Gemengde gevoelens: een eerste beluistering maakte grote indruk. Maar na herhaaldelijk luisteren ben ik nu wat genuanceerder. De afwisseling is best groot: het verpletterende Go Dig My Grave wordt qua niveau op de rest van het album wat mij betreft niet meer gehaald. Er zijn wat lichtere delen, met wat traditionele folk-invloeden. Maar nergens wordt het feest muziek. En de Pink Floyd-invloed op The Turn had wat mij betreft niet gehoeven.

Kortom: best een goed album, maar mijn aanvankelijke enthousiasme is toch iets minder geworden.

Grappig hoe muzieksmaken toch kunnen verschillen. Gelukkig maar, want anders zou dit fijne platform overbodig zijn.

Bij mij was namelijk precies het omgekeerde het geval: de eerste twee albums bevatten voor mij teveel blues. Nummer III en IV vond ik wel aardig en voor een deel best fijn. Maar vaak draaien? Nee, toch niet echt.

Dat veranderde met deze Houses of the Holy. Die vond ik destijds erg fijn. Opvolger Physical Graffiti vond ik ook best oke, maar ook wat te lang. Maar als ik in die 50 jaar zin heb in Led Zeppelin, dan is dat steeds weer Houses of the Holy.

Onlangs weer eens deze en Naked Child beluisterd. En ja, Souldescendant beschrijft het perfect: dit is de opmaat naar meeesterwerk Naked Child.

En omdat ik de country sound best kan waarderen worden het 4 sterren.

Zojuist weer eens beluisterd. Wat blijft dit toch nog altijd een fraai evenwichtig album. Met Lowell George op zijn best. Best moeilijk om hier twee favoriete nummers aan te wijzen. Als ik dat iedere dag zou doen zouden het telkens weer andere duo's zijn. Het niveau van de nummers is over de hele linie hoog.

Aangemoedigd door de enthousiaste recensies én omdat ik het debuutalbum destijds best aardig vond ben ik di album gaan luisteren. En nee, ik hoor het er niet aan af. Teveel sfeermakerij en teveel elektronische geluidjes, en te weinig inhoud in de zin van goede songs.

Nee, die ga ik niet vaak meer draaien. Niet slecht, maar gewoon niet My Cup of Tea ...

Het was augustus 1974. Ik was net 18 geworden en ging studeren in een vreemde stad. Alles nieuw, de stad, de gebouwen waar ik moest zijn,de boeken, de mensen om me heen. En ook nog een piepkleine koude zolderkamer van 8 m2 en een weinig toeschietelijke hospita. Nee, ik had die eerste tijd de grootste moeite om in balans te komen en mijn plek te vinden.

Gelukkig had ik mijn LP-verzameling en stereoinstallatie bij me. En de muziek was mijn toevluchtsoord. Jimi Hendrix, CSN(&Y), Yes, Genesis, Velvet Underground, Dave Mason, Jethro Tull, Andy Pratt en zo boden mij een plek om te schuilen, gaven mij hoop en ook soms plezier.

Maar in die (toen nog niet zo grote) platenverzameling zat dus ook het een jaar daarvoor verschenen Berlin. En dat bleek een voor mij gevaarlijk album. Nu had ik niet iets speciaals met Lou Reed (en later ook niet). Tuurlijk: VU was best ruig, maar het destijds gelauwerde Transformer raakte mij totaal niet. Berlin deed dat wel, vermoedelijk vanwege de thematiek en dramatiek. Eerst nog niet zoveel, maar in mijn moeilijke eerste studententijd werd dit steeds sterker. In mijn sombere buien draaide ik Berlin. Troost was de bedoeling, maar het pakte steeds meer averechts uit. En omdat het wat gevaarlijk werd draaide ik hem die jaren daarna nooit meer.

Na mijn studententijd keerde ik terug in mijn geboortestad. En de inmiddels fors gegroeide LP-verzameling verhuisde uiteraard mee terug. Op een avond hadden we vrienden op bezoek. Ik stond te koken en mijn vriend zette plotsklaps Berlin op. Ik verstarde ter plekke. Werd overspoeld door al die jarenlang verdrongen emoties. Direct gevraagd om de muziek uit te zetten en die avond mijn verhaal met de vrienden gedeeld. Dat hielp best wel, maar toch duurde het nog een jaar of 20 voordat ik Berlin weer eens durfde te beluisteren. En sindsdien draai ik hem nog maar zelden. Dat laat overigens onverlet dat ik het een fantastische plaat vind, een ware klassieker.

Daar waar Berlin mij destijds richting de depressie dreef, trok de melancholie van Jackson Browne met (vooral) Late for the Sky mij daarvan weg. Daarom draai ik die dus wel nog altijd regelmatig en staat die op de eerste plaats in mijn top 10.

