Op een aantal buitenlandse fora lopen de meningen over dit album nogal uiteen. Begrijpelijk, want Usher distantieert zich met Looking 4 Myself nog meer van de gebruikelijke r&b-muziek dat we van hem gewend waren (eigenlijk voerde User die wijziging van genres al door vanaf "Yeah" uit 2004, al had die nog enigszins een r&b/hiphop-feel dankzij Ludacris en Lil’ Jon). Afijn, veel tracks hier kunnen het erg goed gaan doen in clubs. Met wat promotie zal dat ook vast gebeuren. De troef hebben ze al verspeelt met het sensuele Climax, uiteindelijk de sterkste productie die hier te vinden is. Enkel het dromerige karakter van Dive (en wellicht 't soortgelijke Lessons For the Lovers) mogen zich enigszins meten met Climax. Scream en Euphoria vallen op en zijn verreweg het meest catchy en commercieel gericht, maar ook de kale ietwat alternatieve (elektronische) productie van I Care For U is er één om niet over het hoofd te zien. Twee andere producties vallen buiten het gros. Die zijn naast Climax ook het beste. De fantastische rauwe klanken van Sins of My Father, geproduceerd door (hoe kan het ook anders?) Salaam Remi, is er één van en tot slot biedt ook Pharrel Williams met zijn productie Twisted een memorabel moment. Een meer r&b-gericht nummer dan dit zul je hier niet vinden. Of dit het beste album van Usher sinds tijden is, durf ik niet te zeggen. Dat zal voor iedereen verschillen. Ik durf echter wel te beweren dat dit Usher's interessantste release is sinds 8701 (dat alweer bijna elf jaar oud is).