In haar treurige levensloop heeft Tammi Terrell maar een soloplaat opgenomen en dat is ‘Irresistible’. Op de een of andere manier vind ik dit album meer klinken als een Stax productie dan een Motown productie. Soms klinkt dit album net wat rauwer en funkier dan dat we gewend zijn van Motown. Het productieteam heeft het slim aangepakt; dit album kent vrijwel alleen vlottere nummers en dat heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat Tammi’s bereik niet ver reikt en haar stem te weinig kracht heeft om ballads alleen te dragen. Het album is aardig maar er ontbreekt een degelijke knaller. Bij sommige albums hoeft dat geen probleem te zijn maar bij ‘Irresistible’ is dat m.i. wel het geval. Ondanks deze aantekening zit er wel een voldoende in.

Ein-de-lijk na drie jaar weer een album van de beeldschone Tarja, ik dacht dat 't er nooit van zou komen. Nu dan eindelijk de release van 'What lies beneath'. Met zo'n prachtige albumcover en albumtitel kan het al haast niet meer misgaan zou je denken. Ook dit keer maakt Tarja de verwachtingen meer dan waar.

'Anteroom of death' is gelijk al een prachtig albumopener, een beetje ballroomachtig voorzien van een ietwat mysterieuze sfeer, alleen wanneer Tarja wat sneller begint te zingen vind ik 'm wat minder, die soort "rap" stukjes in het nummer bevallen me wat minder, haar stem komt daardoor ook minder tot z'n recht het aantal van van Canto (vijf koppige band uit Duitsland) leveren een leuke bijdrage aan het nummer. 'Until my last breath', ligt het aan mij of lijkt 'ie qua opbouw een beetje op 'Nemo' (?), en natuurlijk mag je met zo'n vergelijking concluderen dat ook dit een regelrechte knaller is! 'I feel immortal', fijn dat ze zich zo voelt - ik voel het ook wel zodra ik dit nummer hoor, echt een mooi arrangement met een nog mooiere tekst. Vooral bij een nummer als deze komt haar prachtige stem echt tot z'n recht.

'In for a kill', dat intro is echt zo vet! Volgens mij een van de stevigste nummers op het album en ook dit nummer heeft een wat mysterieuze sfeer, het doet me een beetje denken aan een ander nummer maar kan er alleen niet opkomen nu. 'Underneath' is ook een ballad alleen nog ingetogener dan de vorige, echt zo'n nummer om bij weg te dromen dat ook gezongen had kunnen worden door bijvoorbeeld Tori Amos. 'Little lies' ook weer een wat steviger nummer, zelf vind ik dit het eerste nummer dat wat minder is, blijft niet echt hangen en is weinig memorabel. 'Rivers of lust' is weer een ballad en zorgt (ook) voor een dromige sfeer en als je bij 'Dark star' aan bent gekomen dan hoor je weer een hoogtepunt op het album! Wat een baslijn, echt zo fijn! Alleen zonder de (achtergrond)zang van Phil Labonte was 'ie nóg beter geweest, al met al wel een heeeeeeeeeeeel fijn nummer! 'Falling awake' kenden we al een tijdje (althans, in een andere vorm) en werd de voorloper van 't album en uiteraard is dit ook een hoogtepunt van het album (wat een prachtig arrangement heeft dit nummer toch). 'The archive lost dreams', wat moet je van zo'n titel verwachten (?)... een prachtig ingetogen ballade dat opvalt vanwege z'n eenvoud en toch staat als een huis.'Crimson deep' is volgens mij hét zwaarste nummer op het album en tevens de afsluiter van het album. Wederom een prachtig arrangement met een melodielijn die je gewoon blijft achtervolgen ook de zang van Tarja komt bij dit nummer prachtig tot z'n recht (en wat kan ze hoog zingen hè?!).

De bonusdisc bevat drie extra nummers. De eerste, 'We are' is ook een prima nummer en de instrumentatie is echt perfect, jammer dat 'ie niet op de reguliere versie van het album staat want dit nummer hoort toegankelijk te zijn voor iedereen omdat (ook deze) zo mooi is. Bij 'Naiad' valt een beetje buiten de boot in vergelijking met alle andere nummers omdat het misschien best ietwat commercieel klinkt en het lijkt alsof Tarja misschien ook gebruik heeft gemaakt van hele, hele lichte elektronica invloeden. Mede gezien ik al aangaf dat het een beetje buiten de rest van dit album valt is het ook best bijzonder. In dit nummer vinden we overigens de verwijzing naar de albumtitel 'What lies beneath'. 'Still of the night' is een cover van Whitesnake en ja, als je dan toch covert dan moet je het origineel evenaren of overtreffen en dat doet Tarja met gemak! Kortom: de bonusdisc is ook echt een leuke toevoeging voor de fan en/of liefhebber.

't Is een beetje een lang stuk geworden, of liever gezegd, een heel erg lang stuk geworden. Dat moet je me maar niet kwalijk nemen, dat is Tarja's schuld! Echt een heerlijk album en nu al een van de beste albums van 2010 en ook (zoals ik in het begin al aangaf) een van de mooiste albumtitels en albumcovers uit 2010. Zo niet, dé mooiste! Tarja laat op dit album echt zien wat ze kan en dat ze Nightwish niet nodig heeft om een geweldige plaat te maken.

Breng je in juni 2009 nog een album uit bij Stax, ben je in 2011 al niet meer onder ons. Tragisch natuurlijk dat deze zangeres op relatief zo’n jonge leeftijd is overleden. Hoewel ze in haar thuisland Amerika één van de meest succesvolle blanke artiesten van Motown was, was ze daarbuiten niet echt bekend. In Nederland heeft ze dan ook geen enkele hit gescoord. Zelf dacht ik haar te kennen van de geweldige ‘It feels like I’m in love’ en ‘Who’s that lady with my man’, maar ik kon geen bewijs vinden dat zij die nummers zong, dus moest ik al snel concluderen dat die nummers van een andere zangeres bleken te zijn, namelijk Kelly Marie.
Enfin, toch maar besloten om eens wat werk van Teena Marie te beluisteren. Ik twijfelde om te beginnen met een album uit haar begin-periode, of haar laatste album. Het is dus ‘Congo square’ (wat haar laatste album ooit bleek te zijn), geworden. Haar stem heeft wel wat speciaals eigenlijk, ze heeft een mooie klankkleur. De muziek daarentegen is niet mijn ding. Ik houd niet zo van R&B/nu-soul/urban soul. Geen enkel nummer wist mij dan ook echt te overtuigen, alleen ‘Marry me’, ‘Harlem blues’ en ‘Congo square’ hebben wel z’n charme. Er staan naar mijn idee ook (veel) teveel nummers op dit album, de eerste vijf hadden makkelijk geschrapt kunnen worden, want het eerste gedeelte is ronduit zwak te noemen. Het is -voor mij- dan ook moeilijk m'n aandacht erbij te houden.
Toch vind ik het jammer dat Stax (als label) zo te grabbel wordt gegooid. Sinds de herstart van dat label hebben ze -met alle respect- gewoon slechte albums uitgebracht, die nergens lijken op de Stax van vroeger. Persoonlijk vind ik dan ook dat het huidige Daptone de Stax van toen is.

