Het enige smartlappen album in de kast. Maar dit is echt een plaat die niet mag ontbreken.
Heerlijk album met nummers over liefde, tegenslag, hoeren, drank en waardering. Het rijmwerk is soms erg eenvoudig, maar vaak ook erg scherp. De stem van Andre is echt fenomenaal! Mischien wel op z'n best. En de muziekband is ook behoorlijk creatief. Prima deuntjes.

Hoe bedoel je dit?

----

Verder vind ik 'deze periode' (lees Time Out Of mind t/m Christmas In The Heart + Tell Tale Signs) echt ontzettend goed. Wat een stem, wat een nummers en wat een goede band heeft hij achter zich staan. als je zou vergelijken dan vind ik dit mischien wel zijn beste periode. Jaja nog voor de 'Sixties' en de 'Seventies'!

Vijftig jaar na zijn debuutplaat opnieuw een album van de meester.
Een prachtige plaat in de moderne Dylan stijl. Sinds Time Out Of Mind heeft hij deze ietwat donkere sound gecombineerd met een geweldig mooie schorre stem. Fingers crossed dat hij deze stijl nog lekker een aantal albums doortrekt want dit is echt genieten! Opvallend is de lengte van alle nummers. In Long And Wasted Years had wat meer afwisseling in de melodie moeten zitten, nu duurt het net even te lang. Dit kan natuurlijk ook expres zijn zodat je aandacht juist naar de text gaat. 
Mooiste: het intro van 40 sec. + Tin Angel.
Stoerste: Pay In Blood, wat een stem!

Turn The Page is het beste rocknummer ooit gemaakt!!

Erg aparte muziek! Beetje een mix van folk en electronica. Default klinkt wel lekker en ook het erg oosterse Skies Over Cairo is een topper. Al met al een lekker zomers album!

Op dit album uit de American Recording reeks komt de kraakheldere en fantastische zware stem van mr.Cash het beste naar voren.

American VI valt me toch tegen. Ik vind het zelfs jammer dat hij is uitgebracht.

American IV is de laatste 'echte'*. Met de perfecte afsluiter 'We'll Meet Again' en zeker nog negen absolute topnummers. American V is duidelijk een afscheid, wat je kan opmaken uit de nummers 5, 8, 9 en 12. Dat album bevat verder veel kwaliteit.
Maar American VI... Er staan er slechts twee (1 en 6) op die het niveau van de andere uit de serie halen. De andere acht lagen niet voor niets op de plank.

( * echte omdat hij is uitgebracht toen Cash nog leefde.)

Kort en krachtig album met een lekkere stevige bas. Alleen jammer van het te hoge hallelujah gehalte. Zonde want dit is precies de soul/blues sound waar ik zo van houd.

Zonder al het 'praise the lord' gedoe met gemak 4,5*, nu 3*

Dit album is een beetje een overgang naar een wat lichtere sound van de band.
Mooi hoe de nummers perfect in elkaar overvloeien. (Zoals nr. 3,4 en 5)
Killer Queen geweldig nummer met geweldige tekst en Now i'm Here is een mooi live nummer!

Misfire en She Makes Me zijn m'n favorieten van dit album.

Wat een album van Queen is dit! Alweer te lang geleden dat deze in de cd speler zat.

Dit is dé Rock en Roll plaat van Queen!
- Opvallend dat zo'n sterk nummer als Dragon Attack nooit als single is uitgebracht.
- Sail Away valt een beetje uit de toon. Overigens wel een prachtig nummer!
- Hoor eens de fantastische piano in Don't Try Suicide.

We hebben het hier wel over de verschrikkelijke jaren tachtig hè. Het decennia waarin zelfs Cash, Dylan en de Stones (om er een paar te noemen) de weg kwijt waren. Echter van Queen vind ik alleen Hot Space slecht. Op The works en A Kind of magic is echt meer dan genoeg kwaliteit te vinden.
De extra tracks op de cd versie van The Miracle hadden voor mij niet gehoeven.

Overigens de albums tot Jazz is behoorlijk 'seventies rock' als je het in een richting zou moeten duwen. Daarna word het meer gelikter en behoorlijk oppeppender om op Innuendo helemaal bombastisch te worden! Dat moet je wel aanstaan natuurlijk.

Meadowlake Street is schitterend! Zeer verhalende tekst over een verloren liefde. En vooral qua gitaarwerk is dit nummer ontzettend goed. De eerste minuten zijn rustig met werkelijk prachtig gitaarwerk, je kan precies horen hoe op verschillende manieren de snaren en acoorden aangeslagen worden en hoe aan het einde het forte opgebouwd wordt om te rocken.
Veruit het beste nummer van dit album zoniet zijn beste nummer ooit!

In de tijd dat dit album uitkwam heb ik het helaas maar sporadisch gedraaid en is het in de kast beland. Zo zonde! Gelukkig nu herondekt!

Kijk toch eens goed naar die hoes! Het voorhoofd, de neus en de snorharen. Wat een kunstwerk van pen is dat!

In een aantal nummers toch een beetje teveel herhaling van zetten / een steeds terugkerende melodie.
Nietemin een heerlijk klinkend album met een vette rock/soulsound maar net niet vuig genoeg. 4*

Favo's 'The Usual Suspect'. En het enigzins buitenbeentje 'My Name' met een geweldige sterke stem, melodie is haast overbodig.

Vroeger, toen het internet nog niet bestond , dacht ik altijd dat dit een 'best of' album was. Dat zegt wel genoeg over de kwaliteit.

Tsja toch maar weer verhogen hé! 4,5* Meneer kan geen slechte plaat maken

Het gebrek aan eenheid is eigenlijk de kracht van deze plaat. Waar andere Waits albums in één stijl me soms wat te veel van het goede wordt blijft deze plaat fris. Juist door de vele verschillende stijlen die hier op staan.