Opmerkelijke bandnaam, en eigenlijk sluit de eigenzinnige inhoud van het album daar prima bij aan. Opener Give Me Another Joint knalt er al gelijk in, en maakt een weg vrij voor alles wat nog volgt. Wel duidelijk wordt dat Damn Sam (O.C. Tolbert) niet je alledaagse soul- en funkzanger is: ”I don’t want a car, I don’t want money, I wanna get high!”. Het is dan ook best wel leuk om te horen dat een dergelijk nummer wordt opgevolgd met een liefdesliedje: Let Me Be Your Only Man. Een positief punt is dat dit eigenlijk alleen maar de diversiteit van zowel de zanger als het album benadrukt (en bovendien wordt het ook nergens klef; de pure / rauwe instrumentatie blijft gedurende het gehele album gehandhaafd). Andere vermeldenswaardige momenten zijn er te vinden in onder andere L.A. 26000 en Smash, die ondanks hun ietwat chaotische karakter een broeierig en oversneden staaltje funk laat horen, en ook de oprecht klinkende voordracht van het verhaal dat Tolbert vertelt in Poor Mary (dat is nog eens wat anders dan die trotste Mary) verdient een pluim; de jazzachtige intermezzo dat met het trompetje wordt gecreëerd is een bijkomend leuk detail. De vijf nummers die volgen gaan meer naar het gebruikelijke soul- en funkgeluid, maar het blijft bovengemiddeld goed (ook het titelnummer met al zijn vrolijkheid is zeer de moeite waard trouwens). Er zijn geen mindere nummers te vinden hier, alleen maar toppers!

”Time / What is time / I only know that I haven’t got any / Used to had plenty / Where did it go?” Ironisch, eigenlijk. Dan Penn is één van mijn favoriete tekstschrijvers. De klassieker The dark end of the street die hij pende, mag met gemak in m’n persoonlijke top 5 favoriete nummers ooit. Het is niet alleen dat nummer, maar tevens veel andere essentiële nummers die hij schreef voor de (veelal) southern soul zangers en zangeressen, waardoor ik oprecht enorm veel respect voor hem heb als een tekstschrijver. Maar uitgerekend voor zijn eigen album, zijn enige album in de jaren zeventig en in ruim twintig jaar tijd, wist hij geen klassieker voor zichzelf te schrijven? Misschien komt het wel omdat hij, zoals hij het zelf al bezong, een gebrek had aan “time”? Dat is toch wel een behoorlijke teleurstelling, voor mij tenminste.

Ik vind dat Dan Penn een prima zangstem heeft, die nergens écht bijzonder wordt, althans, dat laat hij hier niet horen. Ik hoor wél de potentie, maar het komt op deze plaat m.i. niet helemaal mooi uit de verf. Eigenlijk verwachtte ik voornamelijk een soul album, maar met hetgeen we voorgeschoteld krijgen valt dat nog wel mee. Vooral het feit dat uitgerekend een cover, Lodi, het meest soulvolle nummer is, is niet echt een goed teken. Dan is er ook nog wel enige vorm van soul te bespeuren in Raining in Memphis, en het doet me dan voornamelijk denken aan de soul die gemaakt werd in Philadelphia, of anders in Chicago. Verder kan ik ook nog betere momenten vinden in de vorm van de sobere Nobody’s fool en Time, maar daarna houdt het dan ook op. Twijfelgevallen zijn voor mij If love was money en Tearjoint. Ik vind het geen bijzondere nummers, maar vind ze vooralsnog een stuk beter dan wat andere nummers, omdat deze op zich wel aardig aangekleed zijn voor wat betreft arrangement of anders instrumentatie.

Een nummer als I hate you pakt me dan weer totaal niet. Het quasi-poëtische gezwets klinkt in mijn oren toch iets te melig om mooi te vinden. Afsluiter Skin, gebracht als spoken word, moet een anti-racisme nummer voorstellen, maar ik vind hem niet geslaagd. Eerder drakerig, als ik eerlijk ben. Wil je een kritische boodschap overbrengen, dan is dat, vanzelfsprekend, prima, maar dan moet je het ook goed doen. Dan doet dat niet. Hij klinkt verveelt, en dat is jammer. Als hij het nummer door wat meer eigen inbreng zelf wat spannender had aangekleed, had er, denk ik, veel meer ingezeten. Wanneer je de titel Let there be peace leest, denk je net zoiets ergs te verwachten, maar het valt me alleszins mee. Ik ben niet zo’n liefhebber van nummers met dit soort teksten, maar het klinkt tenminste oprecht. Dat is nou net de bedoeling, lijkt me. Ondanks die mening, vind ik het nummer ook niet echt bijzonder, maar zoals gezegd: het is minder erg dan gedacht. Deze drie nummers vind ik grote minpunten op dit album.

Vooralsnog ben ik niet overtuigd van Dan noch zijn debuut. Ik zal het album nog een paar luisterbeurten geven. Misschien dat dan het welbekende kwartje valt, al vrees ik na nogal veel luisterbeurten van niet.

Dit was wel een interessante ontdekking voor mij, al zeg ik het zelf. Aanvankelijk kon ik maar weinig informatie vinden over Dannie Belles, totdat ik erachter kwam dat haar echte naam Danniebelle Hall luidde. Ze is niet meer onder ons, want in 1995 is deze zangeres overleden na een lang ziekbed.
Danniebelle werd geboren als vierde uit een gezin van in totaal acht kinderen. Ze groeide op in Pittsburgh, Pennsylvania, en wist al snel dat een leven als gospelzangeres haar roeping was. Op een website die opgedragen is ter nagedachtenis van haar, las ik dat ze deel uitmaakte van de gospelformatie Andrae Crouch & The Disciples, en onder andere te horen was op hun gospel-klassieker ‘Soon and very soon’. Nooit geweten!
Gedurende de jaren ’70, ’80 en ’90 maakte ze gospelalbums onder de naam Danniebelle, maar dit album vormt daar een uitzondering op. Dit album verscheen namelijk onder de naam Dannie Belles, op een klein onafhankelijk platenlabel. Binnen de gospel-scenè was dit kennelijk een bekende zangeres, en werd in die kringen bestempeld tot de Roberta Flack van de gospels, vanwege haar intieme manier van zingen, maar ook vanwege de intense stijl wat betreft tekstschrijven.
Kortom: interesse genoeg om dit album een aantal luisterbeurten te geven.
Zoals gezegd was dit een gospelzangeres, dus het is dan ook geen raar gegeven dat dit album een eerbetoon aan de Heer daarboven. Tekstueel altijd in het teken van het geloof, qua stijl niet ver van soul maar tevens met behoud van de tradionele gospel geluiden. Sommige nummers klinken wel erg fraai (in positieve zin), zoals bijvoorbeeld ‘No one but the Lord’, ‘Nobody knows’, ‘Soon I will be done’ en ‘I didn’t think it could be’. Ik moest even door dit album heen komen, het is niet een bepaald toegankelijk album, maar nu kan ik ‘m tot op zekere hoogte waarderen, niet alles is namelijk geslaagd.

She's miss California, hottest thing in West L.A.
House down by the water, sails her yacht across the bay
Drives a Maranello, Hollywood's her favorite scene
Loves to be surrounded with superstars that know her name

Dante Thomas bleek ook geen blijvertje te zijn. Ondanks dat, leverde hij wel één van de fijnste hits van het jaar met Miss California. Ik zal het nummer altijd associëren met de zomer (van 2001), en dat komt mede doordat het nummer ook echt zo’n zomerse sfeer uitademt. Het sprankeltje latin, de feestelijke videoclip, de gastbijdrage van Pras... het plaatje was compleet! Dit is typisch zo’n hit die ik toen leuk vond, en nu nog steeds leuk vind. Kan er nog steeds prima veelvuldig naar luisteren, zonder dat hij me verveelt. De rest van het album was, zoals je wellicht al verwachtte, wat minder. Slecht is hij absoluut niet, overigens. Daarvoor is het materiaal hier (te) goed, en de stem van Dante (te) mooi. Want het zijn vooral (semi-)ballads die de rest van het album vullen, en vooral bij deze nummers valt op dat Dante zijn stem best mooi is, en bij vlagen zelfs een opvallend relaxt stemgeluid heeft. Ik moet erbij vertellen dat de ballads nogal ‘gladderig’ aanvoelen, maar ondanks dat gegeven, kan ik er prima naar luisteren.

