Waarom is dit album ook alweer een flop geworden? Onbegrijpelijk! Het gehele album luistert heerlijk weg, en die baslijn van 'Hearts don't lie' is echt off the hook! Maar ook de eerste single 'On a mission' vind ik geweldig. Ik kan geen enkel nummer op dit album nummer wat ik slecht vind. Dit album valt misschien ook nog wel te classificeren onder het 'new wave' genre (van eind jaren '80 - begin jaren '90). Er is overigens ook geen enkel nummer op deze CD die ik oversla.

Enne, 'onorigineel' is deze CD allerminst m.i. - de electropop van tegenwoordig is niet slecht, maar veelal een kopie van een kopie van een kopie. Dat vind ik bij 'Ten' dus totaal niet. Maar ja, iedereen heeft er waarschijnlijk een andere kijk op.

Zeker een van de beste albums van de afgelopen 10 jaar als je het mij vraagt, dus wat mij betreft echt 4,5* waard!

Enne, over de looks van Gabriella ga ik 't al niet eens meer hebben!

Achtergrondmuziek at it’s best. Soms zit je gewoon te wachten op een mooie uithaal of iets anders dat getuigt van goede/mooie vocale capaciteiten. Helaas is de stem van Gabrielle veel te nasaal en te dun om een heel album te kunnen boeien. Wanneer de productie of de nummers (redelijk) interessant zijn - zoals bijvoorbeeld met Sunshine en Rise het geval is - is er niet zoveel aan de hand, maar wanneer meer dan de helft van het songmateriaal heel weinig voorstelt, dan luister je er toch wel minder graag naar. Mijn twee favorieten zijn de kleine maar behoorlijk melodieuze ballad Should I Stay, die, behalve in het Verenigd Koninkrijk, hard flopte en de andere favoriet is Over You. Wat me vooral bij die laatste aanspreekt is de natuurlijke sound; alsof het als het ware een demo betreft die nog niet gemastered is of iets dergelijks. De enige echte "topper" van Gabrielle staat echter alleen op de latere heruitgave, en dan heb ik het uiteraard over de soulvolle ballad Out of Reach. Qua sfeer past hij niet helemaal tussen de rest, maar deze single diende dan ook als titelsong van de Bridget Jones’s Diary film en niet zozeer als officieel nummer voor op dit album (al is het wel een slimme zet van haar platenmaatschappij om de verkoopcijfers nóg verder op te krikken, die al niet mis waren: 3x platina in het Verenigd Koninkrijk).

”Mama said it didn’t look right / Black just don’t mix with white / But Billy was my friend, and we swore one rainy night / To be blood brothers (...) right to the end.”

‘t Mag dan wel geen Otis zijn, hij doet de naam Redding in ieder geval geen oneer aan. Gene Redding, geboren in Anderson, Indiana in 1945, werd ontdekt door niemand minder dan soulsister Etta James. In 1974 zag zijn debuut Blood Brother het levenslicht, het flopte, en sindsdien ontbreekt ieder spoor van Gene Redding. Iets in mij zegt dat dat verrrekte jammer is, want dit album heeft potentie in meerdere opzichten. Neem het prijsnummer, dat is de titeltrack Blood Brothers. ‘t Klinkt niet alleen erg goed, het is ook nog eens briljant geschreven. Terwijl het gros van (soul)nummers als politieke thematiek veelal zwart tegen wit zetten, gaat het bij dit liedje om gelijkheid tussen twee jeugdvrienden - ondanks dat de ‘jongens’ verteld werd dat zwart en wit niet samen gaan (de afloop van Gene’s bloedbroeder is niet al te best overigens, maar dat zal ik voor het gemak buiten beschouwing laten). Een dijk van ‘n nummer!

Met zo’n hoge inzet als opening, kan het niet anders dan dat alles wat volgt minder bijzonder is. Dat is het ook, maar het blijft alsnog een zeer tof album waar geen zwakke nummers te vinden zijn. Het is wel noemenswaardig dat alle overige nummers over de liefde gaan, al gaat de titeltrack natuurlijk ook over liefde (maar in een heel ander opzicht). Niettemin zijn er een paar zeer geslaagde nummers te vinden. Neem bijvoorbeeld het liedje voor een (zijn?) dochter I Can See the Lovelight, waar je een hele andere kant van de zanger te horen krijgt, of de ballade What Good Is a Love Song over het gebroken hart. Een stuk speelser en funkier wordt het met ‘t lichtelijk patserige I Can’t Get Arrested, dat eigenlijk de tweede échte topper van het album is, en dankzij de gebruikte akkoorden ook goed weet te imponeren. Dan is er nog Gotta Find a Way (To Keep You Lovin’ Me), met het strakke arrangement, dat naar mijn mening het beste demonstreert hoe mooi de stem van Gene Redding is. Er zit zoveel warmte en zachtheid in zijn stem. Ik geloof ieder woord! De nummers die ik niet noemde vind ik ook allemaal de moeite waard. Het zullen vast de mooie melodieën, de prima teksten, de strakke instrumentale begeleiding, en ook de fantastische vocale kwaliteiten van Gene Redding zijn waar ik voor val. Echt een pracht van ‘n plaat!

Als we de hoes nader onder de loep nemen, lijkt het alsof we te maken hebben met een "échte" held. Uiteindelijk sluit de inhoud van het album niet helemaal aan bij die gedachte, maar er staan wel een aantal nette, en zelfs twee zeer coole nummers op dit album! Het is mij 'n raadsel waarom het album geopend wordt met het slechtste nummer. Tell Me What’Cha Gonna Do is maar een moeizame start en zal de (gemiddelde) luisteraar vast niet warm weten te maken om het album verder te beluisteren. Dat zou overigens erg jammer zijn, want de twee zwaar (!) funkende Fever in the Funkhouse en Lying Cheatin’ Woman doen de matige opener gelijk vergeten. De zeer aanstekelijke refreinen en de diepe groove die beide nummers kenmerken maken dit met afstand de twee beste nummers van het album.

De ballade The Best Years of My Life klinkt zo op het eerste gehoor misschien een beetje langdradig, saai zelfs, maar na wat intensieve beluisteringen blijkt het een heel mooi geschreven nummer te zijn over een echtscheiding. “Het gaat nog een hele grote klus worden om de papieren te ondertekenen. Het voelt niet goed om alles te vergooien, terwijl ik jou de beste jaren van m’n leven heb gegeven” al-dus General Crook met een lichtelijke vorm van rancune in zijn stem. I’m Satisfied en Thanks But No Thanks zijn niet van het soort dat je omver wordt geblazen, dit zijn van die 'nette' nummers, want een beluistering is zeker geen straf. Eenvoudige soul, maar wel van het soort dat goed in het gehoor ligt.

Het geluid van het album is een beetje aan de oubollige kant, ook de vocalen van General Crook zijn niet buitensporig noemenswaardig of goed, maar het is acceptabel. Vandaar dus 'n ruime voldoende.

