menu

Hier kun je zien welke berichten Angelo als persoonlijke mening of recensie heeft gemarkeerd.

Aaliyah - Aaliyah (2001)

4,5
Grensverleggende R&B. Het lijkt misschien een overtrokken statement, maar dat is het niet. Vlak na de release van dit album en na haar dood - er zat één maand tussen (!) - bleef iedereen maar doorratelen over hoe geweldig de singles wel niet waren, dat zijn ze overigens ook, maar niemand vertelde je erbij dat de non-singles minstens net zo briljant zijn en mét 'n experimenteel karakter. I Refuse is daar een heel goed / mooi voorbeeld van. Door het pianospel, of beter gezegd door de manier waarop de piano centraal staat in het nummer, hoor je een soort fusering tussen R&B en klassiek (!) plaatsvinden. Heel bijzonder! En wat te denken van Read Between the Lines? Heel subtiel wordt zowel de tango alsmede de salsa in het nummer geïncorporeerd. En dan had je nog What If. R&B met een (duidelijke) flirt naar hard-rock. Niet de twee meest voor de hand liggende genres om te blenden, maar wat is 't verfrissend!

Over verfrissend gesproken: de ijskoude productie van Never No More die perfect bij de venijnige tekst past, is ook al zo geslaagd. Dan is er ook nog U Got Nerve dat zich dankzij de productie nogal Oosters aandoet; de zoveelste topper op rij! En de singles. We Need a Resolution is magisch. Afgezien van die toffe sample is ‘ie ook nog eens een tamelijk diepgaand en buitengewoon interessant voor wat betreft tekst (was R&B ooit zo psychologisch als hier? - dacht het niet!) en de omstreden More Than a Woman met de illegale sample van Mayada El Hannawy gemodelleerd naar de Westerse-cultuur is eveneens niet kapot te krijgen, en natuurlijk het tropische Rock the Boat dat ook zonder de beruchte videoclip een zeer "warme" sound weet neer te zetten. En die afsluiter hè! Try Again is zó goed geproduceerd dat hij zelfs na meer dan tien jaar nog steeds modern klinkt! Een prestatie om trots op te zijn. Het klinkt nogal cru, maar wat 'n prachtig album om je carrière mee te beëindigen. Eén van de beste R&B-albums ooit.

Aaliyah, more than a woman!

Aaliyah - Age Ain't Nothing but a Number (1994)

3,0
Niet het meest interessante debuut van een R&B-zangeres, ook niet het meest interessante werk van deze dame in kwestie, maar vanwege de singles toch nog enigszins de moeite waard en acceptabel. Omdat het merendeel van de nummers je de eerste sporen van urban laten horen (de invloeden van zowel R&B als hip-hop zijn hier goed waar te nemen, zoals bijvoorbeeld in Throw Your Hands Up), is het vooral de Isley Brothers cover, At Your Best (You Are Love) dus, die in het bijzonder opvalt. Naast het soulvolle arrangement, kenmerkt het liedje zich ook vanwege zijn easy listening aard; dat schept uiteindelijk een bijzonder dromerige resultaat. Back & Forth is eveneens een leuke toevoeging op dit debuut. Terwijl de albumversie een sample bevat van een gelijknamig nummer van Cameo, gebruikt de remix een sample van de Foster Sylvers hit Misdemeanor. Ook de drie andere singles, Down with the Clique die gebruik maakt van Betty Wright’s Tonight’s the Night, The Thing I Like en 't titelnummer mogen zich ook berekenen tot de betere nummers; iets wat vooral komt door de kleine details (betere instrumentatie, betere vocalen en /of betere teksten). Bij onder meer Street Thing, Young Nation of Old School komt de verveling een beetje om de hoek kijken. Monotone nummers hoeven niet slecht te zijn, maar wanneer ze geen leuke eigenschappen bezitten en continu op dezelfde voet doorgaan - wat in dit geval dus zo is - kun je er maar beter geen verdere woorden aan verspillen. De vijf singles zijn wel leuk voor de tijd waarin ze werden uitgebracht, ook nu nog, 't andere is niets meer dan zogenoemde vullers.

Aaliyah - I Care 4 U (2002)

Ik denk dat dit album een prima weergave is van Aaliyah’s discografie en dit is dan ook een redelijk goede weerspiegeling van haar oevre. Het album zit boordevol met R&B klassiekers waarvan de helft (misschien iets meer, misschien iets minder) zijn weg naar de hitlijsten wist te vinden met ‘Try again’ en ‘Are you that somebody’ als grootste hits.

Er is voor dit album een andere versie gebruikt voor ‘Got to give it up’ (Marvin Gaye cover) dan die verschenen is op haar tweede studioalbum ‘One in a million’ en dat is nou jammer, deze nieuwe versie haalt het niveau van het origineel bij lange na niet.

Maar ook de singles die van haar laatste studioalbum ‘Aaliyah’ afkomen mogen er zijn; ‘We need a resolution’, ‘More than a woman’ en ‘Rock the boat’ zijn aardige producties van Timbaland die de grondslag zijn van zijn hedendaagse producties. Hij heeft overigens ook producties verricht voor het ‘One in a million’ album en dus ook voor een aantal andere nummers op dit album, en die weergeven een echte old school sound.

Toch mis ik een aantal nummers waaronder ‘The one I gave my heart to’ en ‘If your girl only knew’. Deze nummers hadden ook zeker niet misstaan op dit album. De netgenoemde nummers waren overigens ook destijds op single uitgebracht.

Al met al een redelijke compilatie van een helaas veel te vroeg gestorven Aaliyah.

Aaliyah - One in a Million (1996)

4,0
Vandaag de dag is het exact tien jaar geleden dat Aaliyah is overleden, en om daar maar even bij stil te staan, heb ik gedurende de dag haar drie albums weer eens beluisterd. Met haar eerste album Age ain’t nothing but a number, waarvan alle nummers (op één na) geschreven zijn door haar toenmalige, onwettige echtgenoot R. Kelly, wist ze al enige bekendheid te genieten. Met de komst van dit album, haar tweede, vestigde ze definitief haar naam in de R&B-wereld. Aaliyah koos destijds om samen te werken met het –toentertijd– onbekende duo Timbaland en Missy Elliott, die een groot gedeelte van dit album schreven en produceerden, en dankzij deze samenwerking, werden ook deuren geopend voor de twee laatstgenoemde namen. Een jaar later zou dan ook het debuut van Missy Elliott verschijnen.

Op het album is heel wat moois te ontdekken voor iedereen die van jaren ’90 R&B en urban houdt. Het mooiste nummer –voor mij– is grappig genoeg een cover. Got to give it up (origineel is van Marvin Gaye) vind ik stiekem nog leuker dan het origineel. Ook de gastbijdrage die Slick Rick heeft verzorgd is een mooie toevoeging aan deze versie, en zorgt absoluut voor een meerwaarde. Op de ballade The one I gave my heart to, waar ook prima naar te luisteren valt, klinkt ze ontzettend oprecht, terwijl menig andere zangeres op haar leeftijd toen zo’n nummer (met zulke beladen thema’s als overspel en een gebroken hart) nooit met overtuiging had kunnen brengen. Zij flikte het wel! Daarnaast covert ze, net als op haar eerste album, een nummer van de Isley Brothers. Ditmaal koos ze voor Choosey lover, en ze maakt er een prima slowjam van ruim 7 minuten van, waarbij het tweede gedeelte wat meer verheffend is vanwege de toegevoegde beats. Dan zijn er nog andere toppers als Hot like fire, 4 page letter en If your girl only knew, die een ontzettend relaxte sfeer uitademen – ze werden niet voor niets gekozen tot singles. Verder is Everything’s gonna be alright noemenswaardig vanwege de productie, want die is verzorgd door een nog jonge Rodney “Darkchild” Jerkins. Fijn nummer, met de US streetvibe uit die tijd.

Binnen het R&B-genre is dit een ontzettend solide album. Hoewel hij misschien iets te lang duurt, is er geen enkel nummer te bespeuren dat matig of slecht is (uiteraard zitten er wel mindere tussen, maar ze zijn nooit vervelend om naar te luisteren). Aangezien er vooral veel rustige nummers opstaan, komt dit album het beste tot z’n recht in de avonduren. Heerlijke CD om bij te ontspannen, enzo. Timbaland onthulde overigens tijdens een interview dat dateert uit 2003 dat Aaliyah voor dit album 57 (!) nummers heeft opgenomen, ik ben oprecht benieuwd of we ooit nog het onuitgebrachte materiaal zullen horen...