Als je beseft dat deze dame geen team nodig had voor het uitwerken van dit album, is Irons in the fire nóg leuker. De teksten schreef ze zelf, en de productie nam ze in eigen handen. Dat deden haar niet veel na in die tijd. De post-disco stijl van dit album is een stuk slimmer in elkaar gezet dan de meeste goedkopere varianten van het genre, Teena wist heel goed wat ze deed en wat ze wilde. Achteraf liet ze doorschemeren dat ze dit haar beste album vond, en dat is best begrijpelijk. Mede door de variatie die hierop te vinden is, is dit album in z’n geheel geschikt voor de dansvloer of voor een feestje. De ballades en uptempo’s zijn wellicht niet echt catchy, maar prettig in het gehoor liggen ze allemaal. De productie is uitstekend, ook daarmee wist deze dame zich opvallend te onderscheiden van de andere zangeressen uit haar tijd. Het feit dat ze ook nog eens blank was, droeg daar ook een beetje aan bij!

Die hoesfoto is echt fierce! Dit is haar tweede album voor Motown, en is vernoemd naar haar bijnaam die ze bij dat label verwierf. Dit album is opgedragen aan Minnie Ripterton (toen al overleden), diens dochter Maya Rudolph is trouwens te horen op 'Too many colours'.
Leuk detail is dat men verbaasd was dat het ging om een blanke zangeres, want op haar debuutalbum is geen afbeelding van Teena Marie te vinden, en men ging er indertijd van uit dat het ging om een Afrikaans-Amerikaanse dame. Niets bleek dus minder waar te zijn.
In ieder geval is dit een mooi album van Teena Marie. Het is eigenlijk een blender van R&B, funk en rock. Inhoudelijk steekt dit album bijzonder sterk in elkaar voor een jaren '80 productie. Sommige nummers klinken nog steeds best verfrissend. Floorfillers als 'Behind the groove', 'Young girl in love' en 'You're all the boogie I need' worden afgewisseld met degelijke ballads als 'Now that I have you' en 'Can it be love'. Een knaller als 'Lonely desire' is ook zeker niet misplaatst op dit album. De ballad 'Alladin's lamp' is echt super, alleen tijdens het refrein zakt het nummer jammer genoeg in. De coupletten vind ik dan wel weer erg mooi. Over het algemeen vind ik alle nummers wel sterk.
Haar krachtige stem in combinatie met een sublieme instrumentatie zijn een prachtige combinatie. Tot nu het beste album van Teena Marie die ik ken. Een album dat bij uitstek geschikt is om af te spelen tijdens een feestje, al is deze plaat voor een gewone luisterbeurt ook zeer genietbaar. Aanrader!

Voor een jaren ’80 album bevalt mij dit bijzonder goed. Qua stijl een beetje R&B, funk, rock in combinatie met synthpop. Ik wil beide dames niet direct aan elkaar linken (niet echt qua genre), maar het weerhoudt me er toch niet van te denken aan de begin periode van Cyndi Lauper. Misschien ligt het aan de eigenheid van beide zangeressen. Misschien ligt het aan het feit dat beide dames in de eighties albums opnamen voor Epic. Enfin, het laatste studioalbum van Teena Marie voor het Stax-label wist me niet te overtuigen, maar ‘Robbery’ doet dat wel.
De totstandkoming van dit album was een soort van opluchting voor Teena Marie. Dit album was namelijk haar eerste album dat ze uitbracht, na het vertrek bij Motown. In de jaren hiervoor raakte ze met Motown betrokken in een juridische strijd, die ontstond nadat er onenigheid was over het uitbrengen van nieuw materiaal. Teena Marie werd door het gerecht in het gelijk gesteld, want de jury oordeelde dat het verboden was dat een platenlabel een artiest ‘vasthield’ zonder die artiest te ondersteunen in de vorm van promotie en het uitbrengen van nieuw werk. Op grond van het Amerikaanse recht, stond het Teena Marie vrij om een platencontract te tekenen bij een ander label, dat deed ze dus ook. Geheel terecht als je het mij vraagt!
De jaren ’80 waren globaal gezien bedroevende jaren voor de muziek, vind ik althans. Je zou haast vergeten dat er in deze periode ook kwalitatief goede albums zijn gemaakt. ‘Robbery’ vormt een aangename afwisseling van ballads en uptempo’s. De structuur van de nummers is lang niet zo eenvoudig en/of plat, als misschien de eerste luisterbeurt doet vermoeden. Vooraal de composities steken tamelijk sterk in elkaar. Het is niet een album die ik dagelijks zou beluisteren, maar voor zo nu en dan is het een aangename afwisseling.

Met ‘Starchild’ heeft Teena Marie weer een geslaagd album op haar naam staan. Vroege invloeden van dance zijn op dit album al te horen, en ik moet dit album dan ook vooral prijzen vanwege het frisse geluid dat het met zich mee brengt. Uptempo’s worden afgewisseld met ballads, en die afwisselingen zijn erg goed gedaan. Het album is tevens voorzien van een eerbetoon aan Marin Gaye die dat jaar werd doodgeschoten. Teena nam voor dit album de productie in eigen handen, met succes overigens, want dit werd haar meest succesvolle album. Net als bij een aantal van haar andere platen, staat hier die krachtige stem van de opvallende doch onbekende zangeres weer in het middelpunt. Het mooie aan een aantal van haar albums zijn dat je als het ware op een muzikale ontdekkingsreis gaat. Je weet nooit wat je voorgeschoteld krijgt (soms erg mooie nummers, soms matige), maar interessant blijft het altijd. Op dit album staat (voor mij) geen nummer dat boven de rest uitspringt, ondanks dat steekt ieder nummer structureel prima in elkaar en dat is voor mij voldoende, al heeft ze mooiere albums gemaakt.