1976 betekende een toch een soort van ommezwaai voor veel artiesten. Soul was niet meer populair, en disco werd de nieuwste trend. Het was het jaar van Diana Ross die een gigantische hit scoorde met Love hangover, maar ook van bijv. The Trammps die voor het eerst het onsterfelijke Disco inferno uitbrachten, en ook van Candi Staton die definitief haar naam vestigde met Young hearts run free. Het moge duidelijk zijn: het is disco – of het is niets. General Johnson (ex-frontman van Chairmen of the Board) mocht het in zijn eentje proberen, en voor dit titelloze album mixed hij de eerdere soul met de nieuwste disco. Tevergeefs, want hoewel 't hem prima afgaat, werd het album geen succes voor hem.

Toch staan er een aantal prima nummers op, en dat zijn de uptempo’s. Opener Temperature rising is al gelijk mijn favoriet. Het is een fijne blend van psychedelische soul door de scheurende gitaren (zoals te horen op het album Skin I’m in van Chairmen of the Board) en disco, mede door de blazers heeft het een hoog swingend gehalte. Don’t walk away mag er ook zijn, op en top disco maar toch wat lomer dan het grootste gedeelte van zijn tijdsgenoten. Vooral de instrumentatie klinkt erg rijk. Ook de sociaal-kritische boodschap mag niet ontbreken (al werd het rond deze tijd niet meer veel gedaan). We the people (got to stand up!) is zo’n nummer. Het is tekstueel niet zo zwaar als dat we aantroffen op het Skin I’m in album. Het is zelfs ietwat vrolijk. Een boodschap van protest die tevens positief is – ook de instrumentatie is opbeurend. Een beetje vreemd, maar er valt zeker goed naar te luisteren. Mijn tweede favoriet is het verhaal vertellende All in the family. Naast het aanstekelijke refrein, heeft dit nummer ook nog eens de mooiste tekst. Hoeveel fouten een familielid dan ook mag maken, het blijft je familie. ”It’s all in the family, and blood is thicker than water.”. Het laatste mooie moment is Only love can mend a broken heart, typische disco en zéér geschikt voor op de dansvloer – maar het drijft een beetje in het midden; het is niet goed en het is niet slecht. Leuk voor af en toe is denk ik van toepassing bij dit liedje.

Mindere momenten worden gevormd met de ballad Lies. Hoe emotioneel de tekst mag zijn, hij brengt het nogal banaal. Zijn stem klinkt ook echt niet mooi, de adlips zijn lelijk. Het weet je helemaal niet te raken. De tweede ballad, Patches, weliswaar een mooi nummer, had er wat mij betreft niet op hoeven te staan. Deze versie is nagenoeg hetzelfde als de originele versie die hij met “zijn” met Chairmen of the Board opnam; en is dus ook overbodig. Daarnaast werd het nummer intussen al een grote hit voor Clarence Carter die hem coverde. De enige reden die ik kan bedenken waarom dit nummer erop staat, is om de verkoopcijfers hiermee op te krikken. Tot slot weet (ook) het uptempo Keep keepin’ on niet het niveau van de andere uptempo’s te evenaren. Het komt over als een soort reprise, meer is het ook niet.

Soulsister Genie Brown is een obscure zangeres. Er is op het internet voor wat betreft achtergrond-informatie niets te vinden over deze dame noch over het album. Wellicht komt dat omdat dit album enkel ter promotie is uitgebracht, en er dus geen verdere exemplaren in de winkel te vinden waren. Hoe dan ook, dit is een prima album van een -helaas- onbekende soulzangeres. Inhoudelijk zijn de nummers erg eenvoudig (qua instrumentatie en qua tekst is het niet verbluffend), maar wel erg leuk.

Er staan een aantal nummers op dit album die zeker de moeite waard zijn, met als één van de vele hoogtepunten het bluesachtige lome, romantische My first night alone without you, waarop Genie haar meest zwoele kant laat horen. Het met liefdesverdriet doordrenkte Maybe this will be the morning wordt met veel bezieling gebracht, en daardoor behoort deze ook tot één m'n favoriete nummers. Nog een hoogtepunt is het bescheiden funky Take me where you took me last night, dat qua instrumentatie zelfs licht na het ska genre verwijst. It’s gotta be that way is ook een prachtig liedje (mijn persoonlijke favoriet), iets wat deels te danken is aan het fantastische pianospel en mooie songtekst (vind dit zelfs de mooiste songtekst uit de selectie). Ook Wrapped in love is wel geinig; voelt qua sfeer erg sixties aan en heeft een vrolijk melodietje (komt voornamelijk door het gebruik van de fluit. Het fusionachtige, en bovenal vrolijke Life is beautiful when love is everywhere heeft een lekkere vibe, en haar ietwat hese stemgeluid komt hier prachtig naar voren. Tot slot covert ze Baby Washington’s That’s how heartaches are made op prima wijze. Eigenlijk vind ik ieder nummer de moeite waard, er is geen misser te vinden.

Ze heeft een mooie stem en de nummers zijn gewoonweg erg leuk. Jammer dat ze zo onbekend is!

“Na die honderd albums die ik in een jaar uitbreng, kan er vast nog wel eentje bij.” Ik weet 't bijna zeker dat Georgia Anne Muldrow dat dacht toen ze opnamesessies voor Owed to Mama Rickie afrondde. Net als het merendeel van haar andere projecten, weet ook dit album de middelmaat niet echt te ontstijgen maar een beluistering kan af en toe geen kwaad. Georgia Anne Muldrow blijft immers een interessant figuur in de industrie. Hier en daar staat er wel een verassend goed nummer tussen. Zo getuigt More & More, met een gastbijdrage van Bilal, gewoonweg van genoeg professionaliteit. Wat dat betreft had dit zo op een major release van een bekende zanger(es) kunnen staan. De productie steekt heel goed in elkaar, en de tekst en melodie zijn mooi ofwel: het totale plaatje klopt. De remix is zelfs nog veel beter; deze heeft iets meer minimalistische hip-hop invloeden gekregen en creëert daarmee nóg meer sfeer.

Whollyspirit met de dreunende, haast hypnotiserende beats en de relaxte Ez Duz It en ook Moonsong Lullabye zijn drie andere hoogtepunten op deze plaat. Die twee laatsten zijn om bij weg te dromen! Ze weten de diversiteit mooi te accentueren. De instrumentale intermezzo Dubby Time had wat mij betreft wat langer mogen duren; naast de toffe sound voelt het nu ietwat verloren aan op 't album vanwege de geringe speelduur van net geen anderhalve minuut (deze past overigens ook niet helemaal tussen het overige materiaal, maar dat deert niet). Het enige mindere moment vind ik haar eerbetoon aan Dudley [Perkins], Love Letter. Gelukkig duurt dit ‘ding’ slechts een kleine twee minuten, want ik houd nooit zo van dit soort liefdesverklaringen en ook de manier waarop ze het inzingt staat me niet zo aan (alleen al hoe ze zijn nam uitspreekt). Verder 'n leuk “tussendoortje”, of hoe je dit in haar geval ook wilt noemen.

Ik ben benieuwd hoeveel albums er van haar zullen verschijnen in 2012.

