Er hangt een fijne sfeer rond Ugly Ego. Een combinatie tussen pré-80s funk en boogie dat tegelijkertijd veel te horen zou zijn bij acts van het Sugarhill label, maar ook bij die van onder meer Motown. Cameo hun bijdrage doet niet onder voor de releases van die labels, want Ugly Ego steekt prima in elkaar en was misschien zelfs voor een jaar als 1978 modern en een jaartje (of twee misschien) vooruit met zijn stijl. Dit album, hun tweede, kenmerkt zich vooral vanwege de balans die de heren hebben gecreëerd met het repertoire. En het mag gezegd worden: 't maakt niet uit of ze van die feestelijke nummers voor op de dansvloer brengen, of juist die van het zwijmelende soort voor thuis op de bank... ieder nummer is raak! Het meest leuke is stiekem I Want You. Eigenlijk klinkt het meer als zo een fout rock-gedreven nummer uit de late jaren ’80, afgezien van de funk die ze erin verwerkt hebben. Friend to Me is van de ballads het mooist. Wellicht is ‘ie aan de gladde kant, maar dat zorgt er ironisch genoeg wel voor dat hij het minst gedateerd klinkt van allemaal. De mooie dromerige sfeer met de jazzy-vibe die zo nu en dan opduikt maakt dit één van de meest fijne momenten van dit album. Minder origineel maar daarom niet minder de moeite waard zijn I’ll Be With You, Anything You Wanna Do en tot slot ook Insane. Drie frisse en groovende uptempo’s met blazers, scheurende gitaren en zo. Gewoon hartstikke leuk, toch?

Een zogenoemd ‘spoken word’ album, die vast en zeker niet voor iedereen even interessant is. Dit album was gebaseerd op haar theaterprogramma Tales and tunes from an African American waarmee ze in de jaren ’70 door de VS tourde. Tot op heden is dit haar enige uitgebrachte album. Toch horen we Camille ook soms zingen op de muziek en is het dus niet alleen een ‘gesproken woord’ album, waaronder deze plaat veelal gecategoriseerd wordt. Haar stem lijkt enigszins op Gladys Knight, althans, dat vind ik. Het Amerikaanse Billboard blad publiceerde in 1975 een artikel waarin ze schrijven dat Yarbrough smaakvolle sporen heeft van Nina Simone en Gil Scott-Heron maar vooral eigen stijl heeft. ‘The iron pot cooker’ is een album dat je niet zomaar zult opzetten, toch is het een opmerkelijk en bijzonder album. Vooral als we even stilstaan bij het feit dat dit album alweer 35 –bijna 36!– jaar oud is. Het nummer ‘Take yo praise’ werd overigens gesampled in Fat Boy Slim’s ‘Praise you’ uit 1998. Het nummer 'Ain't it a lonely feeling', een nummer waarop ze zingt, is echt een prachtig nummer. Aanrader!

Heb de Japanse uitgave op CD. Dit werd helaas de laatste plaat van Candi Staton voorzien van pure soul. Rick Hall (producer en eigenaar van Fame Records) regelde een platencontract voor Candi bij Warner Bros. en dit werd het eerste album bij dat label.

Candi had het gevoel dat (southern) soul niet meer scoorde en veranderde daarom bij de opvolger 'Young hearts run free' van stijl. Tot 2006 zou dit dus de laatste soulplaat blijven die Candi leverde. Dit album is echt een pareltje als je het mij vraagt. Heerlijke nummers die nooit, maar dan ook nooit zullen vervelen.

De hoogtepunten zijn:
- Here I am again
- Going through the motions
- Stop and smell the roses
- As long as he takes care of home
- But I do
- Clean up America

Maar ook de overige 5 nummers zijn toppers. Candi is gewoon de enige artiest die ik veelvuldig 5* geef voor verscheidene albums van haar. Ik kan dan ook niks anders zeggen dan...

The Queen

Pure soul perfectie van 's werelds beste soulzangeres: Candi Staton. Dit was haar derde en tevens laatste album voor Fame. Ongeveer de helft van dit album vinden we terug op haar compilatie album uit 2006. Jammer dat de andere helft, die eigenlijk nog veel leuker is, de uiteindelijke tracklist niet heeft gehaald.

'Do it in the name of love' is een heerlijke combinatie van soul en funk met een catchy refrein, een perfecte albumopener dus. 'Darling you're all that I had' is een van m'n lievelingsnummers van Candi Staton, voorzien van een prachtig warm arrangement evenals songtekst. 'Blackmail' is een heerlijke opzwepende cover van de originele Motown hit van Bobby Taylor & The Vancouvers. 'In the ghetto', een Elvis Presley cover die beter is dan het origineel (!), het leverde Candi zelfs een Grammy-nominatie op! 'Wanted: lover' is ook een aardige bijdrage die overigens ook werd gezongen door Laura Lee. 'The best thing you ever had' kent wat lichte rock invloeden en is daardoor een van de meer opvallende nummers op het album. 'Lovin' you, lovin' me' is ook een prima soulnummer, een ballad en een van de rustigste nummers op het album, die overigens ook gezongen werd door Sandra Wright. 'I'll drop everything and come running', is weer een van m'n favorieten, funky, soulful en opzwepend zijn de sleutelwoorden voor dit nummer. 'You don't love me no more' is het enige nummer die ik eigenlijk nooit leuk heb gevonden, ik begrijp de emotie die Candi voelt wel, maar het nummer weet mij niet te raken. 'The thanks I get for loving you' is ook wat heavier dan het gemiddeld en alweer een prachtig nummer op dit prachtige album.

Negen van de tien nummers vind ik gewoonweg geweldig. Dit album is een van de belangrijkste southern soul albums uit die tijd en staat 38 jaar na dato (!) nog steeds als een huis. Jammer dat ze in de recentere jaren pas de erkenning kreeg die ze in het begin van de jaren '70 al verdiende. Na dit album zou Candi Staton nog een 'echt' soul album maken getiteld 'Candi' en daarna volgde een disco en gospel periode met afwisselend succes. Pas in 2006 zou Candi weer terugkeren naar haar roots, southern soul. Een genre waarin Candi thuishoort!

Dat weet iedereen die dit tijdloze album zal beluisteren!

Deze dame staat bekend als de Queen of Southern Soul en dat is niet voor niks. Voor het eerst sinds lange tijd werd in 2006 een groot deel van Candi Staton's soul klassiekers van het Fame label opnieuw uitgebracht op CD. Niet geheel voor het eerst, want in 1994 verscheen er een compilatie CD in Frankrijk op het Famous Groove label en dit album bevatte maar liefst 28 nummers!

Dit album, getiteld Candi Staton, bevat alléén maar hoogtepunten. Candi weet ietwat oubollige country nummers om te toveren in prachtige soulvolle nummers. Denk hierbij aan 'Stand by your man' en 'He called me baby'. Maar het album zit ook boordevol andere prachtige nummers zoals het zelfgeschreven "To hear you say you're mine" en "Sweet feeling".