Naast Miss California is er nog een nummer van dat kaliber te vinden, het enige andere échte uptempo nummer: Money can’t buy. Wat een chille vibe, en een, redelijk bombastische, strakke instrumentatie! Ik zou het zelfs onder het soul/funk genre willen scharen. Samen met de grote hit beslist mijn favoriete nummer op deze plaat. Ook het tragere Tina Colada, grappige woordspelling trouwens, met invloeden van de conga mag zich berekenen tot één van de betere tracks van het album. Van al de ballads is het vooral het opbeurende titelnummer, Fly, die ik het mooist vind. Het nummer kent zeker een, naar mijn mening, fijn en ontspannen arrangement, en vooral de stem van Dante klinkt bij dit nummer erg fraai. De toevoeging van het achtergrondkoor is ook absoluut een pluspunt, en daarnaast vind ik de tekst ook erg mooi (“You gotta fly / Break the chains that bind you to the ground.”). Het nogal quasi-sentimentele Should’ve loved her then doet wat het moet doen: het overbrengen van een nummer met een beladen thema, en daarmee is dit, denk ik, ook wel een geslaagd nummer. Never give up heeft ook een vleugje latin meegekregen, en is ook wel 'n goed liedje, eigenlijk. Het klinkt een beetje als een productie uit de halverwege jaren ‘90, een beetje in de stijl van No Mercy, of zo. Dat is niet negatief trouwens, want de hits van No Mercy vind ik leuk! Slechts één nummer weet me niet te boeien, heeft ‘ie ook nooit gedaan trouwens, en dat is She says – het wordt zo zeikerig gezongen, dat is dan ook de voornaamste reden.

Dante woont overigens sinds enige tijd in Hamburg, Duitsland!

Wat hoopte ik toentertijd dat ‘Dream to me’ een succes zou worden in de Nederlandse charts. Helaas is dat nooit gebeurd. Jammer, want het was en is een geweldige dancetrack die na al die jaren nog steeds een juweeltje is. Het nummer is geïnspireerd op ‘Dreams’ van The Cranberries. De zang werd verzorgd door Ingfrid Straumstøyl. Helaas horen we die zangeres niet meer op de andere nummers terug. De andere zangeressen (?) op dit album hebben vocaal gezien een minder bijzondere stem, maar toch zijn de nummers op zich erg fijn! ‘In full colour’ is een combi van synthpop, nu disco, trance en dance. ‘Eastern promise’ is trouwens ook echt een lekker opzwepend nummer. ‘Destination calling’ is dan weer een lekker loungetrack, en ‘Déjà vu’ is dan weer een techno in combinatie met nu disco nummer. Vrijwel alle liedjes op dit album stralen veel positiviteit, uit en barsten van de energie en variatie. Toch mag een redelijk standaard dancetrack als ‘Never too late’ er ook zeker zijn. Sommige nummers zijn wat minder geslaagd en klinken erg cheap, zoals bijvoorbeeld ‘Say what’s on your mind’, dat is dan wel weer jammer.Wie nog een pareltje als ‘Dream to me’ verwacht, hoeft dit album echter niet te proberen, want zo’n meesterlijk nummer staat hier verder niet op. Toch is dit album voor mij één van de betere albums van 2001. Het blijft natuurlijk jammer dat dit zo'n gigantische flop werd...

”It was mostly me, just having a good time with a real good hobby. It wasn’t about the money, but about having fun. Something I just liked to do. Maybe your dream is to be a James Brown or Frank Sinatra, but those were just mostly dreams to me...”

Dat hij het niet nodig had om geld te verdienen als zanger wordt wel duidelijk als je als -nota bene- zwarte man in de jaren ’70 rondrijdt in een gloednieuwe, spierwitte Rolls Royce en je speciaal op maat gemaakte pakken draagt, plus als ‘extra’ accessoires over wat sieraden beschikt waarvan slechts één exemplaar bestaat, zonder dat men weet waar het geld waar hij dat alles mee betaald heeft vandaan komt. Als je dan ook nog anno 2006 -op die leeftijd- je zo laat afnemen zoals op de bijgaande hoesfoto, dan maak je jezelf een held. Aan de hand van zijn gezichtsexpressie zou je zweren dat deze man meer op zijn kerfstok heeft dan slechts “geld aannemen van vrouwen”. Niet geheel vreemd dat hij tijdens een interview de naam James Brown laat vallen, die overigens ook al zo’n turbulent leven leidde - maar dat terzijde, Darondo mocht namelijk een aantal concerten van “Mr. Sex Machine” openen in San Fancisco, Californië. Op de één of andere manier bleef Darondo ondanks die optredens onopgemerkt bij het grote publiek en verschenen er slechts, in tegenstelling tot zangers met wie hij veelal vergeleken wordt: Al Green en Sly Stone, drie singles alvorens Darondo definitief zou verdwijnen uit de schijnwerpers.

En wat betreft de nummers? Darondo zelf verklaarde dat het van alles wat was: een beetje jazz, een beetje soul, en bovenal blues. Dat is terug de horen bij ieder nummer. Zes nummers (A- en B-kantjes) van de drie uitgebrachte singles en drie “nieuwe” demo’s die op de planken lagen te vergaren vormen dit album, zijn allereerste album welteverstaan. Eigenlijk is ieder nummer biografisch. Of hij nou een statement wil maken met een sociaal kritische tekst, of nou juist wat wil dollen en het onderwerp seks bezingt; hij weet waar hij het over heeft, hij zingt simpelweg over zijn eigen ervaring. Eigenlijk zijn de nummers op zichzelf nog niet eens zo bijzonder, ware het niet dat het hele plaatje (het achterliggende verhaal en de mythe rondom hem als persoon) dit zo’n bijzonder document maakt. Een klein stukje geschiedenis, een stukje leven van een ‘gewone’ werknemer annex zanger. Of nou ja, wat is gewoon?

Eerlijkheidshalve moet ik toegeven dat ik nooit “zomaar” een plaat van David Bowie zou beluisteren. Toen ik echter de –pas uitgebrachte– heruitgave in de winkel tegenkwam, besloot ik uit nieuwsgierigheid wat achtergrond informatie over dit album op te zoeken. Toen ik op diverse internetsites de tag ‘soul’ zag staan, was mijn interesse vrijwel gelijk gewekt. Ik dacht namelijk altijd dat David Bowie alleen (progressive/glam) rock maakte – nou niet dus.

Vanaf de eerste luisterbeurt kon ik dit album al waarderen. Dit album is eigenlijk een blender van vele genres, ik hoor soul, ik hoor funk, ik hoor rock, ik hoor elektronica en ik hoor zelfs disco en gospel. Geheel boven mijn verwachtingen, kwam ik al snel tot de conclusie dat Bowie een heel bijzonder product heeft geleverd. Oké, de teksten hebben niet bepaald veel te maken met de “echte” soulmuziek maar het album straalt wel een vorm van oprechtheid uit, iets wat minstens zo belangrijk is.