Het gerucht ging dat Teena Marie niet op de hoesfoto verscheen omdat gevreesd werd dat de verkoopcijfers eronder zouden lijden als zou blijken dat Teena Marie geen zwarte, maar een blanke zangeres was. Vier van de zes nummers zijn van Rick James, met uitzondering van ‘Don’t look back’, een cover van The Temptations, en ‘I’m gonna have my cake (and eat it to)’, een nummer dat Teena zelf met een zekere Michelle Holland componeerde. Op ‘Sucker for your love’ is Rick James zelf trouwens ook te horen. Dit een tamelijk klein debuut met zes ietwat langere stukken. Bij alle nummers kom ik niet verder dan “wel aardig”. Tekstueel is het niet bepaald en instrumentaal is het niet bepaald catchy. Haar volgende album is naar mijn idee dan ook beter. Hierop zijn geen uitschieters te vinden.

Tussen de wereldhits Free Your Mind en Don’t Let Go (Love) door, besloot één van de dames van En Vogue om maar eens tijdelijk solo te gaan. Southern Gal werd het uiteindelijke resultaat. Het album werd een commerciële flop, want niemand zat er kennelijk op te wachten; er werden maar nauwelijks exemplaren verkocht. Voor het album werkte Ellis samen met de langdurige En Vogue-producers en tekstschrijvers Foster en McElroy, dus de sound van Southern Gal wijkt niet bijzonder veel af van dat van een willekeurig En Vogue album. Helaas ontbreekt hier dat mooie scherpe, of ruige randje dat de dames dan wel hun nummers gezamenlijk veelal hebben. Veel brave (en rustige) R&B-nummers en met het ontbreken van één of meerdere top-nummers, maakt dit dan ook een nogal modaal album. De redelijk groovende, urban-getinte You Make Me High, She’s a Lady en Sista Sista behoren alle drie tot de weinige waardige nummers op het album. Triest maar waar: het beste moment is het een minuut durende Southern Gal (Interlude) dat een frisse mix van R&B en country laat horen; een combinatie die je niet of nauwelijks hoort. Als ze de lijn van die interlude wat meer had doorgetrokken naar de rest van de nummers, had je, denk ik, een hele bijzondere en aparte plaat gehad. Nu is het eigenlijk niet meer dan R&B-album nummer 45778415 zonder indentiteit. Dat 'ie zo hard flopte is dan ook niet verbazend.

Het nummer ‘On my knees’ vond ik destijds echt geweldig en na al die tijd klinkt ‘ie nog steeds aardig. Het nummer (en de videoclip) deed me enigszins denken aan Moulin Rouge, ik weet niet waarom trouwens. Deze albumversie is wat uigebreider (wat betreft coupletten) dan de single versie, alleen Ghostface Killah’s aandeel irriteert me enorm, jammer want dat verpest het nummer wel een beetje!

Het tweede nummer ‘Teardrops’ is van hetzelfde kaliber maar net iets minder pakkend maar vooral het refrein klinkt erg fijn. ‘China girl’ heeft -haast vanzelfsprekend- een Aziatisch fleugje gekregen, dit vind ik nou echt een topnummer, heerlijke vibe, mooie tekst en een pakkende melodie zorgen ervoor dat dit nummer van begin tot eind klopt. Dat nummer doet me overigens heel erg aan een ander nummer denken, ik kan er alleen niet opkomen.

‘Chance’ is een pop/dancetrack, beetje standaard maar niet slecht. ‘My friend’ heeft natuurlijk een hele droevige en dramatische tekst maar het raakt mij totaal niet, wat mij betreft een van de mindere nummers van het album alhoewel de boodschap duidelijk overkomt. De titeltrack ‘Between the sheets’, vind ik ook niet veel soeps, soms zelfs wat slaapverwekkend. ‘Dumb’ was de tweede (en laatste?) single van het album, ook een erg fijn nummer en weer een van de betere nummers van het album met een aanstekend refrein, dumb diggi-diggi-di dumb di-dumb. 'Forever begins' is ook zeker een van de betere nummers van het album, voorzien van fijne beats.

'Jumpin' is zelfs ietswat dancehall en is een beetje een outsider op het album, maar mede gezien dit een erg luchtig en zomers vleugje heeft, behoort ook dit nummer tot een van de betere nummers van het album. 'What if it was you' vind ik weer middelmatig alhoewel het refrein niet eens zo slecht is. 'I don´t want to talk about it' vind ik ook niet veel bijzonders alhoewel het pianowerk in dit nummer natuurlijk erg mooi klinkt. Het laatste nummer 'Can't fight love' is de eerste echte ballad en is een beeetje zo zo. In mijn geval is dat ´zo zo´ dus positief, aangezien ik helemaal niet echt van dit soort ballads houd, bij dit nummer laten de meiden horen dat ze als harmonie echt waanzinnig goed klinken.

Op zich een leuk album met een leuke collectie liedjes. Nergens echt een wereldnummer te bekennen alhoewel sommige nummers zeker fijn in het gehoor liggen. Volgens mij is het bij dit debuutalbum gebleven en zijn ze na een jaartje of twee uit elkaar gegaan.

Deze groep uit Australië is misschien wel niet zo bekend als Sharon Jones & The Dap-Kings, maar ze zijn minstens zo goed. De stem van Kylie Auldist mag dan wat minder rauw en doorleefd als die van Sharon Jones, maar haar stem leent zich perfect voor dit genre. Wat is het eigenlijk? Naar mijn idee zo'n beetje het beste wat funk, soul en jazz te bieden hebben. De jazz-invloeden zijn overigens wat minder hoorbaar op dit album, dat kan liggen aan het feit dat eigenlijk alle nummers lekker funky zijn. Deze formatie bestaat overigens al sinds 2000, maar echte bekendheid hebben ze nog steeds niet verworven. Laten we hopen dat daar snel verandering in komt! Behalve de geweldige frontvrouw, is de band zelf ook geweldig. De instrumentatie is dan ook op en top; ze hadden er duidelijk zin in tijdens de opnames. Het nummer 'Kings cross' vind ik trouwens één van de hoogtepunten op dit album, lekker sfeertje, en het bombastische 'On the sly' heeft ook z'n charme, al stelt geen enkel nummer teleur!
Een nummer als het instrumentale 'Red triangle' verdient het ook bijvoorbeeld om genoemd te worden, maar 'Turn it up' en 'The ghost' bijvoorbeeld ook. Nou ja, in ieder geval een aanrader!