Aaliyah, one in a million

ABBA - ABBA (1975)

Alternatieve titel: Mamma Mia

2,0
De naam van de band die op te hoesfoto staat belooft nogal wat, de inhoud van dit album echter niet. Dat je een album wilt maken met verschillende stijlen is prima natuurlijk en ook wel riskant, zo blijkt hier, want werkelijk niets is hier goed uitgewerkt. Eén nummer maakt dit album voor mij de moeite waard, en dat is S.O.S., vanwege de écht mooie compositie en vooral de coupletten die prachtig zijn ingezongen door Agnetha. Laat dit nou net dan ook het enige échte pop nummer op dit album zijn.

Naar het overige kan ik niet goed luisteren. Mamma mia heeft de eer gekregen dat de ABBA musical ernaar vernoemd is, maar ik vind het een kitscherige, goedkoop klinkende schlager. Het refrein vind ik ook behoorlijk irritant. Tropical loveland heeft niet dat écht tropische sfeertje dat het hoort te hebben waardoor het gewoon nu gewoon een ordinaire smartlap is, I do I do I do I do I do heeft niet dat lome jazzy sfeertje dat het hoort te hebben, Man in the middle had best potentie maar het is te poppy en braaf om onder het funk genre te vallen (al vind ik het wel het op-een-na beste nummer dat hierop te vinden is), de Intermezzo no. 1 komt hier totaal niet tot z’n recht hier en is zelfs een storende onderbreking (terwijl het zeker een interessante compositie is), Rock me is glamrock voor kleuters, dan heb je nog Boom-a-boomerang,die mag dan wel een catchy refrein hebben, de tekst is nogal infantiel (en dan met name het refrein). Hey hey Helen en So long zijn dan op zich nog wel te doen, maar voor ABBA-begrippen toch aan de matige kant, als je het mij vraagt. Nee, dit album laat ik aan mij voorbij gaan.

Gelukkig zijn alle albums die hierna werden uitgebracht wel leuk.

ABBA - Arrival (1976)

4,0
Leuk album van ABBA, maar ik vind het non-single materiaal hier minder interessant dat de bekende nummers. Ik denk dat dat ook vooral komt doordat de singles zó ontzettend goed zijn. Het absolute hoogtepunt is –hoe kan het ook anders?– hun grootste hit Dancing Queen. Vooral dit nummer in het specifiek heeft iets “fouts” over zich, maar het lijkt onmogelijk te zijn om dit nummer niet mooi te vinden. De tekst in combinatie met de melodie van het nummer passen zo ongelooflijk goed bij elkaar. Dit is niet voor niets een evergreen, ik kan me niet voorstellen dat iemand dit nummer niet kent. Iedereen, jong of oud, kan dit meezingen. Dat maakt het ook juist zo’n unieke compositie. Knowing me, knowing you vind ik vooral erg mooi vanwege de modulatie. De coupletten worden aanvankelijk ietwat zwoel gezongen door Frida, terwijl de samenzang van beide dames juist wat ijzig klinkt tijdens het refrein.

Die ijzige toon van Frida weet ze nog beter door te zetten in Money money money, dat ze haast op een kille, verwijtende toon inzingt. Die emotie weet ze prima te uiten in dit nummer. Ook dit is zo’n nummer die iedereen kent. Het refrein is zo extreem pakkend dat je ‘m nooit zult vergeten. When I kiss the teacher heeft ook potentie om dagen in je hoofd te blijven hangen. De melodie is zó leuk dat je haast zou vergeten dat de songtekst best kinderlijk is. Om een semi-instrumentaal nummer als Arrival te bewaren voor het laatst getuigt van creativiteit. Kan me niet voorstellen dat dat vaak voorkwam bij zulke grote pop releases indertijd. Wat mij betreft een zeer geslaagde afsluiter. Sommige nummers hebben de tand des tijds wat minder goed doorstaan. Een liedje als That’s me klinkt nu te gedateerd en te zwak in vergelijking met het andere materiaal op deze plaat. Ook de productie en de tekst zijn alles behalve bijzonder. Why did it have to be me? is deels geslaagd. Ik vind dit meer zo’n jaren ’50 rhythm & blues nummer met een klein beetje rock-a-billy, er valt goed naar te luisteren, maar dit was niet hun sterkste kant. Dum dum diddle moet je ook niet al te serieus nemen, doet me bij vlagen denken aan Trojan horse van LUV. Wat dat betreft had dit ook zo een Hans van Hemert compositie kunnen zijn.

Overigens schandalig dat de heropname van Fernando (technisch gezien is dit nummer gewoon een cover van Frida), niet op alle versies van dit album staat. Ik vind dit één van de mooiste nummers uit de ABBA-catalogus. De tekst weet je écht te raken, en de woordkeuze is ontzettend intelligent. Vind dat de betekenis van dit nummer een stuk dieper gaat dan dat je in eerste instantie verwacht. Met name het refrein is ontzettend mooi. Jammer dat dit nummer de mensen werd onthouden op sommige edities.

ABBA - Super Trouper (1980)

3,5
Net als alle andere albums vanaf Arrival, valt hier prima naar te luisteren. Super trouper is als nummer uitgegroeid tot een ferme klassieker. Maar laten we eerlijk zijn, van alle ABBA-klassiekers waartoe ik dit titelnummer dus ook bereken, klinkt deze wel erg gedateerd in vergelijking met andere singles van hen uit die tijd. Voor ABBA begrippen vind ik de productie ook vrij plat, maar dat kan ook aan mij liggen. Enfin, ABBA wilde met dit album terug naar popmuziek, gezien het tijdperk van disco op z’n retour was.

Toch is het hoogtepunt voor mij uitgerekend het enige disco nummer dat op deze plaat te vinden is. Lay all your love on me had zeker niet misstaan op het disco album Voulez-vous, maar ergens ben ik blij dat hij juist op deze plaat te vinden is. Zonder dit nummer stelt het album een stuk minder voor. De instrumentatie op dit album wordt nergens zo slim en subliem gepresenteerd als op dit nummer. Wat mij betreft één van de sterkste ABBA-composities. The winner takes it all is ook prima nummer, maar hij duurt te lang (5 minuten), ze hadden makkelijk een versie van 3 minuten kunnen maken aangezien dit nummer wel erg voortkabbelt (er zit wat betreft instrumentatie geen verassende momenten in). Ik heb altijd gedacht dat dit nummer geschreven werd naar aanleiding van de scheiding van Agnetha en Björn, maar toen ik wat informatie zocht, las ik dat Björn zei dat het gewoon een fictieve tekst was.

Happy New Year horen we altijd veelvuldig rond december, en gelukkig zijn we er daarna een jaar vanaf. Het is geen slecht nummer, maar wel een nummer die je niet constant moet horen. De tekst is melig, en zo wordt het ook ingezongen. Als een nummer als The piper nu zou worden uitgebracht zou iedereen de uitvoerende artiest(en) vierkant uitlachen. Maar goed, we schrijven 1980, toen kon dat dus kennelijk. Ik vind het wel het meest aanstekelijke / catchy nummer op het album. De traditionele Ierse kenmerken zijn er mooi in verwerkt, maar wat wil je met een liedje over een doedelzakspeler? Het laatste mooie moment is wat mij betreft The way old friends do. Het heeft iets melancholisch over zich, en nummers in deze stijl konden Agnetha en Frida erg mooi zingen. Dit soort nummers vallen normaal onder de categorie “smartlappen”, maar als het uitgevoerd wordt door ABBA klinkt het behoorlijk stijlvol.

De overige nummers, On and on and on, Our last summer, Me and I en Andante, andante zijn ook goed luisterbaar, maar steken niet zo briljant in elkaar als dat je mag verwachten van deze groep. En als je heel kritisch luistert, geldt dat eigenlijk voor het gehele album. Deze heeft de tand des tijds minder goed doorstaan dan andere albums. Alleen Lay your love on me weet fier overeind te blijven.