Op het voorgaande album Sweet Old World bleek zij een talent te hebben om geweldige songs te schrijven. En op dit album toont zij zich volwassen. Meer zelfvertrouwen, meer 'eigenheid', af en toe wat rauwer. En dat heeft een algemeen erkend meesterwerk in dit genre opgeleverd.

En al die jaren blijft de klasse van dit album aanwezig.

En wèèr gebeurt het mij: album geluisterd, geroerd, en wil daar wat over schrijven. En dan blijkt niet alleen dat de laatste post die van mijzelf is, maar dat dit ook nog bijna 2 jaar geleden was.

Kom op nou, muziekliefhebbers in het algemeen en liefhebbers van americana en roots in het bijzonder! Dit album van Lucinda verdient zoveel meer: een explosie van muzikale zeggingskracht. En nou niet 'klagen' dat dat het album te lang is, want dit soort goede muziek kan nooit te lang duren. Toch?

Voor mij niet in ieder geval, want ik ga direct hierna naar de (nog wat betere) opvolger The Ghosts of Highway 20 luisteren.

Ik ben een grote fan van de (voor mij) ongekroonde koningin van het roots-/americana-genre. Met grote verwachtingen ging ik enkele jaren geleden naar de Ancienne Belgique in Brussel. Dat was een tegenvaller: niet dat het een slecht concert was. Integendeel: zij had een fantastische band en had er zichtbaar plezier in om met deze muzikanten samen te spelen. Maar de setlist bestond nagenoeg geheel uit wat ruigere nummers. En die werden lang uitgesponnen en erg hard gespeeld. Leuk voor Lucinda en de band. Maar ik verliet de AB toch wat teleurgesteld..

Waarom dit intro? Nou, na het horen van de eerste twee songs van haar nieuwe album bekroop mij datzelfde gevoel van teleurstelling. Let's Get the Band Back Together en New York Comeback zijn zeer matige en simpele rocksongs, en naar mijn mening ver beneden het algemene niveau van haar talent voor het schrijven van songs. In het eerste nummer wil ze graag met de band songs van 'Dylan and The Boss" spelen, terwijl laatstgenoemde - samen met echtgenote Patti Scialfa - direct op het tweede nummer een stukkie meezingt, hetgeen het nummer zeker niet helpt.

Maar bij de volgende drie nummers veer ik weer wat op: na het herstel heeft zij het schrijven van goede songs weer opgepakt, zij het met steun van echtgenoot Tom Overby en Travis Stephens.

Daarna volgt helaas weer zo'n simpele rocksong; zelfs de zang van jesse Malin kan Rock N Roll Heart niet redden. Jammer.

Gelukkig zijn de laatste vier nummers weer prima. Wat zeg ik? Hum's Liquor en
Where the Song Will Find Me reken ik zelfs tot de eredivisie van Lucinda's songbook.

Mijn conclusie: de drie up-tempo nummers zijn niet best, maar de mid-tempo songs en ballads zijn prima tot erg fijn. Blij dat Lucinda na haar beroerte weer terug is.

Weer eens gedraaid. Op haar vorige album hoorde ik al de voorbode, maar op dit album wordt pas echt duidelijk dat zij een bijzonder groot talent bezit om prachtige songs te schrijven. Waaronder twee van haar parels: Something About What Happens When We Talk en Little Angel, Little Brother.

De rest door hier niet zoveel voor onder. En met haar versie van Nick Drake's Which Will wordt een lekkere plaat mooi afgesloten.

Zojuist genoten van het nog altijd fantastische Down Where the Spirit Meets the Bone. En dus gelijk doorgegaan naar deze opvolger.

En eigenlijk vind ik dit nóg beter (vooral door het geweldige snarenwerk van Greg Leisz en Bill Frisell), maar ja, het stopt toch echt bij 5 sterren ...

Ben een geweldige fan van Lyle. Na een fikse ruzie met zijn platenmaatschappij leverde hij in 2012 zijn laatste album af. Sindsdien keek ik ieder jaar een paar keer of er weer iets nieuws zat aan te komen, maar helaas ...

Niet dat hij helemaal niets deed. Hij trad nog af en toe op, vaak samen met een collega, maar nieuw werk zat er dus blijkbaar niet in.

Ik had de hoop dus helemaal opgegeven. Maar zo af en toe nam ik toch nog eens een kijkje. Zo ook nu. En tot mijn grote verbazing is er sinds mei een compleet nieuw album.

Nu een paar keer beluisterd. En hij is het nog altijd niet verleerd. Het album opent met een instrumentaal big band jazz-nummer. Mooi, zitten we er gelijk lekker in. En denk nu niet: stoppen, want big band jazz vind ik niks. Want daarna volgen songs in allerlei stijlen, zoals country, gospel, blues en een paar typische singer-songwriter-songs. Nee, Lyle laat zich nog altijd niet in een vakje stoppen.

