Ik kan nauwelijks geloven dat deze debuutplaat van Pink zulke 'lage' beoordelingen krijgt. Dit is naar mijn mening, samen met haar tweede album haar beste plaat! Oké, het is erg R&B en weinig Pop/Rock maar dat betekent niet dat dit een slecht album is, tekstueel vind ik het erg goed en ook de arrangementen zijn erg lekker. Pink gaf overigfens zelf aan dat ze dit een verschrikkelijk album vond maar dat ze het maakte om op de 'mainstream' markt door te kunnen breken.

De hoogtepunten/mijn top 5 zijn:
- There you go (mijn all-time favoriete Pink nummer)
- Most girls
- You make me sick
- Hell wit ya
- Split personality

Ik geef dit album 4* omdat het een van de beste R&B albums is van de afgelopen 10 jaar en ik het eigenlijk nog steeds 'fris' vind klinken ondanks het feit dat we het hebben over een plaat van 10 jaar geleden.

Eigenlijk mag je Paloma Faith niet vergelijken met Duffy of Amy Winehouse. Ze zingen allemaal wel soulachtige nummers en hebben een eigen stemgeluid, maar daar houdt het dan ook op. Toch maak ik een uitzondering; Paloma is minstens net zo goed als Duffy of Amy. Ze heeft een prachtige stem die op iedere track van dit album weer centraal staat. En inderdaad, het kan misschien wel overkomen als mosterd na de maaltijd aangezien dit eerder is gedaan, maar voor iemand als Paloma valt er altijd wel ruimte vrij te maken.

Bij ‘Do you want the truth or something beautiful’ hoor je stuk voor stuk nummers van hoogstaand niveau waarbij geen enkel nummer op dit album buiten de boot valt. Bij een nummer als ‘My legs are weak’ ben ik al helemaal om, dit alleen al is zo’n nummer waarvoor ik het album heb gekocht. Maar ook dat ritme van ‘New York’, dat nummer is zo verslavend en dat refrein blijft hangen, de tekst vind ik ook prachtig… her name was New York, she took his heart away from mine […] she poisoned your sweet mind – briljant gewoon.

Maar ook een nummer als ‘Play on’ is ook zo pokke goed, soms klinkt het nummer zelfs ietwat gypsy achtig en het lied klopt van begin tot eind. ‘Smoke & mirrors’ is ook zo fijn, opzwepend en voorzien van een pakkende beat en tekst. ‘Stone cold sober’ is inmiddels voor mij alweer een classic geworden erg danceable en funky, maar toch staan er nog betere nummers op het album, zoals ‘Upside down’, het nummer heeft een soort-van kabaret gevoel, het swingt echt de pan uit.

Ach, bijna alles aan dit album is gewoon goed. Ik vind dat de de hedendaagse muziek met artiesten als Paloma Faith, Amy Winehouse, Duffy, Lisa Lois en ga zo maar door echt weer beter wordt. Dit zijn nou albums die ik talloze keren heb beluisterd en voor geen seconde beginnen te vervelen. Adele noem ik bewust niet omdat ik haar té drammerig vind en te weinig soul vind hebben, maar da’s een kwestie van smaak natuurlijk.

Uitstekende productie, uitstekende zangeres en een uitstekend album. Ik hoop dat ze nog veel albums met dezelfde kwaliteit (of beter natuurlijk) als deze mag maken. Mij heeft ze in ieder geval weten in te pakken.

Een lichte teleurstelling. Het is niet zo dat ik geen Faith meer heb ik Paloma, maar al deze nummers kunnen echt niet tippen aan die wie er te vinden zijn op haar debuut. Bijna alles hier wordt op een vrij zware (of lichtelijk deprimerende) wijze gebracht. Natuurlijk zijn wat teksten inhoudelijk niet zo vrolijk, maar dat was 'n liedje als Smoke & Mirrors bijvoorbeeld ook niet (en kijk eens wat ze daarvan hebben gemaakt). Daarnaast vind ik het - ondanks veel beluisteringen - moeilijk om te onthouden wat ik nou eigenlijk gehoord heb. Op Do You Want the Truth Or Something Beautiful is ieder nummer erg catchy.