ABBA - The Album (1977)

4,0
Ik denk dat dit album prima demonstreert hoe veelzijdig ABBA als groep was. Er wordt gelijk hoog ingezet met Eagle als opener van deze plaat. Een popnummer met een ietwat psychedelisch randje dat qua opbouw en structuur zo ijzersterk in elkaar steekt, dat hij ongetwijfeld beschouwd mag worden als één van hun beste nummers. Als je dit classificeert als “gewoon popnummer” doe je het nummer te kort. Uit het vaatje “tijdloze en aanstekelijke deuntjes van ABBA” tapt Take a chance on me. Vooral de melodie en de samenzang van de dames tijdens het refrein zijn de twee mooiste kenmerken van dit liedje. One man, one woman lijkt een tekstueel toch een soort van poging te zijn om het huwelijk van Agnetha en Björn een opkikker te geven, want die moet zo ongeveer rond deze tijd langzaam maar zeker in een neerwaartse spiraal te zijn terecht gekomen (in 1978 verliet Agnetha hun woning, in 1979 vroeg het echtpaar een scheiding aan en in 1980 was deze definitief). “One man, one woman / One life to live together / One chance to take that never comes back again / You and me, to the end” – het lijkt toch een voorbode te zijn van hun falende huwelijk. Toch is het Frida die de coupletten mag inzingen.

The name of the game blijft ook een geweldig nummer. Wat is het eigenlijk? Pop/soft-rock of pop/disco (zonder toeters en bellen)? De instrumentatie vind ik in ieder geval geweldig. Erg minimalistisch en tegelijkertijd erg vol van geluid. Move on zal vast niet in de boeken gaan als één van hun beste nummers, maar het is zeer goed luisterbaar. Zweedse schlager met hier en daar “onze” Nederlandse palingsound. Het gesproken gedeelte tijdens het intro lijkt overigens zo te zijn weggelopen uit een nummer van Boney M. (of kopieerde Boney M. nou juist ABBA in een nummer als bijv. El Lute)? Hoe dan ook, het toont des meer aan dat ABBA geen enkel genre schuwde. Iets wat tevens blijkt uit het pseudo-(glam)rock nummer Hole in your soul. Ook geen topper uit de ABBA-discografie, maar er valt prima naar te luisteren. Waarom Thank you for the music als één van hun grootste klassiekers wordt gezien, heb ik nooit begrepen. Ik vind het echt een gedrocht. Naast het vreselijke (en zeikerige) refrein, heeft het nummer ook iets afstotelijks. I wonder (departure) en I’m a marionette zijn dan weer sublieme composities. De melancholieke sfeer zorgt ervoor dat ze beide een musicalachtige sfeer hebben. Zonder een vergelijking te maken, doet het laatste me nummer vreemd genoeg een beetje denken aan Bohemian rhapsody van Queen – al slaat het natuurlijk nergens op dat ik het hier opschrijf, maar toch.

Wat je ook van dit album vindt, je kan ze niet betichten van een gebrek aan variatie. Ik kan me goed voorstellen waarom ABBA destijds één van de grootste popgroepen was (al is dit album natuurlijk ver voor mijn tijd) en waarom ABBA ook anno 2011 nog zo geliefd is. Dit album is ruim dertig jaar later in ieder geval zeer genietbaar. Toont ook maar weer aan hoe goed ze alle vier waren, een goede combi.

ABBA - The Visitors (1981)

4,0
Het is niet mijn favoriete album, maar het is wel een prachtige plaat om je carrière mee te beëindigen. Geen enkel voorgaand album beschikt over zoveel maturiteit als The Visitors. De groep van blije liedjes is niet meer. In plaats daarvan komen meer gestructureerde composities dan ooit tevoren tevoorschijn. Zelfs het minste nummer, Two for the Price of One met (veel) zang van beide heren, laat kwaliteit horen wanneer het slot een verassende wending krijgt met het optochtachtige stukje muziek. Het is echter duidelijk dat kinderen niet tot de doelgroep behoorden waarvoor dit album bestemd was, daar zou je bij de voorgaande albums je vraagtekens bij kunnen zetten die een breed scala aan publiek wierven.

De meest commerciële nummers, ofwel: nummers die het meest geschikt waren voor (de) hitlijsten, zijn naar mijn mening vooral aan het begin te horen (de drie eerste nummers). Met name The Visitors en vooral Head over Heels zijn vertrouwd aanstekelijk, al moet ik zeggen dat ik Frida’s modulatie bij het titelnummer één van de minst positieve eigenschappen van het album vind. Die is gewoon erg slecht. Tranentrekker One of Us behoort uiteraard tot één van de hoogtepunten, en net als een aantal eerdere nummers, denk aan Super Trouper of One Man, One Woman, blijkt ook uit dit nummer dat de formatie niet (meer) het meest gelukkige leven leidde, let in dit verband ook op het mooie Slipping Through My Fingers. Eén van de meest creatieve liedjes van Andersson en Ulvaeus vind ik I Let the Music Speak. Het is de combinatie van pop en klassiek (?) dat dit één van hun meest interessante stukken maakt. Niet alleen op dit album, maar uit hun gehele oeuvre. Ook Like an Angel Passing Through My Room bulkt van creativiteit, een, met alle respect, doorsnee popliedje omgetoverd tot een soort slaapliedje.

Om de nummers die als bonus dienen te bespreken is normaal niet van belang, maar 'n uitzondering is hier op zijn plaats. The Day Before You Came, niet de laatst uitgebrachte single maar wél het laatst opgenomen ABBA-nummer, verdient het om genoemd te worden. Engineer Michael Tretow vertelde dat Agnetha de leadvocals in de studio in het pikdonker opnam; de emoties overmanden haar en het was duidelijk: het einde was in zicht. Met dat nummer creëerden ze beslist één van hun mooiste nummers tot op heden, en als je op deze manier eindigt dan kan je echt niet anders dan vol lof spreken. Het staat trouwens behoorlijk wat in contrast met de b-kant van de single, Cassandra, dat eerder klinkt als een (Nederlandse?) smartlap dan een ABBA-product. De officiële laatst uitgebrachte single, Under Attack, klinkt voor jaren ’80-begrippen lekker fris, meer dan een aardig popliedje is het naar mijn mening niet.

ABBA - Voulez-Vous (1979)

4,0
Iedereen heeft zo zijn favoriete ABBA-plaat. Dit is de mijne. Als fervent liefhebber van soulmuziek is dat misschien ook niet zo raar. Is dit soul dan? Nee, natuurlijk niet! Het is een disco album, en disco is echter wel een voortbrengsel van soulmuziek, dus dat zou het enigszins kunnen verklaren. Van alle albums die ABBA heeft uitgebracht is dit mijns inziens ook hun meest coherente. Soms hebben ze één of meer nummers op een bepaald album gezet die behoorlijk onderdoen voor het overige materiaal – dat is hier niet het geval. Ik hoef denk ik niet aan te geven dat alleen al het eerste nummer As good as new aantoont hoe een professioneel Björn en Benny waren. Een ongekende combinatie van klassiek en disco zorgt voor een resultaat zoals je die destijds niet vaak tegenkwam (ik kan me nu althans geen soortgelijke nummers bedenken). Ik durf gerust te spreken van een exceptioneel goede productie.

Titeltrack Voulez-vous vind ik een van de meest opwindende en spannendste ABBA-nummers. De instrumentatie, de tekst, de blazers, het riffje, de manier waarop de vocalen ingemixed zijn op de beat van de muziek… aan dit nummer klopt werkelijk alles, écht alles. Vind dit een pareltje uit het disco genre. Wat variatie wordt geboden in de vorm van I have a dream. Een beetje Zweedse schlager, een beetje traditionele Griekse folk ( daar lijkt het tenminste op), en vooral een als het ware anthem-esque tekst zorgt ervoor dat ze een derde topper op rij aanleveren. Terug naar de disco met Angeleyes, het mooiste moment tijdens dit nummer is het refrein. Vind ook hier de instrumentatie trouwens weer erg uitblinken. Het is zo gelaagd allemaal. Meer disco wordt ons voorgeschoteld met The king has lost it’s crown, maar ditmaal geen uitbundige disco. Nee, ditmaal houden ze het bescheiden en passen ze de instrumentatie aan aan de tekst. Vooral Frida verdient complimenten voor haar solo zangpartijen, ik vind dat haar stem hier erg mooi uit de verf komt. Haar stem klinkt heel warm en passievol bij dit liedje.

