Dat oma’s ook hip kunnen zijn bewijst Wanda Jackson. Van vergane glorie is geen sprake, neen, oma Jackson is flink op dreef. Iets wat ook al af te leiden viel uit de toepasselijke titel The party ain’t over. She’s just getting started! Het vreemde is dat haar stem op bepaalde momenten eigenlijk vreselijk klinkt (zal wel de ouderdom zijn), maar tegelijkertijd ook iets onbeschrijfelijks (of fascinerends) heeft waardoor je hier geboeid naar blijft luisteren. Wanda trakteert ons op een aantal opmerkelijke covers.

De meest opmerkelijke cover is toch wel de Amy Winehouse classic You know I’m no good. Oma goes crazy? Nee, zover komt het gelukkig niet! Hoewel deze versie niet eens in de schaduw kan staan van het origineel, heeft het ook wel iets charmants over zich. Of is het misschien Wanda die het allemaal zo charmant maakt? Bob Dylan vond dat kennelijk wel het geval, hij was immers degene die vroeg aan haar of ze zijn Thunder on the mountain wilde opnemen. Dat deed ze, en tja, ze doet het niet eens zo slecht. Twee andere geslaagde covers zijn Like a baby, de originele versie is van d’r ex-vriend (!) Elvis, en Nervous breakdown van Eddy Cochran. Het meest memorabele moment is echter weggelegd voor Busted; oma definitely goes crazy this time! Ze is betrapt! Maar ach, het kan Wanda niet gek genoeg zijn getuige het maffe Rum and Coca-Cola, een cover van The Andrew Sisters. Waar gaat het over? Het gaat helemaal nergens over! Dat is het mooie. Het rock/gospelachtige Dust on the bible is ook mooi.

De duidelijke stempel die Jack White op dit album drukt, maakt het allemaal extra mooi. Het repertoire lijkt het beste in haar naar boven te halen. Je vergeet dat het en coveralbum is; dit zijn écht Wanda’s nummers. Punt uit. Al blijft de Winehouse cover wellicht een tikkeltje misplaatst. Deze plaat brengt het nostalgische retro gevoel naar boven, maar is tegelijkertijd juist erg hip. The First Lady of Rockabilly of The Grandma of Rockabilly; het maakt allemaal niet uit. Voor Wanda is het feestje nog lang niet voorbij.

Vandaag weer (terug) gevonden in een doos met allemaal spullen die al jaren uit mijn zicht verdwenen waren. Misschien was dat ook maar beter zo, maar toen ik ‘Big Willie Style’ tegenkwam, kon ik de verleiding niet weerstaan om ‘m weer eens op te zetten. Ik had deze CD tenslotte al zo lang niet meer beluisterd, dus ach... Tja, het jaren ’90 gevoel druipt er vanaf, maar zoals anderen al aangaven, heeft dit album wel een zomerse vibe – iets waardoor ik dit album wel beter weet te waarderen. Niet echt veel hiphop overigens, afgezien van de raps is het meer R&B. Het album is niet bijzonder sterk maar toch luistert het als geheel makkelijk weg. Vooral de singles: ‘Miami’, ‘Men in black’, ‘Just the two of us’ en ‘Just cruisin’ blijven aardige nummers. Verre van ’s werelds beste rapper maar hij doet het niet onaardig. Had ‘ie toch bijna de diamanten status met dit album bereikt in de VS hè… 9x platina!

Een van de minder bekendere albums van Willeke Alberti. Een album voorzien van prachtige liedjes maar ook matige. Ook de onderwerpen variëren, zo is het eerste nummer ‘Je eigen gang’ een cover van de Deense inzending voor het Eurovisie Songfestival (origineel heet ‘Vi Maler Byen Rød’ en werd naar de derde plaats gezongen door Birthe Kjaer) - de vertaling (tekst) werd verzorgd door Cornald Maas. Het tweede nummer, de melancholieke ballad ‘Je hoort bij mij’ behoort tot een van de hoogtepunten van het album. Nummers als ‘Vrijdag in Augustus’ en ‘Soms’ brengen treurigheid en het vlottere ‘Allereerste keer’ dat destijds een single werd is wat vrolijker maar vormt wel een van de mindere nummers van het album.