Seeds is -ongeacht de inhoud ervan- een belangrijk album uit zowel de discografie van Georgia Anne Muldrow als die van van producer Madlib. Niet eerder gaf Muldrow de productie voor 'n album volledig uit handen, terwijl Madlib niet eerder een volledig album voor een vrouwelijke artiest produceerde. Dat gegeven prikkelt al tot het aanzetten van het beluisteren van Muldrow’s nieuwe langspeler. Leadsingle en tevens titelnummer Seeds verscheen enige tijd geleden al, en wist met z'n rommelige structuur niet van meet af aan te overtuigen (en dat doet ‘ie overigens nog steeds niet helemaal). De hoop rees dan ook dat het overige materiaal beter zou zijn en, gelukkig voor de luisteraars, is dat ook zeker het geval!

Hoewel de leadsingle anders doet vermoeden, is het album vooral gevuld met hip-hopachtige beats - wat gezien de producer uiteraard niet verassend is - maar ook invloeden van funk zijn nabij; iets wat vooral mooi tot zijn uiting komt in het bruisende jaren ’70 geluid van The Birth of Petey Wheatstraw en Calabash - twee van de drie aandachttrekkers. De andere is eigenlijk de meest vreemde toevoeging op dit album: Best Love. Terwijl de vorigen je terugbrengen naar de jaren ’70, brengt dit nummer, met zijn opvallende synths en zijn glad klinkende blazers, je terug naar de jaren ’80. Een decennium waar zowel Muldrow als Madlib voor hun werk normaliter weinig kracht uit putten. Maar benadrukkend: het resultaat is geslaagd. Productioneel is er sowieso niet veel op Seeds aan te merken. Wat de euforie soms echter doet wegnemen zijn de matige teksten. Husfriend (het 10000ste eerbetoon aan Dudley Perkins) en Kneecap Jelly -waarin Muldrow’s vocalen trouwens lekker rauw overkomen- zijn gewoon erg goed, ware het niet voor de melige teksten, die de productie eigenlijk maar een beetje verpesten.

Uiteindelijk is het album - wel voorzien van drie hele toffe tracks - deels geslaagd; Madlib heeft er het beste van gemaakt, Muldrow kan daarentegen beter, dat heeft ze eerder bewezen. Niettemin kijk ik uit naar de volgende samenwerking van 't duo. Muldrow kennende zal die niet lang op zich laten wachten.

Voor mij is dit het perfecte voorbeeld van een volkomen nutteloze zangeres die toch een goed album wist te maken. Hulde daarvoor aan de producers, maar ook aan Geri zelf aangezien aan alle nummers meeschreef. Het vocale talent van Geri Halliwell is zeer beperkt, dus het repertoire is afgestemd op hetgeen wat haar nog net lukt: simpele popliedjes inzingen. Maar goed, het mag gezegd worden dat veel nummers erg leuk zijn. Het album is vooral erg zomers en luchtig gehouden, vandaar dat ik hem van de week met het mooie weer weer voor het eerst sinds ongeveer een jaar uit de kast heb gehaald.

De twee hoogtepunten zijn wat mij betreft de singles Mi chico latino en Bag it up. Mi chico latino is wellicht geen hoogstaand stukje muziek, maar het klinkt na al die jaren nog erg verfrissend. Misschien moet dit nummer gekwalificeerd worden als guilty pleasure, maar het roept bij mij wel het ultieme vakantiegevoel op. Ik heb alleen nooit begrepen waarom het refrein grotendeels in het Spaans wordt gezongen, terwijl je in de coupletten zinnen hoort als “La dolce vita”, wat dus Italiaans is. Zoals gezegd is ook Bag it up erg leuk. Het thema van dit nummer is vooral hoe zij en haar (fictieve) partner heel erg van elkaar verschillen, terwijl in de videoclip de nadruk juist erg gelegd wordt op het girl power thema. Al met al een zeer leuk liedje, mede vanwege de grappige tekst… ”Treat him like a lady!”. Het heeft ook een soort van sixties sfeertje. Een nummer als Walkaway is toch ietwat ongelukkig uitgekozen. Een ballad is gewoon niet geschikt voor Geri, en vooral bij dit soort nummers valt op dat ze alles behalve een goede zangeres is. Gelukkig is dit het enige skip-moment op het album. Verdere memorabele momenten zijn Look at me, dat ook uit het sixties-vaatje tapt, en het pop-jazzy Goodnight kiss dat een bepaalde loungeachtige sfeer heeft. Ieder nummer is wel oké (met uizondering van Walkaway dus).

Haar tweede CD Scream if you wanna go faster heb ik destijds ook gekocht, maar toen bleek ik haar toch niet meer zo leuk te vinden. De vrolijkheid en het zomerse karakter van deze plaat ontbrak bij haar tweede; die was en is dus ook niet om aan te horen. En deze... hij blijft leuk. Voor af en toe dan, dat wel.

Er is heel wat moois te vinden op dit album. Los van het feit dat de uptempo’s en ballads zich proper afwisselen, en de instrumentatie tot in detail is verzorgd, staan er ook een paar fantastische juweeltjes op dit album. Het absolute pronkstuk is We almost lost Detroit, een zeer triest eerbetoon aan de meest beruchte stad van Michigan, en wellicht van heel Amerika. In 1977 was deze stad al aan het verloederen, en helaas is de situatie sindsdien alleen nog maar verslechterd. Ongeveer 1 á 2 jaar geleden besloot de stad zelfs huizen (die uiteraard de benodigde renovatie behoefden) te verkopen voor prijzen vanaf $ 1,00 (!). De leegloop van de stad is onvermijdelijk en de beruchte ghetto’s lijken alleen maar toe te nemen. Het bijzondere is natuurlijk dat dit liedje of liever gezegd dit document, ook nu nog zo actueel is dat veel inwoners van die stad zich ongetwijfeld kunnen identificeren met dit nummer. Andere sociaal kritische onderwerpen worden ook niet vermeden, zoals te horen is in Under the hammer (from the day you were born). Minstens net zo mooi zijn de nummers Song of the wind, Delta man (where I’m coming from) en Hello Sunday! Hello road!. Maar dan zijn we er nog niet niet...

Speciale aandacht mag wat mij betreft gaan naar het wellicht onschuldig overkomende “intermezzo” Tuskeegee #626, dat ik zelf als een erg bijzondere onderbreking op het album ervaar; het Tuskegee-syfilisonderzoek was een onderzoek in de buurt van Tuskegee, Alabama in Amerika naar de gevolgen van onbehandelde syfilis. De proefpersonen waren 399 arme, zwarte Amerikanen, die niet op de hoogte waren van het onderzoek, onder hen 201 gezonde mannen die als controlegroep dienden. De zieke mannen kregen geen geneesmiddelen toen die beschikbaar waren. Naast perfecte nummers zijn ook wat mindere nummers te vinden die de rest van het album tekort doen. Racetrack in France is bijvoorbeeld zwak te noemen in vergelijking met andere nummers. Of dat er erg toe doet? Nee hoor, maar het weerhoudt me wel van de maximale vijf sterren. Los daarvan is dit een prima album dat eigenlijk een prachtig beeld weergeeft hoe twee rasechte muzikanten de misstanden en gebreken in de wereld, en nog ietwat specifieker, in Amerika beschouwden en wisten te verwoorden... prachtig!

Wellicht onbedoeld, wellicht juist bedoeld. Dit soort albums ademen naar mijn mening toch een stukje geschiedenis uit. Ieder nummer (behalve 3?) heeft een boodschap, hetzij cryptisch, hetzij rechtstreeks. Als dit album niet voor “soul” staat, dan weet ik het ook niet meer… Hoe dan ook een subliem album!