Does your mother know is toch wel het minst mooie wat we hier op aantreffen. Of het feit dat Frida en Agnetha een minder prominente rol hebben in dit liedje daaraan bijdraagt weet ik niet, maar het nummer voelt ietwat verloren aan tussen de rest. Het laat een bepaalde vorm van kitscherige rock horen (met disco als onderlaag), die pas een paar jaar later helemaal “hot” zou worden. Hoewel ik hier niet enthousiast over ben, kan ik niet ontkennen dat het nummer wel iets futuristisch over zich heen heeft. Over If it wasn’t for the night weet ik niks noemenswaardigs te vertellen, maar vind dit gewoon een prima ABBA-nummer. En dan Chiquitita. Ik kan begrijpen dat dit nummer gemengde gevoelens oproept. Het klinkt wat kitscherig (typisch Zweeds imo), maar de dames weten de boodschap, of eigenlijk de emotie van het nummer goed over te brengen. Het nummer weet mij wel te raken – tekstueel vind ik ‘m erg mooi, het heeft iets ontroerends. Ook het pianospel is ontzettend mooi, en het klassieke genre zoals we hoorden in het openingsnummer keert terug tijdens het intro en een beetje tijdens de laatste instrumentale minuut. Lovers (live a little longer) is weer van het kaliber zoals de eerste paar nummers: perfect voor op de dansvloer en qua structuur een stuk gecompliceerder dan dat het in eerste instantie lijkt. Kisses of fire is een waardige afsluiter, mooie opbouw. Rustig in het begin, maar tijdens het refrein ontpopt het nummer zich tot het zoveelste catchy nummer van ABBA.

Van de bonusnummers is het vooral Gimme! Gimme! Gimme! dat de show steelt. Een topper uit de hoogtijdagen van de disco. Van alle nummers heeft dit nummer verreweg de meest pakkende tekst. Het heeft zelfs iets magisch als je het mij vraagt, want één luisterbeurt is genoeg om ervoor te zorgen dat dit nummer dagenlang blijft hangen in je hoofd. Daar waren Björn en Benny sowieso meesters in, en met de hulp van Agnetha en Frida leverden ze samen in 1979 hun beste album af. Voor mij althans.

Adele - 19 (2008)

2,0
Het eerste wat in mij opkomt als ik dit album beluister is: hoe kreeg (en krijgt) ze het voor elkaar om met dit album zo’n groot succes te scoren? Dit album klinkt zo stoffig, duf en saai. Er wordt niet geprobeerd om de “oude sound” te dupliceren, maar er wordt hier gewoon een extreem gedateerd album voorgeschoteld. Dit had men tien, twintig of vijftig jaar geleden ook kunnen maken. Daarnaast, al is het een onuitputtelijke discussie, heeft dit album naar mijn idee niks met soul te maken. Het is gewoon pop, met hier en daar een kleine knipoog naar een ander genre. Ook aan het repertoire zelf valt nogal wat aan te merken. Haast ieder nummer lijkt op elkaar, ze hebben veelal dezelfde structuur. De teksten zijn, hoewel in andere bewoording, ook veel van hetzelfde. Tot slot is haar stem ook behoorlijk zeikerig op bepaalde momenten, al komt dat voornamelijk door bepaalde techniekjes.

Wat overblijft is slechts één nummer dat echt de moeite waard is, en dat is Cold shower. Nagenoeg geen uitgerekte zangpartijen van Adele, een mooie tekst en een vlotte begeleiding (lekker ritmisch) zorgen ervoor dat dit wat mij betreft het hoogtepunt is op deze plaat; het valt qua stijl ook buiten het overige materiaal. Het lichtelijk bluesy Melt my heart to stone is ook nog wel te pruimen, al komt dat vooral door de mooie opbouw en instrumentatie. Tot slot noem ik Tired als laatste nummer dat ik de moeite waard vind, het creëert een apart sfeertje op dit album, en dat vind ik wel mooi. Voor de rest is de algehele sfeer wel erg deprimerend, ik heb dit album zo’n ongeveer 5 á 6 keer in z’n geheel beluisterd, maar word er na al die tijd nog steeds niet vrolijk van, integendeel! Vooral de grootste hit van dit album, Make you feel my love, heb ik van meet af aan een extreem zeikerig liedje gevonden.

Ik kan hier niet veel mee. Er zit weinig dynamiek in haar stem en in haar nummers. Ken je één van de nummers, dan ken je het hele album. Vrijwel alles is continu op de automatische piloot; en toch komt ze er mee weg! Dat is zeker bijzonder. Maar goed, in dit specifieke geval luister ik liever naar dood geproduceerde oppervlakkige pop, dan naar dit album. Deze begrafenis sfeer bevalt me gewoon niet.

Adele - 21 (2011)

3,0
Ik ben blij dat de hype rondom Adele nu iets minder is geworden ten opzichte van een aantal maanden eerder. Overal waar je kwam hoorde je nog maar één naam: Adele. En om wat eigenlijk? Goed, het kind kan zingen en ze heeft bij vlagen een mooie kleurklank. Maar hoe zit het dan met Amy Winehouse, Joss Stone, Paloma Faith, Duffy, Rebecca Ferguson, Pixie Lott, Lisa Lois en Gabriella Cilmi om maar wat namen te noemen… die hebben dat toch ook allemaal? Is madame echt zo uniek of toch ietwat overrated? Ik denk toch dat laatste. Haar eerste album was erg voorspellend en saai. Ik hoopte dat ze dat stoffige imago van zich zou afschudden bij deze nieuwe plaat, maar dat is niet helemaal gelukt. Ook met haar stemgeluid weet ze me nog steeds niet te overtuigen, het klinkt nogal erg hard en schel (doseren kan ze sowieso niet echt goed) en zelf vind ik haar stem eerder emotieloos overkomen dan dat ik enige vorm van bezieling hoor, al kan dat aan mij liggen. Ze weet mij gewoonweg niet te raken.

Rolling in the deep is een prachtig nummer waar pop, soul, blues en zelfs een beetje gospel samen fuseren tot één mooi geheel. Helaas wordt het niveau van dat liedje dan ook nog maar één keer geëvenaard en/of overtroffen, maar bij de rest van het album vervalt Adele in haar oude, vertrouwde patroon zoals we hoorden op 19. Rumor has it vertoont bijvoorbeeld erg sterke overeenkomsten met het eerste nummer, maar heeft niet dezelfde charme. Het refrein waar ze de titel wel honderd keer zingt is ook erg irritant. De ballade Don’t you remember, die overigens zelfs ietwat country aanvoelt, is eigenlijk het enige nummer op dit album waar je de breekbaarheid van haar stem hoort, iets wat ze wat mij betreft wel wat vaker mag laten horen. Ook Take it all is een prima ballade met een goed achter-grondkoortje als extra toevoeging. Ook de melodielijn is aangenaam te noemen Bij I’ll be waiting en One and only heb ik gemengde gevoelens; het moeten een soort gospelachtig nummers zijn, maar I’ll be waiting mist de échte overtuigingskracht, One and only daarentegen is wel erg geslaagd en is zelfs m’n favoriete nummer op dit album. Toch is het vooral de instrumentatie dat een gospelachtige ‘feel’ heeft bij beide nummers, de overige facetten hebben weinig met gospel te maken. Tot slot de cover van The Cure, Lovesong, dat doet ze niet onverdienstelijk, maar het blijft toch een ietwat overbodige toevoeging. En de grote hit Someone like you? Net zo zeikerig en vervelend als Make you feel my love.

Voornamelijk is dit toch -zoals gezegd- het oude, bekende recept. Er zit over de gehele linie gewoon-weg te weinig karakter in het album om omvergeblazen te worden. Wederom vind ik het grootste gedeelte van het album te weinig soul hebben, en ook de teksten zijn weinig vernieuwend en alweer aan de depressieve kant. Nu maar hopen dat haar volgende album beter is. Ik vind 21 overigens wel een verbetering ten opzichte van 19, al ben ik nog steeds niet overtuigd van haar kunnen. Het is op te veel momenten verleidelijk om op de skip-knop te drukken… en tja, dat is gewoon geen goed teken. De twee bonus nummers op de Nederlandse uitgave vind ik niet veel soeps overigens, beide liedjes tappen uit het 19-vaatje, het zijn dan ook niets meer dan bonus nummers. Favoriete nummers: Rolling in the deep, I’ll be waiting en vooral One and only dat het "verborgen" juweeltje vormt op dit album.