Toch wel leuk dat ze vier jaar na Funky Nassau nog één keer van zich lieten horen. The Beginning of the End is met zijn inhoud eigenlijk ook wel 'n logisch vervolg op hun debuut. Tijdens het beluisteren wordt gelijk twee dingen duidelijk: ze hebben hun kunsten niet verleerd en ze zijn niet bereid om gas terug te nemen! Dat 'n aantal van de grooves ook ditmaal weer ultra strak zijn, is een garantie voor de luisteraar. Het explosieve openingsnummer, Super Woman, maakt dat meteen duidelijk (al staan er betere nummers op het album; Super Woman lijkt toch wat meer weg te hebben van een impulsieve jamsessie dan een georganiseerde studio-opname, maar toch weet hij absoluut te overtuigen). Het daaropvolgende Trip to Nowhere biedt een mooi contrast: het is een stuk rustiger, en de titel van het liedje sluit perfect aan bij de inhoud: zorgeloosheid en ontspanning zijn de troef! Maar ze kunnen beter. De zomerse sfeer van hun grootste hit (Funky Nassau) komt nog even naar voren in Jamaica. Ja, het doet ook denken aan Jamaica. ’t Zit hem vast in die calypso-flavour die de instrumentatie helemaal doordrenkt. Erg tof! Van hetgeen dat volgt zijn de spetterende That’s What I Get en Jump in the Water degene die het meest bijblijven. Deze twee benadrukken weer 'ns hoe goed de ritmische secties van deze band in elkaar zit. Ze worden niet zoals veel voorkomend langzaam uitgewerkt naar een climax, maar ze beginnen al gelijk dynamisch en bombastisch. Hoewel je ze niet beter dan die laatste twee krijgt, blijft het niveau relatief gezien hoog. Helaas bleef het bij twee albums, ze barstten van potentie!

”Nassau's gone funky, Nassau's gone soul / We've got a doggone beat now, we're gonna call our very own / Nassau rock and Nassau roll, Nassau's got a whole lot of soul.” Eigenlijk verwoorden ze zelf al 't beste wat je Funky Nassau kan verwachten: powersoul en -funk uit de Bahama’s! Het titelnummer, in beide delen, behoort gewoon tot de beste funksongs ooit gemaakt. Alsof je je bijna in de Bahama’s waant; zo geslaagd zijn ze! Het vakantiegevoel weten ze goed op te wekken plus over te brengen. Die ("tropische") sfeer die in het titelnummer zit, wordt gelukkig nog even verder doorgetrokken op Come Down, en om die reden is dit ook één van de hoogtepunten op het album. Met alles wat daarna volgt gaan ze ietwat meer richting de meer gangbare funk-sound (al zijn hun roots altijd nog steeds wel te horen, zoals bijvoorbeeld in Surrey Ride en Monkey Tamarind, alleen wat minder duidelijk), maar ook als het meer gangbaar wordt bewijzen ze zich goed staande weten te houden. Want zolang het tempo aanwezig is, en dat is gelukkig bijna altijd het geval, zit het goed. Dat de zanger niet ’s wereldse beste vocalist is, wordt op deze manier zo keurig verbloemd. Wanneer je bent aangekomen bij In the Deep, dan wordt toch duidelijk dat hij bij de wat langere uithalen (aan het einde van sommige zinnen), niet een al te beste stem heeft en dat gaat irriteren. Wat mij betreft is dat dan ook het enige nummer dat een stuk zwakker is, en dat is dan ook 't enige smetje. Dan hadden ze deze track beter instrumentaal kunnen laten; de instrumentatie is immers prima. Afgezien van dat laatste is dit een geweldig album!

Naar mijn weten heeft deze groep als achtergrondkoor gediend bij o.a. Tom Jones, Paul Anka en Elvis Presley tijdens shows in Las Vegas. ‘Shockwave’ mag gezien worden als een obscure plaat, die zowel hun eerste als laatste plaat zou zijn. Het album kenmerkt zich door de vele bombastische soulnummers die af en toe invloeden van rock ’n roll en heavy funk laten horen. Zeer uitvoerige instrumentatie en krachtige meerstemmige vocalen creëeren een redelijk unieke sfeer voor een soulplaat uit 1972. Niet het meest bekende trio, maar een luisterbeurt verdienen ze zeker al is het maar vanwege de geweldige versie van Bill Withers’ ‘Grandma’s hands’. Eén van de Blossoms is overigens Darlene Love die als solist bekendheid verwierf door haar samenwerking met Phil Spector.

Leuk album, maar Got to Get Back valt te veel in “zo’n retro-album van het gebruikelijke soort” om van een heuse topper te kunnen spreken. Het is soulvol en funky en zo, maar dat zijn er meer. Er is meer voor nodig dan dat. Ik vind dat het album vooral leunt op die paar gastbijdragen die hij rijk is. Zo is de stem van Otis Clay echt een genot om naar te luisteren, de beste man loopt nu tegen de 70 aan en hij klinkt bijna zoals Wilson Pickett in z'n hoogtijdagen deed. Echt geweldig. Tof dat hij degene is die twee keer te horen is op het album. De vocalen van William Bell en Percy Wiggins, het broertje van Spencer overigens, hebben na al die jaren ook maar weinig aan krachten ingeboet en ook Charles “Skip” Pitts die even met zijn pseudo-Bobby Farrell stem door de microfoon heen brult vond ik best wel geinig. De liedjes die zij allen toebedeeld kregen zijn mij dan ook het meest bijgebleven. Charlie Musselwhite zijn bijdrage, ik had nog nooit van hem gehoord overigens, doet me niet zoveel. Ik moest door zijn zangstijl soms een beetje denken aan Presley, alleen is die wel van 'n andere orde. De overige (instrumentale) stukken zijn wel oké, maar je kan - met alle respect - horen dat de meeste mannen van deze formatie op leeftijd zijn. Echt energiek of vol met pit zit het allemaal niet. Gewoon 'n leuk album dus, en that’s it.

Over soulgroep The Chequers is vrijwel geen informatie te vinden op het net, ondanks het feit dat dit een ronduit obscure groep is, werd dit album wel tweemaal uitgebracht. Zo bestaat er ook een variant van dit album die de titel Undecided love draagt, maar nagenoeg dezelfde tracklist heeft. Het repertoire van deze groep bestaat voornamelijk uit de welbekende mix van soul en funk. Alhoewel het nergens echt spannend wordt, zijn een aantal nummers meer dan aardig te noemen. Zo hebben het grotendeels instrumentale Check it out en Rock on brother een redelijk “swing”-gehalte. Het sociaal- kritische Get up, stand up is echter het absolute hoogtepunt op dit album. Mindere nummers zijn er helaas ook op te vinden zoals het zwijmelachtige en zoetsappige You bring out the best in me. Het rare aan dit album is dat sommige stukken ontzettend goed klinken, terwijl andere stukken juist weer ietwat amateuristisch zijn. Ondanks de pieken en dalen is dit een prima album, waarbij de instrumentatie de belangrijkste rol inneemt. Al met al voor zo nu en dan een genietbaar album dat, met wat meer oog voor detail, nóg beter had kunnen zijn. Het komt wat simplistisch over en dat is gewoon erg jammer!