Overigens ben ik van mening dat soulmuziek geen bepaalde houdbaarheidsdatum heeft. Of een goede soulplaat nu een jaar oud is of vijftig jaar oud is, hij zal nooit vervelen, hoogstens verouderen. Dit album is zesendertig jaar oud maar voelt bijzonder fijn aan. Toen (waarschijnlijk?, ik ben nog niet zo oud), nu en ook in de toekomst zal dit album staan als een huis. Ik zou hem zelfs bijna tijdloos willen noemen, terwijl ik bijvoorbeeld zijn glam rock repertoire erg gedateerd vind overkomen net als alle rockmuziek uit de 60s, 70s, 80s and so on – dat is overigens een kwestie van mening. Daar waar andere albums tijdsgebonden zijn, is dit album zelfs anno 2010 bijzonder origineel.

Mijn favoriete nummers zijn: ‘Station to station’, ‘Word on a wing’ en de gecoverde afsluiter (wat een afsluiter!) ‘Wild is the wind’. Al zijn de overige drie nummers ook bovengemiddeld goed.

Oké, ik geloof dat ik dat ik nog een David Bowie fan ben geworden ook. Een tijd geleden ‘Station to station’ ontdekt en nu ‘Young Americans’. Tot voor kort had ik het niet voor mogelijk gehouden dat David Bowie soulmuziek maakte maar dit album bewijst toch echt het tegendeel. Bij de eerste luisbeurt viel mij op dat Bowie toch wel erg goed bij stem is. De nummers zijn erg mooi, vooral de titeltrack met het achtergrondkoor springt eruit. Daarnaast vind ik het warme, funky en knallende ‘Fascination’ echt prachtig! Ook ‘Fame’ en ‘Can you hear me?’ zijn erg fijne plaatjes! De bonustracks mogen er ook zeker zijn: ‘Who can I be now?’, en het bluesachtige ‘It’s gonna be me’ passen mooi op dit album. Het psychedelic rock/soulachtige ‘John, I’m only dancing (again)’ vind ik zelf het minst mooie – dat nummer had er wat mij betreft niet per se opgehoeven aangezien die toch wat buiten de stijl van de andere tien nummers valt.

Grappig eigenlijk dat ik uit reacties kan opmaken dat deze plaat bij de meeste Bowie fans en/of liefhebbers niet veel doet. Dat terwijl ik juist dit album (samen met ‘Station to station’) erg bijzonder vind. Een blanke –nota bene (glam)rock– zanger die een funk/soulalbum maakt, dat is juist hetgeen waardoor ik Bowie als “uniek” wil bestempelen. Jammer dat het maar bij twee (?) soulalbums bleef, want wat had ik graag meer in dit genre van hem willen horen.

Alle nummers zijn geweldig op elkaar afgestemd. De instrumentatie is op en top en het achtergrondkoor levert een prachtige bijdrage op dit album. Anno 2010 klinkt dit album ook erg mooi. Ik vind deze genre dan ook prima bij Bowie passen. Vervang het woord ‘prima’ maar en plaats er het woord ‘perfect’; ik vind dit namelijk perfect bij Bowie passen! Ik ben echt blij dat ik dit album heb leren kennen.

Wat een juweeltje!

Een soort van ouwe rocker en 'n soort van indie-folkmeisje die niet alleen een duo vormen, maar ook nog eens gaan experimenteren met funkmuziek... dat had niemand kunnen verzinnen! Op voorhand kun je daarom gerust stellen dat Love This Giant één van de opmerkelijkste releases van het jaar is. ‘Een opmerkelijk release’ blijkt in dit geval te staan voor een album dat slechts deels geslaagd is.

Het speelse karakter en ook de vakkundigheid op het instrumentale gebied - neem bijvoorbeeld de orkestratie van Weekend in the Dust - vormt met geruime afstand de grootste charme op deze plaat. Helaas wordt die charme gecompenseerd door twee negatieve aspecten. Ten eerste de teksten; die moeten te nadrukkelijk alternatief/apart overkomen, wat resulteert een hoop nonsens, en ten tweede de te zwakke en vlakke vocalen van voornamelijk David Byrne, die totaal stroken met de funky-inslag die al deze nummers hebben. Wellicht kan je Byrne het niet eens verwijten, maar het toont maar weer eens aan dat je wat meer kwaliteiten/talent in huis moet hebben wil je soul- en funkmuziek maken.

Ergens spijtig, want als St. Vincent vaker aan het woord was geweest, en de teksten in dit geval wat alledaagser waren geweest (ik weet het, het is ook nooit goed), dan viel er zeker meer te halen. Nu blijft het bij 'n album dat slechts goed is, maar niet geweldig, en dat had het wellicht wel kunnen zijn.

Jazeker, echt een leuk album van David Ruffin. Vooral ‘I’m so glad I fell for you’ vind ik prachtig, de haast gospelachtige sfeer met het koortje die dat nummer uitademt, maakt het mijn favoriete nummer op dit album. De bescheiden en ingetogen versie van ‘Put a little love in your heart’ is ook zeker geslaagd te noemen. Uptempo nummers zijn er ook op te vinden, zoals bijvoorbeeld het openings- nummer ‘Loving you (is hurting me)’, dat ontzettend lekker swingt. Toch kan het nog beter, dan verwijs ik door naar ‘Feeling alright’. Het intro voorspelt al veel goeds en als het nummer zich eenmaal ontpopt tot een heerlijke funky en ritmische track, is het onmogelijk om stil te blijven zitten! Wat mij betreft in ieder geval één van de standout nummers op dit album.

Net wanneer je denkt dat het niet nog funkier kan, krijg je het fantastische ‘I could never be president’ voorgeschoteld, nog zo’n mooi nummer uit de Motown-catalogus. Over Motown gesproken, een nummer dat echt kenmerkend is voor dat label is wat mij betreft ‘I pray everyday that you won’t regret loving me’, erg swingend, mooi arrangement met een melodie en tekst die dagen in je hoofd blijft hangen… ”You made my life worth living”. Vanaf nummer zeven vind ik de nummers iets minder worden, al blijft het nog erg goed. Het probleem met het tweede gedeelte van het album is dat de nummers wat minder catchy zijn. Een uitzondering is echter ‘I don’t know why I love you’, het enige echte knallende nummer van de tweede helft, maar het is ‘The forgotten man’ dat eigenlijk voorzien is van de mooiste tekst, alleen het arrangement vind ik wat minder.

In ieder geval één van de betere albums van David Ruffin dacht ik zo. Vooral z’n laatste paar albums voor Motown vind ik echt teleurstellend, dit daarentegen is een prima soulalbum. Best veel variatie in composities en dus ook wat betreft uptempo’s en ballads. De ruime voldoende komt voornamelijk vanwege de eerste zes nummers die stuk voor stuk toptracks zijn, de laatste paar zijn wat minder met uitzondeirng van de twee genoemden. Deze man mag zeker wat meer aandacht krijgen, dus dit album is het proberen waard!

David Ruffin, voormalig leadzanger van The Temptations op o.a. ‘My girl’ heeft tussen 1969 en 1980 tien (eigenlijk negen) soloalbums gemaakt waarvan ‘In my stride’ de laatste is die hij opnam voor Motown.

‘You’re my peace of mind’ is een gelijk al een knallende soul/funk opener met lichte disco invloeden. ‘Just let me hold you for tonight’ is een ballad waarbij de prachtige stem van David op de juiste manier uit de verf komt, verder is het liedje op zich niet bepaald bijzonder. ‘I can’t stop the rain’ opzwepende boogie/soul met een hoog danceable gehalte brengt weer wat leven in de brouwerij en David gaat nog even zo door met ‘Nightmare’ en alle nummers die volgen zijn allemaal in dezelfde stijl gebracht - alhoewel ‘Hey woman’ wel weer een ballad is net zoals het tweede nummer op dit album.