Adina Howard - Do You Wanna Ride? (1995)

3,0
Een jaar voordat Foxy Brown en Lil’ Kim met hun debuut CD aan kwamen zetten, kregen we al redelijk provocerende teksten van Adina Howard te horen. Toentertijd werd het misschien als aanstootgevend ervaren , nu is het niet bijzonder meer. Aan de hand van de hoesfoto en de titels verwacht je misschien een trashy album, maar dat valt reuze mee. Het is zo slecht nog niet. Het gehele album is een mix van R&B, af en toe wat West Coast hip hop en street soul, en weet goed de sfeer van die tijd uit te ademen.

Hoewel er goed naar te luisteren valt, wordt wel duidelijk waarom alleen Freak like me zijn (klassieker) status wist te verzilveren. Het overige materiaal kampt een beetje met het probleem dat het allemaal teveel op elkaar voortborduurt. De grote hit springt er met kop en schouders bovenuit. Maar goed, er staan meer prima nummers op zoals bijvoorbeeld My up and down, dat voor de afwisseling juist niet gaat over een man die vreemd gaat, maar over Adina die een perfecte avond wil beleven met haar minnaar. Ze claimt ook beter te zijn dan zijn vrouw. En zo treffen we wel meer teksten aan waarbij de rollen zijn omgedraaid, en toegegeven: het heeft wel wat. Soms is het tekstueel ook wat te geforceerd en plat. You can be my nigga en Horny for your love slaan echt nergens op, maar dat kan je met zulke titels ook moeilijk verwachten, lijkt me? Verder zijnYou got me humpin’ (het nummer dat Freak like me kwalitatief het dichtst weet te benaderen), en Baby come on over (prima slowjam) het best te pruimen.

En ach, als zangeres is Adina weliswaar inwisselbaar en niet veel soeps, maar label EastWest heeft het wederom voor elkaar gekregen om een –voor de tijd– leuk plaatje uit te brengen (EastWest had namelijk meer prima releases in de jaren negentig). Hoogstaand is het niet, maar af en toe is het best leuk. Die hoesfoto is inderdaad wel erg, het is serieus bedoeld, maar het is gewoon té lachwekkend.

Adrian Younge Presents Venice Dawn - Something About April (2011)

4,5
Die prachtige hoes weet bij voorbaat al uit te beelden wat je kan verwachten van de plaat. Raar maar waar, of toch ook niet helemaal. Enfin. Something About April barst dus van de potentie, zoveel is al duidelijk na een eerste beluistering. In plaats van "gewoon" een doorsnee album te maken met een retro-touch, waar er genoeg van gemaakt zijn door de jaren heen, kiest Younge ervoor om alles veel dieper uit te werken. Veel creatiever ook (met zowel een lo-fi als bombastische sound dat nagenoeg tegelijkertijd gepresenteerd wordt en te horen is). Met dit album distantieert hij zich dan ook prima in vergelijking met vele voorgangers. Het centraal staande thema - een liefde die niet kan en mag zijn - wordt in ieder nummer zo verbluffend goed weerspiegelt en vormgegeven dat het je onmogelijk wordt gemaakt om niet te vallen voor de charmes van Something About April Dat is al bijzonder op zich. De geluiden en sferen van Something About April klinken soms opgelucht, blij en zelfs romantisch maar vooral treurig, verdrietig en angstig. Het titelnummer en Sound of a Man zijn hier de twee meest unieke en geslaagde voorbeelden van. Een eventueel bijbehorende film is uiteindelijk ook niet nodig om het gevoel van het verhaal aan te dikken of te benadrukken. Het album volstaat. En wat 'n sfeer hè, wow!

Dusts of Gold is werkelijk
Dat fraaie instrumentale stukje had zo uit The Godfather kunnen komen of zo, vooral door die blazers.

African Music Machine - Black Water Gold (2000)

4,5
Met African Music Machine als bandnaam verwacht je op zijn minst wat invloeden van Afrobeat, maar die zijn hier niet te vinden. Ze blijken dan ook gewoon uit New Orleans te komen. Een gemis is het ontbreken van Afrobeat zeker niet, want met de huidige acht nummers houdt het album zich prima staande. Met het openings- en tevens titelnummer, Black Water Gold (Pearl), wordt al meteen het hoogtepunt ingezet, maar alles wat volgt klinkt eveneens erg fijn. Zo slagen ze met Mr. Brown er in, zoals de titel al doet vermoeden is het een eerbetoon aan James Brown, om een typische Brown-productie neer te zetten (je zou een dergelijke mix van funk en soul zo op een plaat van The Godfather of Soul hebben kunnen aantreffen). Uit Make Nassau Fruit Drink zou je kunnen opmaken dat ze goed hebben geluisterd naar de heren van The Beginning of the End, een jaartje eerder, of het is gewoon toeval. Hoe dan ook: met dit nummer zetten ze een heerlijke zomerse-funk sfeer neer, al weet dit lied niet echt in de buurt komen van het fantastische Funky Nassau; die eer zou dan eerder gaan naar de laidback doch diepe vibe van Camel Time. Stevigere funk wordt gelanceerd met Never Name a Baby (Before It’s Born), en The Dapp, en bij deze nummers wordt de professionaliteit van deze achtkoppige formatie weer eens goed in de verf gezet en benadrukt; volgens mij konden ze zich zo meten met The Meters (al blijft dat natuurlijk een wilde gok, African Music Machine kwam niet verder dan één album).

Agnetha Fältskog - My Colouring Book (2004)

3,0
Toen ik op de tracklist het nummer ‘When you walk in the room’ zag staan, kon ik het niet weerstaan om dit album van Agnetha even te beluisteren. Het eerste nummer ‘My colouring book’ vind ik wat aan de saaie kant maar het arrangement is prima. Het nummer ‘When you walk in the room’ vind ik -natuurlijk- een van de betere nummrs van het album, alleen het Engelse accent vind ik wel irritant, datzelfde geldt trouwens voor alle nummers die zingt. Maar wederom een prachtig arrangement.

‘If I thought you’d ever change your mind’ werd volgens mij op single uitgebracht, ook wederom een van de betere nummers van het album en datzelfde geldt voor ‘Sealed with a kiss’, het ritme van het nummer is erg fijn. ‘Love me with all your heart’ vind ik typisch zo’n ballroom nummer, daar heb ik niet zoveel mee. ‘Fly me to the moon’ vind ik vreselijk; ik houd dan ook totaal niet van jazz. ‘Past present and feature’ vind ik echt geweldig, de piano, de strijker, haar stem en ritme van het nummer erg treffend. ‘A fool am I’ vind ik ook erg fijn – vooral het refrein. ‘I can’t reach your heart’ heeft ook wel iets ballroomsachtig, deze vind ik beduidend beter dan de andere.

‘Sometimes when I’m dreaming’, als ik bij dit nummer ben krijg ik toch een beetje genoeg van het album omdat het album zo rustig is, het had niet misstaan als Agnetha ook wat opzwepende(re) nummers op dit album had gezet, dit nummer skip ik dan ook. ‘The end of the world’ vind ik dan weer prachtig, het neigt zelfs een beetje naar soulmuziek, erg smaakvol gedaan. ‘Remember me’ vind ik dan weer wat minder,ook qua zang vind ik het minste nummer op het album. ‘What now my love’ is het laatste nummer op dit album bij mij vind ik een middenmoter maar van alle nummers waarschijnlijk wel het meest geschikte nummer om dit album af te sluiten.

Wat mij erg opvalt aan dit album zijn de arrangementen; die zijn van hoog niveau. In Agnetha hoor ik een prima zangeres, alleen het accent stoort me soms, bij Abba had ze hier veel minder last van, maar dat zal wel komen omdat ze toendertijd veel Engels sprak. Al met al een redelijk album met voor mij zowel wat uitschieters en wat missers.

Al Green - Call Me (1973)

4,0
Veel soulacts hebben een groot aantal countrynummers gecoverd (en andersom) en opvallend is dat de soulversies altijd de country-uitvoeringen dik en ruimschoots overtroffen (alhoewel dat natuurlijk een kwestie van smaak is). ‘Funny how time slips away’ en ‘I’m so lonesome I could cry’ zijn zo mooi geworden dat de originele versies van Willie Nelson en Hank Williams volledig in de schaduw staan als je ze naast die van Al zet. Behalve deze covers staan er ook andere prachtige nummers op deze plaat waaronder de zelfgeschreven nummers ‘Stand up’ en ‘Your love is like the morning sun’. Natuurlijk zijn de titeltrack ‘Call me’, ‘Here I am’, ‘You ought to be with me’ en het gospel/soulachtige ‘Jesus is waiting’ ook de moeite waard. Het enige nummer dat mij niet bevalt is ‘Have you been making out OK’; ik vind dat nummer als geheel te langdradig, voor de rest is dit een prachtige soulplaat. Dit album heeft ondertussen de status verworven als een van de beste soulalbums ooit, daar heb ik echter wel mijn vraagtekens bij, ik vind dit album namelijk niet beter dan een aantal van zijn andere albums op Hi...

