Wat fijn dat er de laatste maanden hier weer wat meer aandacht voor dit prachtalbum is. Enkele gebruikers geven aan dat ze pas na herhaaldelijk luisteren de kracht van de muziek gaan horen.

En dat wordt bevestigd in de grafiek bij Statistiek. Bij de meeste albums is er eerst een snelle piek, die in de loop der jaren steeds iets meer afvlakt. Zo niet bij dit album: een constant stijgende lijn. Need I Say More?

Fijn dat RobbertDG weer eens wat aandacht schenkt aan dit album. Ik vind het zeker niet zijn beste album, maar ga ook niet mee met de redelijk algemeen opinie dat dit een van Simon's minste werken zou zijn.

Ik heb alleen wat moeite met de twee live-nummers. Als song is het titelnummer best prima, maar Ace in the Hole vind ik niet best. Maar vooral het duidelijke live-karakter van die nummers (o.a. het irritante meeklappen) maakt het een onevenwichtig album.

Maar het bevat wel een flink aantal prima songs. En vooral How the Heart Approaches What It Yearns vind ik een van zijn beste songs. En Paul vindt dat zelf ook, zodat hij deze song heeft uitgekozen als 1 van de 10 songs die hem het meest dierbaar zijn, en daarom in een herbewerkte versie op In The Blue Light uit 2018 is terecht gekomen.

Tenslotte nog iets over de bonus nummers die op de re-release uit 2004 zijn gezet. In het algemeen heb ik best een hekel aan bonusnummers, die meestal alleen worden toegevoegd om een aantal nóg een keer te verkopen. Maar ik moet zeggen: deze 4 songs zijn zeker geen afdankertjes.

Ik was in de Ziggo bij de afscheidstournee van Paul Simon. Daar speelde hij Bridge Over Troubled Water. Niets bijzonders, zou je zeggen. Het was immers zijn grootste hit. Maar toch was het erg bijzonder. Hij lichtte dat zelf toe door te zeggen dat hij dit nummer speciaal geschreven had met de stem van Art in gedachte. En dat hij het daarom tijdens zijn lange solocarrière nog nooit gespeeld had. Tot nu, want hij vond dat het uiteindelijk er toch een keer van moest komen. Mooie versie, trouwens.

Dit zette mij aan het denken. Paul schreef eerst 'Paul Simon-songs', zoals die te horen zijn op de Paul Simon Songbook uit 1965, en op de eerste albums van Simon & Garfunkel. Want toen had hij nog van die 'Paul Simon-liedjes' op de plank liggen, zoals bijvoorbeeld Bleecker Street, Leaves That Are Green, Anji en uiteraard The Sound of Silence. Toen ze met dit nummer een giga-hit kregen is hij steeds meer 'Simon & Garfunkel-liedjes' gaan schrijven. En die zijn dus nèt even iets anders dan de 'Paul Simon-liedjes'.

Nou, en dat hoor je dus in sterke mate op dit album, net zoals op het even fraaie opvolger There Goes Rhymin' Simon. Liedjes zoals Everything Put Together Falls Apart, Run That Body Down, American Tune en One Man's Ceiling Is Another Man's Floor zou hij never-nooit-niet voor Simon & Garfunkel hebben geschreven.

En hoewel ik de Simon & Garfunkel-songs erg graag en met grote regelmaat beluister, heb ik toch een sterke voorkeur voor Paul Simon solo.

Voor mij zijn de songs belangrijk. Een sterke song kan alles doorstaan, zoals een matige uitvoering, een slechte productie of zelfs een slechte cover. Maar een zwak nummer wordt nooit iets, zelfs met de beste zangers en muzikanten.

Het schrijven van echte songs beleefde in de jaren zestig en zeventig een hoogtepunt. Tegenwoordig denkt iedereen die goed kan zingen of een muziekinstrument fantastisch beheerst, ook vaak dat ze goede nummers kunnen schrijven. En heel soms is dat zo, maar in de meeste gevallen niet.

In die zin wordt in het algemeen Lennon & McCartney en Bob Dylan tot de absolute top gerekend. Mee eens, maar persoonlijk voeg ik daar graag Townes van Zandt (naast Bob) en zeker Paul Simon (naast Lennon & Mc Cartney) aan toe.