Een nummer als ‘De sauna’ brengt wat hoempapa en is het vrolijkste en luchtigste liedje van het album. ‘Ik pak je in en neem je mee’ brengt ook veel vrolijkheid met zich mee en is misschien wel het meest catchy nummer van het album. ‘Ogen van een kind’ is ook erg mooi – vooral qua tekst. De drie nummers van de hand van Carmen Sars, ‘Ons moment’, ‘Ik ben zo toe aan samen’ en ‘Soms’ vind ik erg matig en ook niet mooi eigenlijk.

De twee mooiste nummers zijn het droevige ‘De herfst van mijn leven’, voorzien van een prachtige tekst + arrangement en de titeltrack –en tevens afsluiter– ‘Zeilen op de wind van vandaag’ wederom een prachtige tekst met tegenstrijdigheden en natuurlijk een mooie boodschap. Samen met ‘Jij hoort bij mij’ zijn dit de drie mooiste nummers van het album.

‘Comin’ back for more’ laat een andere William Bell horen dan dat we kennen tijdens zijn Stax-periode. Southern soul werd verruild voor een stijl dat haast easy listening in combinatie met soul te noemen is, of anders het richting mellow soul genre. De productie nam hij in eigen handen op dit album, en het eindresultaat mag er zeker zijn. Aan de hand van de titels zou je wellicht denken dat het weer hetzelfde verhaal is als anders, maar toch is dat niet geheel waar. ‘Tryin to love two’ gaat namelijk niet alleen over het hebben van een affaire met twee vrouwen, maar vooral over de gevolgen (dat je uiteindelijk alleen zult eindigen).Het mooie is dat er tekstueel tevens een soort van psychologisch verhaal achter zit. "It started out had lots of fun/ But now it's got me on the run/ This jumping in and out of bed/ Keeps messing with my head."
In het nummer ‘If sex was all we had’ geeft William alleen daaraan geen genoegen te nemen. Hij wil meer, hij wil liefde, passie en hartstocht. ”If sex was all we had, (girl) it would make me so sad.” Daarnaast is zijn klassieker ‘You don’t miss your water’ in een nieuw jasje gestoken. Het risico lijkt me groot als je je bekendste klassieker opnieuw opneemt, het kan immers ook verkeerd uitpakken, maar ik vind deze versie erg mooi( al prefereer ik het origineel boven deze). ‘You’ve really got a hold on me’ is een cover van Smokey Robinson, en ikzelf vind deze versie mooier en beter dan het origineel! Leuk en grappig is het funky ‘Malnutrition’ (“ondervoeding”), waarin hij bezingt dat hij smacht naar de liefde van een bepaalde dame, want hij kan niet functioneren zonder haar (liefde). ‘Just another way to feel’ is een track met zo’n heerlijke jazzy groove, waarin je haast in trance raakt tijdens het beluisteren. De chille vibe van dat nummer is heerlijk!
Naar mijn mening een erg leuk album van William Bell. Weliswaar in een behoorlijk andere (soul)stijl dan zijn albums voor Stax, maar zonder eigenheid te hebben verloochtend. Ieder nummer is leuk en teksten zijn bij vlagen zeer origineel en anders dan teksten met het zelfde onderwerp uit de jaren ’70. Dat maakt ‘Comin’ back for more’ een prachtig album dat ongetwijfeld tussen al het disco-geweld in 1977 veel te weinig opviel vanwege zijn relaxte karakter. Jammer dat dit album tamelijk onbekend is.