Ik had nog nooit van Giovanca gehoord maar op de een of andere manier was mijn interesse toch wel gewekt waardoor ik dit album eens probeerde. Het probleem met een album als deze is dat het te veilig is; eigenlijk is dit natuurlijk helemaal geen echte soul, daar is het te gladjes voor. Soul heeft muziek én tekst, de nummers op dit album zijn erg middle of the road en de teksten zijn al helemaal niet bijzonder. Het sleutelwoord dat ik mis bij dit album is rauwheid. De producers hebben heel goed geprobeerd om het te laten klinken als soul en dat is hen ook tamelijk goed gelukt, maar eigenlijk is het gewoon pop met een (alternatief) jazz/soulrandje, niets meer niets minder.

Haar stem is erg zacht, dat vind ik overigens geen probleem want een zangeres als Bettye Swann heeft een nog veel zachtere stem maar toch weet zij me wel te raken. De stem van Giovanca heeft volgens mij veel meer potentie dan de nummers die ze hier zingt; ik hoor geen bezieling hier.

Misschien zijn mijn verwachtingen wel te hoog, voor Nederlandse begrippen is dit album niet bepaald slecht maar diepgang ontbreekt hier duidelijk. Het is erg oppervlakkg allemaal. Ze zal toch echt met iets innoverenders moeten komen dan dit. Op mij heeft dit helaas geen indruk gemaakt.

Girls Aloud zijn in hun thuisland, het Verenigd Koninkrijk, een van de meest succesvolste girlbands ooit. Misschien wel dé meest succesvolle. Ze hebben tot nu toe 21 singles uitgebracht waarvan 20 in hun thuisland in de top10 terecht kwamen. Eén single kwam op de 11e plaats terecht. Op zich vind ik sommige nummers best aardig, en dit album valt over het algmeen nog wel mee. Cheryl Cole is misschien wel het meest prominente lid van de groep (succesvolle solo carrière, jurylid bij de Britse X-Factor én ex-vrouw van voetballer Ashley Cole) toch is het Nadine Coyle die verreweg de beste stem bezit. Toen ze tijdens Popstars the Rivals het nummer ‘Fields of gold’ van Eva Cassidy zong was ik gelijk verkocht!

De opener ‘The promise’ is best soulvol eigenlijk, lijkt wel een oud Motown nummer dat in een nieuw jasje is gestoken. De uptempo opvolger ‘The loving kind’ is gewoon een prima popliedje – niks mis mee. ‘Rolling back the rivers in time’ is ook weer een prima popliedje, leuke beat en een leuk refrein. ‘Love is the key’ is een combi tussen wederom Motown soul met rock-a-billy, zeker een aardige bijdrage voor dit album. ‘Turn to stone’ is een strak geproduceerd elektropop nummer – ik denk dat je dit nummer wat vaker moet horen voordat ‘ie mooi wordt – maar potentie heeft het zeker. ‘Untouchable’ is misschien wel de grootste knaller van ’t album en dat terwijl er andere nummers op dit album staan die veel zwaardere beats hebben. ‘Fix me up’ is behoorlijk funky eigenlijk en het knalt echt je speakers uit en komt mooi tot z’n recht op dit album.

‘Love is pain’…die bassline, het intro, gewoon echt heerlijk! Het had alleen nóg iets heavier gemogen, soms klinkt het wat plat maar verder ook zeker een outstander op dit album. ‘Miss you bow wow’ is eigenlijk het eerste nummer dat me niet weet te overtuigen, erg rommelig en gewoon niet leuk – dit nummer hadden ze beter van de tracklist kunnen schrappen. ‘Live in the country’ is het tweede nummer dat mij niet aanspreekt, wederom rommelig en past m.i. ook niet tussen de rest van het album. De afsluiter ‘We wanna party’ is gelukkig beter maar in vergelijking met eerdere nummers op dit album stelt het niet bijzonder veel voor en begint het ook vrij snel te vervelen – vooral de laatste minuut.

Al met al wel een redelijk album. In tegenstelling tot boybands weten girlbands zo nu en dan wel leuke albums uit te brengen, waar ‘Out of control’ een prima voorbeeld van is. Sommige nummers zijn erg goed terwijl anderen weer matig zijn. Voor nu en dan klinkt dit wel aardig overigens.

Je hebt Sharon Jones & The Dap-Kings, Nicole & The Soul Investigators, Randa & The Soul Kingdom en The Sweet Vandals. Kunnen Gizelle Smith & The Mighty Mocambos daar dan nog bij? Luisteraars die weinig soul en funk luisteren zullen allicht genoeg hebben aan een van deze bands. Liefhebbers van funk en soul daarentegen, zullen zeggen: hoe meer hoe beter. De jaren ’80 en ’90 waren –vind ik– diepbedroevend voor de soul en funk scene. Er was weinig interesse en de prachtige klanken uit de jaren ’60 en ’70 waren vrijwel in geen velden of wegen te bekennen. Tot mijn grote vreugde is sinds omstreeks 2005 de “ouderwetse” soul en funk weer helemaal hot.

Ik kan dan ook niet anders dan de meeste bands die dit soort muziek maken, een warm hart toedragen. Bij dit soort formaties vind ik –met alle respect– de zangeres het belangrijkste. Je luistert immers niet naar instrumentale stukken alhoewel deze er wellicht soms tussen zitten. Gizelle Smith heeft een wat lichtere stem dan dat we gewend zijn bij dit soort bands en dat heeft en geeft een verfrissende werking op dit album. Hoewel haar stem minder rauw is, kan ik rustig stellen dat ook haar stem net zo goed bij dit genre past als bijvoorbeeld de stem van Sharon Jones.

Bij dit soort albums is het soms moeilijk onderscheid te maken tussen de nummers. Dat betekent dat ieder individueel nummer minder memorabel is. Daar staat echter tegenover dat je een heerlijk kwalitiatief goed funky album hebt. Strakke arrangementen en een goede zangpartij maken dit album tot een mooi geheel. De mooiste nummers op dit album zijn voor mij ‘Love alarm’, ‘Snake charmer’ en ‘Nothing for nothing’. Ben benieuwd naar hun toekomstige werk.



> Arthur Conley

'Yeah man' was van Sam Cooke. Otis Redding en Arthur Conley herschreven het nummer en het werd omgetoverd tot 'Sweet soul music'.

Mooi album van Gladys Knight & The Pips (what’s new?) met daarop een cover van Roberta Flack, namelijk ‘Feel like makin love’. De tekstschrijver van dat nummer (Eugene Mc Daniels) levert trouwens meerdere bijdrages op dit album, waaronder de twee funky nummers ‘Money’ en ‘Street brother’, maar ook ‘Summer sun’. ‘Street brother’ is overigens mijn favoriete nummer op dit album en wordt gezongen door The Pips, zonder miss Knight. O ja, en de country/soul ballad (!) 'Where do I put his memory' is ook een juweeltje! Verder is de melancholieke ballad ‘Part time love’ ook erg mooi. Maar ja, wat is eigenlijk niet mooi aan dit album? Nou ja, een vreemde eend is wellicht het nummer ‘Georgia on my mind’. Een erg goed nummer hoor, maar wat doet een live-opname op een dergelijk album als deze? Ach, waar heb ik het eigenlijk over, aan de loepzuivere stem van Gladys Knight valt niet af te leiden dat het gaat om een live-opname gaat, al vind ik het geklap dat plots even voorbij komt wel wat irritant. Voor de rest een prima album (as usual)!

