”You can dance / If you can / You can do, do what ever you want to do / C’mon people, dance!” Na het onverwachte succes van hun debuut, wisten de heren van S.O.U.L. het voor elkaar te krijgen om nog een album te mogen maken voor het Musicor label. Hoewel dit album, in tegenstelling tot hun debuut, geen top 40 notering wist te bemachtigen op Billboard’s Soul Album Chart, bleek het album op lange termijn wel succesvoller te zijn. Maar liefst vijf (onafgebroken!) maanden lang wist hij zijn notering te behouden in de eerder genoemde lijst. Niet zo raar, want in een jaar tijd kan blijkelijk veel veranderen. De losse, speelse en zelfs de lichtelijk amateuristische sfeer is verruild voor een veel strakkere sound. Het is verfijnder, zonder dat het ook maar enigszins gladder klinkt. Er wordt meer aandacht besteed aan de kleine details, waardoor het album als geheel een fraai(er) en mooier eindresultaat oplevert.

Hoewel we op het debuut veel covers konden aantreffen, bevat dit album slechts één cover. De rest is zelfgeschreven materiaal. Door het succes van het debuut, stond de deur schijnbaar open voor meer eigen creativiteit en inbreng. Laat het nou net de enige cover zijn, Stevie Wonder’s My cherie amour, dat het enige minpunt vormt op dit album. Het is ook moeilijk van een saai nummers iets sprankelends te maken, en eerlijk gezegd lukt het de heren van S.O.U.L. ook niet; het blijft een vervelend nummer. Voor wat het waard is: deze versie prefereer ik met ruime afstand boven die van Stevie. De instrumentatie is ook mooier uitgewerkt. Dat werkt als een (groot) voordeel. De rest is beter, want het album biedt maar één moment waarbij het niet echt belangrijk is om je volledige aandacht erbij te houden: de dromerige afsluiter Sleeping beauty. Het is niet voor niks dat uitgerekend dit nummer, de enige instrumentale is. Je krijgt alleen de titel cadeau, voor de invulling van een (eventuele) tekst mag je hier zelf fantaseren.

De vijf andere/overige nummers zijn pure soul en funk perfectie. Al deze nummers liggen makkelijk in het gehoor, en zijn ook nog eens ontzettend aanstekelijk. Doordat de titels van de nummers veelvuldig worden herhaald in het refrein, ontstaan er regelrechte oorwurmen, en niets minder dat dat, en ook de arrangementen zijn ook veel mooier uitgewerkt in vergelijking met veel tijdsgenoten, er lijkt een meer georganiseerde structuur in de instrumentatie te zitten die met verbluffend effect (zeer) mooi uit de verf komt. Het valt te horen dat men hier aandacht aan heeft besteed - daarom een (hele) ruime voldoende.

“You can’t fake it / If you want to make it / You gotta have soul / S-O-U-L, what’s that spell!” De heren van Sounds Of Unity and Love, kortweg S.O.U.L., hadden voor even het geluk aan hun zijde, toen ze in hun woonplaats Cleveland, Ohio, een (locale) talentenjacht met gemak wonnen. Naast de hoofdprijs van $ 1000,=, kregen ze ook een platencontract bij Musicor. De band vloog naar New York, alwaar What is it? werd opgenomen. Ondanks het album (tenminste) vier covers bevat, weerhield het de band er niet van om geen succes te scoren. Zo wist What is it? tot ieders verbazing zelfs een hoge top 40 notering weg te krijgen op de Billboard’s Soul Album Chart, waardoor ze zelfs een tweede album mochten maken.

Hoewel de heren misschien niet de meest professionele muzikanten zijn, en dit album niet de beste in zijn soort is, vallen zowel de groep als het album te prijzen vanwege diens enthousiasme. Of het "live-effect" van Down in the ghetto nou ingemixed is, of daadwerkelijk echt live is: de zanger is hoe dan ook een waar podiumbeest, dat geloof ik aan de hand van dit nummer gelijk! Hun coverversie van Charles Wright & The Watts 103rd Street Rhythm Band’s Express yourself is geslaagd te noemen, al wijkt hij niet ver af van het origineel. Met een instrumentale versie van The Temptations’ Get ready weten ze zich beter te onderscheiden, de versie van S.O.U.L. is waarschijnlijk te onversneden, of te puur om ooit op een gladgestreken Motown album te belanden, maar het meest geslaagd is waarschijnlijk Message from a black man. Met de strakke instrumentatie en de bloedserieuze ondertoon van de vocalen, die soms te horen zijn, dwingen ze je respect af. Maar er is wel meer werk op het album dat te prijzen valt.

Het meest vakkundig blijken de heren toch om te springen met hun eigen materiaal. Burning spear mag dan wel instrumentaal zijn, maar het ontbreken van de vocalen is geen seconde een gemis. De diepe groove die het nummer kenmerkt, in combinatie met het aanstekelijke fluitje, maakt alles meer dan goed. Dat terwijl het grotendeels instrumentale nummer Soul, bijna negen minuten lang een fijne mix van rauwe soul en funk biedt, een beetje in freestyle stijl. Het nummer kenmerkt zich doordat het weinig tekst heeft, maar dat beetje tekst dat het nummer heeft, is leuk. Zanger Lee Lovett vertelt een verhaal, waarvan de kern om één ding draait: hoeveel je geld ook mag hebben, je kan het er niet mee kopen, je moet hebben én voelen: de “S-O-U-L”. Amen! Prima album, maar de opvolger is veel beter.

En inmiddels is Sabrina Starke alweer toe aan haar tweede album: ‘Bags and suitcases’, de opvolger van haar debuut uit 2008. Voor zover ik weet kreeg ze voor ‘Yellow brick road’ een platina certificatie, ik ben benieuwd of ze dat succes weet te evenaren en/of weet te verbeteren. Sabrina vertelde zelf over het album: “Het album is een stap in een andere richting. De gitaar neemt een belangrijke plaats in op het album, waarbij folk, soul en pop de rode draad zijn geworden.”

Daar zit hem wat mij betreft nou net het probleem. Het is altijd riskant om diverse stijlen met elkaar te mixen. Soms pakt het positief uit en soms negatief. ‘Bags and suitcases’ is wat mij betreft hierin een twijfelgeval. De nummers zijn zeker aardig maar worden m.i. ietwat overschaduwt doordat het net wat te poppy en gladjes klinkt. Persoonlijk denk ik dat er in ieder individueel nummer veel meer inzat als ze het óf wat soulvoller had gemaakt óf wat folkloristischer, alhoewel ik moet toegeven dat ik niet bepaald veel ‘folk’ terug hoor in dit album. Zoals ik al zei, de nummers zijn aardig maar het album als geheel kabbelt toch teveel voort. Het allemaal wat iets spannender gemogen. Nu drijft het allemaal in het midden en wordt er naar mijn idee teveel op veilig gespeeld.

Positief punt: voor het maken van deze CD reisde Sabrina af naar Miami en dat kun je horen, een CD als deze is –denk ik– het meest genietbaar met behulp van een zonnetje. Vrolijkheid, luchtigheid, positiviteit en een zomerse feel zijn de woorden die bij mij als eerst naar boven komen tijdens het beluisteren van dit album. Dat neemt natuurlijk niet weg dat ik toch het gevoel heb dat Sabrina beter kan. Het kan overigens zijn dat ik dit album volgend jaar in de lente en in de zomer meer weet te waarderen, voor nu vind ik hem wat te magertjes. Mooiste nummers vind ik de combi ‘For love/In the moment’ dat het meest soulvolle nummer is en bovendien een heerlijke relaxte vibe heeft en het nummer ‘Down the road’ dat zo’n beetje heet meest folkloristische nummer is dat dit album te bieden heeft.