Verschrikkelijk jammer dat juist zo’n bescheiden goedzak als William DeVaughn nooit enige vorm van succes heeft gekend. Gelukkig voor hem staat het, overigens door hemzelf geschreven, titelnummer bekend als een underground klassieker in het soul genre, en dat is in mijn ogen absoluut verdiend. “Romantische soul muziek” is nou niet bepaald de categorie waar ik persoonlijk dit album onder zou scharen (met uitzondering van Kiss and make up), daarmee doe je het album tekort, het valt eerder in de categorie “the truth, and nothing but the damn truth”. Want het maakt niet uit of hij zingt dat de hard-werkende bouwvakker gelijk staat aan de zakenman in pak (” Give the little man a great big hand / He don’t sit behind a great big office desk / In black shoes, three piece suit, white shirt, tie and the rest.”)...

Of dat onze Vader geen verschil ziet in de mensen (”You don’t have to be a millionaire / You can just as well be poor / And still receive the wonderful blessings that our father has in store / We are his children / He doesn’t judge children by the clothes on their back / And he doesn’t really care about (all) the things we’ve got.”), of dat er niets sterker is dan liefde (”Blood may be thicker than water, but nothings thicker than love.”)... Of dat we soms bescheiden en dankbaar moeten zijn voor wat we hebben (“Though you may not drive a great big Cadillac / Gangsta whitewalls, TV antennas in the back / You may not have a car at all / But remember brothers and sisters /You can still stand tall / Just be thankful for what you've got.”): William heeft niets dan de waarheid in pacht. Dat maakt dit een ontzettend mooi, en fraai album.

Niet alleen de teksten duiden op gepaste bescheidenheid. Zelfs de zang van William is bescheiden. Alsof dat nog niet genoeg is, is zelfs de instrumentatie bescheiden. Of je nou de minimalistische funk hoort, of juist minimalistische soul: het blijft altijd bescheiden. En juist vanwege die bescheidenheid (ik hoop dat ik het woord nu vaak genoeg heb gebruikt), verdient William 't om bij jou gedraaid te worden.

Liefhebbers van Marvin Gaye: wakker worden!

Fijne soul- en funkbreaks uit Chicago, zowel met vocalen als instrumentaal. Ik geloof dat de arrangeur, Willie Henderson, en zijn Soul Explosions ook de instrumentale backings hebben verzorgd voor label-genoten als Mighty Doug Haynes, Johnny Sayles, Tyrone Davis en Fred Hughes. Vooral wanneer je de versies van Can I Change My Mind en Oo Wee Baby I Love You beluisterd of met elkaar vergelijkt, zijn de duidelijke overeenkomsten niet te missen. Twee prima liedjes overigens, maar interessanter zijn misschien wel de diepere en rauwere instrumentale groove van Off Into a Black Thing, dat toentertijd prima dienst zou doen als 'n soundtrack-single voor een Blaxploitation (iets wat dus niet gebeurd is), maar ook hun zomerse coverversie van Sugar Sugar is één van de betere versies die er in omloop is. Mede door de korte speelduur van slechts 23 minuten ben je zo door 't album heen. Aan de ene kant een beetje jammer, maar aan de andere kant daardoor wel weer geschikt als tussendoortje (door de geringe speelduur krijgt het album niet de kans om langdradig te worden). Al de nummers bij elkaar zijn niet imponerend genoeg om het album een hoge beoordeling te geven, maar wel een voldoende.

Hij weet zijn nummers wel uit te kiezen, die Willie Nelson. Nog geen volledig jaar na het verschijnen van zijn album Stardust, gevuld met covers, volgt nu weer een volledig album met alleen maar covers. Ditmaal echter geen selectie van ‘losse’ nummers gezongen door diverse artiesten, maar nummers geschreven door één van de meest on(der)gewaardeerde singer-songwriters ooit: Kris Kristofferson. Met zo’n prachtige collectie liedjes kan het haast niet misgaan, en gelukkig maar, dat gaat het ook niet.

