Ik heb dit album - na twee jaar - weer eens aandachtig beluisterd. En daarna gevolgd door dat andere prachtalbum van Gene Clark: White Light. En hoewel het beide nog altijd erg fraaie albums zijn, ervaar ik ze nu toch wat anders dan vroeger.

De twee albums verschillen nogal van aard: de productie van White Light is ingetogen en ook intiem, terwijl No Other qua productie erg 'vol' is.

Maar ik vind de kwaliteit van de songs op dit album nogal wisselend. Zo is het openingsnummer niet meer dan een middelmatig countryrock nummer, maar wat doet dat gospelkoortje daar nu toch?. Gelukkig volgt dan direct een van de hoogtepunten in de vorm van Silver Raven. Prachtsong.

Het titelnummer is ook fraai, maar dan volgt Strength of Strings. Zeker niet slecht, maar het doet mij toch wel heel erg veel denken aan Words (Between the Lines of Age) op Neil Young's Harvest.

Tja, en dan de productie, die regelmatig neigt naar het bombastische. Daar ben ik op zijn tijd zeker niet vies van. Maar het kan zeker beter: luister direct na No Other eens naar Souvenirs van Dan Fogelberg en misschien ben ik dan niet de enige die dat album toch beter vind.

Conclusie: blijft een aangenaam album, maar toch een halfje eraf.

Ik heb dit album weer eens aandachtig beluisterd. En daarna gevolgd door dat andere prachtalbum van Gene Clark: No Other. En hoewel het beide nog altijd erg fraaie albums zijn, ervaar ik ze nu toch wat anders dan vroeger.

De twee albums verschillen nogal van aard: No Other is qua productie erg 'vol', terwijl de productie van White Light ingetogener en ook intiemer is. En dat laatste hoor ik liever..

Maar ik vind de kwaliteit van de songs op dit album hoger dan op No Other. Daarom geniet White Light uiteindelijk mijn voorkeur. Halfje erbij, en bij No Other juist een halfje eraf.

Destijds was ik best aangedaan door het aangekondigde vertrek van Peter Gabriel. Ik dacht echt dat het 'over en sluiten' was. Maar toen verscheen A Trick of the Tail en bleek dit meer dan mee te vallen.

Ik was aangenaam verrast: het geluid sloot meer aan bij dat van Selling England by the Pound, dan bij The Lamb Lies Down on Broadway. De invloed van Steve Hackett bleek veel groter dan ik had gedacht. En als toetje bleek Phil Collins de zang nog vrij goed over te kunnen nemen.

En na al die jaren vind ik dit nog altijd een zeer melodieus en prachtig album. Maar ja, voor een lekker gerecht heb je peper én zout nodig. En dat de 'peper' (Peter dus) ontbrak werd al wat meer te horen in het volgende Wind en Wuthering. En toen daarna ook nog het 'zout' (Steve dus) wegviel, bleef er wat mij betreft een smakeloos gerecht over ...

Die vind ik samen met The Lamb Lies Down on Broadway en A Trick of the Tail de beste drie van Genesis. The Lamb Lies Down on Broadway vind ik nog net een tikkie beter, want gelaagder en je moet hier steeds toch een beetje je best voor doen. Daarom draai ik hem vaak en staat die ook in mijn top 10.
A Trick of the Tail ligt weer ontzettend gemakkelijk in het gehoor en vorm ook meer een eenheid.

En dus draai ik Selling England by the Pound van deze drie het minst vaak. Onterecht, want het blijft een schitterend album. Enig minpuntje is More Fool Me. Echt een skipnummertje. Was het toeval of een bewuste zet dat Phil hier zingt? Nou ja, het bleek een paar jaar later de perfecte oplossing voor het vertrek van Peter Gabriel.

Ik heb hierboven wel eens beschreven dat ik een beetje een parallel zie tussen Tommy van The Wo en dit album. Zo hoorde ik 3 dagen geleden 's avonds op de radio de singleversie van See Me, Feel Me. De ochtend daarna dus weer eens Tommy beluisterd. En ja, gisteren dus weer The Lamb Lies down on Broadway. Zo werkt het dus vanaf nu bij mij, blijkbaar.

