Van een debuut als deze kan menigeen alleen maar dromen. Alleen al de albumtitel met een verwijzing naar de Ku Klux Klan (KKK) verdient al haast de volle mep. Oké, de gedateerdheid van het album is hoorbaar, maar dat boet niets aan kracht in. Integendeel zelfs, want het is anno nu nog steeds geweldig om naar dit album te luisteren. Dit omdat zoveel teksten nog steeds zó actueel zijn. Behalve de geweldige Ice Cube zelf is dat (natuurlijk) ook deels te danken aan het productieteam The Bomb Squad. Een gouden combinatie, zo blijkt uit dit album.
Tekstueel vind ik dit zelf één van de meest veelzeggende hiphop albums die ik ken. Ik kan me voorstellen dat de voorkomende thema’s, sociaal alsmede politiek getint, voor een plaat uit 1990 nogal controversieel overkwam. Drugs, racisme, armoede, leven in een ghetto… Ice Cube heeft altijd wel iets te vertellen. Zelfs nummers die inhoudelijk minder sterk zijn (wat betreft de boodschap) zoals bijvoorbeeld ‘You can’t fade me’ is een nummer waar andere rappers een puntje aan kunnen zuigen. Eén van de chillste nummers is ongetwijfeld ‘Once upon a time in the projects’, maar er zijn nummers te vinden die nog veel meer bijzonder zijn.
Dan heb ik het over ‘Endangered species’. In dat nummer had hij als het ware een vooruitziende blik waarin hij voorspelt hoe "zijn" buurt in L.A. er in afzienbare tijd uit zou komen te zien, en dat zijn buurt een broedplaats zou worden van geweld en misdaad. In 1992 (twee jaar na het uitbrengen van dit album) ontstond er daadwerkelijk een schandaal toen de (toen) 25-jarige Rodney King door politieagenten op brute wijze werd mishandeld in dezelfde buurt waar Ice over zingt (!). Naar aanleiding daarvan ontstonden dan ook vele rellen in Los Angeles. Maar wat te denken van ‘Turn off the radio’ waarin hij de Afrikaanse-Amerikanen typeert als Oreo koekjes, of ‘It’s a man’s world’, één van de eerste (?) nummers met een opvallende, provocerende seksistische tekst?
Oké, het thema werd misschien wel eerder bezongen, zo ook op eerdere nummers van deze plaat, maar de recht toe recht aan wijze waarop deze tekst wordt gebracht, was voor een album uit die tijd toch behoorlijk vooruitstrevend!? Mijn punt is eigenlijk dat het niet uitmaakt welk onderwerp Ice Cube op dit album bezingt, alles is geslaagd en wordt met volle overgave gebracht. Dat dit album door sommigen wordt bestempeld als klassieker is iets waar ik graag in meega. Dit album heeft mij na best veel luisterbeurten nog geen seconde verveelt, sterker nog: hoe meer ik hem beluister, hoe beter ik hem vind. Vooral het kritische oogpunt vanwaar dit album wordt gebracht verdient een mooi cijfer, om nog maar te zwijgen over de geweldige wijze waarop de samples in de nummers zijn verwerkt!

Een prachtig album van Ike & Tina Turner, helaas alleen tamelijk onbekend. ‘Her man…his woman’ is een combinatie van funk, soul, blues en rock. Vier genres die Tina Turner op het lijf geschreven zijn, want wat laat ze op dit album (weer) goed horen dat ze een gouden strot heeft. Haar (privé-)leven met Ike was natuurlijk één groot drama, maar hun gezamenlijke repetoire vind ikzelf stukken interessanter en beter dan Tina's solo-materiaal. Daar is dit album een heel mooi voorbeeld van. Opvallend is ook het gevoel voor ritme dat Tina bezit, echt perfect. De nummers die gekozen zijn voor dit album zijn bijzonder fijn. Over de zang hoef ik geen verdere opmerkingen te maken, dat behoeft namelijk geen verdere uitleg, dan rest mij nog te zeggen dat ook de instrumentatie subliem is. Geen meesterwerk, al vind ik dit wel een uitblinker in zijn soort. Bijna 30 minuten Ike & Tina op hun best!