Groot verschil zit hem in de personen. Het charisma van Lennon & Mc Cartney en Dylan is evident. Daarentegen had/heeft Paul Simon het charisma van een wortel. En Townes, tja, laat ik het zo zeggen dat de drank in zijn geval meer charisma had dan hijzelf ...

Ben een heuse Paul Simon fan en mag dit album heel af en toe streamen. Maar kopen? Nee, is overigens wel het enige van zijn reguliere studio-albums dat ik niet in bezit heb.

Misschien dat sommige MusicMeter's het herkennen: als ik albums wil luisteren van artiesten/bands die in decennia een grote catalogus hebben opgebouwd, grijp ik meestal terug naar de bekende klassiekers of meesterwerken. Muziek die ze maakten na hun sterkste periode kregen vaak mindere recensies en mindere waarderingen op dit forum, meestal ook van mijzelf.

Waar ligt dat toch aan: ben ik in de loop van de jaren soms verwend geraakt? ben ik niet meegegaan met de muzikant die nieuwe wegen inslaat? Of werd hun inspiratie minder en daarmee de kwaliteit van hun werk?

Kortom: tijd om nog eens goed te luisteren naar de albums uit hun 'mindere' periode. Te beginnen met Paul Simon, wiens 4 albums uit de periode 2000 t/m 2016 die destijds door mij met best een mager aantal sterren zijn toegekend. Zijn 'afscheidsalbum' In the Blue Light laat ik buiten beschouwing, omdat dit album herbewerkingen van oude nummers bevat, en omdat ik dat project wél heel geslaagd vind.

So Beautiful Or So What is in ieder geval een verbetering ten opzichte van Surprise. De sound is beter en er staan ook wat meer nummers op dit tot de betere in Paul's oeuvre behoren. Voor mij zijn dat Afterlife, Dazzling Blue, de titelsong en het prachtige Questions For Angels.

Mijn destijds gegeven aantal sterren kan dus gewoon blijven staan.

Misschien dat sommige MusicMeter's het herkennen: als ik albums wil luisteren van artiesten/bands die in decennia een grote catalogus hebben opgebouwd, grijp ik meestal terug naar de bekende klassiekers of meesterwerken. Muziek die ze maakten na hun sterkste periode kregen vaak mindere recensies en mindere waarderingen op dit forum, meestal ook van mijzelf.

Waar ligt dat toch aan: ben ik in de loop van de jaren soms verwend geraakt? ben ik niet meegegaan met de muzikant die nieuwe wegen inslaat? Of werd hun inspiratie minder en daarmee de kwaliteit van hun werk?

Kortom: tijd om nog eens goed te luisteren naar de albums uit hun 'mindere' periode. Te beginnen met Paul Simon, wiens 4 albums uit de periode 2000 t/m 2016 die destijds door mij met best een mager aantal sterren zijn toegekend. Zijn 'afscheidsalbum' In the Blue Light laat ik buiten beschouwing, omdat dit album herbewerkingen van oude nummers bevat, en omdat ik dat project wél heel geslaagd vind.

Met Stranger To Stranger trekt Paul de opgaande lijn van de vorige albums gelukkig weer door. Heel fijn album, prima sound en met best veel fraaie songs. De eerste twee nummers vind ik ook gelijk de minste, maar daarna blijft het niveau erg hoog. En de uitschieters zijn voor mij het titelnummer, Proof of Love, In the Garden of Edie, The Riverbank en Insomniac’s Lullaby.

De 4 sterren zijn dus correct.

Misschien dat sommige MusicMeter's het herkennen: als ik albums wil luisteren van artiesten/bands die in decennia een grote catalogus hebben opgebouwd, grijp ik meestal terug naar de bekende klassiekers of meesterwerken. Muziek die ze maakten na hun sterkste periode kregen vaak mindere recensies en mindere waarderingen op dit forum, meestal ook van mijzelf.

Waar ligt dat toch aan: ben ik in de loop van de jaren soms verwend geraakt? ben ik niet meegegaan met de muzikant die nieuwe wegen inslaat? Of werd hun inspiratie minder en daarmee de kwaliteit van hun werk?