Nergens een bijzonder of noemenswaardig album alhoewel ‘You’re my peace of mind’ en ‘I’m jealous’ van tijd tot tijd leuk zijn om naar te luisteren. De echte Motown soulsound is op dit album niet te bespeuren; het is dan ook meer een combinatie van soul/boogie/disco. Een combinatie die destijds erg hip was. Helaas voor David was de concurrentie te sterk en het materiaal op dit album te matig in zijn genre waardoor dit album door menigeen niet werd opgemerkt. Zelf ben ik niet bepaald enthousiast over dit album, ik vind ‘m maar zo zo. Op twee nummers na is ‘ie dan ook weinig memorabel.

Gelukkig geen rock ’n roll inderdaad, maar dat wil ik helemaal niet horen van meneer Ruffin. Als solist is hij geen groot man geweest als we de verkoopcijfers en hitnoteringen onder de loep nemen. Enkel zijn debuutalbum werd een redelijk succes. Dit album kwam niet eens in de Billboard 200 terecht, om maar even aan te tonen dat dit een grote flop werd. Een beetje jammer is het wel natuurlijk, vooral omdat dit album lang niet zo slecht is als de verkoopcijfers doen vermoeden. De eerste drie nummers zijn best leuk, maar het is een beetje een moeizame start omdat ze alle drie wat op elkaar lijken en daarnaast ballads zijn. Pas wanneer de titeltrack aan de beurt is, komt er wat leven in de brouwerij en dat blijft ook zo met de nummers die volgen. Wat mij betreft had de tracklist wat beter verdeeld kunnen worden, zodat de ballads afgewisseld werden met uptempo’s. Maar goed, dat staat verder natuurlijk los van de kwaliteit van de nummers. M’n favoriete nummer op dit album is ‘City stars’, maar de overige nummers mogen er ook allemaal wel zijn.

Geweldig debuut van David Ruffin. Op instrumentaal gebied swingt het enorm en op tekstueel gebied is het erg mooi. De helft van de nummers werd dan ook (mede-)geschreven door één van de beste tekstschijvers ooit: Johnny Bristol, die behoorlijk wat mooie nummers schreef voor het Motown label. Als die nummers dan ook nog worden gezongen door een zanger als David Ruffin, moet het helemaal goed komen. Dat komt het zeker, want dit vind ik één van de beste releases uit de Motown catalogus.

Werkelijk ieder nummer is mooi, maar tot de beste behoren de titeltrack, ‘Pieces of a man’, 'Message from Maria', ‘The double cross’, ‘I’ve got to find myself a brand new baby’ en bovenal ‘I’ve lost everything I’ve ever loved’. Opvallend trouwens dat de teksten vaak erg deprimerend en droevig zijn, terwijl de arrangementen juist erg vrolijk zijn. Wanneer het repertoire op dit album omgetoverd zou worden tot soul ballads, zou je een heel ander album krijgen. De ‘Everlasting love’ cover mag er ook best zijn trouwens, want dit is de eerste versie van dat nummer die ik redelijk leuk vind. Toch blijft het een draak van een nummer! Daarmee vind ik dat liedje het slechtse van alle twaalf tracks op dit debuut.

Al met al zeker een leuk album door één van de beste zangers uit de Motown stal. Persoonlijk vind ik dit één van de beste releases van het beroemde label. Goede teksten, goede arrangementen, een goede zanger… Motown op z’n best! Z'n eerste paar albums zijn behoorlijk ongewaardeerd naar mijn idee.

“Een perfect R&B-nummer.” Tja, wat onder die definitie valt zal voor iedereen verschillen. Wat mij betreft komt het titelnummer daarvoor in aanmerking. Mijn eerste kennismaking met Debelah Morgen dateert alweer uit 2001 (ergens in maart geloof ik), toen ik haar op een vrijdagavond zag in een uitzending van Top of the Pops (BBC) waar ze het nummer ter promotie live uitvoerde. Ze zag er erg goed uit, gaf een vlekkeloze performance én had een fantastisch liedje. Ik was haar niet vergeten, en hoopte ook dat ze zou ook in Nederland zou doorbreken met Dance with me. Ondanks dat het nummer af en toe airplay ontving bij The Box en TMF (die toentertijd daadwerkelijk videoclips uitzonden), werd het geen hit hier in Nederland. Het nummer werd wel een top 10 hit in de Verenigde Staten en het Verenigd Koninkrijk.

De single schepte hoge verwachtingen voor de rest van het album, maar die heeft ze nooit weten in te lossen. Als vocaliste is ze ongekend getalenteerd. Ze heeft een bereik die minstens net zo goed is (was?) als die van Mariah Carey. Concurrentie vormde ze echter nooit voor Mariah, aangezien het songmateriaal van Debelah te wensen overliet. Geen enkel ander nummer op deze CD komt ook maar een beetje in de buurt van het titelnummer. Er staan een paar andere nummers op die voor af en toe best te luisteren zijn, maar beklijven doet het zelden. Een nummer als Think of you weet je dan nog wel vrolijk te maken, vooral het refrein klinkt leuk en de instrumentatie is ook wel fris en funky. Ook Baby I need your love is bij vlagen leuk om te horen. De melodie die ze daar gebruikt doet op momenten een beetje denken aan Killing me softly (Roberta Flack / Fugees), en dat zal dan ook wel de reden zijn dat dit één van de zeer weinig nummers is die rustig op repeat kan. Tot slot hebben we nog een redelijke ballad in de vorm van Bring back the sun dat best te verteren is (voor af en toe), en het uptempo liedje Come and danz dat wel oké is. Bij het laatstgenoemde nummer hebben ze duidelijk geprobeerd om de mooiheid van het titelnummer te evenaren, maar dat is niet gelukt. In de verste verte niet (helaas).

Jammer, maar een terechte one hit wonder. Een zangeres met zo’n unieke stem als Debelah verdient betere nummers. In 2005 zou ze overigens een gospel CD uitbrengen, maar die is nooit verschenen.

Deze Canadese R&B-zangeres is buiten haar thuisland en de Verenigde Staten niet echt bekend. Ze heeft dan in Europa dan ook geen hits op haar naam staan. Twee nummers van dit album werden in de Verenigde Staten top 10 hits, het nummer ‘Nobody’s supposed to be here’ (dat geschreven werd door Montell Jordan en Anthony Crawford) stond maar liefst 14 weken (!) op nummer 1 op de Billboard Hot R&B/hiphop Songs, terwijl hij 8 weken op nummer 2 bleef steken op de Billboard Hot 100. De minder grote hit werd ‘We can’t be friends’, al deed die het ook niet slecht.
Deborah Cox is een prima vocaliste, ze heeft een krachtige stem die ze ook prima weet te gebruiken in een aantal van de tracks die op dit album staan. Daar zijn de twee eerder genoemde slowjams prima voorbeelden van. Soms lijkt haar stem wel wat op die van Toni Braxton, al zingt mevrouw Cox een stuk minder laag. Ze hebben wel dezelfde "maniertjes".
Toch doet een dergelijk album mij nagenoeg niets. ‘One wish’ is een degelijk R&B-album, de productie (door o.a. Rodney “Darkchild” Jerkins) is oké, maar niet noemenswaardig. Het album is naar mijn idee teveel gericht op ballads en een fatsoenlijke uptempo was dan ook meer dan welkom geweest. In de huidige samenstelling vind ik de nummers nogal veel op elkaar lijken. Ken je er pakweg een stuk of vijf, dan ken je de rest van het album. De titeltrack en ‘Just when I think I’m over you’ zijn overigens wel een uitzondering en zijn uptempo’s, best aardig maar meer ook niet. De twee toegevoegde dance mixes op dit album zijn overigens flink misplaatst, want ze vallen qua sfeer buiten de rest. Ze had ze dan ook beter kunnen vervangen voor R&B uptempo’s. Een album dat voor mij in de middenmoot valt; het is niet goed en het is niet slecht. Een prima vocaliste is ze -zoals gezegd- wel.

