This has always been the real shit, zo horen we in ‘Premier intro’. Met zo’n uitspraak verwacht je dat je een goed album voorgeschoteld krijgt, en tja, dat krijg je ook. ’Warrioz’ is een album die barst van de energie, de heren Billy Danze en Lil’ Fame (ofwel M.O.P.) hadden er duidelijk zin in tijdens de opnames. Volgens mij is deze groep nooit écht doorgebroken, al staan er op deze plaat wel twee nummers die toch wel klassiekers te noemen zijn. Uiteraard doel ik op ‘Ante up’ en het nog iets betere ‘Cold as ice’. Beide nummers werden overigens top 10 hits in Engeland.
Behalve die twee nummers zijn er meer goede tracks te vinden. Zo hebben alle nummers eigenlijk wel wat. De rauwe en ongepolijste hardcore sound die dit album uitademt, zorgt voor ruim een uur luisterplezier. Een coherende sfeer maar met voldoende geboden afwisseling, maakt ook dit weer een geslaagde M.O.P. album. Het leuke aan dit duo is dat ze op hun eerste paar albums steeds weer hetzelfde doen, maar nooit hetzelfde klinken. Waar dat aan ligt kan ik niet verwoorden, maar dat ze geweldige samples gebruiken zal daar allicht aan bijdragen. Op dit album zijn die er dan ook volop aanwezig. Sly & The Family Stone, Eddie Kendricks, Foreigner, Billy Paul en Sam & Dave… slechts een greep uit de selectie. De mooiste gebruikte sample is echter ‘Design for living’ van Nona Hendryx (ex-Labelle) die verwerkt is in ‘Calm down’, haar stem als onderlaag klinkt echt vet in dat nummer! Echt waanzinnig lekkere productie, al kan dat van meerdere nummers gezegd worden.
De producties steken prima in elkaar. Het enige minpuntje wat ik kan bedenken bij dit album is dat het soms iets te veel geschreeuw bevat. Wat relaxte raps zijn op dit album meer dan welkom, en die komen hier dan ook niet aan bod. Positief punt is dat dit album -ondanks de tamelijk lange tracklist- niet halverwege inzakt. Het niveau van de eerste paar nummers in het begin is evenzo aanwezig in het midden en op het einde. Eigenlijk vind ik naar mate het album vordert ‘m alleen maar beter worden! Ik moet erbij zeggen dat ik dit album dan ook niet heel vaak beluister, maar als ik ‘Warriorz’ weer eens opzet, kan ik er altijd weer met veel plezier naar luisteren. Kort gezegd: een ruime voldoende dus.

Wat moet het een drama zijn geweest voor James Brown dat bijna al “zijn” mannen hem voor een tijdje verlieten om tot overmaat van ramp ook nog eens met een eigen album op de proppen te komen. Extra pijnlijk is natuurlijk die onschuldige maar tegelijkertijd treffende titel Doing their own thing dat eigenlijk net zo goed “We hebben jou niet nodig, James!” had kunnen betekenen. Want tja, wat zou er gebeuren als Maceo & All The King’s Men met dit album waren doorgebroken? Dan had the Godfather of Soul een probleem! Als ik diverse bronnen op het internet mag geloven, heeft James geprobeerd om die doorbraak met man en macht te voorkomen en de zaak te saboteren. Naar het schijnt deed hij dat door DJ’s over het hele land te betalen, met de voorwaarde dat ze niets mochten draaien van deze band.

Met die informatie begin je je natuurlijk af te vragen: had die man dan gegronde vrees dat het werk van zijn, voor korte tijd, ex-band zo goed was? Na het beluisteren is daar nog maar één antwoord op te geven: ja! Doing their own thing is namelijk een heerlijk funk album. Een album met een sound die je uit duizenden herkent en maar in één plaats zo kon worden gemaakt: Memphis, Tennessee. Maar eerlijk is eerlijk, de dynamische en energieke zangpartijen van James Brown missen we wel een beetje, het zij echter zo. Ditmaal is het frontman Maceo Parker die de zangpartijen op zich neemt en, hoewel zijn stem niet zo bijzonder is als die van zijn ex-baas, gaat het hem toch allemaal goed af.