Toch wil ik ook niet te negatief zijn, dat kan immers ook moeilijk met m'n beoordeling. Picking Up the Pieces heeft bijvoorbeeld een hele mooie opbouw en een evenzo mooie tekst. Dan is er ook nog het treurige When You’re Gone dat het vooral moet hebben van een prachtige melodie en de overtuigende voordracht van Faith haarzelf, en de anthem-esque afsluiter Streets of Glory. O ja, en niet te vergeten het hippe Freedom dat - lichte - invloeden van breakbeat bevat (zou Paloma soms naar Emeli Sandé hebben geluisterd?). Helaas heb ik ook een paar tracks gevonden die mij tot dusver helemaal niets doen. 30 Minute Love Affair is naar mijn mening een vrij saaie albumtrack; het kabbelt vooral heel erg voort), terwijl ik Agony met zijn pianoriedeltje zelfs vervelend wil noemen. Dat vind ik toch wel jammer.

Ik zal mild zijn met mijn beoordeling, als ik iets kritischer was geweest had ik er 'n halfje eraf gedaan. Maar die Paloma, daar kan ik gewoon niet omheen. Haar stem vind ik ontzettend mooi (én bijzonder)!

Soms moet je een album of een nummer wat vaker beluisteren voordat het kwartje valt. Dat lijkt me ook het geval met Funkentelechy Vs. the Placebo Syndrome. Het album start met Bop Gun, op het eerste gehoor een nummer dat lekker klinkt, maar verder niet op een of meerdere aspecten uitblinkt. Dat gevoel had ik aanvankelijk, totdat ik op het internet ging zoeken naar achtergrondinformatie over het album en diens nummers. Bop Gun is op tekstueel gebied eigenlijk leuker dan dat de eerste paar luisterbeurten doen vermoeden. Bop Gun is namelijk een fictief wapen waarbij alles wat uit dat wapen komt, funky maakt. De funk, afkomstig dus uit het fictieve wapen, wordt gebruikt om de sociale en economische onderdrukking van de zwarten door te blanken tegen te gaan. Iets wat tevens af te leiden valt uit bepaalde kreten als ”We shall overcome” en ”Defend yourself”.

Het album wordt voortgezet met Sir Nose d’Voidoffunk. Een nummer dat een vrij heavy sound (haast psychedelisch) kent, en wellicht zijn tijd vooruit was. Door de vervormde stemmen en de instrumentatie zou ik in ieder geval niet denken dat het gaat om een nummer dat dateert uit 1977. Het experimentele gehalte van dat nummer is best bijzonder namelijk. Wizard of finance klinkt in eerste instantie wat melig, maar op tekstueel gebied zit er wel degelijk een duidelijke boodschap in het nummer, die vergelijkbaar is met het openingsnummer. Funkentelechy is het eerste nummer op het album wat een beetje doet denken aan de funk van een aantal jaren eerder, beetje in Funkadelic stijl zelfs, maar dan net even iets gladder er moderner. In ieder geval een catchy floorfiller van ruim tien minuten! Placebo syndrome, lijkt naar mijn mening net alsof het een beetje geïnspireerd is op de muziek uit de jaren ’50, het nummer weergeeft ook een beetje een kaberet-esque gevoel (vind ik dan). Mijn favoriete nummer wordt bewaard voor het laatst.De melodie van Flash light vind ik zo lekker en het nummer blijft verreweg het meest hangen. Ook het ”Ha da da dee da hada hada da da” zinnetje draagt daar zeker aan bij!