Kortom: tijd om nog eens goed te luisteren naar de albums uit hun 'mindere' periode. Te beginnen met Paul Simon, wiens 4 albums uit de periode 2000 t/m 2016 die destijds door mij met best een mager aantal sterren zijn toegekend. Zijn 'afscheidsalbum' In the Blue Light laat ik buiten beschouwing, omdat dit album herbewerkingen van oude nummers bevat, en omdat ik dat project wél heel geslaagd vind.

In tegenstelling tot het vorige album was herbeluistering van Surprise niet echt een verrassing. Niet echt slecht, dat ook weer niet. En maar twee fraaie songs: Wartime Prayers en Father and Daughter. De rest kabbelt een beetje door. En de sound van het album is inderdaad een beetje koel.

Het blijft dus gewoon bij 3 sterren.

Het siert Paul dat hij niet heeft voortgeborduurd op het gigantische succes van Graceland. Hij wil zich regelmatig muzikaal gebied vernieuwen en vooral leren van anderen. Dit keer van verschillende musici uit de Zuid-Amerikaanse cultuur.

In tegenstelling tot Graceland geeft dit album pas zeer langzaam zijn grote geheimen prijs. En juist daarom vind ik hem dan ook nog juist een tikkie beter. Ook na al die jaren hoor ik nog iedere keer weer iets nieuws.

Grappige bijkomstigheid: als geboren Maastrichtenaar vier ik graag Carnaval. En buiten de vele Zaate Hermeniekes zwerven ook een aantal sambabands door de binnenstad om op hoeken en pleinen kleine, maar wel zeer opzwepende optredens te verzorgen. En hoewel de bands onderling verschillen hebben de meeste The Obvious Child op hun repertoire staan. Nu is het overbekende drumintro afkomstig van het nummer "Madagascar", van de ook bij Paul meespelende band Olodum. De Maastrichtse sambabands spelen dit niet voor niets zo vaak, want succes is verzekerd!

Zo maar iets dat mij opvalt: in 1970 bracht Neil Young - nog betrekkelijk aan het begin van zijn carrière - After the Goldrush uit, in 1972 gevolgd door Harvest. Afgezien van het feit dat beide albums destijds (en nu nog steeds) als klassiekers werden/worden beschouwd, heb ik ze altijd als een soort ‘gesplitst’ dubbelalbum gezien. Ze liggen in elkaars verlengde, muzikaal zowel als thematisch, en ontlopen elkaar nauwelijks in kwaliteit. Ik draai ze dan ook graag achter elkaar.

Het zal wel nergens op slaan, maar ik heb het gevoel dat dit destijds door collega’s is opgepikt. Want het zelfde gevoel heb ik ook bij de eerste twee solo-albums van Graham Nash: Songs for Beginners in 1971 en Wild Tales in 1973. En exact hetzelfde heb ik ook met Paul Simon’s titelloze album uit 1972 en There Goes Rhymin’ Simon uit 1973.

Hoewel ik die van Young het beste vind, heb ik die van Nash en van Simon in de laatste 50 jaar vele malen vaker gedraaid.

Dit tweede solo-album van Paul is even fraai als zijn vorige. Ook nu weer een hit met Kodachrome. En met American Tune heeft hij vele Amerikanen zo in de ziel geraakt dat ze het als hun tweede volkslied beschouwen. Tenderness geeft met zijn titel de aard van de song uitstekend weer. En Paul was zelf zo tevreden met One Man's Ceiling Is Another Man's Floor, dat hij dit nummer in een herbewerking heeft uitverkoren voor zijn laatste studio-album In the Blue Light.

Misschien dat sommige MusicMeter's het herkennen: als ik albums wil luisteren van artiesten/bands die in decennia een grote catalogus hebben opgebouwd, grijp ik meestal terug naar de bekende klassiekers of meesterwerken. Muziek die ze maakten na hun sterkste periode kregen vaak mindere recensies en mindere waarderingen op dit forum, meestal ook van mijzelf.

Waar ligt dat toch aan: ben ik in de loop van de jaren soms verwend geraakt? ben ik niet meegegaan met de muzikant die nieuwe wegen inslaat? Of werd hun inspiratie minder en daarmee de kwaliteit van hun werk?

Kortom: tijd om nog eens goed te luisteren naar de albums uit hun 'mindere' periode. Te beginnen met Paul Simon, wiens 4 albums uit de periode 2000 t/m 2016 die destijds door mij met best een mager aantal sterren zijn toegekend. Zijn 'afscheidsalbum' In the Blue Light laat ik buiten beschouwing, omdat dit album herbewerkingen van oude nummers bevat, en omdat ik dat project wél heel geslaagd vind.