En wat betreft de kwaliteit: ik heb geleerd dat ik mij daar pas over enkele maanden écht een goed oordeel over kan vellen. Maar zo na de eerste paar luisterbeurten lijkt het (minimaal) het gemiddelde niveau binnen Lyle's oeuvre te hebben. En dat is over de hele linie meer dan oké. Ik begin dus met een 4.

Triest: 30 jaar oud en maar 3 posts en maar 16 stemmen. Ik weet dat er over het algemeen weinig liefhebbers van dit genre op MuMe zitten maar dit is toch veel te weinig voor deze artiest.

Ondanks het feit dat dit inderdaad een beetje een samenraapsel is merk ik dat dit een van mijn meest gedraaide Lovett-albums is.

Vandaag weer eens beluisterd. Het valt me op dat de albums van Lyle Lovett wel heel erg regelmatig bij mij langskomen.

Wil je de muziek van Lyle ontdekken, dan kun je rustig met dit album beginnen. Maar dan wel doorzetten en niet ergens afhaken. Want na het mid-tempo I've Been to Memphis volgt met Church een heuse gospel. En direct daarna volgt de ballad She's Already Made Up Her Mind. Voor mij een van de betere nummers in zijn rijke oeuvre.

En dat is typisch Lyle Lovett, laat zich niet vastpinnen op één stijl, maar verkent allerlei muziekstijlen. Ga dus gewoon door met luisteren. Allemaal even fraai, maar wat mij betreft steken Family Reserve en She's Leaving Me Because She Really Wants To er een beetje boven uit. Wat een heerlijk album!

Tjonge, tjonge, anderhalf jaar later en nog altijd alleen maar mijn eigen post. Zo jammer, want Lyle's muziek verdient zoveel meer aandacht.

Herbeluistering zorgt er voor dat ik met een halfje ga verhogen.

Ik was het eerder best eens met potjandosie, die de voorkeur geeft aan het tweede deel (alt.country/americana) t.o.v. de eerste helft, die meer invloeden kent van de jazz en de gospel. Maar in de loop van de jaren ben ik de big band invloed meer gaan waarderen.

Aan de andere kant: het is een beetje muggenzifterij want het oeuvre van Lyle Lovett is over de hele linie bijzonder hoog. Enkele pieken, maar geen dalen.

Volgens mij had Lyle in die tijd al ruzie met zijn platenmaatschappij. Maar aan de muziek is dat niet te horen. Zoals gebruikelijk is die erg gevarieerd en qua niveau niet veel anders dan de rest van zijn oeuvre.

Ik begrijp werkelijk niet waarom hij zo onbekend is. Zijn muziek moet veel americana-liefhebbers aanspreken.

Gisteren weer gedraaid. Inmiddels is dit album al weer 37 jaar oud. Maar het heeft nog niets van zijn zeggingskracht verloren. Wat een fantastische artiest is die Lyle toch.

Tjong, tjonge, sinds mijn post van 5 jaar geleden geen enkele post en zelfs geen enkele stem bij dit album. Komt overigens vaker voor bij zijn andere albums,

Wat heeft Lyle Lovett toch misdaan, waardoor hij zo weinig aandacht op dit fijne forum krijgt

Voor iedereen die houdt van Texaanse singer/songwriters: zie dit album maar als een soort bijbel.

Mijn vrouw, zoon en ik draaiden dit album tijdens vakanties eindeloos vaak. Woord voor woord de tekst kennen door mee te zingen. Prachtalbum met pit, ontroering en veel humor.

Misschien wel Lyle's beste, hoewel de kwaliteit van alle albums elkaar niet bijster veel ontlopen.

Heb mijn schoonbroer enthousiast gekregen over dit album. Naast het feit dat hij een liefhebber is van big bands zal hij vermoedelijk ook getriggerd zijn door Lyle's uitvoering van Ain't No More Cane. Een Texan prison song waarvan onduidelijk is wie het bedacht heeft.

Het nummer is best veel gecoverd, onder andere door Lonnie Donnegan, Bob Dylan en The Band. Een prachtige uitvoering door Jimmy Lafave is te vinden op het (fantastische) album The Rose of Roscrae van de onvolprezen Tom Russell.

Maar als Maastrichtenaar wil ik ook graag wijzen op een bewerking van deze traditional door de Maastrichtse band The Walkers. Zij gaven het de titel There's No More Corn on the Brasos. Dit werd internationaal een erg grote hit, met eerste plaatsen op de hitlijsten van Brazilië en Spanje.

En dan nu de link: mijn schoonbroer is ook van origine Maastrichtenaar en heeft in vele bandjes gezeten, die soms een beetje tegen The Walkers aanschurkten. Zo heeft hij dit nummer waarschijnlijk vroeger ook gespeeld.