Inhoudelijk en productioneel is het een prima album voor de tijd waarin ‘ie werd uitgebracht. Maar toch vraag ik mij af: komt dat door Parliament of platenlabel Casablanca? Het valt mij namelijk op dat dat label in de seventies echt geweldige albums wist uit te brengen. Ligt het dan aan de (geweldige acts/muzikanten) die onder contract stonden bij dat label, of zou het label ook een flinke vinger in de pap hebben gehad? Veel albums van dat label hebben allemaal iets wat hen kenmerkt en daardoor bijzonder zijn voor de tijd waarin ze werden uitgebracht. Afijn, dit is het eerste album wat ik heb beluisterd van Parliament en het valt zeker niet tegen. Soms zijn de nummers een beetje te lang om mijn aandacht erbij te houden en verbloemt de instrumentatie soms (helaas) de geweldige en buitengewoon creatieve teksten. De instrumentatie is verder, zoals verwacht, geweldig. Maar ja, met de indrukwekkende lijst van muzikanten die te horen zijn op dit album is dat ook niet zo raar natuurlijk.

Voor iemand die vijf albums op haar naam heeft staan, is er nogal weinig bekend over de New Yorkse Pat Lundy. Aan de hand van Only Love Spoken Here, haar tweede langspeler, valt dat te betreuren. Met een stem die zowel zwoel als erg krachtig kan zijn, het openingsnummer dat ergens zweeft tussen het gesproken woord (vanwege de monologen) en de gewone zang is daar al meteen een mooi voorbeeld van, vertelt ze verhalen over de dagelijkse zaken van het leven. Soms met een nodige controverse zoals bijvoorbeeld met Love Child waarin Lundy uitvoerig uitspreekt hoe het is om als alleenstaande moeder je kind op te voeden, terwijl deze gepaard tekst gaat met een uiterst melancholieke en sombere sfeer. Drie minuten later wordt het gezinsleven van een andere kant belicht als He’s the Father of My Children het verhaal vertelt hoe de man des huizes respect afdwingt bij haar en haar kinderen; zelfs ondanks hij werkloos is en zij (de vrouw) het gezin financieel draaiende moet houden. Wat minder "spraakmakend" qua onderwerp, maar ondertussen wel mijn favoriet is het liefdesliedje Thank Heaven for You met een heerlijk timbre. Het is vast de mooie melodie in combinatie met de lome groove die afgewisseld wordt met de blaasinstrumenten en het achtergrondkoor dat het zo’n soulvolle compositie maakt. Daarnaast is het uiterst vrolijke en titelnummer en het met (veel) bombarie gepresenteerde Love, Love, Love - die zo uit een musical had kunnen komen - ook twee van die liedjes die je zeker 'ns gehoord moet hebben!

Onvervalste rhythm en bovenal blues met religieuze songteksten. Zowel Paul Owens als The Capital City Star Singers hebben nogal krachtige vocalen, waardoor het niet altijd even plezierig is om naar dit album te luisteren. Er wordt -zoals wel vaker bij gospels- nogal wat afgeschreeuwd bijv. op You can’t beat God giving, en dat maakt dit album an sich een lange rit. Aan de andere kant zijn er ook rustige nummers op dit album te vinden zoals bijvoorbeeld I’ll be free, maar die zorgen bij vlagen ook voor de nodige gaap-momenten. Toch staan er hier en daar fijne nummers op, met als hoogtepunt Going in his name. Ook het funky Generation gap is op momenten zeker te pruimen, al komt dat ook vanwege lekkere baslijn die in dat nummer verwerkt is. Ook What’s he’s done for me is best een aangenaam nummer, qua instrumentatie gaat het haast richting zware funk! Tevens erg funky en het laatste mooie, memorabele moment op dit album is afsluiter I'll fly away. Verder is het als geheel weinig imponerend. 't Materiaal is te zwak, de teksten te religieus (al is dat natuurlijk niet vreemd), en de vocalen te zeikerig.