Choice Four was een van de projecten van de bekende producer Van McCoy. Zo zijn alle nummers op dit album gecomponeerd door hemzelf. Deze debuutplaat van het kwartet bleef helaas onopgemerkt en dat is jammer. Op ‘The finger pointers’ staan namelijk prima nummers, soms ietwat aan de gladde kant maar toch altijd van behoorlijk niveau. Er is duidelijk veel aandacht besteed aan de instrumentatie en ik kan dan ook niet anders zeggen dan dat deze uitstekend is. Als geheel ademt dit album een bijzonder warme sfeer uit en is daarmee een van de beste sweet soul albums die ik ken. Het album lijkt tot in de puntjes verzorgd en ik kan dan ook eigenlijk geen negatieve op- of aanmerkingen geven.

Ze hebben niet de meest herkenbare groepsnaam gekozen, de heren van The Chosen Few. Minstens vijf geheel andere groepen namen diezelfde naam aan. Deze groep heeft één album opgenomen voor het Maple-label. Datzelfde label bracht overigens slechts een paar obscure albums uit gedurende zijn korte bestaan, waarvan een ander album, het gerespecteerde soul album van cult-held Lee Moses is. Enfin, twee van de drie heren die je ziet op de hoesfoto komen voort uit de groep The Adventurers, en het lijkt wel alsof het materiaal dat The Adventurers opnam, werd gerecycled voor de release van dit album. De opnamen verschillen niet of nauwelijks van elkaar, ze lijken naar mijn idee althans identiek.

Verder coveren ze maar liefst driemaal de Ohio Players met Trespassin’, I’ve got to hold on en Crying shame, en dat zijn toch wel zo’n beetje de betere nummers van het album. Vooral de laatstgenoemde is een échte uitblinker, aangezien de instrumentale back-up van de Ohio Players gebruiken. Een ander opmerkelijk nummer is I can’t take no chances, dat nummer werd ook opgenomen door label-genoot Lee Moses, een jaar eerder. Mijn favoriete nummer is echter Birth of a playboy, onthoud wel even, we hebben het over 1972, hè!? Een voor die tijd ontzettend cool nummer, waarbij vooral de saxofoon die halverwege het nummer begint, zorgt voor een lekker sfeertje. Verder is ook wel het titelnummer best de moeite waard vanwege de krachtige wijze waarop het nummer gezongen wordt door de leadzanger.

Een degelijk soul album. Instrumentatie en vocalen zijn over de gehele linie niet écht speciaal, wel oké.

Het zag er goed uit voor The Controllers toen ze in 1975 een platencontract tekenden bij het in Miami, Florida gevestigde Juana. Een label van niemand minder dan Stax one-hit-wonder Frederick Knight. The Controllers maakten met Next in line duidelijk er klaar voor te zijn om de hitlijsten te bestormen met een aantal leuke vlotte disco/funk nummers, maar ook met de nodige ballads. Helaas is het The Controllers nooit gelukt om mainstream door te breken. Ze zijn in de loop der tijd dan ook nogal in de vergetelheid geraakt. Aan de hand van dit album zou ik zeggen: jammer! Er staan nogal wat coole nummers op deze plaat die zeker potentie hadden om tot successen uit te groeien.

Bij Let me entertain you spreekt de titel eigenlijk al voor zich. Het vormt een prima beeld van hoe de latere funk klonk, en doet je bij vlagen zelfs denken aan het werk van Parliament rond die tijd. Vooral het instrumentale gedeelte is degelijk ingespeeld en verveelt geen seconde. We don’t brengt haast het tegenovergestelde. Een ballad die in zekere zin een beetje mislukt is. Het moet allemaal heel integer overkomen, maar het is redelijk zeikerig. Dat het liedje voorzien is van een saaie, overdreven cliché tekst, en ook nog eens bijna vijf minuten duurt maakt het allemaal te veel van het goede. Dat ze wel degelijk mooie ballads konden maken, wordt bewezen met If tears were pennies. Een originele tekst bezongen op een mooie melodie zorgen er voor dat dit één van de betere stukken op het album is. I can’t turn the boogie loose. Bij deze titel krijg je precies waar je op hoopt: net zo’n knaller als het eerste nummer, maar dan net even anders. Heerlijke post-disco/funk waarbij een zeer losse, swingende instrumentatie wordt gehanteerd, terwijl de vocalen zeer strak ingezongen zijn. Vooral bij de meerstemmige gedeelten valt op hoe goed de samenzang van deze heren was.

Gunning for your love, (ook) een uptempo, brengt een vrolijke sfeer met zich mee en biedt gepaste afwisseling op het album; de latere funk/disco staat hier wat minder centraal, terwijl pop/soul meer op de voorgrond komt. Meer uptempo wordt geboden met Ankle chain. Een nummer dat mij op de één of andere manier doet denken aan het oeuvre van Boney M. maar dan een nummer dat doorgaans minder als “fout” zal worden bestempeld. Probeer het refrein maar eens uit je hoofd te krijgen! Naar mate het album eindigt komt dan eindelijk weer een ballad in de vorm van I don’t know. Het ietwat dromerige sfeertje dat het nummers uitademt laat je weer even bijkomen van al die opzwepende nummers. Afsluiter Hurt again by love is ook een ballad, tevens met een redelijk dromerige sfeer. De ballads zijn niet echte toppers in hun soort, met redelijke uitzondering van If tears were pennies, maar ze passen prima tussen het overige materiaal. Een pluspunt dus.

Bij tijd en wijle meer dan een aardig album. Next in line heeft vooral sterke uptempo nummers. Ben eigenlijk erg te spreken over de nummers, de instrumentatie en de vocalen. Jammer voor hen dat een doorbraak uitbleef. Ze hadden nogal wat in hun mars namelijk.

Free as the wind is een prima zomerse plaat, maar voor mij niets meer dan achtergrondmuziek. Het ontbreken van vocalen blijft een gemis, waardoor ieder nummer an sich nagenoeg niet blijft hangen, en dit typisch zo’n album voor mij is die alleen bijblijft op het moment dat je hem beluisterd. Na iedere beluistering ben ik alweer vergeten wat ik nou eigenlijk hoorde. Ondanks de meestal losse sfeer en de albumtitel worden er -helaas- nergens grenzen opgezocht. Dat terwijl fusion albums naar mijn idee het beste tot hun recht komen als er hier een daar een spontane jamsessie plaatsvindt. Dat ontbreekt hier. Een echt bombastisch nummer dat je speakers uit knalt had zeker niet misstaan. Dit album doet mij trouwens denken aan een aantal tv-series uit de jaren ’70, waarbij dit soort muziek op de achtergrond werd gebruikt. Zo zou ik zweren dat ik Sweet ’n sour ooit hoorde in een aflevering van Charlie’s Angels.