Zoals gewoonlijk wederom een mooi en soulvol album van Gladys Knight & The Pips. De titeltrack vind ik één van hun mooiste nummers uit hun gehele discografie, en is naar mijn idee dan ook de grootste uitschieter op dit album samen met ‘Oh what a love I have found’ dat zelfs, als je goed luistert, invloeden van country bevat. Ook het overige is best de moeite waard, zoals bijvoorbeeld de funky cover ‘Heavy makes you happy’ of de ballad met het tekstueel prachtige ‘The only time you love me is when you’re losing me’. De interssanste nummers vind ik ‘There’s a lesson to be learned’ vanwege zijn prachtige instrumentatie, en ‘Thank you’ omdat dit gewoon een psychedelische funk/soul nummer is dat prima in de lijn licht van een aantal nummers van The Temptations. De baslijn van dat nummer is echt te chill. Toch heb ik altijd gevonden dat de titeltrack de rest ietwat overschaduwd, omdat deze zo mooi is in vergelijking met het andere materiaal op deze plaat. Zoals bijna altijd neemt Gladys de leadzang voor haar rekening, en haar stem is in topvorm (ook zoals altijd). De instrumentatie bij dit album vind ik over het algemeen wat minder vol klinken en komt daardoor tamelijk bescheiden over. Dat maakt dit een prima album voor in de avonduren of voor wanneer je eens wat rustigere muziek wilt.

Curtis Mayfield leek met z'n projecten altijd het beste in de artiesten naar boven te halen, zonder dat ze hun eigenheid verloren. Zoals in het voorbeeld boven mij al staat, is het album van Aretha Franklin er een prima voorbeeld van. Nou vind ik deze soundtrack, in tegenstelling tot 'Sparkle', wel een wat tijdsgebonden album. Het album van Aretha Franklin klinkt zelfs nu nog tamelijk hip, en dat is bij dit album van Gladys Knight & The Pips iets minder. Maar goed, het gaat dan ook om een album dat bijna 37 jaar geleden is uitgebracht (!), mij dunkt.
Dat maakt verder natuurlijk niets uit, want dit is een echte voorbeeld compilatie. Een compilatie bestaande uit alleen maar sterke nummers. The Pips waren dan altijd wel op de achtergrond, maar toch kan ik hun aandelen in de albums van Gladys Knight & The Pips altijd wel waarderen. Gladys Knight's stem behoeft natuurlijk geen uitleg. Hoewel ze tot de bekendste soulzangeressen behoort, heb ik altijd gevonden dat ze wel iets meer credits in het algemeen mag krijgen op vocaal gebied. Vooral gedurende de Motown en Buddah jaren was ze een uitmuntend goede zangeres, al vind ik haar zelfs tegenwoordig nog tot één van de betere zangeressen behoren.
De nummers op 'Claudine', waarvan op zes gezongen wordt, zijn -zoals ik al aangaf- stuk voor stuk inhoudelijk erg sterk. Ook het instrumentale 'Claudine theme' had echt niet achterwege gelaten moeten worden, en het past dan ook prima tussen de overige nummers. Als soundtracks perfect te noemen zijn, dan komt deze dicht in de buurt.

Terwijl 'The end of our road' nog een bescheiden hitje werd in de Verenigde Staten, werd dit album een gigantische flop. Geheel onterecht natuurlijk, want wat is dit een mooi album en wat heeft Gladys toch een prachtige stem. De titel is wat minder toepasselijk trouwens, want zo "bluesy" is deze plaat niet. Niet op muzikaal vlak en ook niet op tekstueel gebied. Gelukkig maar, want we krijgen hier een prima soulalbum voorgeschoteld met prachtige nummers zoals het eerder genoemde 'The end of our road', 'Don't turn me away' (het enige blues nummer) en 'I know better', maar vooral het (tekstueel) nog mooiere 'It should have been me' is het absolute hoogtepunt. Jammer dat dit album bij zo weinig mensen bekend is, maar het zij zo. In ieder geval is ieder nummer op dit album de moeite waard.

Met If I were your woman had Gladys Knight & The Pips een dijk van een nummer te pakken. Hij werd geschreven door o.a. Gloria Jones, en zij heeft ook een demo opgenomen van dit nummer die voor het eerst verscheen op de reissue van haar album Share my love. Ik vind de versie van Gloria eigenlijk mooier dan deze versie, maar goed. Feeling alright doet zijn naam eer aan, lekker vrolijk nummer qua melodie en instrumentatie, al is de tekst beduidend minder vrolijk. One less bell to answer brengt ons wat bigband, de jazzachtige sfeer van het nummer bevalt me ietwat minder. Dan de nog altijd prachtige Let it be cover, die ik leuker vind dan het origineel van The Beatles, toch moet deze versie het onderspit delven want de versie van Aretha Franklin van een jaar eerder is meesterlijk mooi en onovertroffen.

I don’t want to do wrong begint veelbelovend en lijkt een mooie soulballade te zijn, maar het kabbelt toch iets teveel voort om mijn aandacht erbij te houden. In One step away zit iets meer dynamiek, maar ook weer een nummer dat geen hoogtepunt kent. Here I am again heeft een bluesachtig sausje over zich geen gekregen, maar ook voor dit nummer geldt hetzelfde als de vorige twee. How can you say this ain’t love is gelukkig wel erg leuk, lekker swingend en het blaast wat leven in het album. Is there a place (in his heart for me) vind ik best een zeikerig en vervelend nummer. Het is niet echt slecht, maar deze sla ik altijd over. Voor mij in ieder geval één van hun slechtse nummers die bij Motown hebben gemaakt. Everybody is a star weergeeft zo’n beetje het beste wat het album te bieden heeft, we horen veel van The Pips en relatief minder Gladys voor de afwisseling, en dat blijkt een prima te werken. Signed ,Gladys is op zich oké, maar lijdt ook aan het “teveel voortkabbelend” syndroom. Gelukkig komt met Your love’s been good for me een einde aan het album, want m’n interesse in dit album van hen was ik al bijna kwijtgeraakt. Een redelijk geslaagd nummer trouwens, al kunnen ze veel beter.

Over het algemeen een album dat “best aardig” is, maar een gebrek aan saamhorigheid van de nummers, en het gegeven dat er in een aantal nummers te weinig gebeurt om indruk te maken, zorgt ervoor dat het bij “best aardig” blijft. Behalve If I were your woman, Let it be en Everybody is a star zijn er te weinig memorabele momenten te vinden, en het klinkt te braaf en te veilig. Meer spanning en meer bombastische tracks (die Motown ook best goed kon produceren) waren erg welkom geweest. Een voldoende zit erin, een ruime gaat het niet worden. Hun albums voor Buddah zijn dan ook leuker.