Deze luisterbeurt maakt voor mij wel twee dingen duidelijk. Op de eerste plaats was dit album een tweesprong in de ontwikkeling van Genesis. De invloed van Gabriel is op dit album veel groter dan voorheen. Logisch dat hij solo ging. Op zijn solo-albums van de jaren daarna trekt hij de ingezette lijn gewoon door. De overgebleven leden gingen op de volgende twee albums weer terug naar de sound van (met name) Selling England by the Pound. Nu wil dit soort opsplitsingen nogal eens een of twee verliezers opleveren. Maar dat was bij Genesis dus duidelijk niet het geval.

Op de tweede plaats werd duidelijk dat dit album gewoon nog altijd terecht in mijn top 10 staat. Sterker: ik denk dat dit soort muziek/albums niet meer gemaakt worden. Maar dat laatste zal wel een generatiedingetje zijn ...

Gewoonlijk kies ik altijd zeer bewust een album uit om te beluisteren. Maar kort geleden gaf ik een keer toe aan een impuls. En zo kwam ik terecht bij dit album. En dat beviel mij eigenlijk best wel.

Ik kende hem natuurlijk wel van een aantal leuke hitjes van vroeger. Ook wist ik wel dat de man nog altijd actief was. Op dit album speelt hij een aantal van zijn hits en enkele andere songs in een sobere setting. Meestal dus een piano, met af en toe een of twee instrumenten ter ondersteuning.

Nu ik diezelfde hits in een sobere uitvoering hoor besef ik pas hoe goed en tijdloos die songs zijn. De overige songs zijn niet bijzonder, maar ook geen opvullertjes. Sympatieke plaat, deze Songbook.

Weer eens gedraaid. En wat is het toch een fantastisch album.

De titel Time is erg toepasselijk. Buiten het feit dat zij een erg fraaie en aangename stem heeft, blinkt zij vooral uit in haar timing. Dat heeft zij wat mij betreft gemeen met Frank Sinatra, die hier ook zo in uitblonk.

En het best komt dit tot uiting in het titelnummer en de afsluiter I Dream a Highway. Mijn inziens de beste nummers (zonder de andere songs overigens tekort te willen doen). Uit de stemmen blijkt dat ik niet alleen sta in deze voorkeur.

Twee luisterbeurten er op zitten. En wat klinkt het weer vertrouwd. En wat is het weer fijn om ze te horen.

Maar ondanks het lekkere weg luisteren heb ik nog bij geen enkel nummer 'iets' dat blijft hangen. Maar wat nog niet is, kan nog komen. Dus de komende tijd nog vaak beluisteren en dan kom ik er op terug.

Sinds Powerful People is Gino in muzikaal opzicht flink gegroeid. Eerst een pas-op-de-plaats met Storm at Sunup. Maar met de prima The Gist of the Gemini en A Pauper in Paradise is de steven weer voorwaarts gewend.

En dat heeft geresulteerd in zijn - naar mijn mening - beste album. Een album, waar de gitaar weer op de voorgrond treedt. En waar ook de jazzinvloed nog groter dan voorheen is geworden. En ik vermoed dat de broers Vannelli goed hebben geluisterd naar Steely Dan, en heel specifiek naar (het een jaar eerder verschenen) Aja.

Maar beter 'goed gejat dan slecht zelf verzonnen', zullen we maar zeggen. Mij stoort het geenszins. Een topalbum!

Gino Vannelli ligt al sinds 1974 zo af en toe op mijn draaitafel. Was destijds een aparte artiest, want pop-/rockmuziek zonder gitaren, dat was destijds best een slimme gimmick. Cockney Rebel deed zo ongeveer hetzelfde in zijn beginperiode (en ook nog in diezelfde jaren.

Altijd nog fijn om te luisteren. Prima songs, volop afwisseling en Gino's stem mag ik graag horen. Maar nu valt mij op dat het weglaten van de gitaar ook zo zijn nadelen heeft: destijds had ik dat minder maar nu valt mij op dat Joe Vannelli zijn synthesizer nèt iets teveel op de voorgrond heeft gezet.