Paulina Rubio herinner ik me nog. Jammer dat ze met haar Engelstalige repertoire geen succes had, volgens mij heeft ze na dit album ook nooit meer iets in de Engelse taal uitgebracht. Hoewel veel van die crossover acts trouw bleven aan de oude, vertrouwde latin sound, was dat bij Paulina beduidend minder op het grootste gedeelte van Border girl, al vind je haar roots wel terug in dit album. Niet in de laatste plaats vanwege de Spaanstalige nummers, natuurlijk. Ik kocht vroeger Don’t say goodbye op single, en nog geen jaar later vond ik dit album in de opruimingsbak, die heb ik toen ook maar meteen meegenomen. Hoewel het album me nooit heeft geboeid, heb ik er nooit een seconde spijt van gehad.

Met dit album levert ze namelijk één van de, naar mijn mening, mooiste latin nummers ooit: The last goodbye (een vertaling van haar El ultimo adios). Wat een prachtige tekst en instrumentatie kent dat nummer! Alleen al die blazers aan het begin en die lome dance basis als onderlaag zijn fantastisch. Alleen dat nummer rechtvaardigde de aankoop al. Voor de rest staat er niet veel bijzonder materiaal op. Je had nog het catchy Casanova, met een behoorlijk infantiele tekst, en een grappige coverversie van Kiss’ I was made for lovin’ you. O ja, en uiteraard het nog steeds fris klinkende Don’t say goodbye, net als de clubtracks I’ll be right here en Fire (sexy dance). Het album luistert wel gemakkelijk weg hoor, al voegen de Spaanse versies van de nummers niet veel toe. Ik zie het dan ook meer als bonus tracks.

Blijft natuurlijk wel dat haar stem beter tot z’n recht komt in haar moedertaal, dan in het Engels. Het grootste probleem is namelijk haar accent, als zangeres is ze al niet zo bijzonder goed, en als je dan ook nog haar uitspraak hoort op sommige nummers, dan is dat wel even slikken. Het is dramatisch.

Voor The last goodbye in ieder geval een

The streets are big and empty
Ever since you left me
I really hate to say
That nothing's good for me
Since I haven't seen you lately
The days without you pass me
The hours and minutes blast me
They're the coldest reminder of
The bitter hole you left here in my heart

Ben ik niet helemaal met je eens. Het openingsnummer bijvoorbeeld, Do it any way you wanna, is naar mijn mening wel degelijk disco, anders sowieso een voorloper ervan. Het geeft toch niet om dit soort muziek onder de ‘disco’ tag te laten vallen, of ben je soms bang dat je daarmee Boogie Down U.S.A. van People’s Choice tekort doet? Mensen die van mening zijn dat disco alleen maar “kitscherige, foute en oppervlakkige muziek” is, en dat zijn er helaas nogal velen, hebben duidelijk niet naar het betere werk geluisterd. Daar komt bij dat, of all places, juist Philadelphia één van de koplopers was in de ontwikkelingen van de disco. Ik kan althans geen andere plaats in de Verenigde Staten bedenken (of elders trouwens), waar je voor 1974 al zoveel vroege invloeden van het genre kon bespeuren. Of Philly de disco ‘ontdekt’ heeft valt te betwisten, maar deze sound is toch wel erg kenmerkend voor die plaats.

Verder is het album niet onaardig, al ben ik niet heel enthousiast. De stijl ofwel combinatie van disco, funk en ook wel dance, wordt eigenlijk op het gehele album doorgezet. Een lichtelijke uitzondering is, inderdaad, Mickey D’s, met de invloeden van funky jazz; ik ben zelf overigens niet weg van dat nummer. Verder vind ik eigenlijk ieder nummer wel te pruimen, en toch mis ik wat. Waarschijnlijk is het dat ene nummer dat me écht weet te boeien, want ik heb op dit album nl. geen enkel nummer kunnen vinden waarvan ik denk “ja, dat is ‘m!”. En laten we eerlijk zijn: bij dit soort albums is dat belangrijk. Oké, het luistert lekker weg, wat wil je ook anders met zo’n feestelijk album, maar een echte knaller staat er niet op. Ook de vocalen vind ik niet je van het; de bij vlagen geforceerde stem (lees: 't lelijke gebrul) van de leadzanger werkt bij mij eerder averechts. Als ik het materiaal van dit album bijvoorbeeld vergelijk met de concurrenten en tijdsgenoten van People’s Choice, je weet wel – die andere groep uit Philly, The Trammps, dan vind ik die laatstgenoemde toch een stuk beter. Liever één Disco inferno, dan tien van deze nummers. Als ik dan toch één uitspringer moet noemen, dan ga ik voor het titelnummer, vanwege de lekkere overdreven drumpartijen. Het andere materiaal ben ik nu alweer vergeten, als ik eerlijk ben.