Alleen helaas zijn een paar nummers verloren gegaan op deze compilatie. Vreemd genoeg zijn haar mooiste Fame opnames niet op deze CD verschenen. Hierbij denk ik aan nummers zoals "Never in public", "Blackmail", "Do it in the name of love", "Darling you're all that I had", "Something's burning" en "It's not love, but it's not bad". Heel erg jammer want deze nummers ontbreken echt op het album. Daarom zal ik dit album ook altijd beschouwen als 'net-niet-compleet'.

De 26 nummers die op dit album staan komen van de albums "I'm just a prisoner" (1969), "Stand by your man" (1971) en "Candi Staton (1972). Zeker de moeite waard om even te beluisteren of liever gezegd te kopen. Een absolute MUST voor iedere soulliefhebber!

Na het redelijk grote succes van de discoalbums 'Young hearts run free' en 'House of love' volgde in 1979 'Chance'. Een album met 'slechts' zes nummers die speciaal werden gemaakt met de intentie om knallers te worden voor (op) de dansvloer. Hoewel deze plaat niet met dramatische verkoopcijfers kampte, werd het ook niet het succes waarop gehoopt werd. En eerlijk is eerlijk, concurrente Donna Summer had in datzelfde jaar een dijk van een (disco)album, te weten 'Bad girls', die dit album van mevrouw Staton totaal doet verbleken. Echt slecht is 'Chance' overigens niet, maar de korte tracklist is wat betreft kwaliteit niet altijd evenredig. Het nummer 'When you wake up tomorrow' met afstand het beste nummer van het album, dat bovendien voorzien is van sublieme instrumentatie. Verder zijn ook het openingsnummer 'I ain't got nowhere to go' en de titeltrack 'Chance' de moeite waard. Bij de overige drie nummers gaat het dan toch mis, ze zijn niet slecht maar ook totaal niet memorabel en missen potentie om te groeien. Bovendien lijkt 'Me and my music' op een slap aftreksel van 'When you wake up tomorrow'; dat helpt ook niet bepaald. Ze kon beter dan dit, dat hoorden we op de voorganger.

Ik dacht aanvankelijk nadat ze is begonnen met gospels te zingen dat ze nooit meer zou terug keren naar haar soul roots, en wat was 'His hands' in 2006 dan ook een verassing. Toen deze CD bij ons op de deurmat lag waren mijn moeder en ik echt aan het vechten om wie deze CD voor het eerst mocht afspelen!

Die doorleefde stem van haar, dat rauwe randje. Je voelt echt de 'pain en misery' waar ze over zingt. Wat een prachtplaat.

Hoogtepunten zijn:
- You don't have far to go
- When hearts grow cold
- I'll sing a lovesong to you
- Running out of time
- Cry to me

Echt een dikke, dikke, dikke 5* voor deze plaat. Een van de beste soul albums van de afgelopen 10 jaar. Correctie: een van de beste soul platen ooit! En dat voor album dat 'pas' dateert uit 2006. Ongelofelijk.

The absolute Queen!

Wat mij betreft hét discoalbum van Candi Staton. De opener ‘Victim’ is wat mij betreft de definitie van discomuziek. Het nummer dat volgt ‘Honest I do’ heeft dezelfde klasse en is minstens net zo catchy als de albumopener. Ook het overige werk dat hierop de vinden is, is ook erg fijn. Zo vind ik de cover ‘I’m gonna make you love’ een van de beste versies van dat nummer die ik ken, en heeft het nummer ‘I wonder will I ever get over you’ echt een heerlijke relaxte en warme sfeer. Net als veel soul- zangers en zangeressen zong Candi altijd gospelnummers toen ze jong was, maar sinds haar doorbraak in 1969 had ze geen gospels meer gezongen. Daar kwam met dit album verandering in, de klassieker ‘Take my hand, precious lord’ wordt bewaard voor het laatst en enkele jaren na de release van dit album, zou Candi voor lange tijd alleen nog maar gospelalbums maken, waarvan de eerste verscheen in 1983.

Candi Staton's debuutplaat. Inmiddels alweer ruim veertig jaar oud maar wat klinkt 'ie nog steeds ontzettend mooi. Diepe soul uit het zuiden dat in de -bijna- legendarische FAME Studios is opgenomen (Muscle Shoals).

'Someone you use' is een prachtige rustige opener die vol met overtuiging wordt gezongen. 'I'd rather be an old man's sweetheart' was het eerste nummer waar Candi succes mee boekte en is een uptempo knaller van slechts twee minuten. 'You don't love me no more' is een van de weinige nummers die ik niet zo bijzonder vind aanvoelen, geen slecht nummer maar een van de minste nummers die Candi voor Fame opnam. 'Evidence', een nummer over vreemdgaan, waarbij het bijna klinkt alsof Candi het zelf ervaren heeft; het wordt dan ook met volle overtuiging gebracht. 'Sweet feeling' brengt ook sweet soul, lekker rustig en mooi. 'Do your duty' brengt wat meer leven in de brouwerij maar is helemaal niet meer zo memorabel als je 'That's how strong my love is' hebt gehoord. Het nummer is op Candi's lijf geschreven en je zou bijna vergeten dat het origineel van O.V. Wright is. De titeltrack is zo'n beetje een van de mooiste nummers van Candi ooit, southern soul op z'n best, de emotie, de rauwheid, de puurheid, we horen het allemaal. 'Another man's woman, another woman's man' heeft me altijd doen denken aan Aretha's 'Do right man, do right woman'. Niet alleen vanwege de titel maar ook vanwege de tekstschrijver; beide nummers zijn geschreven door Dann Penn. De afsluiter 'Get it when I want' is wat soul en wat funk en is een spetterende afsluiter.

Dit debuutalbum mag wat mij betreft gezien worden als een van de beste southern soul albums ooit. Sowieso heeft dit album een legendarische status verworven binnen zijn genre. Voor mij is Candi dé Queen of Soul - no doubt about it!

Met It’s time leverde Candi Staton wellicht haar beste/mooiste gospel album af. Behalve het feit dat ieder nummer de moeite waard is, staan hier een aantal van haar mooiste nummers ooit op. Nee, een volledig gospel album is dit niet eens. Veel teksten zijn namelijk autobiografisch. De helft van de tracklist werd door haarzelf geschreven. Die nummers zijn vooral erg persoonlijk, en liggen dicht bij haar privé leven. Dat maakt dit een erg toegankelijk album. Het repertoire kent mooie melodieën en zijn, ondanks soms wat treurige teksten, nooit dramatisch of deprimerend. Dat maakt It's time zo mooi.