Na Powerful People direct ook deze Storm at Sunup beluisterd. Toch een tikkie minder dan zijn voorganger. Zo had Mama Coco voor mij niet gehoeven en zijn de laatste 3 songs niet zo bijzonder. Maar al met al toch best wel fijn om te horen.

Nu een paar keer beluisterd. Was destijds een grote fan van beide studio-albums. En gedurende die 50 jaar ben ik ze ook zeer regelmatig blijven draaien.

Toen bekend werd dat dit album zou uitkomen verwachtte ik er niet veel van. Graham's stem zou bijvoorbeeld toch een stuk minder zijn geworden? Toch? En juist dit valt reuze mee. Uiteraard is het een halve toon lager, maar aan zuiverheid heeft hij niets ingeboet. De toevoeging van een goed achtergrondkoortje maakt de uitvoeringen sterker. En zelfs de mondharmonica en de steel gitaar zijn op de juiste plekken aanwezig.

Uiteraard niet spectaculair, maar toch hulde aan dit album!

Ik was verrast toen ik las dat Graham Nash een nieuw album zou uitbrengen. En ik verwachtte er niet veel van. Zijn laatste wapenfeit was een live-album waarop hij zijn eerste twee solo-albums van 50 jaar geleden integraal naspeelde. Muziek uit een ander tijdperk, maar nog altijd erg fraai.

Blijkbaar heeft dit Graham geïnspireerd om nieuwe muziek te schrijven, want dit album mag er wezen. Niet alleen qua sfeer, maar ook qua niveau.

Voor verrassing heb je het nooit bij Graham's muziek moet zoeken. En dat is nu ook weer het geval. Maar wat wél verrassend is, is dat hij na ruim 50 jaar het hoge niveau van die twee albums weet te evenaren.

Zo maar iets dat mij opvalt: in 1970 bracht Neil Young - nog betrekkelijk aan het begin van zijn carrière - After the Goldrush uit, in 1972 gevolgd door Harvest. Afgezien van het feit dat beide albums destijds (en nu nog steeds) als klassiekers werden/worden beschouwd, heb ik ze altijd als een soort ‘gesplitst’ dubbelalbum gezien. Ze liggen in elkaars verlengde, muzikaal zowel als thematisch, en ontlopen elkaar nauwelijks in kwaliteit. Ik draai ze dan ook graag achter elkaar.

Het zal wel nergens op slaan, maar ik heb het gevoel dat dit destijds door collega’s is opgepikt. Want het zelfde gevoel heb ik ook bij de eerste twee solo-albums van Graham Nash: Songs for Beginners in 1971 en Wild Tales in 1973. En exact hetzelfde heb ik ook met Paul Simon’s titelloze album uit 1972 en There Goes Rhymin’ Simon uit 1973.

Hoewel ik die van Young het beste vind, heb ik die van Nash en van Simon in de laatste 50 jaar vele malen vaker gedraaid.

Mijn bescheiden theorietje (over een 'gesplitst' dubbelalbum is onlangs onbewust bevestigd door Graham Nash zelf door een uitgave van een concert waarbij hij beide albums achter elkaar en in de juiste volgorde uitvoerde. Zie Graham Nash - Live: Songs for Beginners / Wild Tales (2022) - MusicMeter.nl.

Dit debuut van Graham Nash stond vooral in het teken van het einde van zijn relatie met Joni Mitchell. Met als hoogtepunten de songs I Used to be a King en vooral Simple Man.

Zo maar iets dat mij opvalt: in 1970 bracht Neil Young - nog betrekkelijk aan het begin van zijn carrière - After the Goldrush uit, in 1972 gevolgd door Harvest. Afgezien van het feit dat beide albums destijds (en nu nog steeds) als klassiekers werden/worden beschouwd, heb ik ze altijd als een soort ‘gesplitst’ dubbelalbum gezien. Ze liggen in elkaars verlengde, muzikaal zowel als thematisch, en ontlopen elkaar nauwelijks in kwaliteit. Ik draai ze dan ook graag achter elkaar.