Niet alleen Otis kon er wat van, ook Tina’s versie van ‘I’ve been loving you too long’ wordt met zoveel bezieling gebracht. Prachtig gewoon! De rest van ‘Outta season’ gaat richting blues. Een genre dat mij normaliter niet echt ligt, maar die Tina weet het voor mij toch weer een interessant te maken. Net als bij het genre ‘soul’, vind ik het belangrijk dat bij blues iedere noot met passie, bezieling en oprechtheid wordt gezongen. Bij Tina Turner ben je dan -uiteraard- aan het goede adres! Haar rauwe stem, in combinatie met de laidback instrumentatie zorgen voor een meer dan goed album. Ook de ‘Honest I do’ cover vind ik errrrrrrrrrrrrrrrrg fijn. Helaas is ‘Outta season’ een onbekend album van dit duo. Een duo die samen toch iets magisch uitstraalden (al kwam dat voornamelijk door Anna Mae Bullock zelf natuurlijk). Eén van de beste bluesalbums die ik ken.

‘I’ve been loving you too long’ heeft overigens een extra couplet erbij gekregen, namelijk een dialoog tussen meneer en mevrouw:
Ike: You can make me do anything you want me to do
Tina: You can make me do anything you want me to do
Ike: And I'll say
Tina: And I'll… I'll even say anything you want me to say
Ike: Buy you
Tina: I'll buy you anything you want me to buy you
Ike: If ya…
Tina: If you just stay and make, and make love to me…

Het verblijf van Ike & Tina Turner bij het Blue Thumb label was misschien voor korte dure, maar de twee albums die ze voor dat label maakten, Outta season en The hunter, mogen berekend worden tot het beste werk van (Ike &) Tina Turner. Dat terwijl beide albums relatief gezien weinig (lees: geen) commercieel succes verwierven. De titeltrack en tevens album opener zet al gelijk de toon en laat onvervalste rhythm and blues horen, tevens wordt duidelijk dat dit duo ook het rock genre niet schuwt.

Toch is het vooral rhythm en blues ten top dat dit album uitademt. Het is zo'n album dat het gevoel opwekt dat je je bevindt in zo'n rokerige nachtclub met louche typetjes waarbij het vooral de zangeres is die zorgt voor een aangename ambiance. Een mooie muzikale uitzondering op dit album is Bold soul sister dat een partijtje smerige funk laat horen met uithalen van mevrouw Turner waar menig zangeres slechts van kan dromen. Ieder nummer op dit album is moddervet (maar vooral het nummer dat dit album mag afsluiten, I know, steelt de show vanwege de volle overgave waarmee dit nummer wordt gebracht). De begleiding draagt daar voor een groot deel aan bij, en niet in de laatste plaats -uiteraard- de stem van Tina. Dat Tina Turner een bijzonder veelzijdige stem had, wordt hier wederom bewezen.

Neem dit album als voorbeeld en je begrijpt wat ik bedoel. De hoesfoto vind ik overigens ook erg mooi.

Eindelijk weer een nieuw ‘album’ van een van de grootste zangeressen van Nederland op dit moment. Opgenomen in Nashville dus vanzelfsprekend heeft het album country invloeden.

De eerste single, ‘Next to me’, is al een tijdje uit en zal voor menigeen vast een bepaald zomergevoel opwekken zoals destijds ‘So incredible’ ook deed. Een prima liedje met een leuke tekst, goed arrangement en een catchy refrein. Het tweede nummer ‘Eyes straight ahead’ is een midtempo ballad met een wat duidelijkere link naar het country genre dan het voorgaande nummer. Wederom een prima nummer dat je zo zou tegen zou komen op een album van de Dixie Chicks.