Het zal vast niet als een verassing komen dat ik de originelen verkies boven deze opnames, maar toch houdt Willie zich prima staande met deze uitvoeringen. Me and Bobby McGee wil ik in zekere zin zelfs grappig noemen. Het is pure country, maar het klinkt ook nog wel lekker funky in deze versie, al mist deze versie een krachtige stem; een stem die Willie –met alle respect– niet heeft. Wat mij dan vooral weer opvalt bij Help me make it trough the night is de geweldige instrumentatie, ik wil niet zover gaan dat het soul is, maar het klinkt zelfs een beetje soulvol, en dat bevalt me best wel. Eén van de mooiste uitvoeringen is nota bene een gospel, Why me. Volgens mij is dit binnen het gospel-genre sowieso een soort van klassieker geworden, maar dat terzijde. Bij You show me yours is het vooral het puike pianospel dat zorgt voor extra meerwaarde. De mooiste bewerking is echter het zeven-minuut-durende Sunday mornin’ comin’ down; het nummer met de meest minimalistische instrumentatie op het album, maar verreweg het meest imponeert en straalt vanwege al zijn eenvoud. Voor mij zijn het de genoemde nummers die toch wel het meest memorabele zijn, maar laat het duidelijk zijn dat ieder nummer in het country-genre een waar hoogtepunt is (dus los van dit album en Willie Nelson als uitvoerende artiest).

Normaal drie sterren omdat ik van alle nummers mooiere versies heb gehoord, maar ik maak er drie-en-een-half van. Kristofferson’s schrijfkunsten zijn subliem, alleen daarom al 'n halve ster extra!

Ik meende ooit eens te hebben gelezen in een artikel van Rolling Stone dat velen vooraf ontzettend terughoudend waren toen bleek dat Willie Nelson een album gevuld met covers zou opnemen. Een pionier in het country genre kon het toch niet maken om liedjes van anderen te ‘jatten’? Des te leuker is het natuurlijk dat dit uiteindelijk zijn best verkopende plaat ooit is geworden. Trouwens op veel van zijn vorige albums covert hij ook hier en daar wat nummers van anderen, maar daar hoorde je niemand over. En ach, zolang de covers maar smaakvol zijn, is er niets aan de hand, nietwaar? Het blad dat ik eerder noemde, plaatste Stardust overigens op plaats 257 in een lijst uit '03 van “500 greatest albums of all time”. Geen onaardige prestatie voor een album met alleen maar liedjes van anderen, lijkt mij.

Terwijl het warme geluid van de akoestiek uit Georgia on my mind (met het mooie gebruik van een mondharmonica) zich verspreidt over mijn kamer, besef ik me ineens dat het niet alleen Willie Nelson is die dit nummer zo mooi maakt. Het is naar mijn idee met name de sobere doch subtiele productie die deze versie zo adembenemend mooi maakt. Maar zoals hierboven mij ook al neergepend is, is dat niet zo vreemd met iemand als Booker T. Jones als producer. En gelukkig voor mij, wordt die productie in dezelfde fijne lijn doorgezet gedurende de rest van het album. Blue skies is ook een mooie bijdrage, mede door de manier waarop de piano centraal staat bij dit nummer, heeft het iets bluesachtigs over zich heen. Dat terwijl On the sunny side of the street weer aanvoelt als 'n wat semi-jazzachtig nummer. Opmerkelijk eigenlijk, want het is helemaal geen jazz. Scarlett ribbons had zeker niet misstaan tussen de oorspronkelijke tracklist, wat mij betreft één van de mooiste momenten op het album. En dan vooral eigenlijk omdat ik vind dat zijn stem bij dit nummer het mooiste uit de verf komt, als hij soms de laatste paar woorden van zinnen wat zachter zingt, klinkt zijn stem ietwat breekbaar, en juist dat vind ik zo mooi.