Trouwens, die hoes is één en al disco. Check die outfits eens!

Upchurch, voorheen voornamelijk bekend als 'n jazz-gitarist, laat op dit album horen te beschikken over veelzijdigheid. Het was zijn eerste album sinds hij en zijn vorige label, Cadet, de wegen scheidden, en dat was voor hem kennelijk een reden om een andere koers te varen. De soort stijl die hij op dit album omarmt doet denken aan de muziek van (Carlos) Santana, alleen worden hier geen invloeden van latin geïncorporeerd. Desondanks is het wel het type album geworden dat liefhebbers van rock zou kunnen aanspreken. Het is veelal namelijk vooral de rock en funk dat centraal staat op Darkness Darkness. Op het album staan veel covers, waarvan de bekendste zo ongeveer You’ve Got a Friend van Carole King en Inner City Blues (Make Me Wanna Holler) van Marvin Gaye zijn. Hier staan, geloof ik, ook een tweetal eigen composities op en daarnaast wordt ook de traditionele muziek niet geschuwd (Swing Low Sweet Chariot). Veel van de nummers krijgen een geheel eigen draai en worden tamelijk lang uitgesponnen, waardoor ze (bij vlagen) geheel onherkenbaar zijn geworden. Misschien een meerwaarde, of juist niet. Hoe dan ook, Upchurch laat iedere seconde horen vakkundig bezig te zijn. Dat maakt dit 'n mooi album voor de liefhebber van instrumentale funk en rock. Soms aan de lange kant, maar dat is hem vergeven.

Ik was aangenaam verrast door de singles die deze dame al heeft uitgebracht dus heb ik de gok maar gewaagd en dit album van Pixie Lott beluisterd. Nu blijkt dat Pixie eigenlijk een hele goeie zangeres is met een fijne stem en haar album is evenzo fijn. Een popalbum met erg fijne afwisselende nummers waardoor je van begin tot eind makkelijk kunt doorlopen.

De opener ‘Mama do’ is echt een perfect nummer om als eerste op een album te zetten, goed geproduceerd met een hangend refrein. Bij ‘Cry me out’ laat Pixie zich gelijk van een hele andere kant zien, daar waar ‘Mama do’ nog een beetje kinderlijk overkomt, is deze ballad qua tekst erg volwassen maar niet dramatisch of deprimerend, daarom erg fijn om naar te luisteren, de meeste ballads zijn zo cliché, dat vind ik hier reuze meevallen.

‘Band aid’ vind ik heeft wel iets weg van de 60s Motown sound alleen dan met een flinke dosis pop eroverheen, geen slecht nummer maar op dit album niet bepaald een uitblinker. Het nummer ‘Turn it up’ werd in Engeland ook op single uitgebracht en deed het daar vrij aardig, het is een beetje dance een beetje soul en een beetje pop dat prima in elkaar zit. ‘Boys and girls’ is typisch zo’n 80s discodeuntje dat in een nieuw jasje is worden gegoten een beetje in de stijl van Gabriella Cilmi’s nieuwe album dat ook prima in de stijl van dit album past. ‘Gravity’ is een ballad die in het begin niet zo bijzonder lijkt maar tijdens het refrein ontpopt het zich tot een behoorlijk goed nummer. ‘My love’ is R&B, een nummer dat ook door iemand als bijvoorbeeld Alicia Keys had gezongen kunnen worden, niet onaardig maar is een beetje verdwaalt op dit album. ‘Jack’ is weer erg fijn, blijft hangen en is voorzien van een mooi arrangement.