Een nieuwe cd van Sabrina Starke, de liefhebber heeft er twee jaar op moeten wachten. Haar vorige langspeler, Bags & Suitcases, was een teleurstelling; het album neigde meer naar pop dan soul (iets wat je van iemand als Sabrina niet graag wilt horen). Liefhebbers van soulmuziek zullen dan ook blij verrast zijn wanneer ze Outside the Box zullen beluisteren. Starke keert terug naar haar roots: de soul! Daarmee kan je gerust zeggen dat de productie van deze cd een stuk aangenamer en beter is dan bij de vorige. Helaas laat het songmateriaal voor meer dan de helft te wensen over. Dan heeft de aardige productie ook niet veel waarde. De meeste liedjes klinken daardoor alsnog erg dertien-in-een-dozijn.

Waar is een nummer als A Woman’s Gotta Try? Die is er niet. Wat er dan wel de moeite waard is, is Backseat Driver. De bombastische klanken en het ska-jasje waarin het nummer is gestoken maken dit met afstand 't beste dat hier je zult vinden. Beluister ook nog even het gospelachtige I Cry, waarin Sabrina bij vlagen klinkt als Macy Gray (een dik pluspunt!), en de kleine piano-georiënteerde ballade Simplest Way, en je hebt het beste van het album te pakken. Een minpunt is dat er getracht wordt om de vele retrosoul producties te laten afwisselen met een enkele moderne, soms zelfs pseudo-dance productie (Sun Settle Down) of de pop-rock sound van Goldest Gold. Dat maakt de afwerking ietwat rommelig. Minder dan Yellow Brick Road, maar een vooruitgang ten opzichte van Bags & Suitcases.

Er is dus nog hoop.

Als zangeres is ze in de vergetelheid geraakt, maar als actrice schijnt Samantha Mumba het nog best aardig te doen. Ten tijde van de release van dit album werd ze gezien als de zwarte variant van Britney Spears en een succesvolle carrière leek in het verschiet. Uiteindelijk werd haar tweede album nooit uitgebracht en werd ze gedumpt door haar label. Al met al blijft dit album, haar debuut, een prima pop- plaat. Leuker dan de titeltrack wordt het overigens nergens meer, maar Isn't it strange, Baby come on over en Always come back to your love zijn goede producties. De Divine cover Lately is ook wel leuk gedaan, maar de soul die in het origineel zit ontbreekt hier (helaas). Haar versie is wel erg R&B georiënteerd. Daarom luister ik liever naar het origineel. In ieder geval een prima R&B/pop album dat prima inspeelde op de vraag naar popprinsesjes rond 2000, voorzien van veel (potentiële) grote hits.

Blijft natuurlijk wel dat ze destijds zelf (!) de verkeerde keuze heeft gemaakt en heeft gekozen voor I’m right here als leadsingle voor haar tweede (en dus nooit uitgebrachte) album die de titel Woman zou dragen. Naar het schijnt kreeg ze het nummer Sound of the underground als eerste aangeboden, maar toen ze het weigerde kreeg de –toen- nieuw gevormde groep Girls Aloud het liedje toegewezen. Het werd hun debuutsingle en werd het best verkochte nummer dat jaar in het Verenigd Koninkrijk!

Mijn versie van het album heeft overigens een andere en mooiere hoesfoto, en de laatste twee nummers (waaronder de Stevie Wonder cover Signed, sealed and delivered) staan er niet op.

Dat er veel talent in Memphis, Tennesse rondzwierf staat vast. Die plaats was dan ook een kweekvijver voor veel talent. Neem Sandra Wright als voorbeeld. Het treurige verhaal is dat Sandra dit album, haar enige album tot op heden, in de jaren '70 opnam voor Truth Records. Een zuster-label van Stax. Het album werd echter nooit uitgebracht. Tot 1989, toen reissue label Demon besloot om dit album, dat al geruime tijd op de planken lag te vergaren, voor het eerst uit te brengen.
Veel te laat als je het mij vraagt, want dit album behoort tot één van de fijnste southern soul albums uit de seventies. Sandra heeft een prachtige, warme en soulvolle stem. Een stem die gemaakt is voor soul. Luisteraars krijgen een album voorgeschoteld van nog geen dertig minuten. Wat aan de korte kant zul je denken, maar dat maakt helemaal niet uit. Niet als een album zo mooi is als deze. Het album staat boordevol mooie ingetogen, doch bij vlagen uptempo soulnummers, die iedere liefhebber van dat genre minstens één keer in zijn leven gehoord zou moeten hebben.

Nog een obscure soulband uit de seventies. Van het Hot Wax-label overigens, waar onder andere Laura Lee prachtige albums opnam/maakte. Het succes en de bekendheid van Laura, wist deze groep overduidelijk niet te evenaren. Over deze groep en dit album is dan ook geen achtergrondinformatie te vinden. Dan valt er nog maar één ding te bespreken: het album zelf. En tja, daar valt weinig op aan te merken. Op vocaal gebied is het album niet bijzonder noemenswaardig, maar op instrumentaal gebied is het album best onderscheidend ten opzichte van andere soulalbums uit die tijd. Het is namelijk gevarieerd en boordevol verschillende stukken/composities, én het klinkt anders dan anders (al kan ik het op dit moment niet duidelijker verwoorden). Misschien zit het ‘m in het feit dat ik deze plaat niet echt kan relateren aan een andere uit die tijd. In ieder geval is ieder nummer leuk en interessant genoeg om het album meerdere malen van begin tot eind te beluisteren. Mooie hoesfoto overigens!

Fijne plaat, heb ‘m zojuist nog eens opgezet. Het enige nummer wat -wellicht- als misplaatst ervaren kan worden is Felicity. Ik snap best dat Matthew iets vrolijks op zijn album wilde zetten, maar voor mij had het niet gehoeven. Leuk voor in de huiskamer misschien, maar niet voor op een album (maar ach, da's uiteraard een persoonlijke mening). Dan vind het andere vrolijke liedje, The Wonder of Falling in Love, een stuk leuker. 't Is aandoenlijk, maar de gebruikelijke clichés waar dit soort nummers veelal mee kampen, worden hier wijselijk omzeilt. Het wordt nooit klef én 't blijft puur. Wat mij overigens juist wel weer erg aanspreekt aan dit album is de gebruik van instrumentatie. Het maakt niet uit of het nou gaat om de piano, de ukelele, of om de gitaar (drums zijn er ook te horen, dacht ik), alle instrumenten hebben een soort van bijrol. Ze zijn aanwezig, bij vlagen heel duidelijk, maar het is altijd de prachtige en zuivere stem van Matthew die centraal staat in de liedjes. ’t Lijkt logisch bij folkalbums, maar echt vanzelfsprekend kan ik 't ook niet noemen. Mijn twee persoonlijke favorieten zijn Duet en Buried Alive, waarom kan ik niet precies uitleggen, maar ik denk dat het vooral komt omdat de donkere sfeer die dit album grotendeels karakteriseert, het beste tot z'n recht komt in deze twee nummers. Ook Devil’s Only Child spreekt me aan, niet in de laatste plaats omdat hij van alle nummers het beste weet te beklijven. Eigenlijk is 't best radio-vriendelijk nummer, als ik er zo over nadenk. Helaas zal je dit soort nummers nooit op de radio horen. Nou ja, hoe dan ook, dit is een geslaagd album van Scott Matthew, dat zeker.