Bij herbeluistering van You're the One is het al gelijk prijs: hoe kan het toch dat ik er zo naast zat? Het album bevat vrij veel hoogwaardige songs. Iets wat Paul zelf ook vindt. Voor zijn 'afscheidsalbum' In the Blue Light met herbewerkingen van oude songs heeft hij niet gekozen voor de bekende hits, maar voor nummers die voor hem veel betekenen. En van You're the One heeft hij maar liefst 4 nummers uitgekozen.
Vreemd genoeg maakt Pigs, Sheep and Wolves daar deel van uit. En laat ik nu juist dát nummer de mispeer van dit album vinden. Nu trek ik het album op van 3 naar 4 sterren. Zonder dat nummer zou ik op een halfje meer zijn uitgekomen.

Hee, een nieuwe van Peter Bruntnell! Ik volg Peter sinds zijn in 2000 verschenen Normal for Bridgwater.

Het ene album is dan nèt iets beter of minder dan de vorige, maar het de muziek van deze Nieuw-Zeelander luistert altijd lekker weg. Maar het heeft ook een nadeel: hoewel hij best wel aardige nummers schrijft blijft er bij mij na verloop van tijd nooit iets 'hangen'.

Datzelfde gevoel heb ik ook na beluistering van deze Houdini and the Sucker Punch. Peter's stem heeft met de loop der jaren een randje gekregen. En dat mocht ook best wel, want vooral de zang op zijn oudere albums was af en toe wel wat té suikerzoet. Verder merk je op sommige nummers de invloed van de Angelsaksische voorgangers, zoals elementen die doen denken aan The Beatles en Crowded House. Dat is fijn, want het geeft een tegenhanger aan de uitvoering, die wat meer neigt naar Amerikaanse sounds zoals softrock, country en zo.

Al met al dus heel fijne luistermuziek, maar of ik het over een jaar of zo nog vaker draai, dat waag ik te betwijfelen.

Ik ben een grote fan van Peter Case. Die kan dus best een potje bij mij breken. Zo vond ik zijn laatste, tijdens corona gemaakte album wat minder, maar het experimentele karakter kon ik nog best hebben.

Ik was erg blij om te horen dat er een nieuw album uitkwam. Maar na het luisteren is dit erg bekoeld. Peter is het namelijk over een heel andere boeg gaan gooien. Want Doctor Moan is grotendeels een piano-gebaseerd album, hetgeen de afbeelding op de hoes dan ook direct duidelijk maakt. De meeste nummers worden vorm gegeven met piano, bas en orgel. Nou heb ik daar niets op tegen, maar dit album valt mij flink tegen. De instrumentatie gaat op den duur wat vervelen, maar mijn grootste bezwaar is dat het niveau van de songs - een enkele uitzondering daargelaten - echt onder de maat is. En zeker voor Peter Case, want juist het in het schrijven van pakkende songs is (was?) hij de meester.

Sinds mijn post van hierboven geen enkele reactie. En maar drie stemmen erbij. Da's wel erg mager voor dit geweldige album. Peter Case schrijft geweldige songs. Het grote publiek weet dit niet, maar collegamuzikanten des te meer. Daar wordt hij wel op waarde geschat.

En van zijn vele mooie albums draai ik deze toch wel het meest. Heel veel songs die 'blijven hangen', en dat is weinigen gegeven. En de uitvoering is ook heerlijk. Telkens als ik het hoor moet ik gelijk denken aan de sound die The Rolling Stones op Exile on Main Street hebben neergezet. En dan meer specifiek de sound van Sweet Virginia, Torn and Frayed en Sweet Black Angel.

Ik was in de seventies een grote fan van Genesis (tot aan het vertrek van Hackett), en daarna de solo-albums van Peter Gabriel. Althans: die eerste vier (die ik nog altijd geweldig vind). So bleek eerst geweldig, maar al snel te commercieel. Dat kon niet gezegd worden van Us en Up, maar die vond ik dan te weinig goede songs hebben. En ik vond het geluid teveel dichtgemetseld. Kortom: de eerste vier draai ik nog wel af en toe, maar die andere niet meer.