Dan volgt ‘Almost’, een minder memorabel nummer dat niet echt pakkend is. Desondanks komt de stem van Ilse in een nummer als deze echt tot z’n recht. ‘Beautiful distraction’ wederom een midtempo ballad, erg mooi liedje, perfect arrangement dat ingetogen en beheerst maar met volle kracht wordt gebracht. ‘Carousel’ is een uptempo bluegrass/country/rock liedje, ook erg mooi, ik geloof dat dit een van de meest opzwepende nummers van Ilse is van haar gehele repertoire. ‘Untouchable’ is een nummer dat opvalt vanwege z’n eenvoud waarbij gebruik is gemaakt van minimale instrumentatie – zelf vind ik ‘m iets minder. ‘Time out’ is een ballad en het meest ingetogen nummer van het album en da’s gelijk ’t probleem; het liedje kent geen hoogtepunt (op Ilse’s stem na dan). Laatste nummer is ‘Paper plane’ en dat is weer een uptempo nummer dat net zo fijn, zomers en luchtig aanvoelt als bijvoorbeeld ‘Next to me’, daardoor zou dit ook een prima single zijn – tevens voorzien van een mooi arrangement en de instrumentatie is tot in de puntjes verzorgd.

Klein minpuntje vind ik dat de CD best aan de dure kant is. Je betaald € 12,99 voor slechts 8 nummers. Ik dacht dat de bedoeling was dat Ilse dit album voor een “schappelijke” prijs zou uitbrengen, nou sorry, maar dan vind ik € 12,99 echt té duur. Een prijs van 8 euro (1 euro per liedje) zou ik dan veel redelijker vinden. Volgens mij is dit album ook (gedeeltelijk) in eigen beheer uitgebracht? ‘Firefly Music’ under exclusive license to ‘Universal Music’ staat namelijk op ‘t schijfje. Maakt ook niet uit verder ofzo.

Al met al een leuke EP, ik vind het eigenlijk niet echt een volwaardig album. Leuke liedjes waarvan alleen ‘Almost’ en ‘Untouchable’ bij mij wat minder in de smaak vallen. Maar Ilse, op ’t volgende album moet je wel minstens 10 nummers zetten als je ‘m wilt verkopen voor € 12,99!

”Sometimes I shave my legs and sometimes I don't / Sometimes I comb my hair and sometimes I won't.” Heerlijk toch, de simpelheid van het leven door de ogen van de mooie India.Arie? Acoustic Soul is ook echt het soort album dat de zon in huis haalt. India.Arie had, geloof ik, ook de volledige vrijheid om een album naar eigen smaak te maken, en dat levert best wat moois op. Gebrek aan karakter heeft deze zangeres, of haar debuut, in ieder geval zeker niet. De titel van het album doet zijn naam eer aan, de akoestiek is over het hele album goed waarneembaar, zonder een moment te veel te overheersen.

Met haar eerste single wist ze zich al goed te onderscheiden van al het gros, toen ze in Video liet horen ervoor te kiezen om niet te zijn zoals al die R&B-nepperts. Het ligt er misschien -achteraf- wel iets te dik bovenop, maar het zal vast haar boodschap of doel zijn geweest om een statement te maken. Missie geslaagd, zeggen we dan! Maar het is een zangeres die ook heel trots is op haar achtergrond en haar bruine huidskleur, zoals de luisteraar kan horen in Brown Skin. Misschien zoekt ze (ook) bij dit nummer het randje op, maar nummers met deze thematiek zijn er relatief weinig. Daarom heeft ze alle recht om eens te benadrukken dat ze trots is op haar kleurtje. Het meest sobere nummer, Ready for Love, mag zich berekenen tot één van de mooiste nummers op het album; vooral de puurheid brengt het beste in India.Arie naar boven. Nog beter wordt het wanneer ze laat horen geëvolueerd te zijn tot de zelfbewuste vrouw die ze is op Strength, Courage & Wisdom, maar het absolute hoogtepunt wordt bereikt met Back to the Middle wanneer we kennismaken met een spirituele India.Arie, die laat horen dat de kracht van het bestaan zit in het vinden van een balans in je (eigen) leven. Dit nummer gaat ook gepaard met, vind ik, de beste, mooiste tekst: ” If you let your fears keep you from flying, you will never reach your height”.