Toch is niet alles even geslaagd. Twee mindere momenten zijn te horen met ten eerste Unchained melody. Dat nummer mag ondertussen best bestempeld worden als evergreen, het is dan ook door honderden uitgevoerd met afwisselend resultaat. De eenvoudige begeleiding die overal zo mooi klinkt, is toch een beetje misplaatst hier; het voelt niet goed aan. Dit nummer hoort een rijke instrumentatie te hebben, en die ontbreekt hier (en als zijn versie het juist wel had gehad, had 't niet tussen het overige materiaal gepast). Ten tweede wordt duidelijk waarom I can see clearly now de originele tracklist niet wist te halen. Het origineel van Johnny Nash is toch echt veel mooier, de reggaeachtige sfeer ontbreekt hier, en dat is juist zo karakteriserend / typerend voor dat nummer. De tweede (instrumentale) helft van het nummer vind ik zo slecht nog niet, maar toch. Verder is 't zeker een alleraardigst album geworden.

Drie-en-een-half welverdiende sterren.

Het heeft wel iets fascinerends over zich hè? Zo’n voormalige dakloze die zo opeens terecht komt bij de grootste onafhankelijke platenmaatschappij van dit moment: XL Recordings. Daar wil (of liever gezegd moet) je meer van weten. Zodra je Acousmatic Sorcery hebt beluisterd weet je genoeg. Het eenvoudige en armoedige bestaan dat Beal moet hebben geleid als zwerver wordt perfect vertaald naar deze nummers. Sober, ontzettend eenvoudig en "low-profile" maar het slaat in als een bom.

De teksten en de muzikale begeleiding maken hier net zo’n verwarde indruk als de man achter deze nummers. Maar is dat een minpunt? Alles behalve dat! Het intrigeert, en het gaat nog wel verder dan dat. Het meest bijzondere aspect schuilt echter hier in de productie. Je hoeft tegenwoordig niet ver te zoeken als je de retrosound wilt horen. De laatste jaren wordt er vaak teruggegrepen naar de sound van de jaren zestig, zeventig, tachtig en zelfs negentig met wisselend resultaat. Meestal verraadt een album toch wel zijn leeftijd doordat je moderne opname technieken herkent. Dat is iets wat niet geldt voor Acousmatic Sorcery (de teksten laat ik in dit geval wel buiten beschouwing). Dit kan onmogelijk gemaakt zijn in 2012 zo zou je denken. 1940 lijkt aannemelijker. Wat zeg ik, 1920 bedoel ik natuurlijk.

En het zit hem ook in die stem hè. Als ik die met één woord zou moeten omschrijven, dan zou ik dat doen met het woord authentiek. Net als Beal zelf. Probeer hem maar eens met een andere artiest te vergelijken: dat is verdomd moeilijk. Onmogelijk misschien. Ik beschouw muziek zelden als kunst, maar dit is niets minder dan dat. Dit ís kunst! Kanshebber om hoog te eindigen in m'n top 10 van '12.

Het kan natuurlijk aan mij liggen, maar wat heeft dit album een ontzettend lage score hier op MusicMeter? Voor mij in ieder geval één van de beste rock/metal albums van Nederlandse bodem, en misschien wel de beste (al ben ik niet echt in dat genre thuis). Echt heavy is dit natuurlijk niet, maar het is een flink stuk steviger dan de albums die volgden. Het mooie aan dit album vind ik vooral die ietwat mystieke sfeer die dit album uitstraalt, dat doet me overigens denken aan bepaalde albums van Kate Bush (al zijn het natuurlijk twee totaal verschillende genres).
‘Mother Earth’ en ‘Ice queen’ vind ik echt zwaar rockende nummers, maar het overige werk op dit album mag er ook wel zijn. De geflopte singles ‘Our farewell’ en ‘Never ending story’ bijvoorbeeld. Mooie ballads, waarbij vooral opvalt dat Sharon’s stem niet ondergeschikt is aan de instrumentatie. Dat gebeurt naar mijn idee soms wel bij de wat meer rockende nummers, waarbij haar stem een beetje teniet gaat. Het nummer ‘Caged’ met (ook) zo’n Keltische sfeer vind ik ook erg mooi trouwens. Maar ook het acht-minuut durende ‘The promise’ blijft erg mooi, mede door die tweestemmige gedeelten. Tja, alles vind ik eigenlijk wel mooi aan dit album!
Nochtans blijft dit tot zover mijn favoriete album van Within Temptation. Het karakter van de band ging bij ‘The silent force’ en ‘The heart of everything’ enigszins verloren. Slecht zijn die albums niet hoor, maar ze wisten zich niet te onderscheiden van veel soortgelijke albums in dat genre. Iets wat ‘Mother Earth’ wel doet, als je het mij vraagt. Maar ehm, even offtopic: wat gaat de tijd snel zeg. Ik heb dit album indertijd in 2001 gekocht, als ik er even bij stil sta dat dat alweer tien jaar geleden is (!) word ik er bijna stil van. In ieder geval mag ik dit album nog altijd even graag beluisteren als toentertijd.