Al Green - Full of Fire (1976)

4,0
Laat Al Green gewoon maar doen waar hij goed in is: heerlijke ongecompliceerde soulalbums maken. Soms komt het misschien wel over als teveel van het goede maar ach, dit is gewoon echt zijn ding. ‘Full of fire’ is een heerlijke plaat. Met name de nummers ‘That’s the way it is’, ‘I’d fly away’, 'Soon as I get home', het funky 'Let it shine' en de geweldige (!) cover ‘Together again’ zijn erg mooi. De combinatie van laidback arrangementen en zijn warme stemgeluid zorgen voor een album waarbij je heerlijk kunt chillen, vooral in de avonduren.

Al Green - I'm Still in Love with You (1972)

4,0
Ondanks het feit dat ik mee ga in de positieve beoordeling, kom ik niet verder dan “een degelijke soulplaat”. Ik vind zijn stem prachtig en dat geldt tevens voor dit album. Toch staat op ‘I’m still in love with you’ voor mij geen enkel nummer dat er bovenuit springt of een nummer die ik steeds maar weer beluister. De cover ‘Pretty woman’ vind ik in ieder geval wel mooier dan het origineel. Als ik dan toch een nummer moet kiezen op dit album die ik het mooist vind, dan is dat ‘For the good times’ alhoewel ‘Look what you’ve done for me’ daar ook voor in aanmerking komt.

Al Wilson - Show and Tell (1973)

4,5
Inmiddels is het alweer bijna drie jaar geleden dat hij is overleden, deze vergeten soulzanger uit Mississippi. Nadat z'n dienstijd erop zat, besloot hij te verkassen naar Los Angeles om daar z'n succes In de muziekindustrie te beproeven.Hij trad voornamelijk op in nightclubs en in 1968 verscheen zijn debuutplaat, die onopgemerkt aan het publiek voorbij is gegaan. Hij verdween uit zicht tot 1973. Het jaar waarin hij één grote hit scoorde, namelijk 'Show and tell'. Het nummer verkocht meer dan een miljoen exemplaren in zijn thuisland. Helaas bleven verdere (grote) successen uit, al deed zijn 'La la peace song' het niet slecht. Korte tijd na het uitbrengen van deze single, besloot soulzanger O.C. Smith zijn versie van dat nummer uit te brengen, waardoor de verkoopcijfers van Al beperkt bleven. Als O.C. Smith dat nummer niet had uitgebracht op single, dan had Al naar alle waarschijnlijkheid zijn tweede grote hit te pakken, maar het mocht echter niet zo zijn.
Dan nu over dit album. Ik heb er weinig op aan te merken. Er staan leuke soulnummers op, ook nummers die ik persoonlijk beter en leuker vind dat de titeltrack, dus ik begrijp niet helemaal dat dit album geen succes voor hem werd. De teksten en arrangement zijn erg mooi. De ietwat funkier nummers zijn echt prachtig, al mogen de ballads er ook zijn. 'My song', 'For cryin' out loud' en 'Broken home' zijn m'n favorieten op dit album, al vind ik überhaupt geen enkel nummer slecht op dit album. Kortom: aanrader!

Albert Washington - Sad and Lonely (1973)

3,5
Best een leuk album van Albert Washington dat oorspronkelijk door Eastbound werd uitgebracht, maar een aantal jaren voor het eerst op CD werd uitgebracht door Westbound. 'Sad and lonely' is opgenomen in Memphis, Tennessee. Het album biedt dan ook een fusie van drie genres waar de eerdergenoemde plaats bekend om staat: soul, funk en blues, maar de algehele sfeer neigt meer naar blues met op de meeste nummers een vleugje funk. Terwijl ik in het begin dit album niet eens zo heel boeiend vond, merk ik dat ik 'm met elke luisterbeurt meer weet te waarderen. De bonus track 'Steal away', een cover van Jimmy Hughes, zorgt echt voor meerwaarde en is een van de mooiere momenten van dit album. De titeltrack is wat mij betreft ook één van de betere nummers van het album samen met 'Feel the need'. Maar de echte hoogtepunten zijn toch wel: 'My mother's prayer' en 'Do you love me' - daarvoor een .

Alexandra Burke - Heartbreak on Hold (2012)

4,0
Wat een meevaller! Ik had laatst een stuk of tien verschillende Engelstalige reviews gelezen en die waren niet mild. Heartbreak on Hold wordt door velen negatief ontvangen, maar terecht kan ik 't niet noemen. Wellicht verwachtte men een Overcome II, maar dat is dit album niet geworden. Zoals de singles al deden vermoeden zijn er alleen maar dancenummers te vinden op het album. Ze lijken duurzaam geproduceerd te zijn. Het is knip- en plakwerk, maar het klinkt niet als het soort dat even snel in elkaar geknutseld is. Het team van Burke heeft er (veel) aandacht aan besteed; dat hoor je.

Wat vooral te prijzen valt is dat de helft van de teksten inhoudelijk helemaal geen positieve boodschap hebben, neem leadsingle Elephant bijvoorbeeld, maar dat er door toedoen van de productie toch een positieve draai aan wordt gegeven. Dat is weer eens wat anders dan al dat gedramatiseerde. Naast Elephant en Let It Go, lijken ook het titelnummer Heartbreak on Hold, maar met name het catchy Fire en het haast houseachtige Tonight kansrijke single-kandidaten, maar ook het door de jaren tachtig beïnvloedde synthpop Between the Sheets en het door de trance beïnvloedde Oh La La zijn erg leuk.

Enkel afsluiter What Money Can’t Buy (zou ze zichzelf nou geloven als ze vertelt dat geld niet gelukkig maakt?), heeft niets op het album te zoeken. Dat nummer hebben ze er puur opgezet ter compensatie voor de “oude” fans, maar wat is het een afgezaagd nummer (veel slechter dan de vorige en prachtige powerballad The Silence die op haar debuut te vinden is). Zoals gezegd: een meevaller. Heartbreaker on Hold is veel gedetailleerder en meer coherent van Overcome. Die kan ze mooi in haar zak steken.

Alexandra Burke - Overcome (2009)

3,5
Binnenkort zal er een heruitgave verschijnen van ‘Overcome’ waarop haar nieuwe #1 hit (in Engeland) ‘Start without you’ zal komen te staan, plus nog een aantal andere nieuwe nummers. ‘Start without you’ is overigens wat mij betreft tot dusver een van Alexandra’s beste nummers, voorzien van een heerlijk Jamaicaans riedeltje en lijkt een deel van de melodielijn van Boney M’s ‘Hooray, hooray, it’s a holi- holiday’ te hebben geleend.

‘Overcome’ neigt er soms naar om een te standaard R&B-album te waarvan er honderden per jaar worden uitgebracht. Toch blijft ‘Overcome’ als geheel overheid door de sublime zangkwaliteiten van Alexandra Burke. Zo was ‘Bad boys’ een prima voorloper voor het album met een onmiskenbaar catchy refrein. Zo is ‘The silence’ een ballad van jewelste, echt ge-wel-dig, zo mooi hoor je ze niet vaak en vooral de rauwe uithalen van Alexandra zijn flawless. Het nummer ‘Bury me (6 feet under)’ lijkt zijn inspiratie vandaan gehaald te hebben bij Amy Winehouse en heeft de oh zo kenmerkende jukebox sound en daardoor vormt dit nummer een mooie afwisseling op het album. ‘Broken heels’ was zonder meer een waardige opvolger voor ‘Bad boys’; ook dit nummer heeft een lekkere beat en bovendien een catchy refrein. De titeltrack ‘Overcome’ doet me enigszins denken aan ‘You’ll never be alone’ van Anastacia. Het nummer ‘You broke my heart’ heeft een vleugje Motown over zich heen gekregen maar blijft modern klinken. ‘Nothing but the girl’ kent sterke elektropop invloeden en is daarmee creëert daarmee weer een nieuwe sound binnen dit album. ‘Hallelujah’ vind ik best mooi maar de hype rondom het nummer heeft me wel een beetje “Hallelujah-moe” gemaakt dus draai ik het nummer zelden.