Als we spreken van een underground cultclassic dan spreken we over Del Jones’ Positive vibes. Of die titel toepasselijk is laat ik even in het midden. Dit album is op tekstueel gebied bijzonder progressief. Het leven van een Afrikaanse-Amerikaan van toentertijd is het thema dat centraal staat op dit album. Del Jones bekeek de wereld dan ook als slagveld van raciale en culturele oorlogen die al eeuwenlang speelden en nog steeds spelen, waarbij blanken de zwarten onderdruk(k/t)en. Die beschouwingen verwoordde hij tot provocerende teksten. Teksten die te horen zijn op Positive vibes maar ook te lezen zijn in zijn boeken Culture Bandits, The Black Holocaust en The Invasion of the Body Snatchers.

Het moge duidelijk zijn dat Del Jones niet de beste zanger ter wereld is, maar het overbrengen van een boodschap kan hij als geen ander. In het kort durende en grotendeels instrumentale Prelude ta hell horen we hem zelfs een stukje rappen. Iets wat volgens mij voor een album uit 1973 ongehoord was. Eigenlijk valt dit album meer te categoriseren als een gesproken woord album. Het is ongelooflijk hoe deze man de longen uit z’n lijf schreeuwt met z’n noodkreet Sombody help me… I need you! zoals we horen in Cold turkey. De puurheid waarmee hij de teksten weet te brengen bezorgt je kippenvel! De instrumentatie op deze plaat is overigens meesterlijk en ijzersterk. Al met al is dit zeker een album geworden waarvoor je de tijd moet nemen. Niet bepaald geschikt als “tussendoortje”. Positive vibes is dan ook een album die vast wel niet bij iedereen in de smaak zal vallen, maar dat terzijde.

Dit is wat er speelde in de ghetto van Philadelphia in de begin jaren ’70. Geen true crime film of boek, maar een true crime album. Een album met teksten geschreven vanuit het hart. Dat maakt dit onbetwist één van de meest bijzondere albums uit die tijd én om er nog een schep bovenop te doen, één van de meest bijzondere albums ooit.

“Hey there Delilah, wil jij misschien mijn voorprogramma verzorgen?” Het was niemand minder dan Prince die persoonlijk contact opnam met het management van Delilah, omdat hij groot liefhebber bleek te zijn van haar werk. En Prince, die is niet de enige die het talent van Delilah heeft opgemerkt. De 21-jarige zangeres, geboren als Paloma Stoecker, is een bijzonder ding. Niet 't soort zangeres die seksualiteit op wil dringen aan het publiek, maar eerder één die haar sensualiteit ten volle weet uit te spelen en het publiek daarmee in weet te pakken. Ieder die het clipje van Inside My Love zal bekijken, een cover die zowaar beter is dan het origineel van Minnie Riperton, kan zijn eigen conclusies trekken.

Die sensualiteit waarover zij beschikt, gaat overigens gepaard met een hybride gepresenteerd in de vorm van From the Roots Up. Het is duidelijk dat Stoecker niet het risico wilde lopen om gelabeld te worden. Missie geslaagd, want doordat behoorlijk wat verschillende genres om de hoek komen kijken en ze zodanig vermengd worden tot bijna een nieuwe sound, is het moeilijk om te omschrijven wat je nou precies hoort. Stralen deze liedjes warmte uit, of klinken ze toch ietwat onderkoeld? Een specifiek antwoord blijft uit. Maar misschien is het ook wel die Stoecker zelf die ons bewust in 't ongewisse laat.

Het bezorgt ons hoe dan ook een behoorlijk speciaal debuut. Zware, zelfs donkere producties worden afgewisseld met lichte producties. Negatieve klanken worden even vaak afgewisseld door positieve klanken, maar ze zijn altijd voorzien van een gedurfde en mysterieuze sound. De kracht van From the Roots Up ligt dan ook niet bij één of meerdere nummers, maar het album als geheel. Daarmee is het overbodig om het nog te vermelden, maar Delilah levert één van de betere debuutalbums van het jaar!

Laat je niet misleiden door de lange speelduur van de individuele nummers. Dit album gaat je geen seconde vervelen. Demon Fuzz geven een nieuwe betekenis aan het woord muzikaliteit. Net wanneer je denkt alle details van het album te hebben opgemerkt c.q. gehoord, hoor je weer iets dat je nog niet eerder hebt gehoord. Gebrek aan diversiteit vormt vaak voor mij een probleem bij een (grotendeels) instrumentaal album, maar daar heb ik bij dit album geen last van. Er worden zoveel genres gefuseerd op dit album, dat ik het haast fascinerend wil noemen. Het klinkt allemaal zo uniek, mooi en sfeervol.

Een ander interessant punt is de zanger van de groep. Hij is anders dan andere zangers van soort-gelijke bands uit deze tijd. Hij heeft een stem die eigenlijk hoort bij reggae, des te verfrissender dit resultaat uiteindelijk is. Dat beetje tekst dat in sommige nummers verwerkt is, is ook erg mooi. Er is geen woord teveel gebruikt, de heren laten liever de muziek voor zich spreken. Zowel de teksten als de instrumentatie liegen er niet om. Geen nonsens, maar soms haast spiritueel, gericht op hun afkomst, of sociaal kritisch. Jammer dat de groep nooit is doorgebroken met dit onbekende pareltje in z'n soort.

Er zijn van die albums waarvan je niet zo snel een los nummer beluisterd, maar eerder het geheel. Dit is naar mijn mening ook zo’n album. Als geheel staat dit als een huis. Er is geen enkel nummer over-bodig of misplaatst. Ze sluiten elkaar naadloos aan. Dat maakt het een bijzonder consistent album. En dan te bedenken dat ik nog geen enkel woord heb gezegd over de prachtige, werkelijk mooie hoesfoto.

Nadat ik vandaag dit album weer eens heb beluisterd, kwam het besef dat ik veel te weinig naar Denise LaSalle luister. Deze -inmiddels- 71 jarige zangeres uit Mississippi heeft namelijk prachtige albums gemaakt. Vooral haar eerste paar albums zijn erg mooi. Qua stem minder zacht dan bijvoorbeeld die van Betty Wright, maar qua muziek zijn er tussen beide dames wel bepaalde overeenkomsten te bespeuren. ‘Trapped by a thing called love’ is een behoorlijk goed album, er staat geen enkele misser op, en de meeste nummers zijn ook nog eens catchy. De arrangementen steken prima in elkaar, en Denise’s stem is werkelijk prachtig te noemen. Swingend en funky, maar tegelijkertijd is het bescheiden gehouden. Het album is naar mijn idee vooral sterk vanwege het constante hoge niveau van de nummers. Mijn favoriete nummers zijn trouwens ‘Catch me if you can’, ‘Keep it coming’ en ‘The deeper I go’.
Het label waarop dit album is verschenen, Westbound, is overigens een label uit Detroit, en heeft prachtige albums uitgebracht die inhoudelijk niets gemeen hebben met het andere bekende label uit die stad: Motown. Behalve dan dat beide labels soulalbums uitbrachten. Westbound stond vrijwel volledig in de schaduw van Motown, en dat vind ik dan ook erg jammer. Al is het maar vanwege hun interessante catalogus.

Toen ik zag dat Dewi een nieuw album uitbracht dit jaar, was ik om een of andere reden best benieuwd wat ze er deze keer van maakt(e). Ik heb het album nu een paar keer beluisterd, en ben echt positief verrast. Van de drie albums die ze ondertussen op haar naam heeft staan, is dit zelfs haar beste, vind ik tenminste. Er is veel afwisseling; van akoestische nummers tot bombastische soul-geïnspireerde nummers. Haar stem is misschien wel niet echt bijzonder, maar het heeft toch iets moois over zich.