Don’t shoot me for sayin’, maar ik vind de formule bij dit album een beetje uitgewerkt. Het been there, done that gevoel bekruipt me een beetje, eerlijk gezegd. Dit album vertoont op bepaalde punten dan ook raakvlakken met ‘The silent force’, maar weet over de gehele linie het niveau van dat album niet te evenaren. Wederom is de leadsingle (ook) van dit album ‘What have you done?’ een erg sterk nummer (ook deze lange uitgesponnen versie), maar het overige materiaal op dit album laat de wensen over.
Een nummer als ‘The howling’ bijvoorbeeld vind ik tekstueel erg zwak en nietszeggend. Ik vind sowieso dat vlagen van een scherpe pen ontbreken bij veel nummers. Qua arrangementen vind ik het ook niet je-van-het. Het moet toch een soort van symfonische rock voorstellen, maar dat komt niet altijd even goed uit de verf als je het mij vraagt. Integendeel zelfs!
Nummers die ik bereken tot de hoogtepunten zijn naast de eerdergenoemde leadsingle, nummers als ‘Our solemn hour’ met de mooie Latijnse (?) zinnen die verwerkt zijn in het liedje, maar ook ‘Hand of sorrow’, ‘All I need’ en ‘The heart of everything’ al bevalt me haar kleurklank bij het laatstgenoemde nummer in/tijdens de coupletten wat minder. De overige stukken variëren van aardig tot matig. Ik heb dit album dan ook niet heel veel beluisterd, in tegenstelling tot de twee albums die ze hiervoor uitbrachten. Ondanks m’n kritieken zit er wel een voldoende in voor dit album, want dat verdient dit album wel, al is het geen ruime voldoende.
Ik kijk in ieder geval wel uit naar ‘The unforgiving’, die gepland staat voor een release in maart dit jaar. Ik hoop dat ze zich met dat album weer een beetje weten te hervatten met kwalitatief betere nummers.

De leadsingle van dit album ‘Stand my ground’, heb ik altijd een erg goed nummer gevonden, maar het was een voorbode dat dit album van Within Temptation een ietwat andere muzikale richting in zou slaan. Dit album is dan ook veel meer georiënteerd op de hitlijsten, niet alleen blijkens het genre (de meer richting rock dan metal verschuiving), maar tevens aan de teksten die veel meer catchy zijn dan de nummers op hun vorige album, met dus de uiteindelijke bedoeling om nog succesvoller te worden.
Positief punt aan dit album is dat er hoorbaar beduidend meer in is geïnvesteerd (wat betreft arrangementen en dergelijke), waardoor dit album wat minder goedkoop klinkt dat ‘Mother Earth’ of ‘Enter’. Toch vind ik het een ietwat kleurloos album geworden, omdat de helft van de nummers gewoonweg niet zo interessant zijn als de nummers op 'Mother Earth'.
Zoals vermeld is ‘Stand my ground’ nog steeds een erg goed nummer, vooral de albumversie die een iets ruiger klinkt, dan de versie die men hoorde op de radio (mede door het intro). Ook nummers als ‘See who I am’ en ‘Jillian (I’d give my heart)’ vind ik nog de moeite waard. De andere nummers, en vooral degene die tot single werden verkozen, dan heb ik het over ‘Angels’ en ‘Memories’ vind ik toch iets te eenvoudig en te makkelijk in elkaar steken, al kan ik ze onmogelijk slecht noemen.
Qua zang lijkt Sharon overigens wel gegroeid te zijn ten opzichte van een paar jaar eerder, de zangpartijen zijn meer gedoseerd en klinken op dit album ook zuiverder. Jammer vind ik het dat dat mysterieuze sfeertje dat hun vorige album uitademde, hier zo goed als verdwenen is. Ondanks dit gebrek, kan ik ik dit album ook wel waarderen, maar vind ik hem -zoals gezegd- in de schaduw staan van de vorige. Door de jaren heen blijft het album echter wel genietbaar.
Tot slot heb ik het altijd jammer gevonden dat ze hier niet ‘Running up that hill’ als bonus track hebben opgezet, dat nummer viel namelijk net tussen de release van ‘Mother Earth’ en dit album, dus hij had wat mij betreft ook op dit album mogen staan.