Wat moeilijkere momenten worden gevormd met bijvoorbeeld Part of My Life en ook Simple die net iets teveel te bestempelen zijn als naar R&B neigende nummers, of het tekstueel saaie en ook eenvoudige Always in My Head, terwijl I See God in You en de Stevie Wonder tribute Wonderful qua teksten wellicht iets te gemaakt zijn om mooi te vinden. Ik geloof 't zeker wel dat de intenties van India.Arie oprecht zijn, maar de clichés / verheerlijking in de teksten gaan, voor mijn persoonlijke smaak, te ver. Jammer, want de instrumentale backing van I See God in You is misschien wel de meest interessante van het hele album, gezien deze veel funkier aanvoelt. Vooralsnog staat één ding na al die jaren nog steeds buiten kijf: she ain’t the average girl from the video. Daardoor blijft het na tien jaar nog steeds een prima CD.

Een album uit de categorie “niks-aan-de-handachtige pseudo-soul”, ofwel: voor 'n album van iemand als India.Arie klinkt dit niet al te best. Het feit dat dit album, in vergelijking met diens twee voorgangers, minder neigt naar de vertrouwde akoestische neo-soul is geen ramp; het benadrukt de diversiteit van haar des te meer. Het gegeven dat het songmateriaal gewoon ondermaats is, is daarentegen wél een ramp. India.Arie staat bekend op haar goede schrijfkunsten, maar daar is op Testimony: Vol. 1, Life & Relationship weinig van te merken. Een gemiste kans overigens, want de algehele thematiek van het album moet in het teken staan van vergiffenis en het sluiten van hoofdstukken uit je leven, met vooral het uiteenvallen van een relatie als terugkerend onderwerp. Er had meer uit gehaald kunnen worden.

Het resultaat is (uiteindelijk) dat de Don Henley cover, The Heart of the Matter, het mooiste nummer van heel het album is. Vooral het arrangement is noemenswaardig, deze steekt naar mijn mening een stuk beter in elkaar dan de originele versie. Het instrumentale gedeelte op het einde klinkt echt fantastisch; briljant gedaan! Het mogelijke tweede hoogtepunt, I Am Not My Hair, wordt moeiteloos verprutst door de gastbijdrage van Akon. Akon's gebrekkige vocalen hebben niks op een dergelijk nummer te zoeken. Wat er dan nog overblijft dat de moeite waard is zijn bijvoorbeeld Zuid-Amerikaans getinte These Eyes en Good Mourning die het mooiste verwoorden wat de gevolgen zijn van een stukgelopen relatie, maar vooral de nummers There’s Hope en India’s Song weten het hoge niveau van haar debuut te evenaren, misschien zelfs wel te overtreffen op tekstueel gebied!, en deze nummers houden dit album overeind.

Het lijkt wel alsof ze met ieder album een stapje terug deed. Jammer, want uiteindelijk zet ik liever een gemiddeld R&B-album op dan deze derde plaat van India.Arie. Twijfelgeval tussen drie en drie-en-een-halve sterren; ik geef haar het voordeel van de twijfel. De doorslag gaf de mooie productie. Die verdient lof omdat hij - zoals gezegd - anders klinkt dan de voorgangers. Dat is mij wel 'n halve ster extra waard.

”You've known me long enough to trust that I want what's best for you. / If you want to be happy then I am the one that you should give your heart to.” Deze Voyage to India ligt niet alleen in het verlengde van Acoustic Soul, het ís Acoustic Soul. Hoe positief dat ook mag zijn, zo positief vind ik dat niet. Niet meer, tenminste. De warme en sfeervolle sound van haar debuut blijft gehandhaafd, maar het is nu een stuk meer voorspelbaar. Daar komt bij dat de scherpe teksten die we op haar debuut aantroffen zijn verruild voor meer gebruikelijke teksten – al blijft het grotendeels zeer degelijk. Het album is zeker genietbaar bij momenten, maar de constante kwaliteit van haar vorige wordt hier niet meer gehaald.