Het album opent met When I see the blood, een voor de tijd redelijk modern uptempo gospel lied. Het is behoorlijk catchy en er zit een mooie melodie in het nummer. Helaas wordt dat nummer geheel vergeten als het tweede nummer begint. Mama (I thought you’d like to know) is zo’n autobiografisch nummer dat uit het hart gegrepen is. Candi’s moeder wilde graag dat ze niet-seculaire muziek maakte, dus de teleurstelling was groot dat ze soul en disco nummers maakte. Haar moeder wilde graag dat Candi goed terecht zou komen en dat ze een mooi leven zou leiden, en nu het te laat is bezingt Candi de waardering die ze voor haar moeder heeft en dat ze (al met al) goed is terecht gekomen. Somebody’s knocking is nog een favoriet, heerlijk upbeat nummer dat ook nog eens zwaar aansteklijk is! Hierin beschrijft ze dat in de dagelijkse sleur graag aan wil kloppen bij hetgeen dat haar kracht geeft: het geloof. I’m changed is het derde pareltje op rij. Een prachtige ballad over hoe het geloof haar leven heeft veranderd… ”Hallelujah – I’m changed”. The greatest worship vind ik een typisch gospel nummer, daar houd ik normaal niet zo van, maar van Candi kan ik het hebben. Prelude, normaal bespreek ik niet dit soort “onderbrekingen”, maar deze prelude is werkelijk mooi. Kort maar krachtig, bestaande uit slechts één refrein maar het koortje is geweldig! Born again staat ook in het teken van de koerswijzinging in haar leven, en is daarmee wederom een toptrack op dit album. In You can make it weet Candi op overtuigende wijze te brengen dat je met het geloof in je leven een heel eind kunt komen. Ze komt geloofwaardig over, maar toch, voor een atheist als ik heeft het toch weinig zin. He steps in is met afstand het vrolijkste en vlotste nummer op dit album, klinkt zelfs ietwat Calypso-achtig en heeft een heerlijke zomerse sfeer. Rapture me brengt nog meer vrolijkheid en lijkt bij vlagen op het nummer Rescue me alleen dan met een gospel tekst! Erg leuk en ritmisch nummer in ieder geval. In afsluiter I want to grow laat ze horen dat ze nog groeien in het proces van het leven. En jaren later is dat zeker gelukt. Anno 2011 behoort ze na tientallen jaren nog steeds tot één van de beste soul zangeressen ooit (voor mij waarschijnlijk dé beste), en ongeveer vijf jaar geleden wist ze vriend en vijand te verbazen toen ze weer authentieke soul ging maken. Nee, Candi is nu wellicht op haar best!

Enfin, haar stem klinkt na al die tijd nog steeds in topvorm en de nummers weet ze met veel bezieling te brengen. ’t Blijft me verbazen dat, hoewel ik eigenlijk geen liefhebber ben van gospels, deze eigen stukken met telkens weer weten te bekoren. Iedere keer wanneer ik dit album beluister blijf ik ‘m geweldig vinden en na al die jaren is hij me nooit gaan tegenstaan. Inmiddels is deze CD al jaren “out of print”, maar mocht je hem ooit tegenkomen: neem hem mee! Een zeer leuke kennismaking met de gospel, maar ook met deze fenomenale zangeres. "Somebody's knocking at the door of your heart!"

Drank, drugs, eenzaamheid, veel mislukte relaties en weinig recent succes in de hitlijsten, het speelde allemaal een rol in Candi’s omkeer. Candi gooide haar leven om en vond de kracht in het geloof. Candi stond nog onder contract bij Sugarhill, maar vertelde aan directeur Joe Robinson dat ze niet meer seculaire muziek meer kon maken, vervolgens werd ze vrijgelaten uit het contract. Candi besloot met haar toenmalige man een eigen label op te richten: Beracah wat “(een) zegen” betekent in het Hebreeuws. Hoewel de plaat nu erg gedateerd klinkt; veel gedateerder dan bijvoorbeeld haar Fame en Warner Bros. albums, vind ik dit een prachtig gospelalbum. Misschien omdat het recht vanuit het hart tot stand is gekomen. Candi probeert je haast te overtuigen, luister maar eens naar ‘God can make something out of nothing’ dat eigenlijk gewoon een autobiografisch nummer is. Ik kan eigenlijk geen enkel slecht nummer op dit album vinden. Verwacht niet iets in de stijl van alle albums die hiervoor uitbracht, maar als je verliefd bent op Candi’s prachtige stem dan is dit een prachtig album, waarbij je haast zou vergeten dat het gehele album niets dan een eerbetoon aan God is.

Het is een disco album, geen soul album. Dit is niet haar beste album, verre van zelfs. Haar cover 'Nights on broadway' (Bee Gees) vind ik wel aardig, de cover 'Listen to the music' (Doobie Brothers) vind ik tamelijk saai. De enige reden waarom je dit album moet kopen is 'Before the next teardrop falls', deze versie is ongelofelijk goed. Echt een miljoen keer beter dan de originele versie van Freddy Fender. Behalve dat nummer vind ik de rest niet je van het.

Nightlites betekende een nieuwe periode voor Candi Staton. Jarenlang stond ze onder contract bij Warner Bros., en na een korte tijd bij het label L.A. te hebben gezeten, waar ze slechts één single opnam, lag haar carrière in handen van Sugarhill Records en diens eigenaren Joe en Sylvia Robinson. De productie werd verzorgd door een oude bekende: Dave Crawford, de man die jaren eerder groen zag van jaloezie dat Young hearts run free en Victim grote hits werden voor Candi, want het waren “zijn nummers” zoals hij opperde. Er onstond een frictie en Candi weigerde op een gegeven moment om met hem samen te werken, tot dit album. In de hoop op succes keerde met Nightlites de disco terug, al werd het in die tijd al geen disco meer genoemd maar dance. Uit haar gehele oeuvre is dit wellicht het opvallendste album, deze valt namelijk niet te koppelen aan een ander album uit haar discografie.

Love and be free is al gelijk een dijk van een opener. Funky, beetje dirty zelfs en moddervet qua arrangement. Suspicious minds in een disco/dance versie? ’t Kan hartstikke goed hoor! Luister maar eens naar deze versie. In 1973 leverde de coverversie van In the ghetto haar een Grammy-nominatie én een felicitatie van Elvis Presley op. Deze versie verdiende (ook) tenminste een Grammy-nominatie, maar die kreeg ze niet. Een felicitatie van Elvis kon niet meer, en daarom werd dit nummer aan hem opgedragen. Voor menigeen zal het vast wennen zijn, maar ik vind deze versie leuker dan het origineel. In the still of the night is voorzien van retestrakke instrumentatie en was zijn tijd absoluut vooruit. Die vibe is zo lekker laidback! The sunshine of our love brengt een dosis optimisme en de luchtige sfeer van het nummer zorgt voor een aangename afwisseling. Extra leuk is natuurlijk dat we Candi halverwege horen rappen op dit nummer! En dan Hurry sundown, Candi Staton heeft nog nooit zo zwoel geklonken als op dit nummer, echt een nummer om bij weg te zwijmelen. Tender hooks brengt ons de latere funk/boogie sound, erg melodieus nummer en bovendien voorzien van een volle instrumentatie. Count on me is het enige door haarzelf geschreven nummer op dit album. Geweldig nummer – mijn favoriet zelfs, erg catchy, waarbij het lijkt alsof dit al een voorbode was dat ze een andere richting (gospel nummers / nummers over het geloof) zou inslaan. Dit nummer werd overigens het b-kantje van Suspicious minds en later werd het nummer ook nog op 12” single uitgebracht.