Eenvoud kan soms best mooi zijn. The King Is Dead had waarschijnlijk niet meer middle of the road kunnen zijn, maar in plaats van een negatieve eigenschap te zijn, is 't juist een positieve eigenschap. Mede doordat er zo’n beetje van alles op deze plaat te horen is: wat pop, wat rock, ook behoorlijk wat country, en zelfs een beetje folk, is het een album geworden dat ongetwijfeld bij een breed publiek in de smaak valt. Eigenlijk een plaat die uitermate geschikt is voor in de kroeg. Met het repertoire zit het wel goed; alle nummers zijn proper uitgevoerd, al vind ik ze zelf bijna allemaal niet duurzaam genoeg om veel te beluisteren. Een mooie uitzondering is het gewoonweg onweerstaanbare Rox in the Box. Het liedje zal vast niet de boeken ingaan als een briljante compositie, maar het is wél verdomd catchy en door zijn mooie melodie is het ongetwijfeld het meest herkenbare moment op het album. Dan is er ook nog Down by the Water en This Is Why We Fight (met 't hele mooie folkachtige slot gedurende de laatste minuut), waar je eigenlijk hetzelfde van kunt zeggen, met het bijbehorende feit dat deze liedjes tevens bijblijven omdat ze er een ietwat stevigere sound mee neerzetten in vergelijking met het overige materiaal. En al dat andere? Da's wel oké allemaal. Misschien een beetje pretentieloos, maar wel oké.

First landing betekende het debuut voor The Dynamics. De groep werd gevormd in Motor City (ofwel: Detroit, Michigan), maar onder hoede van manager Ted White (de man van Aretha Franklin) vertrokken ze naar Memphis, Tennessee. Gesteund door producers Tommy Cogbill en Chips Moman en met muzikanten die ook speelden op albums van Wilson Pickett en Aretha Franklin, zag First landing in 1969 het levenslicht. Een album dat zich voor mij kenmerkt vanwege het feit dat de roots van het noorden (northern soul) duidelijk hoorbaar zijn, maar tegelijkertijd invloeden vanuit het diepte zuiden (southern soul), waar het album immers ook is opgenomen, bevat. Daarmee smelten beide sub-categorieën van de soul samen. Deze groep had eigenlijk net zo veel potentie als The Temptations. Zeke Harris, George White, Fred Baker en Samuel Stevenson beschikten afzonderlijk over geweldige vocalen. Eenieder van hen kon moeiteloos de lead verzorgen, iets wat lang niet altijd vanzelfsprekend is bij groepen. Toch is het voornamelijk Zeke Harris die de grootste zangpartijen toebedeeld krijgt.

I don’t want nobody to lead me on mag het album openen, en het is al gelijk een lekker swingend nummer dat zo uit de Motown-catalogus had kunnen komen. Ain’t no love at all tapt uit hetzelfde vaatje, al is de songtekst wat deprimerender. Dum de dum is heel erg leuk, hoewel de titel dat misschien niet doet vermoeden. Dit nummer is een prima voorbeeld van een “northern soul stomper”. Ice cream song laat juist weer southern soul horen, en is een van mijn favoriete nummers van dit album. Tekstueel is het best melig, maar tegelijkertijd maakt dat het nummer ook erg leuk en charmant: ”If loving you was ice cream/ I could be the ice cream man/ If loving you was a whole lotta money/ I’d be the richest man in all the land”. Het is in ieder geval wel een erg catchy liedje! Ain’t no sun (since you’ve been gone) is een cover van The Temptations, en deze psychedelische, soulversie is zeker een leuke variant op het origineel. Sterker nog, deze overtreft het origineel! What would I do is weer een hele andere sub-categorie van soul, dit is namelijk een mellow/sweet soul ballade. Wat mij betreft een van de mindere nummers, al heeft George White wel een opmerkelijke, mooie en hoog stemgeluid. Met The love that I need keren we terug naar de vertrouwde Motown sound. Too proud to change is een van mijn favorieten, het nummer klinkt heerlijk zomers. Misschien komt dat deels door de blazers halverwege het nummer. Wederom een leuke swingende track. Op I want to thank you horen we Fred Baker als leadvocalist, en ook hij heeft een opmerkelijk hoge stem. Leuke afwisseling, maar een beetje te zeikerig en te glad. Since I lost you en Fair love zijn typische Memphis producties. Ze hadden zo op Stax uitgebracht kunnen worden. Heerlijke melodieën en prima samenzang. Murder in the first degree is wellicht mijn favoriete nummer op deze plaat. Geweldige instrumentatie en (vergeet die titel!) ik word altijd vrolijk van dit nummer. Dit album had van mij nog wel even door mogen gaan, maar helaas...

Dat deze groep te weinig erkenning kreeg, blijkt uit het feit dat het na dit album al zo goed als gebeurd was met The Dynamics. In 1973 zouden ze nog eenmalig terugkeren met een album, om vervolgens definitief afscheid te nemen als groep. Jammer, want dit album toont aan hoe veelzijdig deze groep was destijds. Ik denk dat ze veel meer in zich hadden dat dat ze uiteindelijk hebben laten zien. In 2007 kreeg de groep hier en daar gelukkig weer wat aandacht doordat dit album toen voor het eerst werd uitgebracht op CD. Het is geen meesterlijk album in zijn soort, maar zeker een verborgen pareltje in vergelijking met veel troep dat we tegenwoordig door de strot geduwd krijgen. Daarom een aanrader!

NB: deze groep is niet (!) dezelfde groep als The Soulful Dynamics.

Het duurde vier jaar voordat The Dynamics nieuw materiaal uitbrachten. Dit zou, zo bleek, hun tweede en laatste album zijn. Hierna viel het doek voor The Dynamics, of nou ja, bijna dan. In 1977 werd hen nog één single gegund, en dat zou uiteindelijk de laatste professionele opname van de groep zijn. In tegenstelling tot hun debuut, werd dit album niet opgenomen in Memphis, maar in de plaats waar ze van origine vandaan komen: Detroit. Meteen tijdens het eerste nummer wordt duidelijk dat de heren ditmaal een andere vertakking van de soul hebben gekozen: sweet (mellow) soul, met hier en daar een vleugje minimalistische funk. Het speelse karakter dat First landing kenmerkte, is nu verruild voor een meer coherente sfeer. Alleen op het einde komen nog twee nummers die tot op zekere hoogte klinken als hun oude, vrolijke sound zoals te horen op First landing (Funky key en Shucks, I love you).