Tijdje gewacht voordat ik iets van Peter's nieuwe album vind. En dan nog blijft de twijfel overheersen. De twijfel tussen hoofd en hart.

Het hoofd:
Best aardige tot goede songs. Peter zingt nog altijd bijzonder goed. Zijn muzikanten zijn uiteraard weer allemaal top. En wat de productie betreft: je kunt kiezen uit meerdere smaken, waarbij ik een lichte voorkeur heb voor de Dark Mix.

Het hart:
De songs verzuipen in het geluid, in welke mix dan ook. Peter beheerst na al die jaren niet de kunst van het weglaten. Op zijn eerste albums had hij dat nog wél: rustige nummers met ruimte tussen de noten, met lucht erin, naast uiteraard ook toen al songs die tegen de grens van bombast aan zaten. Maar hier zit nergens lucht tussen.
Er gebeurt in niks in mijn hartje. Wél bewondering voor zijn drive en muzikaliteit, maar het beroert mij verder niet. En dat is toch is de essentie van muziek? iemand die je beroert of ontroert door zijn virtuositeit qua zang of instrumenten. Of iemand die emotie weet over te brengen door middel van een verhaal of zo.

En dat mis ik hier ...

Ik was in de eerste helft van de jaren zeventig behoorlijk fan van Genesis. Ik was niet blij met het plotselinge vertrek van Peter Gabriel want ze hadden in de loop van hun albums een steeds stijgende lijn te pakken. De teleurstelling werd verzacht door Trick of the Tail en Wind and Wuthering. Ik werd me er van bewust dat Steve Hackett wellicht nog belangrijker voor de band was dan Peter.

Toen het eerste soloalbum van Peter werd aangekondigd was ik ook erg benieuwd. En toen ik het hoorde was ik erg blij met zijn nieuwe muziek. Ook begreep ik nu beter waarom hij de band verliet. En hoewel er best verschil zit tussen de albums tot en met Us, vond ik ze allemaal prachtig.

Daarom vond ik het vreemd om vast te stellen dat ik ze de laatste 20 jaar zelden meer gedraaid heb. Dit in tegenstelling tot de Genesis albums die ik zeer regelmatig beluister. Ik begrijp niet wat mij daarin heeft tegengehouden. Dus is er maar één remedie: ze na al die jaren weer eens opnieuw beluisteren. En wellicht leidt dat tot een aanpassing van de sterren en kan ik ze ook nog op kwaliteitsvolgorde schikken.

Dus dit album om te beginnen. En mijn ervaring was wisselend. Morribund the Burgermeister en
Solsbury Hill staan nog altijd als een huis. En dat zelfde geldt voor Humdrum en Here Comes the Flood. Maar het rockende Modern Love valt na al die jaren toch een beetje door de mand. En de overige nummers zijn zeker niet slecht, maar ook niet echt goed.

Waar ik vroeger het hele album geweldig vond, zie ik nu een album waarin de beginnende solo-artiest zijn weg aan het zoeken is.

Nog een terzijde: op Robert Fripp - Exposure (1979) staat nog een versie van het door Peter gezongen Here Comes the Flood, die nog een stuk beter is.

Bezig met een herbeluistering na 20 jaar van het werk van Peter Gabriel; nu toe aan zijn tweede album.

PG1 kenmerkte ik al als een album van een artiest die zich een weg aan het zoeken is. Naar mijn gevoel continueert zich dit op zijn tweede album. Er staat één briljante song op: het ingetogen Mother of Violence behoort tot zijn beste nummers. En On the Air, White Shadow en Indigo zijn ook erg sterke nummers. Ook erg fijn is het wat experimentele Exposure; dit is een link naar het gelijknamige album van Robert Fripp van een jaar later, waar Peter Gabriel aan meewerkte.

Maar de overige nummers zijn toch wel zoveel minder dat ik er een halfje af haal.

Volgorde:
1. PG1
2. PG2

Bezig met een herbeluistering na 20 jaar van het werk van Peter Gabriel; nu toe aan zijn derde album.