Het is bijna november, en dat betekent dat de balans langzamerhand opgemaakt kan worden voor de beste releases van het jaar. Dat Within Temptation’s The Unforgiving daar ook deel van uit maakt, is het mij na ruim zeven maanden van deze release duidelijk geworden. Na het prachtige, sfeervolle en meeslepende Mother Earth leek de groep haar inspiratie te zijn verloren met de twee daaropvolgende albums die, naar mijn idee, net iets te middle of the road zijn om écht warm van te worden. Met deze, hun meest recente, voert Within Temptation een lichtelijke koerswijziging die perfect uitpakt. Het laat niet alleen de diversiteit van de band horen, maar nog wat belangrijker: het beste werk sinds tien jaar.

The Unforgiving weergeeft qua composities de meest melodieuze muziek sinds, jawel, 2 Brothers on the 4th Floor. Dat ik die naam terloops noem, lijkt in eerste instantie vergezocht, maar toch is het stof om over na te denken. Within Temptation maakt het rock, misschien zelfs wel metal genre – u mag het kiezen, voor iedereen toegankelijk door een flinke portie pop en zelfs dance in dit album te verwerken. Dat resulteert in de meest pakkende nummers van de band tot op heden. Dat de term “commercieel” hier af en toe valt, is té gemakkelijk en dat doet helemaal niets af aan de kwaliteit. De orkestratie en de structuur van nummers zijn van hoogwaardig niveau, want het viel tijdens de eerste beluistering al af te leiden dat de makers van het product veel aandacht hieraan hebben besteed De leadsingle Faster en opvolger Sinéad, maar ook Iron ziet de band meer naar een jaren ’80 geluid teruggrijpen, maar met de normen van (moderne) muziek anno 2011. De sprookjesachtige sfeer Mother Earth kenmerkte, keert langzaam maar zeker terug (alleen dan in een ander jasje) met Fire and Ice en Stairway to the Skies, die beide qua instrumentatie met onder meer het vervolgende piano gepingel een redelijk mysterieuze, donkere sfeer weet neer te zetten. Ruim tien jaar waren het de nummers Ice Queen en Mother Earth die mijn twee favorieten waren, maar die ga ik nu verruilen voor Shot in the Dark en het nóg mooiere In the Middle of the Night. Dankzij de scheurende gitaren, dan met name in het laatstgenoemde nummer laten ze horen hun roots niet te hebben verloochend, en dat ze er misschien dichterbij dan ooit staan.

Ieder nummer weet wat op tafel te brengen, en de kwaliteit blijft gedurende de hele plaat gehandhaafd. Het feit dat het gaat om een concept album draagt daar aan bij; ieder nummer sluit op elkaar aan, en geen enkel nummer is een overbodige toevoeging op The Unforgiving. Minpunten kent het album dan ook niet, of nou ja, alleen Lost misschien die wat aan de saaie kant is in vergelijking met de rest. Voor mij het beste Nederlandse product van het jaar, op muzikaal vlak. Ik durf het bijna niet neer te pennen, maar het niveau van Mother Earth hebben ze geëvenaard. Niet overtroffen, want dat zou teveel eer zijn.