/zij dan ook goed is in het schrijven van songs. Maar nee, niet iedereen is een Dylan, Lennon of McCartney. Zeker zijn die er altijd wel: denk aan Stevie Wonder, Prince, Abba, Springsteen. Maar tegenover deze uitzonderingen staan er heel veel artiesten die tekort schieten op het gebied van het schrijven van een sterke song.

En Porteous Wyckham verstaat die kunst zeer zeker. Wat een trits sterke songs! En ja, het klopt dus: de omschrijving 'vergeten meesterwerk' lijkt mij terecht. In de wereld van de top40-hits en singles spreekt men wel eens van een 'one-day-fly', maar ik denk dat zo iets zeker ook voorkomt bij albumartiesten. Artiesten die een meesterwerk maken, maar die vervolgens nooit meer ook maar een beetje in de buurt komen van het niveau van hun meesterwerk. Kruit verschoten of zo, ik weet het niet, maar de hemel zij geprezen voor deze parels. Zo uit mijn geheugen noem ik als voorbeelden Lee Clayton - Naked Child (1979) en Mac Gayden - Hymn to the Seeker (1976). Nu ik het erover heb: die laatste ga ik nu direct weer eens opzetten.

Bedankt voor de tip, potjandosie. Prachtplaat!