Ik heb de ervaring dat mijn aanvankelijke enthousiasme over een album na een aantal maanden nogal eens wat geluwd is.

Zo niet bij dit album van Hank Woji. En dat is niet gek, zeker niet voor een dubbelalbum. Gaat zeker hoog eindigen in mijn jaarlijstje.

Was erg nieuwsgierig naar dit album. Ik vond destijds The Trials of Van Occupanther een fantastisch album. En nu nog steeds, het heeft de tand des tijd goed doorstaan. Opvolger The Courage of Others vond ik niet bijzonder. En de albums daarna - dus zonder Tim - kon al helemaal niet bekoren.

Dit album Albion nu een paar keer beluisterd. De eerste keer was ik erg positief; de sfeer pakte mij best. En zeker die typische stem van Tim. Maar na een paar keer merkte ik dat er weinig beklijfde, Er blijft gewoonweg te weinig 'hangen'. En 'sfeer' alleen is bij mij snel uitgewerkt als het ontbreekt aan goede songs.

Ook deze vandaag beluisterd. Je merkt duidelijk dat deze groep nog aan elkaar moet wennen. Er staan heel fraaie stukken op, maar af en toe is het ook wat minder. Ik zie het als een training voor hun volgende album, dat een waar meesterwerk is.

Vandaag weer eens beluisterd. Blijft toch vreemd te constateren dat er maar twee muziekliefhebbers zijn die iets over dit album hebben gemeld. En ook maar 50 stemmen, hoewel met een prima waardering.

Dit meesterwerk verdient toch veel meer aandacht. Geen enkel minder nummer, en de suite Mumps blijft een muzikaal hoogstandje. En ik merk dat ik de ene keer een voorkeur heb voor Fitter Stoke Has A Bath, en vandaag weer voor Didn't Matter Anyway.

Komt vooral omdat ik Richard Sinclair's basspel en zang heel erg fijn vindt. Of dat nu hier is, of bij de albums van Caravan en Camel waar hij op meedoet.

Ik was destijds erg enthousiast over dit album. Nu - vele jaren later - is dit een tikkie minder geworden. Veel nummers zijn best goed, maar ook weer niet zo bijzonder.

Maar er staan drie werkelijk fantastische nummers op: Problems with Hemingway is al heel bijzonder, vooral ook door de tekst.

De twee laatste, aansluitende nummers, A Song for Lou en Thunder Road tillen het niveau van het album echter flink omhoog. Met Hayward's versie van zijn nummer zou Bruce waarschijnlijk best wel in zijn schik zijn. Hij raakt de ziel van het nummer.

Maar het beste is om beide laatste nummers achter elkaar beluisteren Ze sluiten een meer dan aardig album op grandioze wijze af.

Een heel fijne verrassing (voor ons), met een minder fijne aanleiding (voor de band). Ik heb het album nu een aantal keer beluisterd en heb het idee dat dit album het hoge niveau van hun eerste drie albums heeft. De tijd gaat het uitwijzen.

Maar eerst nog vele luisterbeurten en erg genieten. Later kom ik hier nog wel eens op terug.

Heerlijk album van Het Zesde Metaal!. Klein nadeel dat het een aantal herbewerkingen van oude nummers zijn. Maar een voordeel van het feit dat het allemaal rustige nummers zijn, hetgeen ik erg fijn vind.

Maar van mij mag er best wel weer eens een album met allemaal nieuw werk uitkomen. Het liefst van het niveau van Ploegsteert.