Niettemin staan er wel weer een paar mooie liedjes op haar tweede plaat waaronder, mijn favoriet van India.Arie overigens, de single Can I Walk With You. Het is één van haar minst zeggende nummers tot op heden, maar het juist die ongecompliceerde en een positieve sfeer klinkt het na al die tijd nog erg oprecht en ongeforceerd. India.Arie in haar meest pure vorm! Van een hele andere orde zijn The Truth en Good Man met veel zwaardere thema’s. Toch weten ze wat op tafel te leggen en behoren ze, naar mijn mening, tot de hoogtepunten op het album, hieruit weer blijkt dat je met een bijzondere zangeres dan wel tekstschrijfster te maken hebt. Little Things, Talk to Her en Slow Down weten het niveau ook bovengemiddeld hoog te houden. Het zijn niet hele sterke nummers, maar vanwege de relaxte sfeer en de gedreven inzet van de dame zijn ze goed aan te horen en zijn ze alledrie geslaagd te noemen.

The One of God is Real zijn van die nummers die ze wat mij betreft beter had kunnen schrappen. The One is vooral erg matig. Alle aspecten van het nummer zijn niet bijzonder en voor iemand als India.Arie klinkt het bovenal erg doorsnee, terwijl ze met God is Real weer haar geloof en het belang ervan te veel wil benadrukken. Dat deed ze op haar vorige album ook al. Eén keer is geen probleem, maar hier hoeft het voor mij niet meer. Hetzelfde verhaal is ook van toepassing voor het bijna langdradige Complicated Melody, en ook het instrumentaal-gestripte Beautiful Surprise bevindt zich op het randje van... saaiheid.

Samen met haar broer vormde ze in de jaren '60 het duo 'Inez & Charlie Foxx'. Ze verwierven grote bekendheid met de single 'Mockingbird', en leken in het begin van hun carrière tot net zo'n groot duo uit te groeien als Ike & Tina Turner. Dat is nooit gelukt. Integendeel, latere successen bleven dan ook uit. Beide acts tekenden hun eerste platencontract overigens bij het Sue-label.
Uiteindelijk kwam Inez Foxx als solo artiest terecht in Memphis, alwaar ze een album mocht opnemen op Volt-label. Het bleef helaas bij één album, deze. Op 'Inez Foxx at Memphis' vinden we een aantal prachtige covers, die ik eerlijk gezegd beter vind dan de originele versies.
De covers zijn: 'Let me down easy' (origineel van Bettye Lavette), 'I had a talk with my man' (origineel van Mitty Collier) en 'The time' (origineel van Baby Washington).
Maar ook het funky 'Crossing over the bridge' is een prachtig nummer. Mijn favoriete nummer is echter het openingsnummer, 'There's hand that's reaching out'. Het nummer kent een prachtig sfeervol arrangement. De afsluiter 'Mousa muse' is overigens geen liedje, maar een kort interview, gehouden door Mousa, waarin hij haar vraagt wat ze vindt van het feit dat ze nu in het beroemde Memphis nummers op neemt. Wat mij betreft had die wel achterwege gelaten mogen worden.
Al met al één van mijn favoriete albums gemaakt op het Volt(/Stax)-label. Vocaal gezien heeft deze tamelijk ondergewaardeerde en overschaduwde zangeres, een pracht van een stem. Instrumentaal is het ook op en top, maar bovenal erg sfeervol. Ook belangrijk natuurlijk zijn de nummers; ook allemaal erg mooi! Alsof dat nog niet genoeg is, is de hoesfoto ook nog eens erg mooi en stijlvol!