Achter die prachtige hoesfoto kon niemand vermoeden dat het op privé gebied niet goed ging met Candi. Drank, drugs en eenzaamheid waren drie sleutelwoorden in die periode. Ze had genoeg van het leven dat ze leidde en vond opnieuw de kracht in het geloof. Ze vertelde aan de Robinsons dat ze simpelweg geen seculaire muziek kon maken, en dat ze voorts alleen nog maar gospel albums wilde maken. Ze werd “vrijgelaten” uit haar contract, ze zou namelijk nog minstens één label voor Sugarhill maken. Uiteindelijk richtte ze met haar toenmalige (nieuwe) echtgenoot een eigen platenlabel op dat de naam Beracah kreeg, en in 1983 werd haar eerste gospel album Make me an instrument een feit. Het zou nog tot 2006 duren totdat Candi weer seculaire muziek ging maken, en dat allemaal dankzij het succes hier in Europa door de verzamelaar van haar Fame materiaal uit 2004! In ieder geval is Nightlites een geweldig album, niet alleen vanwege Candi Staton, maar ook vanwege de zwaar aan drugs verslaafde producer Dave Crawford. Met hem liep het allemaal minder goed af, naar verluid werd hij halverwege de jaren ’80 vermoord en werd hij een tijd later toegetakeld gevonden in een vuilnisbak.

Rond het millennium had de wereld er voor even een hippe oma bij: Candi Staton. Omstreeks het jaar 2000, zong ze in deze periode van haar leven eigenlijk alleen nog maar religieuze nummers, dus het was opvallend dat ze vanuit het niets met nota bene een modern, eigentijds dance album aan kwam zetten; volgens mij zag niemand dat aankomen! In het boekje verklaart Candi dat ze de teksten eerst inspecteerde, alvorens ze besloot akkoord te gaan met het project dat de heren van het React-label voor haar in gedachten hadden. Hetgeen Candi vooral over de streep trok, waren met name de veelal positieve boodschappen van de teksten en de vrolijkheid die de muziek uitademt. En wat mag je nou verwachten van soulkoningin Candi Staton die op ongeveer 60-jarige leeftijd op de dance-tour gaat?

Het materiaal dat de jongens van React voor Candi Staton hadden klaarliggen is beslist uitstekend te noemen. Opener Love yourself is één van de meest softe nummers, het is een combi van pop, dance en post-disco stijl, maar wel één van de meest memorabele nummers. Vooral het refrein en de rijke instrumentatie van het nummer zijn mooi. Love on love deed het toentertijd, naar het schijnt, behoorlijk goed in de Britse clubs, en het is dan ook een regelrechte floorfiller. Onder andere Boy George schreef mee aan dit nummer. De herbewerking van Young hearts run free is wel weer wat minder (geslaagd), het origineel uit 1976 is een stuk leuker. Deze versie klinkt tot mijn spijt iets goedkoop op productioneel gebied – gelukkig geldt dat alleen voor dit nummer. De ruim zes minuut durende versie van You got the love (de new voyager mix) is wel weer helemaal te gek. Deze dijk van een nummer zal niet verouderen. In principe heeft dit nummer potentie om ieder jaar in de hitlijsten te belanden, want je krijgt er niet snel genoeg van. Een tijdloze klassieker! Uit de ballad You’re still the lightning blijkt dat ze de gospel niet geheel de rug toekeerde, de roots van Candi zijn hierin duidelijk hoorbaar. Andere noemenswaardige nummers zijn de Harold Melvin and The Blue Notes cover Wake up everybody die in een fris jasje is gestoken (onlangs nog gecoverd door John Legend and The Roots), Bouncing back dat naar trance neigende elementen bevat (!), en het prachtige titelnummer dat een coole, zelfs alternatieve sfeer kent.

Dit album bevalt me nog steeds erg goed. Ondanks je wel kan horen dat het om jaren ’90 werk gaat, het is een beetje gedateerd, is het album als geheel nog steeds solide. Dance van weleer kan anno 2011 bij vlagen heel kitscherig klinken, maar dat geldt niet voor Outside in. Het meest bijzondere vind ik dat –voor mijn gevoel– dit een album is geworden die kan aanslaan bij zowel jongeren als ouderen. Het enige vereiste is dat je zin moet hebben in een leuk feestje, want dat het is een en al feest met dit album – met de prachtige, soulvolle stem van Candi Staton als hoogtepunt, en de veelal fijne dance muziek als ondergrond is het een fraai, opmerkelijk, en geslaagd album geworden. Zeer leuk uitstapje.

Hoe Candi de country-klassieker 'Stand by your man' omtoverde in een oprechte en pure southern soul classic is fenomenaal mooi gewoon. De overtuiging en bezieling is zo duidelijk hoorbaar. Vervolgens krijgen we een prachtige 'How can I put out the flame (when you keep the fire burning)', echt een pareltje over het-niet los kunnen laten van elkaar. 'I'm just a prisoner' stond ook al op haar debuutalbum die dezelfde titel droeg, echt een diep, prachtig southern soul liedje dat inmiddels een echte klassieker is geworden. 'Mr. and mrs. untrue' werd indertijd alleen nog maar gezongen door mannen, Candi doorbrak als het ware een taboe door als vrouwelijke zangeres een nummer te zingen over het-zelf-vreemdgaan vanuit een vrouw's positie. Vervolgens krijgen we 'Too hurt to cry', een aardige bijdrage op dit album maar niet bepaald opvallend. 'He called me baby' is een van de mooiste nummers ooit gemaakt, hoe zij zo'n saai nummer omtovert tot een doorleefde rauwe soul/funk versie is ongekend mooi! 'Sweet feeling' is zoals de naam al aangeeft een zoet maar oprecht soulnummer, fijn liedje. 'To hear you say you're mine' werd door Candi zelf geschreven, mooi tekst over de belangrijke bevestiging: ,,ik ben van jou''. 'What what become of me' is ook een fijn nummer voorzien van mooi pianowerk. De afsluiter 'Freedom is just beyond the door', laat een wat rauwere Candi horen die echt wel haar mannetje staat.