Mr. “San Francisco” heeft nog een tweede album gemaakt die bij velen niet bekend is. Deze plaat werd dan ook een gigantische flop, al werd zijn eerste album ook niet bepaald een succes. Een grote hit was op dit album echt niet overbodig geweest, want de stukken op deze plaat klinken eenvoudig, soms zelfs ietwat saai. Behalve pop, heeft dit album ook flinke invloeden van country meegekregen met hier en daar ook nog wat folk. Een nummer als ‘San Francisco’ had zeker niet misstaan op dit album, en was dan ook nodig geweest om dit album wat meer impuls te geven. Echt slecht is ‘Stained glass morning’ nou ook weer niet, het minimale gebruik van instrumentatie zorgt best voor een aangenaame relaxte sfeer, maar dat staat tegenover dat het gehele album wat teveel voort kabbelt. Voor af en toe wel leuk, maar het blijft een gemiddelde plaat met slechts één uitschieter: 'Take a moment' dit vind ik het mooiste nummer vanwege het pianotje, de redelijk catchy melodie, maar bovenal het koortje. Haast een roots/gospel nummer! De hoesfoto is een paar jaar later “gewoon” recycled door Van Morrison.

San Francisco (be sure to wear flowers in your hair) is (inderdaad) een grote klassieker, en het lijkt mij typisch zo’n nummer dat iedereen gelijk aanspreekt. Helaas hebben de andere nummers niet dezelfde charme. Slecht is het niet, maar het is nergens echt pakkend of memorabel. Dat zal dan ook wel de reden zijn geweest dat van de single destijds miljoen exemplaren werden verkocht, en dat dit album daarentegen een gigantische flop werd.

De eenvoud van dit pop/folk album bevalt mij op zich wel, weinig clichés en simpel maar toch best de moeite waard, al beluister ik ‘m maar zelden. Een geweldige zanger is Scott McKenzie niet overigens, maar zijn zang is goed genoeg om een album van begin tot eind te beluisteren. Als je de videos op het internet bekijkt komt hij best houterig over (vind ik althans). It’s not time now, Reason to believe en Like an old time movie zijn -naast de grote hit- ook prima nummers. Hij bracht trouwens nog een tweede album uit, Stained Glass Morning, maar menigeen weet volgens mij niet eens dat die plaat bestaat!

Ik had overigens meer stemmen bij dit album verwacht (vanwege San Francisco), maar dat terzijde.

William Brown, Charles Scott IV, Earle Roberts en Arthur Williams, oftewel de Shades Of Brown. Deze soulgroep komt van oorsprong uit Chicago, Illinois, en met het soort soul dat ze ten gehore brengen is dat niet verbazend; het sluit perfect aan bij het repertoire van The Impressions en The Dells, alleen is de muziek van dit kwartet nog een stuk hipper en frisser! Het album staat bol van top-stuff. Zo wordt er al gelijk hoog ingezet met het explosieve geluid van Lite Y’all Up. Het vuur spat gewoonweg van deze compositie af dat het je onmogelijk koud kan laten. Twee andere favorieten zijn He Didn’t Leave Me a Name en Man’s Worst Enemy. In He Didn’t Leave Me a Name wordt op 'n mooie wijze omgesprongen met de maatschappelijke kwestie dat de man z'n gezin in de steek laat, nog voordat zijn kind geboren wordt, zonder ooit nog achterom te kijken en vervolgens de vrouw (en moeder) het alleen moet zien te rooien. Man’s Worst Enemy (de vrouw in dit geval), is de mannelijke variant van Bassey’s Big Spender. Heerlijke bigband in een funk-jasje! Eigenlijk staat er nog veel meer moois op. De warme klanken van de ballads Lie #2 en Girl I’m Coming Home, en de vrolijke geluiden van Falling In Love Too Hard en het bluesy The Soil I Tilled for You - die overigens niet zo’n leuk verhaal vertelt, hebben weliswaar een alledaags onderwerp, maar de doordachtheid van deze composities (tekst + arrangement) maken dit de zoveelste mooie momenten van het album. Met slechts twee mindere nummers op zak (Little Girl en Ho Hum World) is dit 'n onderschat album, van een groep waar ik zeker meer van had willen horen.

Iedereen die dit album met 1,0* (of lager) beoordeelt is wat mij betreft niet objectief. Dit is toevallig wel dé bestverkochte plaat van een vrouwelijke artiest (dan tel ik ‘The Bodyguard’ van Whitney Houston niet mee). In Amerika ruim 20 miljoen exemplaren verkocht dat haar een 2x diamanten certificatie opleverde en ook in Europa verkocht ze rond de 20 miljoen exemplaren. In Nederland verkocht het album ook ruim 400.000 exemplaren met ten tijde een inwonersaantal van +/- 15,5 miljoen.

Het feit dat dit album dan zo laag beoordeelt omdat men vindt dat er één nummer minder goed is, vind ik dan ook zeer triest. Bestaat er ook maar één album waar alle nummers goed van zijn? En dan heb ik het niet over compilatie cd’s.

Ik vind de Europese versie wel beduidend minder dan de Amerikaanse, voor Europa is namelijk een meer pop georiënteerd album uitgebracht terwijl de oorspronkelijke countryplaat veel beter is. Nummers als ‘You’re still the one’, ‘From this moment on’, ‘That don’t impress me much’ maar ook ‘Man! I feel like a woman’ behoren echt tot het hoogtepunt. Maar ook de overige nummers zijn zeer redelijk.

Al met al een prima plaat dat ik zeker niet zou willen classificeren als “plastic”, “cliché” of “smakeloos”. Blijft echter wel het gegeven dat de popversie minder origineel en pakkender is dan de eerste (country) uitgave. Shania blijft overigens een prachtige vrouw om te zien. Zou dit nou een 'typische' MILF zijn?

Album is zeker 3,5* waard!

Het is wel een goede zangeres zeg, die Sharon Cash. Op momenten bijna een soort Aretha Franklin-meets-Betty Davis, maar dan een light versie ervan. Cash kan zowel gedoseerd zingen als op volle toeren, maar ze klinkt op haar best als ze de nummers net niet over-de-top brengt (van die behoorlijk schelle uithalen bij een lied als Gentleness zijn bijvoorbeeld niet zo fijn om aan te horen en daar gaat ze een stap te ver). Helaas zijn de helft van de nummers sowieso een beetje ongelukkig uitgekozen - misschien was er 'n gebrek aan beter - want Cash heeft als zangeres meer in haar mars dan dat uit deze verzameling van nummers zal blijken. De waarneembare roots van gospel zijn helemaal niet zo slecht, al hebben de liedjes op zichzelf weinig met gospel te maken. Zolang 't vlotte tempo er maar in blijft zit het wel goed, en dat tempo is vooral in 't begin aanwezig. Layin’ Back, I’m Just Not Ready for Love en Sweet Soul Singer zijn om die reden dan ook degene die beste uit Cash weten te halen. Ik denk dat als ze wat spraakmakendere muziek had opgenomen, of misschien zelfs wel een aantal mooie coverversies, ze best 'n grote of op z’n minst gevestigde naam had kunnen worden. Aan haar kwaliteiten als zangeres heeft het in ieder geval niet gelegen dat ze nooit op de voorgrond belandde.