Sour en Through my hands staan er maar liefst twee keer op, wel in verschillende versies. Overbodig, zou je denken. Toch klinken zowel de akoestische versies als de ‘dance’ versies van beide nummers erg mooi. Ik zou geen keuze kunnen maken, als ik zou moeten kiezen welke versie(s) ik zelf het mooist vind. De akoestische versies werken erg ontspannend in de vroege uurtjes, terwijl de dance versies het best tot hun recht komen in de avonduren. Verdere opvallende nummers zijn de twee covers Miss Celie’s (Dewi’s) Blues en Just the way you are. Beiden worden gebracht met een geheel eigen draai. Vooral de Bruno Mars cover, die voor deze gelegenheid op instrumentaal gebied gestript is tot de basis en omgetoverd is in een akoestische setting, klinkt erg mooi (en vooral ook puur). Erg mooi gedaan.

Het hoogtepunt is echter het pop / dance nummer Louder. Het refrein is zo aanstekelijk dat het na één luisterbeurt al niet meer uit je hoofd te krijgen is. Vooral de melodie is erg mooi. Echt een fijn liedje die ik deze zomer veel heb beluisterd. Tekstueel is het wel eenvoudig trouwens, maar eenvoudig is niet altijd slecht, zo blijkt maar weer. My neighborhood en The joke is on you zijn wel lekkere, ook redelijke bombastische nummers die een bepaalde soulvolle vibe uit de sixties uitademen, maar dan in een modern jasje. Productioneel steekt het erg mooi in elkaar, en het grote contrast wat betreft materiaal (akoestisch versus bombastisch) vormt absoluut geen probleem; het is zelfs aangenaam te noemen.

Leuke, onverwachte verassing. Drie-en-een-halve ster.

Toen ik deze CD opzette moest ik echte even wennen; de stem die ik hoorde vond ik echt zo niet Dewi! Ik herkende de stem van Dewi altijd aan dat knijpende geluid bij nummers waar ze zich wat moest inspannen en dit album is zo relaxed ingezongen dat het geforceerde er helemaal weg is.

De intro 'There's love' vind ik overbodig, en de twee nummers die daarop volgen vind ik ook niet veel soeps. 'Rock da spot' is voor mij pas de opener van het album, aardig relaxed nummer en zeker een van de betere nummers van het album. 'Springtime butterfly' is een beetje funk en klinkt ook erg fijn. 'It's alright' is dan weer een wat jazzachtig nummer dat niet aan mij besteed is.

'I can't make you love me', hm, ik heb al zoveel versies van dit nummer gehoord. Bonnie Raitt schijnt tegenwoordig opeens een grote inspiratie te zijn voor zangeressen die een soul/jazz/blues/country album lanceren; want ik kom 'm tegenwoordig erg vaak tegen. Ik mis de kracht in haar versie en vind 'm daarom wat minder.

'Turn me loose' is weer soul/funk en weer een van de betere nummers van het album. Volgens mij is dit ook de enige (promo)single die verschenen is van het album. Helaas betekent 'Turn me loose' voor mij ook gelijk het einde van het album; de rest van de nummers kunnen me niet bekoren. 'Silence' vind ik dan nog redelijk, maar meer ook niet.

Dit is absoluut een ander album dan haar debuut, veel volwassener, maar het is allemaal maar matig. Ik begrijp dat het budget voor deze CD wel niet al te hoog zal zijn geweest, maar ik vind dit gewoon niet goed genoeg. Een album a la Mutya Buena (ex Sugababes) zou zoveel beter bij haar stem passen en het zou denk ik ook beter aanslaan dan een album als deze. Het album kent geen hoogtepunt en klinkt erg flauwtjes. Helaas, m.i. een gemiste kans!

Het jaar ervoor scoorde Diana Ross een gigantisch succes met ‘Love hangover’, een nummer waarin Diana Ross experimenteerde met de discomuziek, een genre die we daarvoor nog niet konden linken aan haar. Na het succes besloot Diana dat het tijd werd om een album te maken in soortgelijke sfeer, een pop/R&B album maar met duidelijke aanwezigheid van disco-invloeden. Ze schakelde producer Richard Perry in, en ‘Baby it’s me’ kwam tot stand.
Een album met een indertijd erg modern geluid. Neem bijvoorbeeld de titeltrack, die klinkt nu nog steeds erg verfrissend en kent een aanstelijke melodie. ‘Your love is so good for me’ is een puur disconummer, echt een floorfiller. Bovendien bewijst mevrouw Ross met dit nummer, dat dit genre ook perfect bij haar stemgeluid past. De absolute hoogtepunten zijn voor mij ‘Top of the world’ en haar versie van ‘The same laugh that made me laugh’, de instrumentatie van dat nummer is errrrrrrrrg fijn. Bill Withers kan trots zijn op haar versie van zijn lied.
Niet alles is overigens mooi, neem ‘Too shy to say’, een nummer geschreven door label-maatje Stevie Wonder. Hoe oprecht het ook bedoeld was, hoe saai het klinkt. Daarnaast past dat nummer totaal niet tussen de overige nummers. Datzelfde geldt ook zo’n beetje voor ‘Confide in me’ en ‘Come in from the rain’, al vind ik die nummers inhoudelijk veel sterker overkomen. Vooral ‘Come in from the rain’ vind ik de beste ballad op dit album. Vast niet iedereen zal dit met mij eens zijn, maar het nummer ‘All night love’ klinkt echt als een moderne versie van ‘Where did our love go’ of ‘Baby love’. Qua melodielijn in ieder geval sowieso, alleen zoals gezegd, een moderne versie ervan. Als geheel absoluut één van de betere albums van Diana Ross. De gedateerdheid qua sound valt erg mee voor een album dat alweer bijna 34 (!) jaar oud is. Voor ‘The same love that made me laugh’:

Het best verkopende album van Diana Ross. Over geen enkel Diana Ross-album is er zoveel ophef ontstaan als over deze. De opnamesessies verliepen ronduit stroef, het proces werd nog eens vertraagd doordat Diana Ross woedend de studio verliet, nadat Rogers & Edwards ontevreden waren over de monotone en platte zang van Diana, en dat veelvuldig verkondigden. Toen na een moeizame periode de opnames waren afgerond, bleek dat Diana Ross niet blij was met het eindresultaat.
Ze liet het werk voortijdig horen aan een invloedrijke DJ uit New York, en die waarschuwde haar dat als ze dit album in de toentertijd huidige versie zou uitbrengen, wellicht het einde van haar carrière zou kunnen betekenen. Toen de mastertapes eenmaal bij Motown waren gearriveerd, besloot de geschrokken Diana om aan het gehele album wijzigingen te brengen, waardoor het album wat commerciëler en moderner zou klinken, zodat ook de jeugdigen zich aangesproken zouden voelen tot dit album. Ook Diana’s stem zou meer centraal komen te staan in de nieuwe versies, want de oude versies hadden teveel instrumentale onderbrekingen.
Rogers & Edwards werden hiervan niet op de hoogte gesteld, en toen ze eenmaal kennis namen van het uiteindelijke resultaat waren ze -op z’n zachtst gezegd- niet blij. Ze tekenden bezwaar aan bij Motown en overwogen zelfs om hun namen te verwijderen van de creditlijst.
Motown en Ross hielden voet bij stuk, en uiteindelijk werd de vernieuwde versie uitgebracht. Het bleek een monsterlijk succes te worden voor Ross, en van het album zijn in de loop der tijd dan ook meer dan 10.000.000 exemplaren wereldwijd verkocht. Beide heren van Chic zouden overigens nog een album met Ross maken, maar aangezien ze na dit album vertrok naar een ander platenlabel (RCA) is dat album nooit gecreëerd.
De eerste en oorspronkelijke versie van ‘Diana’ werd voor het eerst uitgebracht in 2003 toen er een deluxe-versie van het album verscheen. Die is sindsdien nog volop te bestellen.
Zelf heb ik dat succes van dit album nooit echt begrepen. Het album hoe hij indertijd werd uitgebracht, is een beetje een post-discoalbum geworden. De arrangementen klinken suffig en tekstueel is het ook erg plat. In een dergelijk (post-)discoalbum moet wat mij betreft wel enige vorm van een gelaagde structuur te bespeuren zijn. Dat heeft dit album dus helemaal niet. Het klinkt zo makkelijk, eenvoudig en nietszeggend. Het blijft maar steeds op hetzelfde (niet al te beste) niveau steken.
Er wordt ook niet naar een climax toegewerkt, het blijft steeds te simpel. Oké, de singles liggen aardig in het gehoor, maar bijzondere nummers zijn dit naar mijn idee absoluut niet. Waarom dit globaal gezien Diana’s meest geliefde album is, is voor mij dus een raadsel. De overige nummers (die geen single werden) vind ik al helemaal niet bijzonder, en zelfs matig.
Misschien een leuke anekdote om te vertellen dat Rogers & Edwards dit concept album aanvankelijk hadden bedacht voor niemand minder dan Aretha Franklin. Zij sloeg het aanbod/album echter af, waardoor Diana Ross dus eigenlijk de tweede keus werd van het productie-duo. Zij hadden natuurlijk ook iemand met een veel sterkere stem in gedachten, en dan is Aretha -uiteraard- een betere keuze. Voor Aretha was het misschien niet eens zo’n slecht alternatief geweest om dit werk te 'aanvaarden', ze sloot namelijk een minder succesvolle Atlantic-periode af, en tekende bij Arista. Haar carrière zat indertijd een beetje in een slop, dus een succesvol album was op z’n plaats geweest.
Tja, eigen schuld dikke bult zullen we maar zeggen.