Verder zijn ook de bescheiden soulvolle funk nummers She’s for real (bless you) en You’ll never find a man like me bijgebleven; deze nummers hebben ook de leukste teksten, die bij vlagen ook nog wel iets grappigs over zich hebben. Lekkere vrolijke liedjes met die blazers zo! Dat zijn dan ook gelijk m’n twee favorieten. Hoewel het geen slecht album is, ben ik helaas de mening toebedeeld dat deze stijl soul niet echt bij de heren past. Er zijn betere groepen in het zingen van deze harmonieën. Daarnaast spreken de nummers me ook wat minder aan; het kabbelt aan je voorbij, zonder dat je het idee krijgt dat je naar top-materiaal luistert. Dat terwijl er over ieder nummer van het vorige (debuut) album wel iets positiefs te noemen was. Grappig trouwens dat schrijfsels op het internet overwegend positiever zijn over dit album, dan diens voorganger (deze wordt op sommige sites zelfs 'n klassieker genoemd).

Zoals gezegd: niet slecht, maar niet zo geslaagd als hun debuut, naar mijn mening. What a shame…

Aardig album van de(ze) alledaagse mensen, die nauwelijks iets boven het gemiddelde uitsteekt. Het album staat grotendeels in het teken van vrolijk aanvoelende muziek, maar de eerste zes nummers duren stuk voor stuk te lang om geboeid te blijven luisteren, en dat is gelijk het grootste minpunt aan het album. Het zorgt in ieder geval voor een afbreuk. Ik denk dat als deze nummers wat korter hadden geduurd, ik het zeker wat beter had weten te waarderen. De Stevie Wonder cover Superwoman (where were you when I need you) vind ik dankzij de zanger weliswaar iets beter dan het origineel, maar het blijft in mijn oren klinken als een saai nummer; ik moet ervan gapen. De cover voegt werkelijk niets toe.

De twee Kool & The Gang covers, Funky granny en Who’s gonna take the weight, zijn ook niet bepaald bijzonder te noemen, en vind ik vooralsnog een stuk minder leuk dan hun “eigen” materiaal. Vooral de eerstgenoemde is tijdens zo’n eerste beluistering best wel geinig, maar naar mate je het album vaker beluisterd, wordt het een zeer irritant nummer. Dat stemmetje dat die zanger opzet klinkt dan opeens niet zo leuk meer. De twee meest memorabele momenten worden bewaard voor het laatst. Zo is het vooral het kortste, en instrumentale nummer Mama said – papa said, dat getuigt van een flink staaltje muzikaliteit. De ritmische sectie voelt nergens zo bijzonder aan als bij dit nummer. Het heeft zelfs iets zweverigs over zich, en dat mag ook gezegd worden van Magic man. Vooral het orgeltje, en de tamelijk snelle zang maakt dit mijn tweede, laatste favoriete nummer op het album. Verder ben ik niet overtuigd.

Drie sterren, met kans op verhoging van ’n halve.

The Four Mints was een groep uit Columbus, Ohio, en bestond uit Ben Caldwell, Ben Russell, Jimmy Harmon en James Brown. Het moge duidelijk zijn dat we het hier niet hebben over dé James Brown, maar een andere zanger met dezelfde naam. In 1973 hadden ze hun kans om te schijnen, maar het album en de potentiele hit, Row My Boat, draaiden uit op een flop. Een paar maanden later gingen ze uiteen en sindsdien is zowel de groep als 't album in de vergetelheid geraakt. Niet helemaal terecht, overigens. In eerste instantie lijkt het te gaan om de zoveelste mannengroep die in harmonieën soft soul ten gehore brengen, in de stijl van The Whatnauts of Black Ivory bijvoorbeeld, maar halverwege 't album wordt duidelijk dat zij meer dan dat in huis hadden. De upbeat Too Far Gone, Keep on Loving You en vooral de stevige funk van In a Rut, met zijn ge-wel-dige ritmische sectie, vormen gezamenlijk drie erg coole nummers! Van de zoete(re) nummers is het vooral Do You Really Love Me, dat wordt geopend met fantastisch pianospel en een gesproken woord, dat een mooie, representatieve indruk achterlaat. De potentiele hit, Row My Boat, is met name leuk vanwege zijn enigszins stompzinnige en kinderlijke tekst, al is het nummer op zich niet heel interessant. Door alles wat er op Gently Down Your Stream te vinden is, is het album goed genoeg om af en toe eens op te zetten (al is het begrijpelijk dat dit album geen potten wist te breken door zijn amateurisme). Verder, zoals gezegd, een prima album!

Volgens mij is dit een van de minder bekendere albums van The Four Tops en was dit het laatste album dat het viertal uitbracht op Motown. Hun contract eindigde en ze besloten om verdere muziek te maken voor ABC/Dunhill.

Toch is dit een heerlijk soul album. Vooral de opener ‘I’m your man’ (Ashford & Simpson) is erg fijn, het nummer kent een prachtig arrangement en ook de tekst mag er zijn, erg laidback. ‘Nature planned it’, de titeltrack is aardig maar niet bepaald bijzonder. ‘I’ll never change’ beetje psycheldic soul meets funky soul en is een van de meest opzwepende nummers van het album. ‘She’s an understanding woman’ (Willie Hutch) is weer een beetje psychedelic soul en is van de lekkerste nummers van het album, fijne vibe en een relaxte sfeer. ‘I can’t quit your love’ lijkt een voorloper te zijn van de latere disco/soulsound en is daardoor een van de meest danceable nummers van het album, het nummer kent tevens een mooie instrumentatie overigens. ‘Walk with me, talk with me darling’ swingt de pan uit en is voor mij echt een ‘typisch’ Motown nummer. Bovendien is het refrein ook onwijs catchy. De medley ‘Hey man/We got you a woman’ is wederom erg funky alleen voelt dit nummer niet echt bijzonder aan, hoewel het niet slecht is vind ik het wel het minste nummer van het album. ‘You gotta forget him darling’ is weer zo’n typisch Motown nummer dat echt de pan uit swingt, prima tekst en arrangement maar ik had ook niet anders verwacht; ze zijn mede van de hand van Johnny Bristol, die man heeft zoveel prachtige nummers voor Motown gemaakt. ‘If you let me’ heeft een zomerse vibe over zich heen gekregen. ‘Happy (is a bumpy road)’ kende ik al, hij’s namelijk door meerdere Motown artiesten gecoverd – maar ook nog door talloze anderen overigens, en The Four Tops leveren ook een prima versie die goed bij de rest van dit album past. Eigenlijk is het een psychedlic soul jasje gestoken zoals een aantal andere nummers van dit album en dat past erg goed bij The Four Tops. De afsluiter ‘How will I forget you’ is een midtempo funky ballad en laat horen wat we de hele tijd al hoorden: The Four Tops die heerlijke soul/funk zingen en laten horen waar Motown in de jaren ’70 voor stond, namelijk lekkere soulmuziek!