Waar de eerste twee albums nog een artiest lieten zien die zijn weg aan het zoeken was, lijkt Peter op dit album eindelijk zijn plek gevonden te hebben. Volgens mij heeft Peter door zijn interesse in wereldmuziek (en meer specifiek in ritmes en het gebruik van drums) de 'sleutel' voor zijn muziek gevonden. Althans, dat is mijn aanvulling op de post van rkdev:
Hier kan ik mij helemaal in vinden. Hoewel het moeilijk is om bevestigd te krijgen denk ik dat het idee van dit drumgebruik van Peter afkomstig is. Die was vroeger immers zelf als drummer begonnen en was nu bezig met Afrikaanse ritmes, dus 1+1=2.

Het hele album wordt gekenmerkt door dit gebruik van drums en Afrikaanse ritmes. En dat houdt de hele boel prachtig bijeen. Ik denk dat Peter voor het eerst tevreden was, want deze lijn wordt op de volgende albums doorgezet.

Overigens was Phil met zijn wijze van drummen op dit album blijkbaar ook zo tevreden dat hij hierop is gaan voortborduren. Het jaar daarop resulteerde dit in de gigahit In the Air Tonight, iets wat hem gegund is.

Terug naar PG3. Alle nummers hebben een goed tot erg hoog niveau. Dit keer zit er geen zwakke broeder bij. Daarom, en dus door het drumgebruik, vormt PG3 een geheel.

Volgorde:
1. PG3
2. PG1
3. PG2

Bezig met een herbeluistering na 20 jaar van het werk van Peter Gabriel; nu toe aan zijn vierde album.

Zoals ik al bij PG3 schreef had Peter met dit album eindelijk zijn stijl gevonden. Op PG4 trekt hij die lijn consequent door. Sterker, het ademt meer zelfvertrouwen en dat hoor je door de hele plaat heen.

Het begint overdonderend met het zeer ritmische The Rhythm of the Heat, gevolgd door het nog fraaiere San Jacinto. I Have the Touch is niet zo bijzonder, maar prima 'te hebben'. Maar direct daarna volgt er met The Family and the Fishing Net een nieuw hoogtepunt.

Met Shock the Monkey heb ik het niet, maar dat heb ik met al Peter's steviger rockpogingen. Na het mooie Lay Your Hands on Me volgt een nieuw hoogtepunt in de vorm van Wallflower. En met Kiss of Life wordt een prachtig album afgesloten dat na al die jaren nog staat als een huis.

En dat kan ik niet van veel albums uit de jaren tachtig zeggen ...

Volgorde:
1. PG4
2. PG3
3. PG1
4. PG2

Hoewel ik in 1977 een flinke hekel had aan Nederlandstalige muziek ben ik naar aanleiding van de lovende Oor-recensie naar dit album gaan luisteren. En werd aangenaam verrast, zodat mij scepsis ruimschoots overwonnen werd. Ik vond het in de jaren een mijlpaal in de Nederlandse rockgeschiedenis.

En nu ik het - 45 jaar later - weer opnieuw beluister blijkt dit nog altijd het geval te zijn. Eerlijk gezegd had ik verwacht dat het nu wat tuttig en gedateerd zou klinken, maar dat is dus niet het geval.

"Het beste in mij is niet goed genoeg voor jou" is namelijk een echte echtscheidingselpee: verreweg de meeste nummers gaan over afscheid en verwerking van een verloren liefde. Nu ben ik gek op echtscheidingselpees. Veel van die albums vormen mijlpalen in de geschiedenis van de populaire muziek. Er zijn er namelijk heel veel, dus beperk ik me tot enkele voorbeelden: Rumours (Fleetwood Mac), Blood on the Tracks (Bob Dylan), In The Wee Small Hours (Frank Sinatra), Here my Dear (Marvin Gaye), Shoot Out the Lights (Richard & Linda Thompson), Over (Peter Hammill), Face Value (Phil Collins) en Grace & Danger (John Martyn).
Bij de laatste twee was het zelfs zo dat beide heren destijds tegelijkertijd door hetzelfde proces gingen en hebben zelfs een tijdje in hetzelfde huis gewoond: Collins produceerde het album van Martyn en werkte tegelijkertijd aan het materiaal voor zijn solo-debuut.

Maar weer on topic: alle genoemde voorbeelden zijn autobiografisch. De kunstenaar die zijn pijn om weet te zetten in iets moois. Maar bij Peter Koelewijn is dit niet zo: hij was bijna 50 jaar getrouwd, totdat zijn partner overleed. Des te knapper dat hij het 'echtscheidingsgevoel' toch heel realistisch op dit album heeft weergegeven.