Een bijzonder album van Diana Ross dat gezien kan worden als zowel een regulier studioalbum als een compilatie-album. Dit album is voorzien van eerder uitgebrachte nummers die in een nieuw jasje werden gestoken, niet eerder uitgebrachte nummers én een soundtrack single. Laat ik met die soundtrack single maar beginnen, want dat is ‘Lovin’ livin’ and givin’, een nummer dat op de soundtrack van Thank God it’s Friday verscheen. Wat mij betreft hét beste disconummer van Diana Ross (nog beter dan ‘Love hangover’!). Vooral vanwege de synthesizers en de beat die in dat nummer zit. Echt een waanzinnig goed nummer!
Daarnaast covert Diana Ross ook een nummer van Marvin Gaye en Tammi Terrell, namelijk ‘What you gave me’. Ze brengt het er redelijk goed van af. ‘Never say I don’t love you’ en ‘You were the one’ waren twee nieuwe nummers. De eerste is een ballad, en niet echt bijzonder te noemen. ‘You were the one’ is echter een aardig disconummer, al staat het in de schaduw van het openingsnummer. De nieuwe versie van ‘Reach out, I’ll be there’ vind ik een beetje overbodig, hij is niet slechter dan haar eerste versie, maar ik vind het nummer gewoonweg niet bij haar passen. ‘Where did we go wrong’ en ‘To love again’ waren (ook) nieuwe nummers indertijd, beiden zijn ballads. ‘Where did we go wrong’ vind ik niet veel soeps, maar ‘To love again’ vind ik wel weer apart. Vooral met de accordeon zorgt het voor een fraai eindresultaat. Het nummer was oorspronkelijk bedoeld voor de Mahogany soundtrack, maar werd geschrapt. ‘Together’ was het b-kantje van het nummer die ik als laatste ga bespreken, op zich best aardig met het fluitje erbij. Leuk deuntje, kaberet-esque sfeer en een perfect nummer om een album af te sluiten.
Maar last but not least: ‘Sorry doesn’t always make it right’ mijn all-time FAVORIETE nummer van Diana Ross. Dit nummer heeft ze nooit meer overtroffen, al vind ik de single-versie uit 1975 iets beter dan deze heropname. Tekstueel ijzersterk en natuurlijk intens droevig. Er zijn ook weinig nummers waarin Diana’s stem zo soulful uit de verf komt als bij dit nummer. Ondanks er getracht is om een coherent album neer te zetten, vind ik het niet gelukt. Je blijft horen dat de nummers oorspronkelijk voor verschillende doeleinden bestemd waren. Toch is dit album alleen al vanwege ‘Lovin’ livin’ and givin’ de moeite waard, maar bovenal vanwege ‘Sorry doesn’t always make it right’… één van de mooiste nummers die ik ken, en met stipt Diana Ross' mooiste nummer!

Niet het meest bekende werk van Diana Ross, een beetje in een post-disco stijl. Op dit album staat dan ook geen enkel nummer dat bij de mensen echt bekend is, want de single van dit album (‘Pieces of ice’), werd een matig succes voor de zangeres. Ook het album zelf deed het niet zo goed. Volgens mij was dit ook haar eerste solo-album dat niet (tenminste) een gouden certificatie opleverde, al durf ik dat niet met zekerheid te zeggen.
Ondanks de verkoopcijfers, vind ik dit haar beste album sinds ‘The boss’ uit 1979. De stijl van het album past veel beter bij haar stem dan de voorgaande albums, bovendien lijkt Diana zich ook meer op haar gemak te voelen, wat zorgt voor een aangename sfeer. Verder lof mijnerzijds voor de cohesie van dit album. Geen enkel nummer is namelijk misplaatst.
Daarnaast is de structuur van ieder nummer op dit album, gelukkig een stuk minder oppervlakkig en makkelijk dan op de voorgaande albums. Over de composities is nagedacht, en dat blijkt ook uit (kleine) details in de instrumentatie die de nummers net even omhoog liften. Waarom dit album uiteindelijk een flop werd, weet ik niet.
Misschien was men Diana Ross beu, omdat ze bijna ieder jaar een nieuw album uitbracht, of misschien omdat de nummers niet hitgevoelig (genoeg) waren? Tja, zoveel maakt het (nu) ook niet meer uit. Voor mij in ieder geval met stipt het beste album van Diana Ross uit de jaren ’80.

Het is eerste wat opvalt aan dit album is natuurlijk de prachtige hoesfoto, ontworpen door niemand minder dan de bekende Andy Warhol. Met zo’n prachtige hoesfoto, verwacht je ook een prachtig album. Helaas krijgen we die niet voorgeschoteld. ‘Muscles’ valt op zich nog wel mee, typisch een Michael Jackson nummer/productie, al is het nummer kwalitatief slechter dan zijn eigen werk rond die tijd. Maar het materiaal dat volgt is matig, ook voor een jaren ’80 productie steekt het niet voldoende in elkaar.
‘Still in love’ kan ik enigszins waarderen, vooral dan vanwege de catchy melodie. Maar bij een nummer als ‘Fool for your love’, zet ik m’n vraagtekens achter de geloofwaardigheid van deze zangeres.
Diana Ross die een puur (glam)rock nummer doet (dat ze nota bene heeft co-written), gaat er bij mij echt niet in! What was she thinking? ‘Turn me over’ blijkt jaren later overbodig te zijn, in dit nummer verzoekt miss Ross om de LP of cassette om te draaien om de andere kant te beluisten. Trouwens, ook op de LP (die ik bezit) was dit overbodig, daarnaast is het zelfs zwaar irritant te noemen.
Overigens is het wisselen van de LP-kant of cassette nergens voor nodig, want de vijf nummers die hierop te horen zijn, stellen ook al niet veel voor. ‘Anywhere you run to’ is het beste wat er dan nog te vinden, al is dat voornamelijk vanwege de coupletten, verder vind ik dat nummer ook magertjes. Met de afsluiter ‘I am me’ slaat ze een nieuwe richting in, het nummer kent een reggae-vibe.
Op zich leuk geprobeerd natuurlijk, alleen jammer dat het nummer zo nietszeggend is. Vandaag besefte ik in ieder geval wel weer waarom ik dit album nooit beluister…