Na hun eerste twee albums te hebben beluisterd, vond ik het nu tijd voor de derde. Op beide vorige albums was al te horen dat Sharon Jones & The Dap-Kings een heerlijke authentieke soul/funksound leverden. Voor dit derde album was de verwachting dan ook -wederom- hoog. Ook ditmaal weet Sharon Jones & The Dap-Kings de verwachtingen waar te maken. Persoonlijk vind ik van alle albums die ik tot nu heb beluisterd (de eerste drie) deze ’t mooist. De basis voor dit album is soul en voor de funk is ditmaal wat minder ruimte. Binnen het soulgenre heb je natuurlijk veel sub-genres. Dit album doet mij een beetje denken de zogenoemde ‘Miami soul’, een stijl binnen de soulmuziek die ik de laatste jaren vrijwel niet heb gehoord.

De naam van Aretha Franklin die in een van de bovenstaande berichten wordt gedropt herken ik dan weer (totaal) niet. Vind de stemmen van beide zangeressen zelfs erg van elkaar verschillen. Een vergelijking van soulzangeres Doris Duke vind ik dan eerder op zijn plaats. Ook de Motownsound hoor (totaal) ik niet terug in dit album. Dat hoeft ook niet overigens, omdat ik dit nog mooier vind dan Motown! Werkelijk ieder nummer staat als een huis. Bovendien vind ik de afwisseling in de nummers groter dan op de twee voorgaande albums, dit album biedt duidelijk meer dynamiek.

Ik ben overigens wel geschrokken cq. verbaasd dat deze vrouw -inmiddels- 54 jaar is. Ik had haar (serieus!) rond de 30 geschat ofzo. Waar is ze dan in de 70s, 80s en 90s geweest? Beter laat dan nooit zal ik maar zeggen!

Wat een juweeltje!

Ik heb wel eens verschillende CD’s in de handen gehad van Sharon Jones & The Dap-Kings maar heb eigenlijk nooit de moeite genomen om ’t te beluisteren. Vandaag vond ik het echter wel eens tijd om een album van hen te beluisteren en heb dit eerste album van Sharon Jones & The Dap-Kings maar gekozen.

En nee, het valt zeker niet tegen. Een portie opzwepende soul/funk met een authentieke sound. Hun versie van ‘What have you done for me lately’ is gewoon verbluffend goed. Maar ook de overige nummers vallen niet tegen. Prima zang dat op sommige punten zelfs iets doet denken aan Tina Turner (!) en ook de arrangementen zijn prima. Desondanks weet het mij nog niet helemaal in te pakken en dat komt misschien omdat het algheel toch iets te druk is, er had wat mij betreft best 1 à 2 rustige en ingetogen soulnummers op mogen staan. Het rustigste nummer is volgens mij ‘Ain’t it hard’ dat tevens mijn favoriete nummer op dit album is. Maar ook tekstueel gezien had het best wat dieper gemogen.

Desondanks zeker een aardige bijdrage.

Met Sharon Jones & The Dap-Kings zit je altijd goed. Blindelings kun je een album van deze formatie kopen zonder je zorgen hoeven te maken over de kwaliteit; die is namelijk altijd aanwezig. Na hun eerste drie albums te hebben beluisterd heb ik onlangs deze vierde plaat een aantal luisterbeurten gegeven. Ik vind ‘m iets minder dan de vorige plaat maar nog steeds erg goed. ‘Give it back’, ‘She ain’t a child no more’ en vooral ‘If you call’ vind ik erg mooi. Een mooie outsider op het album vind ik de afsluiter ‘Mama don’t like my man’, ingetogen en toch uitbundig maar bovenal een mooie sfeer doordat de vocalen centraal staan en de begeleiding slechts bestaat uit een gitaar.

Het gehele album brengt –net als een heleboel andere soulalbums– een ontzettend warm geluid met zich mee. De arrangementen zijn smaakvol in elkaar gezet en Sharon’s stem is zoals altijd in topvorm. Een heerlijk album voor hele jaar door. Opvallend is dat funk die op de eerste twee albums een tamelijk belangrijke rol speelde een kleinere rol kreeg in het derde en vierde (deze) studioalbum. Niet dat ik het erg vind overigens, want dit bevalt me erg goed allemaal alhoewel ik ook van de eerste twee albums erg kan genieten.

Nadat ik hun debuutalbum heb beluisterd, die ik overigens goed vond, was het nu de beurt voor de opvolger ‘Naturally’. Wederom een album dat een oude soul/funk sound creëert alleen vind ik deze stukken beter dan zijn voorganger. De arrangementen zijn wat dieper, interessanter en opzwepender en lijken wat meer uitgewerkt te zijn waardoor dit album meer diversiteit biedt en dus spannender is dan zijn voorganger. Met het woord ‘uitgewerkt’ in de vorige zin bedoel ik overigens dat er meer ook voor detail is bij dit album. Ik merk wel dat er geen enkel nummer op staat dat de hele tijd in mijn hoofd zou blijven hangen. Daar staat wel tegenover dat dit album geen enkel zwak punt kent, dat is belangerijker dan één catchy deuntje. Ik kan niet een bepaald favoriet nummer noemen omdat ze stuk voor stuk van hoogwaardige kwaliteit zijn.

Eén klein minpunt: het intro van liedje drie met Lee Fields is gewoonweg gejat van Millie Jackson’s ‘Leftovers’. De tekst is natuurlijk anders maar toch komt het idee enigszins op hetzelfde neer. Als ik dan toch moet kiezen dan is Millie’s intro uit 1975 een stuk leuker! Daarnaast lijkt de titel van nummer vier ook al op een nummer van Millie Jackson, namelijk ‘My man is a sweet man’ i.p.v. ‘mean’. De vocale kwaliteiten van Sharon in ‘Stranded in your love’ lijkt op sommige punten echt op de stem van Tina Turner (!) en ja, ik weet wat ik zeg.

Al met al een bijzonder warm, sfeervol maar ook opzwepend album. Binnenkort maar eens beginnen aan hun derde album. Voorlopig blijf ik hier nog wel even zoet mee overigens.

Jeetje, een nieuw album van Shea Seger is toch wel op de valreep één van de grootste verassingen van 2010, misschien wel dé grootste. Haar album 'The May Street Project', waarvoor ik altijd nog een stuk(je) moet schrijven en moet beoordelen, heb ik vroeger echt grijsgedraaid. Vooral 'Clutch' blijft voor mij één van de beste popnummers van de afgelopen tien jaar, en ik vond het dan ook erg jammer dat zowel de single als het album niet aansloegen hier in Nederland. Maar ehm, wat is haar stem veranderd zeg! Ook op de hoesfoto herken ik haar niet echt meer. Inhoudelijk is dit album echt compleet anders dan 'The May Street Project' dat meer dance-georiënteerd is, terwijl dit album meer richting rock, roots en country gaat. Toch ben ik aangenaam verrast, want wat is dit lekker zeg!
Het budget zal ongetwijfeld niet al te groot zijn geweest, maar ik heb wel het idee dat ze er het maximale heeft uitgehaald. Op vocaal gebied heeft ze zich ook duidelijk ontwikkelt, haar stem klinkt bij vlagen echt rauw en doorleefd. Qua genre is het normaliter niet helemaal mijn ding, maar hier staan toch echt een aantal sterke nummers op waardoor ik dit album als geheel erg goed vind.
Het doel wat Shea voor ogen had is duidelijk, het is een prima coherent geworden waar hier en daar nog een beetje geëxpirimenteerd wordt met genres, maar toch als geheel staat als een huis. De balans tussen de akoestische sfeer en de rocknummers is perfect afgewisseld. Het nummer 'Drummers boy' is mijn favoriete track, haast een chanson met gypsy-invloeden te noemen. Wat een uniek nummer! Eén ding is echter een feit: time changes everything, getuige dit album!