Het eerste studioalbum van Gladys Knight & The Pips nadat ze vertrokken bij Motown. Een goeie zet, want met dit album werden ze succesvoller dan ooit. De twee grootste Gladys Knight & The Pips hits komen al gelijk aan eerste aan bod op dit album, en dan heb ik het natuurlijk over 'Midnight train to Georgia' en 'I've got to use my imagination'. Een andere grote hit werd 'Best thing that ever happend to me', die ook erg mooi is.Maar op de originele LP waar negen nummers op te vinden zijn, is meer moois. De Johnny Nash cover 'I can see clearly now' bijvoorbeeld, maar ook 'Where the peaceful waters flow'. Mijn persoonlijke favoriet is echter 'Storms of troubled times', dat haast een gospelachtige sfeer heeft. Instrumentaal is dit album niet geweldig in z'n soort, maar het klinkt wel ontzettend lekker allemaal. Deze groep heeft sowieso tot aan de jaren '80 vrijwel alleen maar sterke albums gemaakt! Gladys Knight heeft trouwens één van de mooiste vrouwelijke stemmen die ik ken.

Er staan heel wat covers op dit album van Gladys Knight & The Pips, dit is overigens hun derde album voor het beroemde Motown-label. De albumopener is al gelijk het mooiste nummer dat hierop te vinden is; een prachtige versie van ‘I wish it would rain’ die het origineel van The Temptations met afstand weet te overtreffen. Voor mij overigens één van de mooiste nummers uit de Motown-catalogus.
Hun versie van ‘The look of love’ is geslaagd te noemen, de ingetogen manier waarop het nummer gezongen wordt door Gladys past erg mooi bij dat liedje. De overige covers (haast het grootste gedeelte van de tracklist) zijn ook wel aardig gedaan. Nou vind ik alleen de gekozen covers niet zo bijzonder, ook de originele versies weten me niet te imponeren, dus een haast te verwachten gevolg is dat deze mij dus ook niet zullen liggen (en dat doen ze dus ook niet echt).
Gladys Knight & The Pips hebben dan ook veel betere en mooiere albums gemaakt dan deze, ook bij Motown. Wel lof voor de prachtige stem van Gladys Knight, want die heeft ze zeker. In ieder geval niet een aan te raden album als je kennis wilt maken met deze fantastische, soms onderbelichte groep.

Het If I were your woman album was nog geen half jaar uit, of Motown bracht een nieuw album uit die de titel Standing ovation zou dragen. Er staan nogal wat covers op dit album die naast de eigen stukken voor het merendeel best mooi zijn. Het openingsnummer Make me the woman you go home to is in ieder geval al een prachtige ballad dat aan de ene kant een romantisch liefdesliedje is, maar aan de andere kant tevens een bepaalde vorm van verlatingsangst vertegenwoordigt: ”With a smile I’ll fix your evening meals/ Iron your clothes/ It ain’t no big deal/ It’s all a part of loving you/ Make me the woman you go home to/ Not the woman you leave behind”. Met Can you give me love with a guarantee wordt het vorige thema voortgezet, maar het nummer heeft niet de pakkendheid die het eerste nummer wel kent. Fire and rain vind ik wel leuker dan het origineel, maar over de gehele linie is het liedje te eentonig om volledig ingepakt te worden. Ook de instrumentatie had best wat gevarieerder gemogen.

Master of my mind daarentegen, is één van de betere nummers op dit album. Soms lijken de invloeden van country aanwezig te zijn, maar zodanig dat het nooit écht opvalt, en dat is jammer. Het nummer leent zich namelijk prima voor een combinatie van beide genres. Dan volgt een medley van He ain’t heavy, he’s my brother en Bridge over troubled water. ik vind de manier waarop de nummers zijn verweven tot een medley erg mooi gedaan. Het arrangement lijkt ook wat dieper te zijn dan de voorgaande nummers, meer gericht op de southern soul stijl, dan de "normale" Motown stijl. Dat zit dus wel goed. It takes a whole lotta man for a woman like me is een minder opvallend nummer, en is ook weinig noemenswaardig naar mijn idee. Gelukkig wordt dat liedje afgewisseld met een geweldig nummer, het hoogtepunt op dit album, de Kris Kristofferson cover Help me make it through the night met een nieuw gesproken woord intro waarbij die geweldige en warme stem van Gladys Knight prachtig naar voren komt! The long and winding road weet mij niet echt te overtuigen, vind het nummer dan ook niet voor een meerwaarde zorgen. Het is een tamelijke saaie en gladde coverversie. If you gonna leave (just leave) is -ondanks de treurige tekst- één van de meest swingende nummers op dit album, al had het wel wat voller gemogen op gebied van instrumentatie. No one can love you more begint met een gospelachtige sfeer en uiteindelijk ontpopt het zich tot hét meest swingende nummer. Redelijk upbeat en het jazzy, bigband-sausje maakt dit een waardige afsluiter.

Over het algemeen is het een vrij sober album. Zowel op gebied van instrumentatie als tekstueel. Pas aan het einde van het album (de laatste twee nummers), komt er wat meer “leven” in het album. Ongeveer de helft van de tracklist is de moeite waard en de rest kan geschaard worden onder de categorie “niemanddalletjes”. Opvallend is dat de CD-heruitgave (waarop tevens het If I were your woman album opstaat) nog een extra bonus track bevat, namelijk You need love like I do (don’t you), die verreweg het meest interessante nummer is van de CD. Bombastisch en funky, en eigenlijk een nummer die o zo nodig was geweest op Standing ovation!

Iemand die het beste uit "zijn" artiesten wist te halen was Curtis Mayfield, hij wordt dan ook vaak geprezen voor zijn eigen albums, maar ook albums die hij maakte voor anderen. Een voorbeeld hiervan is het ‘Claudine’ album die hij maakte voor deze groep drie jaar eerder. Een andere artiest c.q. producent die dat ook goed kon, maar daar veel te weinig credit voor kreeg, was Van McCoy. Zo zijn vijf nummers op dit album (mede-)geschreven, gearrangeerd en geproduceerd door Van McCoy.
Net als Curtis Mayfield, was Van McCoy in staat om ontzettend trendy albums te maken voor de tijd waarin ze werden uitgebracht. Daar is dit album een heel mooi voorbeeld van. ‘Still together’ klinkt naar mijn mening als een ontzettend vooruitstrevende plaat. De grootste hits van dit album, het nog steeds modern klinkende ‘Baby don’t change your mind’ en het prachtige ‘Home is where the heart is’, zijn bijvoorbeeld van zijn hand. Net zo’n ‘hip’ nummer is ‘Little bit of love’, ook van Van McCoy. ”All we need is a little bit of l-o-v-i-n-g”. Maar er zijn nog meer interessante nummers te vinden.
Het openingsnummer bijvoorbeeld, wat ruim tien minuten duurt, namelijk ‘Love is always on my mind’, klinkt ook nu nog ontzettend modern, al zijn de invloeden van disco hoorbaar. Dan heb ik het wel over de betere disco, voor zover er een verschil bestaat tussen “goede” en/of “foute” disco. Vreemd genoeg is dat nummer niet van Van McCoy, iets wat ik eigenlijk wel had verwacht.
Zelf vind ik dit album ietwat over het hoofd gezien, want de nummers steken een stuk beter in elkaar dan dat wellicht tijdens de eerste luisterbeurt doet vermoeden. Ik had het al aangegeven, maar ik wil toch nog even benadrukken dat ik het knap vind dat dit zo’n -voor de tijd- vooruitstrevende plaat is.
Niet hun bekendste werk, niet hun meest essentiële werk, en niet hun meest geroemde werk, maar deze mag er zeker zijn! Voor mij overigens wel één van hun mooiste albums.