Ross’ vorige album flopte, dus moest ‘Swept away’ haar weer naar de top brengen. In zekere zin gebeurde dat ook, want dit album werd een succes voor haar. Uiteindelijk zou dit album meer dan 1.000.000 exemplaren verkopen in haar thuisland. Diana heeft veel producers ingeschakeld voor dit album, waaronder Lionel Richie, Bernard Edwards en Richard Perry.
De albumopener ‘Missing you’ was een eerbetoon aan Marvin Gaye, die dat jaar was overleden. Men zou zich een mooier eerbetoon kunnen voorstellen, maar ach, iedereen verwerkt het op zijn eigen manier hè? Andere nummers op dit album zijn (een stuk) meer genietbaar.
Neem bijvoorbeeld ‘Touch by touch’, ‘Swept away’ en de beste nummers op dit album: ‘Telephone’, ‘Forever young’ en ‘Nobody makes me crazy like you do’.
Minder geslaagd vind ik het duet met Julio Iglesias, een ietwat saai nummer. ’t Is net een smartlappen ballad ofzo. Het nummer was overigens van Julio en naar verluidt verkoos hij Diana Ross boven Barbra Streisand die aanvankelijk werd aangemerkt als mogelijke zangeres voor het duet. De ‘Rescue me’ cover (origineel van Fontella Bass) is niet om aan te horen. Nou vind ik het origineel al niet echt je-van-het, maar Diana’s versie is vreselijk. Het nummer ‘Forever young’, een cover van Bob Dylan vind ik niet slecht gedaan, al kan ik me voorstellen dat de gemiddelde Bob Dylan-fan dit absoluut niet wil horen. Zelf vind ik dit het verreweg het mooiste nummer op dit album.
‘Swept away’, een typisch jaren ’80 album. Aardig, maar meer ook niet. Af en toe leuk om te horen, maar in vergelijking met haar repetroire van Motown uit de jaren ’70, stelt het niet veel voor.

Een groot succes in de Verenigde Staten voor Diana Ross. Door veel fans van Diana Ross, wordt dit album gezien als één van haar beste albums tot op heden. Ook op internetfora worden veelal lovende artikelen geschreven over dit album, dat in zijn geheel werd geschreven en geproduceerd door Ashford & Simpson. Persoonlijk vind ik dat ze veel mooiere albums heeft gemaakt, al kan ik deze plaat onmogelijk slecht noemen. Mede gezien de lange(re) speelduur van de nummers kun je afleiden dat het echt de intentie was om een knaller van een disco-album te maken. Met 1.200.000 verkochte exemplaren in haar thuisland, kun je dan ook best van een “knaller” spreken.
Toch denk ik dat het beoogde (disco) meesterwerk waarop gehoopt werd, in zekere zin niet is geslaagd. Ondanks de verkoopcijfers, zijn er weinig mensen (die dit album niet bewust hebben meegemaakt), die dit album inhoudelijk kennen, in tegenstelling tot een aantal van haar andere nummers(/albums). Op zich is dit disco-album best aardig hoor, maar als je dit album gaat vergelijken met ‘Bad girls’ van concurrent Donna Summer (die in datzelfde jaar werd uitgebracht), dan verbleekt ‘The boss’ toch best wel erg. Nummers als ‘No one gets the prize’, ‘I ain’t been licked’ en ‘It’s my house’ zijn nog wel aardige nummers, maar toch zou ik deze nummers niet tot de betere berekenen die het disco-tijdperk heeft voortgebracht. Het overige materiaal is magertjes.

Een interessante periode rondom Diana Ross. Het is namelijk zo dat ze na haar succesvolle album ‘Lady sings the blues’(soundtrack) uit 1972, bezig was met indertijd twee nieuwe albums die mogelijkerwijs rond 1973 gepland stonden voor een release. Geen van beide werden overigens toentertijd daadwerkelijk uitgebracht.
Het eerste album betrof een opvolger voor het album ‘Lady sings to blues’. Die is in 2006 alsnog uitgebracht onder de naam ‘Blue’. Destijds is door meneer Gordy besloten dat hij gewoon op planken zou blijven liggen. Daarnaast maakte Diana rond diezelfde tijd nog een album dat de titel ‘To the baby’ zou dragen. Het was een concept-album naar aanleiding van de geboorte van haar dochter Rhonda, een dochter die jaren later een kind van niemand minder dan Berry Gordy bleek te zijn. Ook dit album is nooit uitgebracht tot 2010, toen er ook van dit album een expanded versie werd uitgebracht.
‘Touch me in the morning’ moest Diana Ross weer naar de top brengen van de popcharts, en dat lukte ook. Het album steeg naar een vijfde plaats in de hitlijsten in Amerika, en de gelijknamige single werd zelfs een nummer één hit. Zoals in het bericht van sq al staat is dit bovenal een easy listening album, met hier een daar softe soul klanken. Zelf vind ik dit -denk ik- haar minste album dat ze voor Motown opnam in de jaren ’70. Sterker nog, het album is zelfs een beetje saai.
Nummers als ‘We need you’ met het mooie koortje en de geslaagde cover van ‘Imagine’ vind ik de uitschieters op dit album. Voor de rest vind ik het materiaal op dit album wat aan de zwakke kant, al blijft het wel redelijk. Eén bepaalde zin uit 'My baby' vind ik trouwens wel opmerkelijk: "My baby, how could your daddy leave us alone", vooral met inachtneming dat tijdens de geboorte Berry Gordy zijn kind niet erkende, al weet ik niet of hij dat nu wel doet. Het staat wel vast dat hij de biologische vader is.
Voor de geïnteresseerden is het misschien leuk om te weten dat het album ‘To the baby’ (dat dus de tweede CD vormt op de expanded-versie van dit album), twee interessante covers bevat. Namelijk ‘Got to be there’ van Michael Jackson, en ‘The first time ever I saw your face’ van Roberta Flack.

Best een bijzonder album van Diana Ross. In de zin dan dat dit haar allereerste album was dat ze opnam, bij een ander label dan Motown. Voor de rest is dit album natuurlijk niet bijzonder te noemen. Integendeel zelfs. Ik durf rustig te beweren dat dit haar slechtse album tot dan toe was. De soul dat haar voorgaande albums nog enigszins hadden, is hier zo goed als verdwenen.
De meeste nummers op dit album zijn gewoon barslecht. ’t Is dan ook jammer dat mevrouw Ross zich verlaagd heeft tot nietszeggende popnummers. Enkel het nummer ‘Sweet surrender’ vind ik boven de middelmaat uitsteken. Verder vind ik ‘Sweet nothings’ ook nog best wel leuk. Al het overige vind ik niet om aan te horen. Vooral ‘Endless love’ vind ik het grootste dieptepunt op dit album. In ieder geval wel positief dat ze Lionel Richie hebben geschrapt op deze albumversie, want met hem erbij, was het nummer nog wat erger. Toch blijft het een vreselijk en mierzoet nummer.
Getuige de verkoopcijfers van dit album, moet dit wel een heel geliefd album zijn (geweest). Exacte verkoopcijfers zijn niet bekend, maar dit is haar op-één-na best verkochte album. Onbegrijpelijk! Sinds haar vertrek bij Motown heeft ze nooit meer een echte topper gemaakt, als je het mij vraagt. De latere albums die ze Motown zou maken vanaf eind jaren ’80, stelden ook al zo weinig voor. Voor dit album geldt wat mij betreft: lekker links laten liggen!