‘Nothing compares’ is een ballad, wat aan de langdradige kant maar naar mate het nummer naar z’n climax gaat wordt het wat interessanter, op dit nummer laat Pixie wel horen dat ze vocaal gezien erg sterk is. ‘Here we go again’ is ook weer zo’n catchy nummer, ook een beetje 80s disco alleen in een nieuw sausje gegoten, erg fijne beat en een refrein dat de hele dag in je hoofd blijft hangen. ‘The way the world works’ is een wat R&B en wat soul, ook weer een prima nummer. Het laatste nummer ‘Hold me in your arms’ vind ik wat minder, het klinkt wat zeurderig, dit soort nummers hebben we veel vaker (en beter) gehoord.

Voor een debuutalbum is het niet slecht. De stem en de looks heeft ze zeker, alleen moet ze met die stem wat meer doen. Het soul genre past erg goed bij Pixie dus het mag de volgende keer nog wel wat soulvoller, maar zeker geen slecht album.

ill Manors kan je slechts deels beschouwen als een nieuw album van Plan B. Hoewel het op papier strikt genomen zijn derde album is, dient de plaat voornamelijk als begeleiding voor de (gelijknamige) ill Manors-film die hij zowel schreef als regisseerde. En eigenlijk is 't relevant om te weten dat de film voornamelijk gaat over (de) hedendaagse misdaad in Londen; dat werpt deze nummers in een heel ander daglicht (want zeg nou zelf, zou een film over misdaad nu werkelijk een nummer met een tekst als She Said kunnen gebruiken (?), ik denk het niet namelijk). Goed juist dat die achterwege blijven!

In plaats van zijn succes van zijn vorige plaat na te apen, verkent Plan B nieuwe routes, en het mag gezegd worden: ook dit is weer een fantastisch album geworden. De ideeën zijn erg leuk uitgewerkt, en daaronder vallen de samplekeuzes. Zo wordt in het titelnummer Alles Neu van de Duitse rapper Peter Fox geïncorporeerd. I Am the Narrator laat elementen van Aquarium van The Carnival of the Animals van de Franse componist Saint-Saëns laat horen, terwijl de nostalgische bluessample van Playing with Fire eveneens mooi tot zijn recht weet te komen. Er zijn nog veel meer parels te vinden.

De actuele onderwerpen van teksten worden veelal bijgestaan door rauwe instrumentaties, veel nummers klinken een stuk minder gepolijst dan de voorganger en bevatten weinig tot geen soul(invloeden), maar als je het album beluistert, komt je tot de conclusie dat dat ook niet anders had moeten zijn. ill Manors is niet alleen een 'nieuw' album van Plan B, een soundtrackalbum evenmin, nee, ill Manors is vooral een prachtig tijdsdocument voor 2012 en één van de beste albums dit jaar!

Jammer dat dit album van Plan B niet aanslaat in Nederland. In de UK kwam dit album binnen op de eerste plaats in de albumcharts en heeft inmiddels een platina certificatie gekregen. ‘The Defamation of Strickland Banks’ is een prachtig album dat eigenlijk een combinatie is van ouderwetse maar tegelijkertijd eigentijdse soul en daarnaast ook nog een vleugje hiphop en rock ‘n roll heeft meegekregen. Hoewel ik normaal nooit naar mannelijke kopstemmen kan luisteren, vind ik dit album erg fijn!