Het was (weet ik vrij zeker) destijds mijn vierde LP, na het debuut van Jimi Hendrix, Déja Vu en Band Of Gypsys. Vele weken zakgeld sparen en dan op de fiets naar de platenzaak om dit album te kopen.

Ik had nog niks gehoord van dit album, maar kende wél Ummagumma en Atom Heart Mother. Eerst luisteren, maar na het overdonderende One of These Days wist ik al genoeg. Betalen en snel op de fiets naar huis. En dan hét moment: met trillend handen de LP op de pick-up leggen (ja, zo heette dat destijds).

Geweldig album, nog steeds. Met uiteraard Echoes als onbetwist hoogtepunt, mijn inziens hun beste nummer.

Dark Side of the Moon vond (en vind) ik niet veel aan, net zoals Wish You Were Here. Animals dan wel weer een beetje, maar bij The Wall ben ik helemaal afgehaakt.

Ja, ook ik vind dit dus nog altijd hun beste, en daarna Atom Heart Mother en Ummagumma. Die blijft ik geregeld draaien.

Nou, loek57, je bent echt niet de enige. Ook ik ben best een fan van hun muziek, maar dus niet van alles. Mijn voorkeur ligt bij Ummagumma, Atom Heart Mother en vooral Meddle. Maar ook Animals mag ik graag horen.

Dark Side of the Moon vind ik best aardig, maar niet heel bijzonder. Hetzelfde heb ik bij The Wall.

Wat fijn hè, dat smaken verschillen. Anders zou dit mooie forum overbodig zijn.

Inderdaad een prachtig overzicht van een van de meest ondergewaardeerde bands uit die tijd. En dan ook nog over hun beste periode.

Het had echt niet veel gescheeld, en was Poco in plaats van de Eagles zo beroemd geworden. Niet dat ik het Eagles niet gun. Maar het toont wel aan dat het in de muziekbusiness niet alleen om talent en kwaliteit draait. Maar ook om goede timing, begeleiding en ambitie.

Ik was al een tijd van plan om dit album eens te beluisteren. Maar ja, hij kwam op dit torenhoge stapel te liggen van 'nog te beluisteren platen', dus kwam het er nog niet van.

Maar afgelopen zondag hoorde ik You Make My Garden Grow op de radio en was mijn interesse gewekt. Zojuist dus beluisterd. En ja, You Make My Garden Grow is een mooi nummer. Maar niet alles op dit album heeft dit niveau.

En ik ben ook niet kapot van zijn stem. Hij heeft - voor mij althans - wat veel maniertjes in zijn zang. Niet dat ik hier vies van ben. Maar op de een of andere manier stoort het mij bij een groot aantal nummers. En volgens mij heeft hij dit helemaal niet nodig. Luister maar naar You Make My Garden Grow; daar zingt hij wat 'gewoner' en dan klinkt het ook een stuk aangenamer.

Zeker geen slecht album. Maar ik denk niet dat ik dit nog vaker ga beluisteren.

Ik ben al sinds de vroeg seventies een liefhebber van wat toen nog symfonische rock heette en nu vaak onder de noemer progrock wordt geschaard. Vanwege de enthousiaste reacties en de positieve recensies ben ik naar dit album gaan luisteren.

En dat valt me niet mee. Ik hoor het vakmanschap. En zowel op het schrijven van nummers, maar zeer zeker hun geweldige beheersing van hun instrumenten. Maar op de een of andere manier ontbreekt het me aan het gevoelselement.

En dat heb ik wel vaker gehad met de wat meer stevige vormen van deze muzieksoort. Grote (maar niet alle) delen van de catalogus van bands zoals Van der Graaf Generator, King Crimson, ELP en zo lieten/laten mij onberoerd. En dat kom ik bij de wat eigentijdsere bands ook weer tegen, dus bijvoorbeeld bij Porcupine Tree, maar ook bij Soup en Motorpsycho.

Terugkijkend komt het erop neer, dat ik meer een voorkeur heb voor de wat melodieuzere varianten, zoals (de oude) Genesis en Yes, Camel, Big Big Train en dergelijke. Maar zeer zeker ook voor de wat meer experimenteel of jazzy georiënteerde bands, zoals Caravan, Hatfield & The North, UK, Bruford of National Health.