Een heel aardig album waarbij eigenlijk maar twee nummers tegenvallen, de titeltrack en de medley kunnen mij niet bekoren. Al het overige materiaal is gewoon heerlijk. Soul/funk zonder poespas maar wel met prachtige arrangementen en goede vocalen.

The Futures zijn de zoveelste soulgroep uit Philadelphia. Aanvankelijk stonden ze onder contract bij Philadelphia Records maar na problemen vertrokken ze en tekenden ze bij Buddah om vervolgens weer terug te keren naar Philadelphia Records. ‘Castles in the sky’ is een typisch Philly-soul album, ritmisch tamelijk opzwepend allemaal en invloeden van de disco die zijn entree zou maken, en hier en daar wat invloeden van funk zijn duidelijk te horen op ‘Castles in the sky’. Daarnaast is er hier en daar een zwijmelnummer op dit album te vinden. Daarmee is deze plaat erg geschikt voor de dansvloer. Over het algemeen zit het allemaal prima in elkaar alhoewel een duidelijke (mooie) uitschieter op dit album duidelijk ontbreekt. Daarnaast ontbreekt de potentie om te groeien bij dit album, dit ligt wellicht aan 't feit dat de nummers niet memorabel genoeg zijn. En da’s nou juist de bedoeling bij Philly-soul. Persoonlijke favorieten op dit album zijn: 'I had a dream', 'Every man is God (but God is king)' en het nummer dat dit album afsluit, het funky 'Ninety days (in the house of love correction)'.

Alle nummers zijn geproduceerd en geschreven zijn door Curtis Mayfield himself. Dit was volgens mij al hun tweede album op Curtom, want het album ‘This is my country’ van een jaar eerder, verscheen ook (al) op dat label. Behalve ‘Choice of colors’ en ‘Mighty mighty’ slaan weinig nummers terug op de maatschappij, het zijn eerder allemaal nummers waarin het thema “liefde” centraal staat. Als geheel vind ik het niet echt een bijzonder album, er gebeurt voor mij te weinig. De instrumentatie is strak maar te ingetogen en naar mijn idee te gelikt voor die tijd, waardoor het allemaal wat gladjes overkomt. Ook op vocaal gebied vind ik dit album tekort schieten. Er staan voor mij niet echt nummers op die ik bijzonder vind, maar ‘Seven years’ en ‘Jealous man’ zijn mijn favo op dit album.

Ik heb me goed weten te vermaken met het debuut van The Lost Generation, een kwartet uit Chicago. Het probleem is alleen dat het vooral de drie covers zijn die het meest imponeren. Vooral Give Me Just a Little More Time – het origineel is van de Chairmen Of The Board, en Love on a Two Way Street – het origineel is van The Moments, klinken net zo mooi als de originele versies (al wijken ze niet bijzonder veel af op gebied van geluid). Een derde en laatste cover, het welbekende Didn’t I Blow Your Mind van The Delfonics is ook goed te doen al vind ik het origineel toch wat meer sfeer hebben dan deze. Blijft natuurlijk wel dat het nummer op zich al gewoon ontzettend mooi is. Haast een evergreen in het genre.

De overige nummers, allemaal nieuw materiaal, laat voor wat betreft kwaliteit en inhoud een beetje te wensen over. Slecht is het niet overigens. You’re So Young, But You’re So True bijvoorbeeld. Die weet wel een glimlach op je gezicht te toveren. Het is vooral de stompzinnige tekst, neem alleen die titel al, die grappig is. “You’re so young / You’re so fly / You caught my eye” Wat beter materiaal hebben ze in handen met Love Land en Wait a Minute. Love Land heeft 'n fijne, positieve sfeer en die gaat gepaard met een vrolijke compositie, één van de weinige vrolijke liedjes op het album zelfs, en daarom is deze ook best noemenswaardig. De (emotionele) ballade Wait a Minute wordt vooral op een geloofwaardige wijze gebracht. Dat is belangrijk bij dit genre. Daarom is dit één van de betere nummers op het album.

De arrangementen en instrumentatie klinken mij net iets teveel doorsnee, en ook de vocalen hadden mooier verzorgd kunnen worden. De balans tussen de harmonieën en de solo-zangpartijen klinkt niet zoals het had kunnen klinken, pak de opvolger Young, Tough and Terrible erbij en je hoort het verschil.

In vergelijking met het debuut The Sly, Slick and the Wicked hoor je veel progressie! Ze hebben hun (zang)stijl beter weten te ontwikkelen, en hun repertoire weten uit te breiden met mooiere nummers waarbij de groep hun talenten pas echt tentoon kunnen stellen. Neem de cover Tired of Being Alone, het origineel is van Al Green overigens. De versie van The Lost Generation is anders. De melodie is nog steeds hetzelfde, maar hun opname klinkt veel strakker en minder tijdsgebonden terwijl de soul gewoon behouden blijft. Met hun versie van One More Bridge to Cross overtreffen ze zelfs het origineel van The Supremes & The Four Tops om dezelfde reden! Het album heeft echter veel meer te bieden.

Daar waar bij hun debuut de covers juist de meest interessante nummers van het album vormden, zijn op dit album het hun eigen nummers die het meest interessant zijn. De prachtige manier waarop All in the Course of the Day, een liedje over de dagelijkse gang van het leven, is verwoord is al een geweldig voorbeeld wat deze groep te bieden heeft. Gebrek aan thematiek en/of variatie heeft dit album sowieso niet. Van een lekkere dansbare Motown(-esque) nummers als Paulette en You’ve Got to Crawl Before You Walk tot heerlijke, dromerige ballades als Young, Tough and Terrible en Thin Line Between Love and Hate zoals ze alleen maar in Windy City Soul (Chicago) gemaakt konden worden. Die laatste werd overigens datzelfde jaar nog niet onverdienstelijk, in soortgelijke stijl, gecoverd door The Persuaders.

Mijn persoonlijke favorieten zijn echter onder andere zowel de vocale als instrumentale versie van The Lost Generation. De backing kenmerkt zich door een haast easy listeningachtige sfeer, maar valt nooit echt naar de achtergrond. Iets wat normaal bij dat genre veelvuldig voorkomt. Misschien ligt het geheim ook wel in het lichtelijk latinachtige sfeertje. Het zeer diep groovende Sure Is Funky klinkt ook erg goed. Terwijl de vocalen vrij krachtig worden ingezongen, blijft deze compositie vrij loom en heeft 't zelfs een zekere relaxte werking waardoor de vocalen gedurende het hele nummer de boventoon blijven voeren. Dat is de eigenlijke kracht van het hele album, niet van alleen dit nummer. Hun vocalen worden nooit overschaduwd door de instrumentatie, terwijl de mooie en veelzijdige details in de instrumentatie de luisteraar niet onopgemerkt zullen blijven. Daarmee hebben de heren een perfecte balans gevonden.