Voor mij een interessant album van Gladys Knight & The Pips, voornamelijk omdat ze hier mijn all-time favoriete Diana Ross nummer coveren. Dat is dan ook gelijk het openingsnummer, namelijk 'Sorry doesn't always make it right'. Het blijft een prachtig liedje (één van de mooiste nummers ooit voor mij!), maar de bezieling en de ingetogenheid die Diana in het nummer legde, mis ik hier gewoon. Het heeft te weinig soul, ze hebben er haast een swingend "party-nummer" van gemaakt, en dat vind ik erg jammer. Ze hadden er ook beter met hun handen van af moeten blijven.
De rol die producent Van McCoy bij hun vorige album ('Still together') kreeg werd hier beperkt; hij produceerde slechts twee nummers op dit album. Eén van die twee nummers werd wel de grootste hit van dit album en dat is 'Come back and finish what you started'. Wat mij betreft één van de hoogtepunten op dit album, dat voorzien is van dat bekende Van McCoy-sausje en daarnaast ook nog steeds ontzettend verfrissend klinkt.
Een ander interessant nummer op dit album is de titeltrack. Volgens mij hebben zij dit nummer gecoverd van "onze" eigen Maggie MacNeal. Ik weet het niet zeker aangezien beide versies in 1978 voor het eerst werden uitgebracht, maar de Nederlandse Maggie (ofwel Sjoukje Smit) mocht dit nummer als titelsong inzingen voor de gelijknamige film. In ieder geval een mooie ballad met een prachtige tekst. Ik vind deze iets mooier dan de versie van Maggie MacNeal.
De ballads 'All the time' en 'Butterfly' vind ik ook een mooi nummers op deze plaat. Het vlotte 'It's a better than good time' heeft ook wel wat, de bombastische instrumentatie en de catchy tekst zorgen zeker voor een memorabel moment. Daarnaast zijn de snelle zangpartijen naar mijn idee voorlopers van de latere "raps". Datzelfde is van toepassing voor het retestrakke 'Saved by the grace of your love'.
Ook bij dit album kan ik niet anders dan een ruime voldoende geven. Wederom vanwege het vooruitstrevende geluid dat deze plaat uitademt. Erg knap en bijzonder. Voor eenieder die van lekkere floorfillers houdt, is dit album namens mij een goede aanbeveling.
Wat misschien leuk om te vermelden is, is dat afzonderlijk zowel Gladys Knight als The Pips in datzelfde jaar albums uitbrachten. 'Miss Gladys Knight' was het eerste solo-album van Gladys Knight, en 'Callin' was het tweede album van The Pips.

Niet helemaal waar. Gloria Jones is inderdaad de originele uitvoerende artiest, maar dit is een heropname. De eerste versie dateert alweer uit 1964, maar Gloria besloot het nummer opnieuw op te nemen voor dit album omdat het indertijd steeds bekender werd in de Britse underground-scène. Alle nummers op dit album zijn geschreven door tenminste óf Gloria óf haar toenmalige partner Marc Bolan m.u.v. van de eerdergenoemde cult-klassieker en de prachtige ‘Go now’ cover. Ik vind het zo jammer dat deze zangeres altijd ongewaardeerd is gebleven, want mevrouw Jones is echt een top vocaliste. Drie jaar eerder verscheen trouwens een prachtig album van haar op Motown dat wat mij betreft berekend mag worden tot een van de beste, mooiste en meest variërende albums van het bekende soullabel. Behalve soul, vinden we ook gospel-invloeden op dit album in de vorm van onder meer ‘High’, maar ook combinaties van disco en een beetje rock-invloeden zijn te horen zoals op ‘Tell me now’ bijvoorbeeld. Inhoudelijk een sterk album, geen meesterwerk (die had ze hiervoor al gemaakt) maar over de gehele linie mooi en interessant genoeg om bij te blijven.

‘Windstorm’ werd uitgebracht na een –op z’n zachtst gezegd– turbulent jaar. In 1977 verloor haar partner Marc Bolan (T-Rex) zijn leven door een auto-ongeluk. Een auto-ongeluk die zij veroorzaakte, want ze was de bestuurder van de betreffende auto. Zelf verloor Gloria ook bijna haar leven door het ongeluk. Ze lag zelf een aantal dagen in kritieke toestand in het ziekenhuis en wist ze pas van het overlijden van haar partner, op de dag dat hij werd begraven. Toen Gloria’s toestand stabiel was, mocht ze het ziekenhuis verlaten en kwam ze erachter dat fans van Marc alle bezittingen hadden geplunderd en meegenomen. Aangezien Marc en zij nooit getrouwd waren, had ze geen recht op de erfenis en kreeg ze slechts £ 10,000, zoals werd bepaald in het testament van Marc, dat dateerde uit 1973. Met dat geld vertrok ze en keerde ze met haar zoontje huiswaarts naar Los Angeles. Een jaar later verscheen ‘Winstorm’, een eerbetoon aan ‘haar’ Marc, zoals te lezen valt op de achterkant van de hoes. Hoewel je met deze plaat (extreem) dramatische nummers zou verwachten, krijg je hier prachtige en pure nummers voorgeschoteld. Enkele teksten zijn droevig, maar de sfeervolle en volle arrangementen zijn alles behalve langdradig en/of treurig neem bijvoorbeeld de cover ‘Vaya con dios’, qua tekst natuurlijk intens droevig maar qua arrangement juist swingend. Alleen vind ik die versie juist ietwat minder geslaagd. Mede door de oprechtheid en achtergrond waardoor dit album tot stand kwam, is dit echt een geslaagde plaat geworden. Lang niet alle nummers zijn overigens wat betreft tekst droevig, bepaalde nummers gaan namelijk over liefde. ‘Windstorm’ is een prima combinatie van de latere disco en soul sound met hier en daar wat funk-invloeden. De twaalf nummers die hier overigens zijn aangegeven als bonustracks, zijn de nummers van het album ‘Vixen’, het zijn dus eigenlijk geen bonusnummers maar het gaat hier om een compilatie-album van 2 LP’s op 1 CD.

Play is inderdaad een bijzonder geslaagd, en bovenal lekker verfrissend nummer. Hij past ook perfect bij haar stemgeluid – die overigens wel wat aan de dunne kant is, naar mijn mening. De rest van het album is niet echt aan mij besteed, vrees ik. Het originele en bijzondere geluid dat Play uitademt, een haast loungeachtige sfeer, is in al het overige songmateriaal niet meer terug te horen. Enkel Undertow weet nog dezelfde sfeer neer te zetten, al is het liedje wel iets saaier. Vooral op tekstueel gebied. Dan is het provocerende Play toch een stuk aantrekkelijker voor de luisteraar. De single schept dan ook te hoge verwachtingen. Verwachtingen die het album niet weet waar te maken. Het overige vind ik zelf té doorsnee, al is het beter dan het gros van de huidige R&B-normen – maar dat is ook niet zo moeilijk.