Het openingsnummer ‘A little tenderness’ is het beste nummer van het album en dan te bedenken dat het nummer overal flopte. Alleen in Nederland was ‘ie terug te vinden in de hitlijsten (#38) en Japan (#58). Het nummer is niet alleen het beste nummer van het album, het is tevens een van de beste nummers uit Sheena’s oevre.

Maar ook het titeltrack nummer ‘You could have been with me’ mag er inderdaad zijn. De tekst en arrangement zijn werkelijk goed en de opbouw van het nummer is prachtig. ‘Just another broken heart’ is een middenmoter, ik kan me echter wel voorstellen dat het in de jaren ’80 een ontzettend hip nummer was. De beats in het nummer zijn ook echt zo jaren ’80! ‘I’m not worth the hurt’ is ook geen slecht nummer, wederom een lied voorzien van een prima tekst en arrangement.

‘Savoire faire’ vind ik persoonlijk iets minder maar slecht kan ik het niet noemen, het geluid is me iets te gedateerd. ‘A letter from Joey’ is weer een van de betere nummers van het album, vooral het intro maar ook het refrein vind ik erg lekker, het meest stevige nummer van het album. ‘Telephone lines’ een goede ballad wat ook erg krachtig en met overtuiging door Sheena wordt gebracht. ‘Johnny’ is ook zeker niet slecht, dat komt omdat het nummer omhoog wordt gelift door de achtergrond vocalen en de electrische gitaar. ‘In the shadows’ is ook middenmoter, maar wel een groeier. Als je ‘m wat vaker hoort wordt hij beter. ‘When he shines’ vind ik het minste nummer van het album, maar ik kan wel begrijpen waarom ervoor gekozen om dit album af te sluiten. Hij zal namelijk bij velen worden gezien als beste ballad van het album – alleen hou ik hier dus weer niet van, ik vind het weer iets te braafjes.

Ik denk dat je rustig mag concluderen dat dit Sheena’s beste bijdrage is uit haar gehele discografie. Het valt me op dat in principe best veel single materiaal op dit album staat, in de zin dat veel nummers potentieel goed hadden kunnen scoren in de jaren ’80. En de albumcover vind ik best vet ja.

Sheryl Crow is terug, en hoe! Na haar meest recente studio album ‘Detours’ uit 2008 probeert Sheryl wat anders uit, een flinke dosis soul en dat valt zeker niet tegen. ‘Our love is fading’ klinkt heerlijk, prima gearrangeerd, opzwepend met een flinke dosis funk/soul en het achtergrondkoortje maakt het nummer helemaal af.

‘Eye to eye’ is zelfs reggaeachtig, een hele nieuwe kant van Sheryl die we nog niet eerder hebben gehoord. Heerlijke vibe met wederom een zomerse sound; een prima nummer maar ik ga ‘m niet te vaak draaien want dan ben ik bang dat ‘ie begint te vervelen. ‘Sign your name’ is een cover van Terence Trent D’arby, en damn, wat een cover… ik neig om te zeggen dat ‘ie beter is dan het origineel, echt prachtig tot in detail verzorgt.

‘Summer day’ is de eerste single van dit album en is mede door haarzelf geschreven, dit is echt een perfect nummer voor een summer day als vandaag. Wat een soul heeft dit nummer zeg, wederom is hier over nagedacht… dit nummer brengt je echt zo’n 70s gevoel en het komt ook over als een authentiek nummer, just love it! ‘Long road home’ is het meest country/soulgetinte nummer op het album, maar ook heerlijk, het intro blijft je bij en als het ritme is weerzinwekkend fijn in dit nummer en dat refrein is echt heerlijk, echt briljant.

‘Say what you want’ is ook zo’n fijn nummer… het begint rustig en ontpopt zich tot een prima uptempo pop/soul nummer. ‘Peaceful feeling’ lijkt wel een eigentijds Motown nummer met een heerlijke melodielijn met wat country invloeden. En dan ‘Stop’ wat overigens GEEN cover is van Sam Brown; maar het is wel een heerlijk bluesgetint nummer, een heerlijke ballade en een van de hoogtepunten van het album… wat een kwaliteit heeft dit nummer!

‘Sideways’ is een ook een heerlijk nummer, pop/soul maar wederom met een dosis blues eroverheen. Niet zo goed als ‘Stop’, maar toch een nummer van hoogwaardig niveau.’100 miles from Memphis’, het titelnummer klinkt ook al zo zomers met een 70s laagje en een heerlijke laid back vibe. ‘Roses and moonlight’, tering, weer zo’n goed nummer; dat intro alleen al en het ritme en het arrangement, zo mooi. Het enige nummer dat wat tegenvalt is ‘I want you back’, het lijkt soms alsof ik naar een jonge Michael Jackson luister, het arrangement is wel beter, maar dit nummer had er van mij niet op hoeven staan, maar het is niet slecht.

Dit is de GROOTSTE verassing van 2010 en misschien ook nog wel van de afgelopen vijf á tien jaar. Dit smaakt naar meer. Ik ken alle albums van Sheryl Crow en dit is haar beste werk tot op heden. Als je dan toch nummers moet coveren dan op de manier hoe Sheryl dat doet; waanzinnig goed. Dit album is origineel, goed geproduceerd en tot in de puntjes verzorgd, dit is muziek!

Nu al een van mijn favoriete albums ooit, I want more!

Sheryl en soul, wat een perfecte combinatie!

Stax was zo goed als passé tijdens de release van dit album. De pure soul waarmee het label succes na succes scoorde werd verruild voor een moderner geluid na de doorstart door het Fantasy label. Boogiesoul/disco muziek naam de plaats in van soulmuziek in en werd gebracht door niemand minder dan Shirley Brown die vijf jaar eerder een grote hit had met 'Woman to woman'. 'For the real feeling' doet mij terug verlangen naar de Stax van pak en beet vijf á tien jaar eerder. Hoewel het album op zich niet eens zo onaardig klinkt, is het niet helemaal mijn ding. Ondanks dat de invloeden van de soul nog enigszins te horen zijn, brengt het album geen warmte of iets anders speciaals met zich mee en dat is dus gelijk het grootste gebrek. Het beste dat dit album te bieden heeft is: 'Dirty feelin'', 'Hang on, Louie' en 'Move me - move me'.

De 53-jarige in Gao (een stad in het noorden van Mali) geboren Sidi Touré heeft reeds zijn tweede album uitgebracht. 't Werd opgenomen in één sessie in de woonkamer van z'n zus (die je ook op de achtergrond zult horen blèren), en toegegeven: deze minimalistische wereldmuziek klinkt erg, uhh, schattig of zo. Het zal vast die - voor mij - onbegrijpelijke Malinese taal zijn die het zo leuk maakt. De teksten vinden, naar het schijnt, hun basis in zowel de traditionele Malinese folklore als in de religie.