Edit: net even bij de statistieken gekeken en ja hoor, ‘The silence’ is verreweg het meest aangeklikt als favoriete nummer. Dik terecht overigens. Alleen vanwege dat nummer is deze plaat al een luisterbeurt waard. Daarnaast las ik, als ik Wikipedia mag geloven, dat ‘The silence’ tevens verkozen wordt tot nieuwe single en dat ze dit nummer gaat zingen bij een van de huidige liveshows van de Britse X-Factor! Deze powerballad moet gewoon een hit worden hier in Nederland, want hoewel ik niet van ballads houd, moet ik toegeven dat dit een dijk van een nummer is!

Alice Deejay - Who Needs Guitars Anyway? (2000)

3,5
Ondertussen, 10 jaar later, klinkt dit album natuurlijk best gedateerd. Destijds was dit natuurlijk een uitermate verfrissend album met prachtige dance/trance tracks. Ook voor mij is 'The lonely one' een flinke uitschieter die ik nog steeds met regelmaat afspeel. Maar ook de andere hits 'Celebrate our love' and 'Better off alone' blijven lekker. 'Will I ever' en 'Back in my life' vond ik altijd wat minder. Ook een aantal andere nummers van dit album die niet als single werden uitgebracht waren errrrrrrrrrug lekker!

Jammer dat ze slechts een album maakten, vooral aangezien ze ook buiten Nederland erg succesvol waren. Nederlandse dance uit de jaren '90 en beginjaren '00 waren echt de bom! 3,5* voor dit album. Maar ja, de Vengaboys hebben onlangs hun comeback gemaakt; het kan maar zo zijn dat Judith Pronk (de zangeres) Alice Deejay nieuw leven in gaat blazen. Laten we het hopen!

Alicia Keys - As I Am (2007)

4,5
In meerdere opzichten is dit denk ik het beste album van Alicia Keys. De soul is meer aanwezig dan ooit, de teksten zijn mooier dan ooit, en instrumentaal steken de producties beter in elkaar dan ooit. Er staan veel nummers op ‘As I am’ die genoeg potentie hadden om uitgebracht te worden als singles.
De nummers die daadwerkelijk als single verschenen, behoren tot de hedendaagse pareltjes in het R&B-genre. ‘No one’ is naar mijn idee het mooiste nummer, maar ‘Teenage love affair’ (met een sample van The Temprees) en ‘Like you’ll never see me again’ zijn ook geweldige liedjes. De door Linda Perry geschreven bijdragen op deze plaat zijn ook ijzersterk; de single ‘Superwoman’, ‘The thing about love’ en ‘Sure looks good to me’ zijn ook ge-wel-dig! Naast R&B en soul wordt een ander genre verweven en ten gehore gebracht in het duet met John Mayer, ‘Lessons learned’ heeft een bluesachtige sfeer. Productioneel is ‘Wreckless love’ misschien wel het mooiste, het eenvoudige doch volle geluid dat het album uitademt is uitstekend. De zomerse klanken komen ook voor op deze plaat, namelijk in de vorm van ‘I need you’ dat voorzien is van één van de meest stevige beats op dit album. Dan is er nog een interessant nummer te vinden, en dat is ‘Where do we go from here’. Op subtiele wijze wordt een stukje gesampled van een nummer van Wendy Rene (een onbekende soulzangeres van het Stax-label). Al die nummers behoren tot de beste nummers op dit album.
Maar ook de nummers die ik niet noem stellen niet teleur. Dit album is ongetwijfeld één van de beste onvervalste R&B-albums van de afgelopen jaren. Behalve Alicia Keys zelf, heb ik ook veel lof voor de man die het album grotendeels produceerde: Kerry “Krucial” Brothers. Op ‘As I am’ wordt het allerbeste in Alicia Keys naar boven gehaald, de titel die dit album draagt kan ook niet meer van toepassing zijn.

Alicia Keys - Songs in A Minor (2001)

3,5
In 2001 maakte de wereld kennis met Alicia Keys. Drie jaar later dan gepland eigenlijk, want in 1998 tekende ze een contract bij Columbia en nam een debuutalbum op die door het label niet goed werd gekeurd. Na een conflict met het label, kon ze haar koffers pakken en jaren later kwam ze terecht bij Clive Davis’ label J Records. Ze huurde een kamer in een appartement in de hoop daar tot creatieve ideeën te komen voor haar eerste album. Aanvankelijk lukte het maar moeilijk tot ze het liedje ‘Troubles’ schreef. Toen kreeg ze een visie wat ze precies wilde met haar debuut. Die kwam uiteindelijk tot stand en zou in eerste instantie de titel Soul stories in a minor krijgen, maar met de vrees dat het album alleen door “zwarte” radiostations opgevangen zou worden, is besloten om de titel te veranderen tot ‘Songs in a minor’. Het album werd een regelrecht succes met meer dan 12.000.000 verkochte exemplaren wereldwijd.
Toentertijd een ontzettend leuk album, want naast de standaard R&B-riedeltjes bevatte dit album tevens een dosis soul. De singles behoren (zoals vaak) tot de hoogtepunten op dit album, althans dat vind ik dan. ‘Fallin’ is verreweg het mooiste nummer dat hierop te vinden is, maar het door Prince geschreven (en oorspronkelijk gezongen) ‘How come you don’t call me’, ‘Girlfriend’ en ‘A woman’s worth’ zijn ook stuk voor stuk goede nummers. De non-single tracks variëren, zo zijn er sterke, memorabele alsmede ietwat saaie niemanddalletjes te vinden.
Een nummer als ‘Rock wit u’ is bijvoorbeeld ijzersterk en kan zich zeker meten aan de singles. Misschien is dat specifieke nummer nog wel beter dan de gekozen singles. Instrumentaal gezien wat mij betreft het interessantste nummer op het album, gezien de onderlaag eigenlijk pure funk is. Maar wat te denken van ‘The life’ of ‘Mr. Man’, ook twee van de beste nummers op dit album, wederom nummers die instrumentaal veel beter en interessanter zijn dan de singles. Een nummer als ‘Jane Doe’ (geschreven door Kandi Burruss en Alicia zelf), heeft een lekkere vibe, maar tekstueel aan de zwakke kant. Datzelfde geldt voor ‘Goodbye’, en nog een aantal andere liedjes. Op tekstueel gebied laat het materiaal soms te wensen over (eenvoudige teksten), maar de nummers an sich liggen echter prettig in het gehoor. Over het algmeen een goed album (als debuut), maar mede door de te lange tracklist niet een uitmuntend album. Ze had naar mijn idee dan ook beter +/- een viertal nummers kunnen schrappen, want dat zou het album als geheel meer ten goede komen.

Alicia Keys - The Diary of Alicia Keys (2003)