Net als de andere twee albums die ze op Fame uitbracht is dit ook een echte klassieker in z'n genre. Heerlijke southern soul van Muscle Shoals. Rick Hall, de producer, was terecht een groot liefhebber van Candi, want men, wat een stem heeft ze. Betere soul dan dit zul je eigenlijk niet vinden. Dit album is een absoluut meesterwerk en werd -net als haar debuutalbum- volledig geremastered en uitgebracht op de 2004 verschenen compilatie CD.

Het tweede gospelalbum van Candi Staton. De christenen namen haar met haar eerste gospelalbum niet serieus, vooral niet toen ze lucht kregen van haar eerdere opnames (waarin ze onder andere het thema overspel bezong). In de hoop wat meer geloofwaardigheid voor zich te winnen, zag 'The anointing' het levenslicht in 1985. Er zouden snel meer gospelalbums volgen.
Met het gospel genre heb ik weinig tot niks, maar als je favoriete (soul)zangeres dit soort albums maakt, ben je haast verplicht om het te checken. En eerlijk is eerlijk, ze heeft prachtige gospelalbums gemaakt. Daar is deze een prima voorbeeld van. Veel teksten zijn autobiografisch. Zoals ze in 'Blessed assurance' al aangeeft: "this is my story, this is my soul". Ieder nummer vind ik eigenlijk wel mooi. De meest opvallende daarvan is 'I will praise (and lift you higher)', vooral vanwege het Calypso-sausje en het pakkende refrein is dit echt een nummer die in je hoofd blijft hangen. Maar ook Now Jesus is my song' en 'We adore you, holy spirit' zijn in hun soort geweldige nummers. 'He cares for you' is denk ik mijn favoriet op dit album, vooral de melodie van dat nummer vind ik erg leuk.
Tja, dit is een hele andere Candi Staton dan dat men hoor(t/de) gedurende haar Fame en Warner Bros. periode, maar dat maakt haar latere werk zeker niet minder de moeite waard. Integendeel zelfs!

Aardige verzamelaar van Candi Staton en hoewel alle nummers best aardig zijn staan er maar weinig echte hoogtepunten op. De oudste nummers van deze compilatie zijn gelijk het mooist, dat is de opener, 'Here I am again', 'As long as he takes care of home' en 'Six nights and a day'. Verder zijn de discoclassics 'Victim' en 'Honest I do love you' ook erg leuk. Haar versie van 'Run to me' mag er ook wel zijn en datzelfde geldt voor 'When you wake up tomorrow'. De rest is allemaal redelijk. Over het algemeen vind ik haar Warner Brothers oeuvre niet zo heel bijzonder, alleen haar eerste album op dat label, getiteld 'Candi', dat in 1974 werd uitgebracht echt bijzonder. De vijf andere albums die volgden waren redelijk maar meer ook niet. Haar 'echte' soulplaten en een aantal gospelplaten waren beter. Desondanks een ruime voldoende voor een van de beste zangeressen ooit.

Een verzamelaar van het gospel materiaal van Candi Staton, die aan de ene kant zeker representatief is, maar aan de andere kant juist niet. Ik vind namelijk dat de gekozen selectie bijna alleen maar toppers bevat, maar alle nummers zijn afkomstig van slechts twee van haar gospel albums, te weten: It’s time en Cover me uit respectievelijk 1995 en 1997. Men krijgt dus niets te horen van het gospel materiaal dat ze vanaf 1983 tot en met 1994 heeft opgenomen en dat is wel jammer, omdat ze in die periode ook een aantal zeer sterke nummers heeft gemaakt, die ook meer dan de moeite waard zijn.

Enfin, Rock of salvation laat Candi in haar meest hippe vorm horen. Naast een flinke dosis soul, kent het nummer een heuse dance basis, waardoor het werkelijk de pan uit swingt. Mama, wellicht haar meest mooie zelfgeschreven nummer, staat er maar liefst twee keer op. De eerste keer is een live versie, waarop we te horen krijgen dat Candi, toen al ruim in de vijftig, vocaal erg goed bij stem is. Ieder woord dat ze zingt, meent ze ook. Recht vanuit het hart, en dat maakt het nummer zo mooi. Your face is the first face I want to see is een herbewerking van haar eigen originele versie uit 1986, en op deze versie mag Joe Ligon (één van de zangers van The Mighty Clouds of Joy) meedoen. Helaas vind ik zijn aandeel ruk, dus prefereer ik de versie die op haar album Sing a song staat. Deze is vooralsnog niet slecht te noemen, en Candi’s aandeel maakt alles meer dan goed. The greatest worship is op tekstueel gebied het meest gospelachtig, en ook gelijk het minst mooie nummer als je het mij vraagt. Typisch gospel, niet echt pakkend en iets te langdradig, maar goed, we hebben het over Candi Staton! Vervolgens een prachtige cover van Simon & Garfunkel’s Bridge over troubled water(s), of hij beter is dan het origineel of dan de versie van Aretha Franklin valt te betwisten. Het blijft echter een prachtig nummer, en zo ook deze versie. Somebody’s knocking is één van m’n favoriete gospel nummers van haar, heerlijk swingend en een pakkende tekst van jewelste. Tears that mama cried is (wederom) een favoriet, één van de mooiste nummers over de geboorte van een (je) kind, misschien wel de mooiste. Vooral het achtergrondkoortje maakt het nummer helemaal af. Dan krijgen we de studio versie van Mama, die net zo mooi is als de liver versie. Nog een cover, ditmaal Sam & Dave’s Hold on, I’m coming met een lichtelijk aangepaste tekst, uiteraard in het teken van Jesus, het is dus ”Hold on, Jesus is coming!” geworden, al is de titel hetzelfde gebleven. Afgesloten wordt met de medley Tis so sweet/I will trust, geen onaardig nummer, best leuk, maar ze heeft betere nummers in haar imposante repertoire.

Ondanks de korte tracklist, men had makkelijk nog een aantal nummers erbij kunnen zetten, is het een redelijk geslaagde compilatie, al is ‘ie ver van compleet. Dan is haar album The ultimate gospel collection een stuk uitgebreider, maar daar staat tegenover dat een aantal van haar mooiste nummers achterwege zijn gelaten, zoals bijvoorbeeld Somebody’s knocking en Tears that mama cried die hier (gelukkig) wel op staan. Daarnaast is die verzamelaar voor de helft georiënteerd op haar gospel materiaal na 2000, terwijl alles van voor 2000 over het algemeen een stuk leuker is. Deze CD, The best of Candi Staton is overigens wel een prima kennismaking met haar jaren ’90 werk. Jammer is het wel dat dit album alleen in Amerika werd uitgebracht, net zoals al haar andere gospel albums overigens.