Volgens Touré zelf heeft 't album ook invloeden van westerse rock en blues, al hoor ik dat er zelf niet van af. Helemaal niet zelfs, en daar ben ik blij van om eerlijk te zijn. Behalve Touré, die naast zanger ook de gitarist op het album is, spelen er maar twee andere muzikanten mee waarvan de één een traditionele souku (een soort viool) bespeelt en de ander een calebash (geen idee hoe dit instrument in het Nederlands heet). Met vier muzikanten, ik heb zijn zus voor 't gemak maar even meegerekend, kun je nagaan dat het qua sound 'n klein album is geworden. En ja, die 'natuurlijke' sfeer is extra leuk natuurlijk (al had zijn zus iets vaker haar mond mogen houden). Het heeft wel iets knus over zich, al lenen dergelijke albums zich ook perfect voor de warme zomeravonden die we hopelijk nog krijgen.

Koïma heeft overigens twee betekenissen. In de - traditionele - Malinese folklore is Koïma een heilige plaats waar de meest krachtige tovenaars elkaar ontmoetten, terwijl Koïma eveneens een werkwoord is dat iets betekent in de trant van “hoor aan”. En dat is nou net iets wat meer mensen eens zouden moeten doen: dit album aanhoren. Voor mij, tot dusver, echt één van de leukste albums van het jaar!

Toch wel een zeer fijn album van Sidney Joe Qualls, of moet ik zeggen Al Green? De overeenkomsten voor wat betreft stemgeluid zijn bijna griezelig, en zijn nagenoeg identiek te noemen. De directeur van het Dakar-label vertelde toentertijd dat hij zelfs meende dat hij Al Green had getekend (!), uiteraard wel met een knipoog. Hoewel zelfs de stijl soul die op dit album te horen is, lijkt op die van Al Green, heeft dit album niet echt de typische Memphis-sound overgenomen. Nee, het voelt soms iets moderner aan, en dat is toch wel een kenmerk voor soul die gemaakt werd in Chicago, Illionois. Gelukkig maar, want één Al Green is genoeg. Het album biedt een aantal zeer fijne momenten, waardoor dit album zeker niet onderdoet voor een ander soul album als één van bijvoorbeeld eh… Al Green. Maar genoeg over Green, want deze Sidney staat z’n mannetje, en zou dergelijke vergelijkingen in principe niet eens echt nodig moeten hebben (al maak ik me er zelf natuurlijk ook schuldig aan). Oké, dan nu over het album.

De opener is alvast heerlijk. I enjoy loving you doet even alle zorgen vergeten. Was het leven maar zo simpel en eenvoudig als Sidney ons voorhoudt. Een romanticus is hij wel, zo blijkt ook uit het door Sam Dees geschreven Where the lilies grow waarin hij bezingt dat hij zijn liefde meeneemt naar een mooie plek. Die thema’s die hij bezingt zijn bij vlagen sowieso leuk verwoord, zo beschrijft / ervaart hij het niet kunnen loskomen van een relatie als I’m being held hostage. Het grootste gedeelte van het album bestaat overigens ook uit liefelijke (zwijmel)nummers, maar het mag gezegd worden: hij weet ze te brengen! De onschuldige aard van de teksten wordt zelden (niet) veranderd, maar met het tweede nummer Shut your mouth (één van de hoogtepunten), die toch wel een ietwat dreigende tekst heeft, laat hij een wat stoerdere kant horen. Nee, die Sidney laat zich niet bedotten, hoor. Het enige, voor mij, mindere moment die ik wil noemen is If you don’t know me by now, niet omdat deze versie zo slecht is, maar omdat ik het een draak van een nummer vind – ook het origineel dus. De uitvoering is misschien wel de beste die ik gehoord heb, al zorgen de achtergrondzangeressen wel voor enige kitscherigheid.

De precieze reden waarom deze zanger uit Jacknash - Arkansas, geen succesvolle carrière tegemoet ging is mij een raadsel. De enige reden die ik zou kunnen bedenken is dat men genoeg had aan… en ja, daar valt zijn naam weer: Al Green. Een andere logische verklaring is er simpelweg niet te vinden.

Op het ene moment ben je lid van de Sugababes, van de één op de andere dag niet meer. Drie jaar na de oprichting van de Sugababes (2001) verkeerde Siobhan in een zwaar depressieve toestand. Ze was niet blij met haar positie in de groep en het gepest door bandlid Keisha Buchanan gaf de definitieve doorslag voor het vertrek van Siobhan. Naar het schijnt is het grootste gedeelte van het debuutalbum van de Sugababes door Siobhan zelf (op 15/16-jarige leeftijd) geschreven, maar kregen vele anderen ook credits vanwege kleine toevoegingen aan de songteksten. Die creativiteit van Siobhan bleef niet onopgemerkt. Siobhan kreeg de eer om een contract te tekenen bij London Records.

Het uiteindelijke resultaat werd ‘Revolution in me’, haar debuutalbum. Wat opvalt is dat dit album als geheel een wat duistere sfeer kent. Siobhan had haar depressie duidelijk steeds niet helemaal verwerkt, dus werd dit debuutalbum een vorm van therapie. ‘Revolution in me’ is een album waarop de ex-Sugababe nog duidelijk zoekt naar een indentiteit. Een indentiteit die ze pas zou krijgen bij haar tweede album ‘Ghosts’ van vier jaar later. Een visie voor de totstandkoming van dit album ontbrak –denk ik– dan ook. Toch ligt dit album m.i. in het verlengde van 'One touch', dat bewijst wat mij betreft dat de belangrijkste factor op het debuut van de 'Babes de onopvallende Siobhan is. Nu is dit album natuurlijk nóg experimenteler dan het debuut van de Sugababes, dat ter zijde.

Het materiaal op dit album is verre van slecht, maar totaal niet toegankelijk voor de massa. Ondanks vele luisterbeurten vind ik het soms ook iets te moeilijk om door dit album te komen, hoewel ik deze artistieke dame met haar artistieke debuut zeerzeker weet te waarderen. ‘Revolution in me’ is voor mij een album dat ik, als ik het beluister, in één keer beluister; er staat voor mij namelijk niet een nummer op dat ik “zo even zou opzetten”, terwijl haar opvolger dat wel heeft. Toch blijft het jammer dat dit album (en de opvolger) gigantisch geflopt zijn. Siobhan verdient als getalenteerde zangeres veel meer erkenning en respect. Hopelijk krijgt ze nog een kans… drie keer scheepsrecht! Misschien een ietwat rare opmerking, maar als er plaats is op deze grote wereld voor Kate Bush en Tori Amos, dan moet er toch ook plaats zijn voor Siobhan Donaghy?

Wat heeft ze toch een lief stemmetje, die Leigh Nash. Ze weet je moeiteloos binnen een half uurtje in slaap te zingen met de rustige nummers die op dit album staan. En daar zit gelijk het probleem: al het materiaal is over de gehele linie te rustig, er is een overvloed aan soft-rock / pop nummers die goed weg luisteren, zonder dat het opzienbarend wordt. Niet dat het slecht is hoor, maar het zorgt er wel voor dat er niet meer dan drie nummers zijn die een positieve afwisseling vormen in vergelijking met al het andere. Natuurlijk is Kiss me daar één van. Het blijft een bijzonder fijn popliedje, die na al die jaren nog steeds mooi klinkt. Het intro met de gitaar is al gelijk erg pakkend, wat zorgt dat je de na de eerste drie seconden al denkt “Hé, dat is Sixpence None The Richer!”, en ook het refrein zal je niet snel vergeten.