Het zal wel nergens op slaan, maar ik heb het gevoel dat dit destijds door collega’s is opgepikt. Want het zelfde gevoel heb ik ook bij de eerste twee solo-albums van Graham Nash: Songs for Beginners in 1971 en Wild Tales in 1973. En exact hetzelfde heb ik ook met Paul Simon’s titelloze album uit 1972 en There Goes Rhymin’ Simon uit 1973.

Hoewel ik die van Young het beste vind, heb ik die van Nash en van Simon in de laatste 50 jaar vele malen vaker gedraaid.

Mijn bescheiden theorietje (over een 'gesplitst' dubbelalbum is onlangs onbewust bevestigd door Graham Nash zelf door een uitgave van een concert waarbij hij beide albums achter elkaar en in de juiste volgorde uitvoerde. Zie Graham Nash - Live: Songs for Beginners / Wild Tales (2022) - MusicMeter.nl.

We hadden jarenlang de CD van Wild Tales in de auto liggen. Die kwam dus meer dan geregeld langs, zodat we met zijn drieën vele nummers meezongen. En hoewel de tijd van de anti-oorlogsongs destijds al grotendeels voorbij was, kwam Graham met Oh! Camil. Het mooiste nummer van het album.

Ik was destijds erg enthousiast over de eerste 4 albums van The Great Lake Swimmers. Dus ook over dit album. Maar ik moet bekennen dat ik ze de laatste 10 jaar of zo niet meer gedraaid heb. Naar aanleiding van een review door potjandosie van hun debuut ben ik Ongiara weer eens gaan luisteren.

En de eerste nummers klonken nog altijd best lekker. Maar daarna zakt het niveau toch wel wat in en wordt het wat eenvormig. En dat wordt nog versterkt door de zang van Tony Dekker, die overigens niet iedereen lekker zal liggen.

Niet slecht, nee dat niet. Maar wel een halfje eraf.

Lekker album van Greg Kihn, zoals al zijn eerste 4 albums uit de jaren zeventig. Daarna gleed hij af richting powerpop en wat het voor mij afgelopen.

Maar luister eens naar Remember: heerlijk nummer met een lekker basloopje. Blijf er na al die jaren nog aan verslaafd.

Beetje raar om mezelf te quoten. Maar mijn comment bij Evening Machines van destijds geeft erg goed weer welk gevoel mij na het enkele malen beluisteren van Appaloosa Bones weer bekruipt.

Ik ben het met erwinz eens dat hij zijn muziek op zijn nieuwe album relatief sober heeft ingekleurd. Maar met het accent op 'relatief': naar mijn smaak nog veel te veel instrumenten, en veel teveel noten. Van mij mag hij nog een heel stuk weglaten.

Hij weet zeer zeker een prachtige sfeer op te roepen, maar de productionele overdaad ontneemt mij nog altijd het zicht op de songs.

Nou ja, wellicht dat dit de komende tijd nog gaat veranderen. Ik zal hem nog wat draaibeurten geven.

In de zomer krijg ik onherroepelijk zin in Cubaanse of Afrikaanse muziek, maar zeer zeker ook in reggae. En dan is dit album toch vaak de eerste die ik dan op zet. Waanzinnig lekker album, met niet alleen Gregory, maar zeker ook Sly & Robbie in topvorm (en dat wil wat zeggen).

En niet alleen is de kwaliteit van de uitvoering geweldig, maar zijn alle songs stuk voor stuk ijzersterk. Reden waarom dit toch echt als klassieker betiteld mag worden, toch?

Ik ben een grote fan van het werk van Tom Russell. Op zijn albums wordt hij regelmatig bijgestaan door Gretchen Peters. Ik hou niet zo van haar wat dichtgeknepen stemgeluid. Maar als tweede stem bij de bariton van Tom kan ik het heel goed hebben.

Dat heb ik minder bij dit album. Hier is Gretchen meer op de voorgrond en dan merk ik dat mij haar geluid begint te irriteren. Daar staat tegenover dat de kwaliteit van de songs over de gehele linie zeer hoog is. Dat kan ook moeilijk anders, met nummers van Tom Russell, Bob Dylan en Townes van Zandt.

Daarom drie en een halve ster.