Tot 2004 werden de rechten voor Candi Staton's Fame-opnames niet vrijgegeven. Daarom werd besloten om omstreeks 2000 een aantal van die classics opnieuw op te nemen in combinatie met een een aantal van haar grootste hits van o.a. haar Warner Bros-periode. Ik kan vertellen over een dergelijke compilatie als deze (er zijn door de jaren heen meerdere verschenen; ze bestaan immers al sinds +/- 2000), dat het heel erg goedkoop klinkt. Candi's stem is op zich oké, maar je kunt horen dat ze de nummers niet meer op de manier van vroeger kan zingen. Logisch ook hoor.
Daarmee valt het des te meer op dat de songkeuzes voor 'His hands' en 'Who's hurting now' van een paar jaar geleden heel erg goed bij haar huidige stemgeluid passen. De productie van dit album is zoals gezegd erg goedkoop, dus nee, dit is geen aanrader.
Over twee nummers kan ik iets opmerken, de eerste is 'Now you got the upper hand'. Dat nummer was haar allereerste 45rpm singeltje ooit (nog voordat ze terecht kwam bij Fame). Jammer genoeg is het alleen geen bijzonder nummer. Datzelfde geldt voor 'Just when you think it's safe' die ook alleen op deze "budget" compilaties te vinden is. Het nummer werd eind jaren '90 opgenomen, maar ook dit nummer is -wederom- niet bijzonder.
Kortom: leuk voor de fans en/of voor in de verzameling, meer ook niet.

Even goed als de voorganger 'His hands'. Candi is al jaren mijn favoriete zangeres. Zelden zo'n stem gehoort. Alleen een artiest als Mavis Staples komt in de buurt. Ook deze plaat is weer zo'n topper! Ik blijf vanaf het eerste tot het laatste nummer geboeid luisteren. Dit is nou echt een plaat die nooit begint te vervelen. En die stem, ik gaf het al aan bij 'His hands', maar wat een rauwe, doorleefde stem heeft ze ontwikkeld.

Hoogtepunten zijn:
- Lonely don't
- Breaking down slow
- Mercy now (< wat een prachtige tekst!)

Wederom een vette 5* voor deze soulveteraan. Wat een vrouw, wat en vrouw! Kippevel van begin tot eind.

The Queen!

"What's the sense in sharing, this one and only life/ Ending up, just another lost and lonely wife/ You'll count up the years, and they will be filled with tears." Na enige bekendheid te hebben verworven met de Stand by your man cover, volgde in 1976 dan eindelijk de doorbraak van Candi Staton. Samen met You got the love zou Young hearts run free uitgroeien tot haar twee bekendste nummers, die ondertussen als ferme klassiekers beschouwd mogen worden. Dit album, haar vijfde, was in haar oeuvre toentertijd vernieuwend. Ze had afstand genomen van de southern soul, en met behulp van producer Dave Crawford leverde ze een fantastisch disco album. De titeltrack moet iedereen kennen.

Deze plaat staat dan ook boordevol extreem aanstekelijke disco deuntjes. Opener Run to me is daar al gelijk een mooi voorbeeld van. Destiny is zelfs nog leuker, vooral het refrein en het koortje zorgen voor een prachtig eindresultaat. What a feeling is de eerste ballad op dit album, maar niet de mooiste. Het is ietwat eentonig, maar wel een erg sexy nummer. De gesproken woord coupletten zijn echt meesterlijk gedaan! Het album wordt voortgezet met mijn favoriete nummer: You bet your sweet, sweet love. Dit is denk ik zo’n beetje het enige nummer dat doet denken aan de nummers uit haar voorgaande jaren. Een prachtige soul ballad, die overigens wel wat glad is in vergelijking met haar eerdere werk. Ondanks dat, vind ik de melodie, de tekst en de instrumentatie erg mooi. Dan de grootste hit, je kan er niet omheen… Young hearts run free! Candi wilde een nummer hebben dat op haar lijf geschreven was. Ze vertelde Dave Crawford over haar mislukte huwelijken en relaties, en vervolgens was Young hearts run free een feit. 35 jaar oud alweer, maar wat klinkt hij anno 2011 nog steeds verfrissend! Dit nummer heeft bij wijze van spreken genoeg potentie om ieder jaar in de hitlijsten te belanden, mits hij door Candi Staton zelf wordt gezongen natuurlijk. Dit nummer is zo vaak gecoverd, maar niemand kwam ook maar in de buurt van de geweldige Staton. Living for you is zonder twijfel één van de rustigste disco nummers uit die tijd, de blazers en de relaxte sfeer zorgen voor een heerlijk moment. Qua tekst borduurt het in zekere zin een beetje voort op het vorige liedje, maar dit valt nauwelijks op omdat beide nummers totaal verschillend zijn. Summer time with you, de titel spreekt eigenlijk al voor zich… een heerlijk zomers, romantisch nummer dat op zeer sexy wijze door Staton gebracht wordt. Wie krijgt er nou geen zin in de zomer als je dit nummer hoort? Niemand! We eindigen met I know, weer een zeer fijne disco knaller! Zeer funky, al heeft het niet dezelfde charme als Young hearts run free. Toch doet het er niet veel voor onder en wordt er écht constante kwaliteit geboden.

Daarmee is dit een geweldig album in zijn soort. Uptempo’s en ballads zijn aanwezig en ieder nummer zal het goed doen op de dansvloer. De teksten zijn ook nu nog actueel en dat maakt het zo leuk. Het repertoire steekt perfect in elkaar, dankzij Dave Crawford, en dat maakt dit album en vooral diens titeltrack tijdloos. Ze zou nog een pareltje maken in het disco genre, en dat is het album House of love van twee jaar later. Op die plaat werkte ze ook samen met Dave Crawford en hierop staat de killer Victim. Beide albums zullenv voor geen seconde vervelen. Bij mij niet althans. Onthoud vooral de wijze les uit de monsterhit van dit album: “Don't be no fool when love really don't love you, don't love you!”.

Wat is dit album onwijs chill! Ik zag deze LP een keer op een platenbeurs liggen voor een flinke som, het betrof hetzelfde album alleen dan uitgebracht door Epic (zal vast een Nederlandse uitgave zijn?). Uit alle nieuwschierigheid indertijd dus maar gelijk beluisterd, en afgelopen maand weer een paar keer. Europese soul en funk, tja, ik sta er altijd nog steeds sceptisch tegenover. Vooral aangezien het betere werk toch vrijwel alleen in Amerika gemaakt werd en wordt, al is het tegendeel bewezen. Zo ook bijvoorbeeld bij dit album, dat zeker niet onderdoet voor andere soul/funkalbums uit die tijd uit de VS.
't Album wordt op geen enkel moment saai of teveel van het goede, en dat is naar mijn idee erg belangrijk bij een album in deze stijl. Een ruime voldoende dus. Hoog tijd trouwens dat dit album een keer op CD wordt uitgebracht! Al is het maar vanwege de twee fantastische Wilson Pickett covers!