Een leuker nummer dan de single Kiss me heb ik hier -tot m'n spijt- niet meer op kunnen vinden. Twee andere noemenswaardige nummers wel. Puedo escribir valt bijvoorbeeld niet alleen op vanwege het feit dat het (grotendeels) in een vreemde taal wordt gezongen, maar tevens vanwege de instrumentale dreigende sfeer. Het is tot op zekere hoogte wat duister (met name de tekst, eigenlijk), en dat maakt dit één van de meest memorabele momenten op dit album. Tot slot valt er nog een nummer op, en dat is (helaas) de cover There she goes. Ik heb het nummer nooit echt mooi gevonden, maar ook hiervoor geldt dat ‘ie voornamelijk opvalt omdat hij iets buiten de toon van de andere nummers valt. Voor wat het waard is: ik vind deze versie wel beter dan het origineel van The La’s, al is dat een kwestie van smaak.

Naast Kiss me, Puedo excribir en There she goes is niets noemenswaardig, naar mijn mening. Oké, The lines of my earth is ook wel mooi, vooral de begeleiding met de piano maakt het een fijn nummer. Halverwege ontstaat er zelfs even een soort jazzy-sfeertje als de blazers te horen zijn. Wat mij betreft hadden ze dat sfeertje wat vaker doorgetrokken. Instrumentaal is het degelijk, ze proberen bij sommige nummers op instrumentaal gebied in zekere zin iets variatie te bieden, maar dat lukt niet echt. Dan is er natuurlijk nog de stem van Leigh, die is mooi. Aardig album voor af en toe, zullen we maar zeggen.

Drie-en-een-halve ster.

Er zijn van die albums waarvan je zowaar in trance raakt als je ze beluisterdt. Dat is bij mij al het geval bij de eerste seconden van Your funny moods. Een sweet soul / funk groep album van Skip Mahoaney, George Norris, Roger Chapman en Billy Jones. Beter bekend als Skip Mahoaney & The Casuals. Een groep die ergens in 1965 per toeval is opgericht in Washington, DC. Het zou echter tot 1973 voordat er fysiek materiaal van hen verkrijgbaar was. Eerst volgde de single Your funny moods, geïnspireerd door Billy Jones’ toenmalige vriendin die vaak (schijnbaar) stemmingswisselingen had, en niet veel later volgde hun eerste album. Er werd uiteindelijk nog een tweede album uitgebracht, maar wegens gebrek aan succes werd de formatie in 1979 opgeheven. Gelukkig maar dat ze dit album uitbrachten.

Tijdens het eerste nummer I need your love blijkt al dat we te maken hebben met een niet alledaagse band. Het is een romantisch liefdesliedje met een instrumentatie die je aanvankelijk het gevoel geeft op een onbewoond eiland te wonen, om vervolgens te worden meegesleurd in het nummer dat bijna acht minuten duurt. Nog gehypnotiseerd door het vorige nummer belanden we aan bij nog een bijzonder nummer: A town called nowhere. Het contrast had niet groter kunnen zijn, van een extreem chill nummer naar een funky nummer, met een mysterieuze, zelfs ietwat duister te noemen tekst. Struggling man brengt ons terug naar een relaxte sfeer, hoewel de titel misschien hoge verwachtingen schept op tekstueel gebied, is dit “maar” een liefdesliedje, maar wel een hele bijzondere met -wederom- een hypnotiserende werking. Your funny moods vertelt het verlaten van partner vanwege haar gedrag omdat je er simpelweg gek van wordt. De tekst is ook best leuk gevonden. ”You don’t want a man, you want a robot/ Somebody you can turn on and turn off whenever you please/ But you can’t do this to me (…)You don’t like the clothes I wear/ You don’t even like the way I comb my hair.” In ieder geval een heerlijke, met melancholiek doordrenkte ballad. I’m looking away from my past is nog zo’n bijzonder nummer, soul, funk, jazz, easy listening, latin, country of een combi van al die genres… onder welk genre valt dit nummer eigenlijk te scharen? Duidelijk wordt wel, zoals de titel al doet vermoeden, dat het verleden definitief achter wordt gelaten. Seems like the love we head is dead and gone is wellicht het meest dramatische nummer op het album, maar heeft ondanks dat, wel weer zo’n dromerige sfeer. Het sfeervolle arrangement valt vooral op, want de opvallende en prachtige teksten die continu aanwezig was, is hier wat minder bijzonder. We share love mag het album afsluiten, en doet precies wat het moet doen: zorgen dat je naar meer verlangt. Het concept van dit album is briljant. Het is perfect uitgewerkt qua tekst, maar ook qua instrumentatie. Hier is over nagedacht, dat moet wel.

Eigenlijk een heel bijzonder album als je erbij stilstaat dat hij al in 1974 is uitgebracht. Typisch zo’n album dat door het “grote” publiek niet begrepen zal worden, maar ondertussen een ferme cult-status heeft verworven bij de liefhebbers. Toch schijnt dit album destijds het niet slecht te hebben gedaan, volgens een inmiddels niet meer bestaande site van deze groep, verkocht dit album plaatselijk zo’n 100.000 exemplaren, dat beweerden ze althans. In ieder geval was er genoeg animo voor dit album dat werd besloten om hem als reissue op LP uit te brengen, en halverwege de jaren '90 verscheen deze plaat (samen met hun tweede) ook al voor het eerst op CD. Heel begrijpelijk als je dit album kent!

“I hit him with a piece of his philosophy / Anglo-Saxon muck in his type of greed / What did he do to deserve such hate / He tried to intellectualise my blackness...”

Die Skin is me een pittige tante, zeg. Verder ‘n geslaagd debuut, wat mij betreft. Paranoid & Sunburnt bevat voor de helft nogal sterke composities en melodieën, die compenseren de op momenten soms zwakke teksten of de te overdreven (geforceeerde) vocalen. Daardoor blijft het album, ook na meer dan vijftien jaar, bijzonder consistent en goed te beluisteren. Een ander pluspunt is dat dit album beschikt over een dosis stevige funk - een beetje á la de vroege Lenny Kravitz - dat hoor ik in al die albums die zouden volgen niet meer terug (al neemt de funk een beetje een ondergeschikte rol in op deze plaat). Er zit voor mij net genoeg afwisseling in de nummers onderling om ze uit elkaar te kunnen houden.

Van de ‘ruigere’ nummers zijn het vooral Intellectualise My Blackness en de opener Selling Jesus die erg slim in elkaar zijn gezet, en van de relatief ‘rustigere’ nummers zijn het uiteraard klassieker Weak en het inferieure Charity (die me wat doet denken aan de grote hit), die het meest de moeite waard zijn. Drie mindere momenten vind ik Little Baby Swastikkka, And Here I Stand en It Takes Blood and Guts to Be This Cool But I'm Still Just a Cliché (wat een titel, hè?) die voor mij te weinig karakter hebben en nogal stuurloos overkomen, waardoor ze aanzienlijk zwakkere momenten op dit debuut vormen; en de teksten zijn ook bijzonder slecht trouwens – ik zou ze bijna infantiel willen noemen. Het overige steekt gewoonweg prima in elkaar, het blijft niet altijd even goed hangen (Rise Up bijvoorbeeld) maar het is vooralsnog goed genoeg om het album een ruime voldoende te geven, want het blijft een puik debuut.