‘She said’ vond ik vanaf de eerste luisterbeurt al fijn, maar dit album kent meerdere pareltjes. ‘Welcome to hell’ heeft zelfs een bepaalde gospel feel, dat gevoel wordt versterkt door het achtergrondkoor. ‘Hard times’ is ook erg mooi en voorzien van een relaxte vibe. ‘The recluse’ is zelfs een discoplaat met een vrij heavy arrangement. Het nummer ‘Traded in my cigarettes’ is nog zo’n prachtig nummer waarin eigenlijk opvalt dat Plan B vocaaltechnisch erg sterk is en moeiteloos van zijn gewone stem naar kopstem kan overschakelen. Natuurlijk mag ik ‘Prayin’ met de bijzondere songtekst niet vergeten; B zingt over een zanger die bitterzoete liefdesliedjes zingt maar wiens leven totaal op de kop wordt gezet als hij in de gevangenis belandt voor een misdrijf die hij niet heeft gepleegd. Vervolgens beland je aan bij het über-bombastische ‘Darkest place’ om vervolgens verder te gaan met het 60s soul geïnspireerde ‘Free’. Het laatste nummer ‘What you gonna do’ heeft een beetje die jukebox sound die we al kennen van Amy, en is een waardige afsluiter voor het album.

Dit is zo’n beetje een van de meest solide albums van de afgelopen jaren: sterke arrangementen, sterke songteksten, sterke rap- en zangpartijen. Kortom: een album spannend van begin tot eind. Waarom verbaasd het me niet dat een album als deze niet aanslaat in Nederland? Het is altijd hetzelfde verhaal; echt goeie platen worden hier vrijwel nooit gewaardeerd. Gelukkig hebben de Britten in dit geval (een) betere smaak!

“They say God always forgives us / But can we forgive ourselves , if we let our hope die?” De single Over and over, dienend als titelsong van de film The First Wives Club met Bette Midler, werd helaas haar grootste hit. Helaas in dit geval, want het werd eigenlijk helemaal geen “grote” hit. Nederland is één van de weinige landen waar dit nummer een succes werd, al kwam het niet hoger dan een 24e plaats in de Single Top 100. Nog erger is dat het nummer niet eens op iedere versie van dit debuut, wat uiteindelijk ook haar enige album zou zijn, staat; het is namelijk verreweg haar beste nummer!

Mocht je de versie van het album hebben die de “grote” hit niet bevat, dan is dat wel een gemis. Het album is niet slecht, maar het mist duidelijk een nummer dat met kop en schouders boven de rest uitsteekt. Het hele album is gevuld met rustige nummers, ofwel ballads, dus een uptempo nummer was een welkome afwisseling geweest. Nu kabbelt het album maar wat voort, terwijl er best het een en ander op staat dat niet verkeerd klinkt. Het is vooral de cover Please help me I’m falling (in love with you) die het meest opvalt. Zeer smaakvol gedaan. Best wel glad, maar niet té. De tamelijk bescheiden instrumentatie pakt goed uit. Een andere uitblinker is Come close, die de meest fijne instrumentale backing kent van het album: jaren ’90 neo-soul stijl, met zelfs laidback jazz en funk invloeden. Tot slot drie andere uitschieters, namelijk: Forever more, All over your face en Some kind of miracle die tot de betere ballads behoren. Dat is dan vooral vanwege een mooie melodielijn en/of een mooie tekst te danken. Het enige nummer dat wat meer upbeat is dan het overige, Outside my window, is ook oké.

Puff Johnson, geflopt als zangeres. Na dit album is het tot vandaag de dag stil gebleven rondom Puff als zangeres. Ze schreef nog wel aan drie nummers van Leela James’ debuut mee. In 2009 pakte ze haar koffers om de rest van haar tijd door te brengen in Zuid-Afrika, waar ze nu nog steeds woonachtig is. Wat dat betreft is het eerste gedeelte van het (eerste) couplet van Over and over grotendeels wel ironisch toepasselijk: ”So you stood there on the corner / With your suitcase in your hand / Ready to quit this place / There were just too many people / With too little left to lose / You were just one more face”.