1972 bleek een productief jaar voor Cane & Able te zijn. Maar liefst twee albums werden uitgebracht, waarmee ze overigens niet het gehoopte succes verwierven. Hoe het na deze twee albums met hen afliep is mij niet bekend, professionele opnamen zijn nooit meer verschenen. Op het andere album lieten ze al horen te beschikken over genoeg muzikaliteit, want de twee Wilson Pickett covers bleken bijna net zo mooi te zijn als de originelen. De Pickett covers hebben ze ditmaal achterwege gelaten.

Op dit album staat –voor zover ik weet– alleen maar eigen materiaal. Ook ditmaal funken de heren er weer lekker op los, zoals te horen op de opener Be free of op Mass of confusion dat zelfs een beetje psychedelisch / rockachtig aanvoelt. Toch staan er in tegenstelling van het andere album ook hier en daar een nummer op met een wat lomer sfeertje, waarbij vooral de soul (en soms zelfs een vleugje jazz) meer centraal staan. Iets wat al duidelijk wordt bij het tweede nummer Sweet burn of op Relating a message to you. Tussenwegen worden er ook geboden zoals bijvoorbeeld met het derde nummer Maria. Tot op zekere hoogte is het best funky, maar écht bombastisch wordt het niet. Mijn favoriet is het vierde nummer, No time. Het nummer beschikt aanvankelijk over een heerlijke groove en ontpopt zich even later tot een regelrechte floorfiller, en mede door de strijkers en blazers op de achtergrond heeft het ook nog een soort van vroeg disco-sfeertje over zich (terwijl dat genre in 1972 nog niet in zicht was).

Ik vind het andere album net een tikkeltje beter en energieker. Op instrumentaal gebied steken beide albums prima in elkaar (bovengemiddeld goed zelfs), en ook de vocalen zijn hier wederom degelijk. Prima funk uit Parijs, Frankrijk. Dit album werd overigens opgenomen tussen juni en oktober dat jaar.

Aardige muziek voor de achtergrond, maar uiteindelijk te weinig indrukwekkend. Voor de rest heeft Carl Graves zijn stem noch zijn album te weinig kwaliteiten om boven de middelmaat uit te komen. Er is van alles eigenlijk wel wat te vinden: van ballads als Don’t Throw It All Away en Be Tender With My Love tot uptempo’s met een disco-vibe als Heart Be Still en How Can I Be A Man. Getuigen van creativiteit doet het echter niet. De betere momenten zijn wanneer er wat variatie in het album komt met invloeden van andere stijlen. Denk hierbij aan het ska-sausje dat zo opeens opduikt in My Whole World Ended of het boogie nummer You’re Gonna Be Alone dat zijn tijd misschien 'n paar jaar vooruit was en doet denken aan bepaalde nummers uit Lenny Kravitz’ oeuvre, alleen dan net even iets meer gedateerd. Niet zo raar natuurlijk gezien het jaar waarin deze plaat verscheen - ver voor men ooit van ene Kravitz had gehoord. Nou ja, al met al een redelijk niets-aan-de-hand-plaatje waar een gemiddeld cijfer wel bij past, lijkt mij.

Zweedse diva Carola Häggkvist keert na vijf jaar afwezigheid terug met een nieuw album -dan tel ik haar kerstalbums niet mee- en zoals de titel al wellicht doet vermoeden is Elvis, Barbra & Jag een eerbetoon aan de twee grootheden Elvis Presley en Barbra Streisand. Naast het feit dat het opnemen van coverversies een riskante keuze is, moet je ook maar net houden van de muziek van Barbra Streisand. Mijn aversie jegens die vrouw zorgde ervoor dat ik aanvankelijk nogal sceptisch tegenover dit album stond, maar dat ik dit album sowieso zou beluisteren stond vast vanwege de Elvis Presley covers, die altijd nog prachtige nummers zijn. Ik was aangenaam verrast om erachter te komen dat dit album een mix is van pop en soul. Had niet gedacht dat Carola ooit iets met het soul genre zou doen, maar het tegendeel is met dit album bewezen. Carola + pop + soul + covers is een prima combi!

Het album opent al gelijk met een geweldige ritmische versie van Suspicious minds. De toevoeging van de orgel zorgt al gelijk voor een fraai eindresultaat. In the ghetto werd in de jaren ’70 geweldig en ongeëvenaard gecoverd door Candi Staton, dus ik verwachtte niet veel van deze versie. Geloof het of niet, maar ik vind deze versie nog mooier vind dan die van Candi. Die ingetogen maar tegelijkertijd volle instrumentatie (met een prachtige toevoeging van de strijkers), en de bescheiden maar soms uitbundige stem van Carola passen geweldig bij elkaar. Dan volgt de eerste Barbra Streisand cover. No more tears (enough is enough), ditmaal is de titel omgekeerd, werd destijds gezongen met behulp van Donna Summer. Carola doet het in haar eentje en overtreft (!) met gemak de originele versie. De instrumentatie met de stevige drumpartijen en het intro zijn ge-wel-dig. Echt fenomenaal gedaan!

De Woman in love cover weet het origineel ook ruimschoots te overtreffen, de ietwat uigerekte versie is -wederom- op gebied van instrumentatie geweldig gedaan. Vraag me niet waarom, maar met gebruik van een hoofdtelefoon lijkt het alsof dit nummer een betoverende en dromerige sfeer over zich heen heeft. Always on my mind begint heel eenvoudig en ingetogen en is qua instrumentatie aanvankelijk gestript tot de basis, om zich vervolgens te ontpoppen tot een wat voller en vlotter arrangement waarbij op prachtige manier gebruik wordt gemaakt van strijkers. Ook de covers die volgen zijn erg mooi gedaan, maar de kracht van het album zit hem echt in de eerste vijf nummers. Of nou ja, misschien ook niet helemaal, want ook het 50's rock-a-billy Watch closely now bijvoorbeeld doet ze erg goed! Dan heb ik het nog niet gehad over het geweldige jazzy Heartbreak hotel dat je het gevoel geeft dat je je in één of andere nachtclub bevindt. Eigenlijk heeft naar mijn mening ieder nummer iets moois over zich.

Of de Barbra en Elvis fans hier van zullen genieten weet ik niet. Zelf vind ik dit een zeer geslaagd cover album. Naast de vocale prestaties van Carola is dit album alleen al aan te raden vanwege de fantastische instrumentatie. Het is misschien nogal een gedurfde uitspraak, maar ik vind deze versies bij vlagen de originele versies overtreffen. Niet alleen de Barbra Streisand covers, maar ook de Elvis Presley covers. Vooral In the ghetto, Supscious minds en Always on my mind heeft ze geheel naar eigen hand gezet. Hoewel ik er niet vanuit ga, hoop ik dat ze met dit album hier meer bekendheid krijgt.