Skunk Anansie zet ik niet vaak op, maar als ik eens in de zoveel tijd dit album weer eens beluister, blijft het een prima album. De bekende, grote hit Hedonism (just because you feel good) valt wat mij betreft te bestempelen als jaren ’90 klassieker, en is tevens typerend voor die tijd ((soft-)rock gezongen door stoere dames). Dat nummer is zo mooi en tijdloos, dat de rest alleen maar kan tegenvallen. Eerlijk gezegd is dat ook wel een beetje het geval, al is het merendeel van het overige materiaal zeker goed te noemen. Neem bijvoorbeeld de inferieure Infidelity (only you) en Brazen (weep) die qua opbouw en stijl best lijken op de voorgenoemde hit, alleen hebben deze minder charme – terwijl de instrumentatie juist sfeervoller is en ook wat rijker lijkt. Met een nummer á la Twisted (everybody hurts) leveren ze een prima bijdrage (stiekem misschien wel hét hoogtepunt), dat vooral voorzien is van een ontzettend fijn, catchy refrein en een mooie opbouw. Verder vind ik Glorious pop song ook wel een geinige afsluiter, echt “glorious” vind ik het niet, maar het luchtige sfeertje staat mooi in contrast met al het overige werk.

Van de wat stevigere of ruigere nummers is het vooral She’s my heroine dat boven de rest uitsteekt. Mindere nummers zijn er niet echt. Alleen Yes it’s fucking political vind ik eigenlijk barslecht. Wil je een statement maken, dan is dat prima natuurlijk, maar dit gaat helemaal nergens over. Tekstueel zit er geen boodschap in, en wat er wel gezongen wordt is behoorlijk belachelijk te noemen. Dat stoort me enigszins, aangezien het nummer op zich nog niet eens zo slecht is (wel een beetje chaotisch naar het einde toe, maar dat is een kwestie van smaak). Naar Milk is my sugar valt beter te luisteren, maar de tekst is ook hier wel weer erg zwak; niet al te veel aandacht aan besteden dus. Daarnaast vind ik het akoestische Pickin’ on me ook één van de mindere nummers (een beetje aan de saaie kant zelfs), en All I want moet ik ook niet te vaak horen, dit is het enige nummer waar de stem van Skin zeikerig klinkt.

Al met al een degelijk album dat de tand des tijds naar mijn idee prima heeft doorstaan. Veel liedjes hadden potentie om uit te groeien tot hits toentertijd, al viel het aantal hits hiervan best mee, geloof ik.

We weten in ieder geval wie de originaliteitsprijs van 2011 niet zal winnen. Nee - ik doel niet zozeer op hun bandnaam. Alhoewel, The Mar-Kays? Dat klinkt zó als The Mar-Keys (ja, één letter verschil...!), The Bar-Kays, The Bo-Keys, The Kay-Gee’s en zelfs The Black Keys. Enfin, de muziek van Slim Moore and The Mar-Keys doet denken aan - nou ja - zo ongeveer alle albums die sinds de revival zijn uitgebracht. De onmiskenbare retrosound domineert ook dit album. Maar schrik niet, want nu je de albums in deze stijl voor het kiezen hebt, kun je snel tot de conclusie komen welke acts hot or not zijn. Slim Moore en The Mar-Keys zijn echt 100% hot! Met hun debuut, Introducing Slim Moore & The Mar-Keys, creëert de negenkoppige band een album die zo een soundtrack had kunnen vormen voor een goede speelfilm.

Nee, dat komt echt niet alleen door de Cool Breeze cover die Solomon Burke toevallig destijds maakte voor de gelijknamige (blaxploitation) speelfilm uit 1972. Neem bijvoorbeeld eens 't coole Cityscape dat geopend wordt met sirenes van de politie en waarin de zanger vertelt hoe zijn vader van het rechte pad belandde en z'n heil zocht in de criminaliteit en hoe zijn moeder een alcoholist werd en in de prostitutie terechtkwam. Dit is toch wel het meest vette nummer op deze plaat, en misschien wel van het jaar! Of wat te denken van Riverside Drive waar Moore zijn liefde verklaard aan een dame, terwijl hij beschrijft hoe mooi de omgeving van de rivieroever is. How Long, de single van het album, weet ook te smaken, en hoewel hij erg lekker klinkt is zijn het toch de meer filmischere nummers die het meest interessant zijn. Just Can’t Get Ahead is nog zo een. Die kenmerkt zich niet alleen door zijn trage en meeslepende groove, maar tevens door de tekst waarin Moore bezingt hoe hij van rijkdom in de armoede is beland.

Met zijn thema’s lijkt het even alsof je met dit album ergens in een Amerikaanse ghetto in de jaren ‘60 terecht bent gekomen. Inleven, of het schetsen van een beeld, is bij dit album niet moeilijk. Zelfs de Syl Johnson cover Is It Because I’m Black? doet wat het moet doen: het overtuigt! Als je dan toch de retro-sound wilt dupliceren, doe het maar op deze toffe manier! De toekomst kan er wellicht heel rooskleurig uitzien voor Slim Moore and The Mar-Keys. Zowel de zanger als de instrumentalisten laten op dit album horen te beschikken over een flinke dosis vakmanschap. Daarmee is dit niet het zoveelste, overbodige soul- en funkplaatje van het jaar. Integendeel. Het jaar 2011 bestond veelal uit nogal povere albums in 't genre, en zie hier: een zeer geslaagde uitzondering. Sharon Jones & The Dap-Kings, eat ya heart out!

Smoke? Smoke? Smoke? Neen, tot voor kort kende ik geen groep met de naam Smoke. Toch vond ik de hoesfoto wel uitnodigend, en besloot dus dit album maar eens een luisterbeurt te geven. Dit kwartet bestaat uit Larry Brown, Arthur Malone, Melvin Manning en Ernest Malone, en onder de naam ‘Smoke’ brachten ze in 1976 hun eerste en tot op heden enige album uit. Alle teksten werden voorzien door Elmer Overton, met uitzondering van het laatste nummer; die werd geschreven door Eugene Smiley. Voor de rest is er barweinig bekend over deze groep. Wel weet ik dat de originele LP een veel gezocht item is, en dat ‘ie vaak rond de $ 200,00 (en soms meer) opbrengt.
Het album schijnt in 2001 op CD uitgebracht te zijn in Japan, maar ook deze uitgave is al jaren out of print en brengt ondertussen een fortuin op. En zeg nou zelf… als dit zo’n veel gezocht album is, dan wil je toch wel weten wat er zo bijzonder aan is? Het eerste wat opvalt aan dit album is één van de zangers. Soms lijkt het alsof één zanger een stem van een dame heeft. Sterker nog, misschien zingt er wel een dame mee op sommige nummers (‘Rainy night’ of op ‘Have I really lost you’ bijvoorbeeld), maar kreeg deze geen credits. Of misschien is het dan toch de leadzanger die als man zijnde een bijzondere en opmerkelijke stem heeft. Ik vrees dat ik daar niet achter zal komen.
Voor de rest komt er veel aan bod bij dit album. Redelijk funky nummers, melancholieke ballads en soulnummers met een warme sfeer. Het klinkt niet verkeerd, maar het is nergens exceptioneel goed. De samenzang, de instrumentatie en arrangementen; het is allemaal prima maar heeft nergens dat beetje extra. Ik merk wel dat me dit album nu een stuk beter bevalt dan de eerste paar keren.