2,5
Ten opzichte van haar eerste album vond (en vind) ik dit een tamelijk grote achteruitgang. Het album lijkt veel meer R&B-georiënteerd te zijn, terwijl haar vorige album meer soul had. Daar komt bij dat nota bene de intro op dit album één van de beste nummers op dit album is, vooral op instrumentaal gebied. Veel nummers op dit album vind ikzelf behoorlijk standaard, nummers die door een willekeurige andere R&B-zangeres gemaakt hadden kunnen worden. Al is Alicia als zangeres op vocaal gebied natuurlijk wel beter dan een willekeurige andere R&B-zangeres.
Er staan voor mij maar twee uitschieters op dit album. Twee singles. Dan heb ik het over de Kanye West-productie ‘You don’t know my name’ en het nog iets betere ‘Karma’. Vreemd genoeg werd ‘Karma’ één van de beste nummers uit de Alicia Keys-discografie, helemaal geen grote hit, terwijl het op meerdere aspecten een dijk van een nummer is. Helaas vind ik de twee covers die hier in een medley worden gebracht (‘If I was your woman’ en ‘Walk on by’) tamelijke missers op dit album. Vooral ‘If I was your woman’ vind ik stukken slechter gezongen dan de originele versie, hier ontbreekt het échte soul gevoel. Een hip nummer als ‘Heartburn’ (Timbaland-productie) kan ook veel beter, het was mooier geweest als dit nummer wat meer funk/soul elementen had bevat, en daarmee wat meer richting bijvoorbeeld het later uitgebrachte ‘Tell me bout it’ van Joss Stone was gegaan; de nummers kennen nagenoeg bijna dezelfde structuur. Een emotioneel bedoelde ‘If I ain’t got you’ komt ook totaal niet aan bij mij, ze kan proberen wat ze wil met haar uithalen, maar het blijft erg vlak gezongen en de productie vind ik tevens glad. Gelukkig staan er wel een aantal noemenswaardige nummers op, zoals bijvoorbeeld ‘Dragon days’, het nummer kent een lekkere vibe en de redelijk ontspannen sfeer die het album met zich meebrengt is geslaagd te noemen. ‘When you really love someone’ vind ik ook tot de betere nummers behoren, maar dat is op zich niet zo raar, het is namelijk gewoon ‘Fallin’ part two, de nummers lijken echt veel op elkaar! Verder weet 'Samsonite man' mij ook te boeien.
Van alle vier reguliere studioalbums van Alicia Keys (Unplugged tel ik niet mee), vind ik dit haar minste werk tot op heden. Zoals ik al aangaf vind ik het merendeel van de nummers te standaard, al blijft het net wat boven de middelmaat van die andere talloze R&B-albums. Vocaal gezien is ze natuurlijk weer erg goed, maar dat blijkt voor mij niet genoeg te zijn, want een hoge beoordeling zit er niet in. Eenieder die een album van Alicia Keys wil “proberen”, raad ik aan om met een andere te beginnen.

Alicia Keys - The Element of Freedom (2009)

3,5
Eigenlijk verwachtte ik dat na ‘As I am’ dit album me flink zou tegenvallen, maar ruim anderhalf jaar nadat ‘The element of freedom’ is uitgebracht, vind ik het nog steeds een goed album. Heel raar is dat nou ook weer niet, want dit album werd door dezelfde man (Kerry “Krucial” Brothers) geproduceerd als haar vorige album. Als we het aspect productie onder de loep nemen, vind ik de eerste paar nummers op dit album (t/m het vijfde liedje) misschien wel de beste van haar vier albums tot nu toe. Neemt natuurlijk niet weg dat dit album minder soul heeft dan ‘As I am’, maar dat geeft niks want dit is grotendeels vooralsnog een genietbaar album.
Opvallend is dat vooral de singles wat lijken op die van haar vorige album, maar de non-singles laten toch een ietwat andere Alicia Keys horen dan voorheen. De piano staat bijvoorbeeld minder centraal en de nummers zijn op gebied van beats wat steviger dan op haar andere drie albums. Neemt natuurlijk niet weg dat de singles ook erg goed zijn, zoals gezegd lijken ze op de vorige singles, maar ondanks dat zijn het sterke R&B-nummers. Bij een nummer als ‘That’s how strong my love is’ komt de piano dan wel weer duidelijk naar voren, en vooral het intro (en de coupletten) van dat liedje zijn erg mooi, als het refrein begint zakt het wel een beetje in.
Toch staan er genoeg nummers op waardoor dit album zeker de moeite waard is. ‘Love is blind’, ‘Wait to you see my smile’ en ‘Love is my disease’ (ondanks de stom overkomende titel) zijn daar enkele voorbeelden van. ‘Empire state of mind II’ is ook een prima nummer. Opvallend trouwens dat ze een sample van The Moments heeft gebruikt in dit nummer. Met een nummer als ‘Put it in a love song’ verliest Alicia Keys al haar eigenheid, het is eigenlijk een typische Beyoncé track geworden en dat terwijl Alicia Keys het zelf schreef. Qua zang kunnen beide dames er wat van, maar het nummer is gewoon erg matig. De matige nummers worden afgewisseld met een prachtig nummer, namelijk ‘Distance and time’. This song is dedicated to all the lovers who can’t be together. Ook ‘How it feels to fly’ is leuke toevoeging op dit album.
Tja, ik heb gemengde gevoelens bij dit album. Het is een goed album vanwege de helft van de tracklist, toch staan er ook een aantal mindere nummers op dit album die ik zelfs matig wil noemen, want hier zijn stukken op te vinden die voor iemand als Alicia Keys erg onwaardig zijn. Daarmee bedoel ik voornamelijk dat ze bij die tracks haar eigenheid verliest, en dat is jammer. Ik hoop dan ook dat ze voor haar volgende studioalbum wat dichter bij haarzelf blijft, want zoals gezegd balanceren sommige nummers echt op het randje hier. Een voldoende zit er overigens echter wel in.

Alizée - Une Enfant du Siècle (2010)

4,0
Buitengewoon interessant album van Alizée met liederen in verschillende stijlen. Alle nummers worden ingetogen en beheerst gebracht met af en toe wat gesproken woorden en de arrangementen zijn stuk voor stuk van hoog niveau. Het derde nummer ‘Limelight’ en het achtste nummer ‘Factory girl’ zijn echt een twee van de hoogtepunten van dit album. Het lied ‘Limelight’ wordt overigens volledig gezongen in het Engels en ‘Factory girl’ ondanks de naam doet vermoeden, wordt gezongen in het Frans (op de titel na dan).

Dit album is pop maar het heeft tevens een alternatieve electronica en indie sound waardoor je geen moment interesse verliest voor dit album. Een combinatie van Engels- en Franstalige nummers kan riskant zijn omdat het ertoe kan leiden dat een album die magische touch verliest, maar dat is hier niet het geval.

Alizée levert met dit album een experimenteel geslaagd project waarvan ik hoop dat ze op deze wijze verder zal voortzetten bij eventuele toekomstige albums. Het album is strak geproduceerd maar niet overdreven, dat valt af te lezen aan het feit dat kwaliteit duidelijk verkozen is boven commercialiteit. Jammer dat albums als deze bij de massa niet genoeg onder de aandacht worden gebracht, het publiek weet niet wat ze missen…

All Saints - All Saints (1997)

3,0
Het debuutalbum van All Saints. Eigenlijk is dit album helemaal zo slecht nog niet en klinkt het nergens overgeproduceerd – een term die bij het oevre van veel meidengroepen vrijwel altijd voorkomt. Het eerste nummer, de ballad ‘Never ever’, is al gelijk het mooiste liedje van het hele album. Voor mij is dit nummer absoluut een van de mooiste popnummers van de jaren ’90. Beter dan dit wordt het niet op het album maar dat heeft te maken met het feit dat dit nummer gewoon brilijant goed is.

Het tweede en opzwepende ‘Bootie call’ werd ook verkozen tot single en geeft op de een of andere manier een old school R&B vibe weer en datzelfde geldt overigens voor ‘I know where it’s at’ dat tevens een single werd. ‘Under the bridge’, normaal is het riskant om een RHCP nummer te coveren maar deze meiden doen het wonderbaarlijk goed. Het nummer ‘Heaven’ doet mij op de een of andere manier een beetje denken aan ‘Creep’ van TLC – misschien heeft het nummer wel een beetje dezelfde vibe.

‘Alone’ vind ik het eerste mindere memorabele nummer, het is zeker niet slecht maar het blijft niet hangen. ‘Let’s get started’ is best funky eigenlijk en wederom had dit “zomaar” een nummer van TLC kunnen zijn, zeker aardig en opzwepend. Voor ‘Trapped’ is dat eveneens hetzelfde. ‘Beg’ heeft ook best een laidback vibe maar ’t wordt nergens spannend. Dan de gedeeltelijke cover ‘Lady marmalade’, wederom een aardige bijdrage die best R&B/hiphop georiënteerd is, alleen Christina Aguilera, Pink, Lil’ Kim en Mya maakten vier jaar later een veel maar dan ook veel betere versie. Deze versie is dan vrij vergeetbaar. ‘Take the key’ vind ik een beetje droogjes/flauwtjes en is voor mij het minste nummer van het album. ‘War of nerves’ is het tweede pareltje op dit album. ’t Komt nergens in de buurt van ‘Never ever’ maar is verder absoluut een hele mooie ballad. De remix van ‘Never ever’ had wat mij betreft achterwege mogen gelaten worden. Over het algemeen een prima album met ‘Never ever’ als de ultieme uitschieter en nummers als ‘Bootie call’, ‘I know where it’s at’, ‘War of nerves’ en zelfs ‘Under the bridge’ maken dit album zeker de moeite waard om ’t eens te beluisteren.