Dit is wel het beste album dat Carola tot op heden heeft uitgebracht. Het album staat boordevol met prima 'popschlagers' en 'Genom allt', 'Stanna eller ga' en 'Jag ger allt' zijn daar prima voorbeelden van.

De hoogtepunten zijn echter 'Evighet'/'Invincible' (haar Songfestival bijdrage uit 2006) en 'Vem kan alska mig'. Die laatstgenoemde vind ik zoveel op 'Miracle' lijken van Ilse DeLange, of liever gezegd, 'Miracle' lijkt zoveel op 'Vem kan alska mig', vooral het intro, maar de rest eigenlijk ook.

Jammer dat ik er maar de helft van begrijp! Voor de rest een prima pop album, dat in Zweden de platina status verdiende.

Zeker geen onaardig debuut van Carolyn Franklin, vind ik tenminste. Het materiaal is, hoewel niet alles even geslaagd klinkt, redelijk divers. De afwisseling van uptempo’s naar ballads pakt hier goed uit. Ik denk dat dat ook zeker in haar voordeel werkt, al gaat de vocale acrobatiek van Carolyn soms wel een beetje tegenstaan, dat is jammer. Daardoor krijg je het gevoel dat ze zichzelf wil bewijzen tegenover de luisteraar dat ze net zo’n krachtige stem heeft als haar “grote” zus, maar daar kan ze gewoonweg niet aan tippen. Vooral naar een ballade als What Now My Love valt niet echt goed te luisteren. Het wordt veel te scherp ingezongen. Wat dat betreft is ze veel beter af met uptempo nummers. Daarvan zijn het vooral Reality, en I Don’t Want to Lose You en het bombastische Boxer die het meest geslaagd in hun soort zijn. Van de ballads is It’s True I’m Gonna Miss You het mooist. Naast de blues(y) instrumentatie, is het nummer vooral doordrenkt met veel melancholie en die sfeer uit zich het mooist in de coupletten (haar schelle uithalen die ze af en toe laat horen – tijdens het refrein met name – zijn jammer). Alone is ook van de meest herkenbare en beste nummers op het album, het bigband-sausje dat zo nu en dan even naar boven duikt weet de diversiteit nog eens goed te benadrukken, en dan met name tijdens de refreinen. Vocaal en instrumentaal prima, het klinkt allemaal lekker vertrouwd; materiaal is wisselvallig.

Chain reaction, het tweede album van Carolyn Franklin, valt me wat tegen. In tegenstelling tot de twee andere albums die ik al van haar ken, gaan haar uithalen die ze hier laat horen snel tegenstaan, terwijl deze me op de andere albums nauwelijks opvielen. Het album staat, naar mijn idee, dan ook vooral in het teken van een schreeuwerige Carolyn. Hoewel rond deze tijd zelf veelal teksten schreef, is op deze plaat, volgens mij, geen enkel nummer te vinden die ze zelf pende. In plaats daarvan covert ze hier en daar wat nummers, en zingt ze wat niemanddalletjes die lang niet allemaal even geslaagd en leuk zijn. De Jackie DeShannon cover Put a little love in your heart behoort tot één van de betere momenten, en dat is vooral te danken aan het feit dat het nummer van zichzelf al zo goed is, niet omdat haar versie zo bijzonder is. Shattered pride dat bij vlagen een jazzy arrangement bevat, kan zich tevens berekenen tot één van de betere nummers omdat vooral de instrumentatie (erg) mooi is verzorgd met het slagwerk. Het beste wat hierop te vinden is, is het titelnummer Chain reaction. De bombastische instrumentatie die niet alleen soul laat horen, maar tevens funk en (soft-)rock zorgt voor het meest pittige moment op dit album. Dat is ook gelijk wat er mis is met het gros: het is te saai, het mist pit. Een kleine voldoende.

Dat Carolyn, het kleine zusje van Erma en Aretha, over net zoveel talent beschikte als haar zussen wordt snel duidelijk. Waarom Carolyn Franklin eigenlijk zo’n onbekende naam in de wereld van de soul is gebleven, is mij een raadsel. Haar prachtige kleurklank, die bij vlagen doet denken aan die van Mavis Staples – alleen dan lichter, is gemaakt voor soul. Terwijl haar zussen juist bekend staan om hun krachtige uithalen, richt Carolyn zich meer op subtiliteit. I’d rather be lonely is het derde album van Carolyn, er zou uiteindelijk nog één volgen -drie jaar later- voordat het doek viel. Ze zou zich echter nog wel richten op het schrijven van nummers, dat deed ze namelijk erg goed, zo schreef ze een paar successen voor haar zussen. Eén van de bekendste is Angel, die werd vertolkt door Aretha Franklin.

I’d rather be lonely is eigenlijk een voorbeeld van een perfect soulalbum. Van ontroerende, soulvolle ballads als My heart sings en As long as you are there naar ritmische, funky uptempo nummers als Fire and rain en Don’t see him much no more. De country/soul ballade Dad, het gospel-getinte Sweet Naomi, en het prachtige I want to be with you verdienen het ook om genoemd te worden. Ach, eigenlijk verdient ieder nummer een eervolle vermelding. Stuk voor stuk mooie, variërende teksten die gepaard gaan met een uitstekend te noemen begeleiding (de instrumentatie is gewoon perfect), en niet in de laatste plaats Carolyn zelf, die alles extra flair geeft. Deze plaat heeft het allemaal, wat wil je nog meer?

En, is dat nou Aretha die ik op de achtergrond mee hoor zingen op sommige nummers? Lijkt er wel op!

Prettig in het gehoor liggend album van soulsister Carolyn. Het grootste gedeelte kabbelt echter toch iets te veel voort waardoor het merendeel van de nummers niet echt opvallen of zo; het zijn ook veelal rustige, ingetogen nummers. Een aantal nummers zijn echter wel interessant, en die steken dan ook boven de rest van het materiaal uit.. Dead man is één van de drie uitschieters op dit album; heel lekker bombastisch nummer met blazers waarbij Carolyn en haar achtergrondvocalisten de longen uit hun lijf schreeuwen! Het nummer is was Labelle-esque, alleen dan (een stuk) leuker. De You are everything cover van The Stylistics,maar bekend is geworden door Diana Ross en Marvin Gaye, doet ze ook niet onverdienstelijk. Vooral de sobere begeleiding houdt het liedje erg puur. Het mooiste moment wordt geboden met het ritmische Song man, de instrumentatie is echt lekker (halverwege wordt er zelfs een soort instrumentale funky interruptie gecreëerd). Meer funk, zelfs een ietwat fusionachtig nummer, is de afsluiter Deal with it dat het derde hoogtepunt is op dit album. Het mooie is dat ze haar stem dan ook aanpast aan het genre; alle remmen worden los gegooid en ze laat horen dat ze haar mannetje staat als ze met volle overgave ”(You’ve got to) deal with it!” zingt. Al met al een fijn niets aan de hand plaatje.