Het valt op dat Goapele van alles uit de kast probeert te halen, maar voor mij is dat zonder effect. Break of Dawn moet de luisteraar terugbrengen naar de jaren ’80 pop – dankzij de prominente synths, terwijl Tears on My Pillow bijvoorbeeld R&B met een flinke dosis traditionele soul laat horen, maar imponeren doet het niet. De variatie aan teksten is voor de liefhebber misschien een pluspunt, maar ook deze zijn best – helaas – afgezaagd. Of ze nou wil benadrukken in Money dat geld niet het (meest) essentiële in het leven is, of een quasi-droevig slaapliedje als Hush bezingt waarin ze verteld dat ze “haar” kindje als alleenstaande moeder zal opvoeden, het wordt nergens verassend en ze blijft binnen de lijntjes. Right Here is met afstand het minst originele nummer, neem alleen die vlakke dertien in een dozijn beat als voorbeeld, maar 't is grappig genoeg wél één van de meest memorabele nummers dankzij het refrein.

Uiteindelijk blijft het me allemaal te oppervlakkig. Het is niet zo dat ik opzoek ben naar diepgang in dit album, maar wat meer originaliteit had echt geen kwaad gekund. Dat die er wel is bewees ze met Play. Misschien komt ze over een jaar of zes met wat beters op de proppen. Voor nu een krappe drie sterren.

Gregory James Edition is een trio uit Chicago, Illinois, bestaande uit Gregory Bibb, James Norris en Anthony McAllister. Over de heren in kwestie dan wel over de groep gezamenlijk is op het internet niets te vinden. Dit is dan ook -helaas!- het enige album dat ze hebben uitgebracht. Deze plaat is geheel instrumentaal en bevat vier fantastische covers. Bill Withers’ Ain’t no sunshine, Al Green’s Love and happiness, Isaac Hayes’ Shaft en Bacarach’s Make it easy on yourself zijn omgetoverd tot fantastische gems, die voor wat betreft instrumentatie stiekem de originele versies op z’n minst evenaren. Toch zijn de drie eigen stukken Brother Marcus, Grandma heavy en Changing things minstens net zo geweldig en noemenswaardig als de eerder vermelde covers. De sfeer van dit album is behoorlijk spacey. De instrumentatie is bereikt naar mijn idee continu ongekende hoogtepunten. De term “all killer – no filler” is gemaakt voor een album als deze. Mede door de zweverigheid en het experimentele gehalte, zou je het album te kort doen door te spreken van een ‘soul en funk’ album: wat deze heren hier neerzetten is kunst, en dat 28 minuten lang! Eén van de beste instrumentale albums ooit. Misschien wel dé beste.

”You don’t remember me, but I remember you.”

Ondanks dat Black Butterfly - het tot op heden enige album van zangeres Grenique - op het befaamde Motown-label verscheen, wist het album de weg naar het grote publiek (helaas) niet te vinden. Het zal vast niet verbazend zijn dat juist de onbekende albums vaak het meest de moeite waard zijn, en zo ook deze Black Butterfly. Het album roept sterke associaties op met het vroegere oeuvre van Erykah Badu maar ook met het werk van India.Arie, en neen, dat is geen toeval. Het is producer Kedar Massenburg die verantwoordelijk is voor dit eindproduct, en dat betekent één ding: je krijgt kwaliteit voorgeschoteld. Black Butterfly komt dicht in de buurt van Erykah Badu’s twee eerste albums, en hij overtreft naar mijn mening zelfs het beste werk van India.Arie (!), al is dit album minder akoestisch-georiënteerd en neigt dit debuut van Grenique iets naar de betere, authentieke R&B-sound, zonder in dat genre te vervallen.

Opener en tevens titelnummer Black Butterfly is trouwens een mooie uitzondering. Hij lijkt zo te komen van Acoustic Soul, al is dit nummer uiteraard een paar jaar eerder verschenen. Het is die warme en de nagenoeg akoestische sound dat het zo mooi klein en sfeervol houdt, zoals het betaamt eigenlijk, want het liedje is een eerbetoon aan haar moeder. Twijfels en onzekerheden komen naar voren in Should I en You Say, nog twee hoogtepunten op het album. Dit zijn mooie voorbeelden van nummers die weer van Baduizm had kunnen komen, ook opvallend veel op tekstuele thematiek overigens, het zijn zoveel meer dan een lang uitgesponnen slowjams. Het is die heerlijke lome jazzy sfeer die erin verwerkt is en een sfeervolle productie die het hem doen en het nummer extra karakter meegeven. Een vierde favoriet van mij is Trials & Tribulations, het duistere, minimalistische moderne staaltje funk sluit goed aan bij de tekst (over de beproevingen van het leven), en daarmee is ook dit een bijzonder geslaagde creatie.

Behalve de genoemde nummers is al het overige ook ruimschoots de moeite waard. Zo is het refrein van Let Go zeer aanstekelijk, kent Wonderland een heerlijke trage en diepe groove, kan je wegdromen bij de ballads Star of a Story en het romantische Anything, in de weekendsfeer komen met 't funkende Disco, en haar levensverhaal aanhoren op het melancholieke Love Within. Het voordeel aan dit album is het geringe aantal tracks en het ontbreken van interludes of andere tussenstukjes. Productioneel en vocaal is er, naar mijn mening, niets op deze plaat aan te merken. Je krijgt hier elf fantastische liedjes op rij die het beste weergeven wat neo-soul te bieden heeft. Het album zakt op geen enkel moment in, dat maakt dit een meer dan geslaagde plaat. Heel erg jammer dat haar geen opvolger werd gegund.

“Everywhere we go, people know our fucking names”… ouch, dat is nogal pijnlijk voor gasten die nooit succes gekend hebben. Gebrek aan grootheidswaanzin hebben ze dus in ieder geval niet. Gebrek aan nummers met kwaliteit trouwens ook niet. Je hebt MC Cel One, producer Sigher, en DJ Prime Cuts (die overigens bekendheid verwierf als één van de heren van Scratch Perverts). Je zet ze neer in één studio, en je krijgt het fantastische The trials of life als resultaat. Hun enige mini-album, of nou ja, EP eigenlijk.

Nergens vermoed je dat je aan het luisteren bent naar een groep die afkomstig is uit de UK, want Cel One rapt accentloos. Positief uiteraard, want ik houd niet zo van het Britse accent, tenzij het te horen is uit de mond van Lily Allen, maar dat terzijde. Moeiteloos rapt MC Cel over de fantastische instrumentale backings van DJ Prime Cuts, die niet alleen jazzy aanvoelen door de blazers die hier en daar opduiken, maar ook lichte elementen van seventies funk bevatten. Minimalistische funk welteverstaan. Maar het eindresultaat mag er zijn. De beats zijn gedurende de hele EP sterk, maar overheersen niet. Daarvoor is MC Cel One te prominent aanwezig. Ieder nummer heeft zo zijn pluspunten en weet wat op de tafel te brengen. Judge me not en Friday night throwdown hebben de fijnste instrumentale backing, Trials of life heeft de mooiste tekst, terwijl Cel’s beste flow te horen is op Flatline. Iedere track is wel geslaagd.

Kwaliteit boven kwantiteit, zoals het hoort.