Het grootste gedeelte van het album is echter instrumentaal. Normaal prefereer ik een album met vocalen, maar hier stoort het me niet. De zijn arrangementen zijn vrij losjes, en toch klinkt het allemaal erg strak en tot in de puntjes afgewerkt. Deze niet-geforceerde funk bevalt altijd wel goed. Dan toch de hamvraag: waarom bleef een doorbraak uit? Kwam het door Mr. Sex Machine? Was het de slechte distributie door het obscure platenlabel House of the Fox? Of was het gewoonweg omdat er genoeg concurrerende funkbands waren die ook veel te bieden hadden? Daar zullen we nu denk ik nooit meer achter komen. Enfin, Doing their own thing brengt vandaag de dag een zonnig sfeertje hier in huis. Een sfeer die altijd welkom is. Vooral als het weer zich laat afweten zoals vandaag. Kortom: lekkere funk!

Ik ben aangenaam verrast. Hoewel het voor Gray een veilige, zelfs logische keuze was geweest om trouw te blijven aan haar soul- en R&B-roots, kiest ze ervoor om, daar waar nodig, aan te houden aan de oorspronkelijke sfeer van de covers. Dat maakt Covered een merkwaardige plaat, die behoorlijk afwijkt van de klanken van haar vorige vijf langspelers. Het album komt eigenlijk meteen al mooi op gang met Here Comes the Rain en aaneensluitend een mooie versie van Creep. Wat opvalt is dat de tracks voorzien zijn van een soort jaren ’80 dance-jasje, maar dat het zo lo-fi wordt gehouden dat je nauwelijks van dance kan spreken. Wat de zomer van 2012 nodig heeft is 'n aanstekelijk reggae- en ska-nummer en daar komt Smoke Two Joints in beeld. Een schattig liedje om vrolijk van te worden! Het mooist is echter de opname van Sail, een cover van Awolnation (ik had zelf nog nooit van de band gehoord), die als invalshoek je een donkere trip-hop sfeer laat proeven, en jawel, ook Wake Up van Arcade Fire doet ze niet onverdienstelijk. Gray maakt er een folkliedje van, en 't klinkt verdomd lekker!

Drie nummers spreken mij minder aan. De mash-up van Love Lockdown en Buck, van respectievelijk Kanye West en Nina Simone, is één van die drie nummers om de reden dat beide originele versies - voor mij - al nagenoeg perfect zijn. Nothing Else Matters zet ze geheel naar eigen hand, maar ik kan er niet veel mee. Ik kan niet eens zeggen dat het ligt aan Gray’s input, maar het doet me helemaal niks (ook de originele versie van Metallica laat me koud). Tot slot noem ik Bubbly. Terwijl het origineel een pretentieloos zomers liedje is, heeft de versie van Gray eerder een serieuze ondertoon. Apart is het in ieder geval, maar leuk niet - al vind ik ‘m wel leuker dan het origineel. Een kwart van het album bestaat uit skits, en jezus, wat zijn ze melig. Zo melig dat ze zelfs leuk worden (Nicole Scherzinger die Britney Spears en Shakira imiteert, verassend goed trouwens, terwijl ze vertelt dat Gray wat meer als hen zou moeten doen, en J.B. Smoove die vertelt dat de fans van Gray bang voor haar zijn omdat ze vrezen dat Gray ze gaat neersteken met een zwaard, of MC Lyte die moet aankondigen hoe fantastisch Gray is).

Covered zal ongetwijfeld niet het album worden waarmee haar carrière een nieuwe boost krijgt, en nieuwe fans zal ze er evenmin mee winnen. Covered is daarentegen wel het zoveelste bewijsstuk dat Gray veel meer erkenning verdient. Coveren is niet altijd slecht. zie hier een uitzondering op de regel.

Deze debuutplaat van Macy Gray bereken ik -samen met haar meest recente album- tot het beste werk van haar tot op heden. Hoewel ik merk dat vooral ‘I try’ de hemel in wordt geprezen, moet ik eerlijk zeggen dat ik ‘Still’, beter vind, qua tekst en arrangement verschillen beide nummers overigens niet eens zo heel veel van elkaar.

Maar variatie is er voldoende, de opener ‘Why didn’t you call me’ is een prima voorbeeld van hedendaagse soul en toch hoor je daar ook wat lichte hiphop en funk invloeden, er zit een erg lekker ritme in het nummer waardoor je al gelijk in de stemming bent om de rest van deze plaat te beluisteren. Voor het tweede nummer ‘Do something’ geld eigenlijk hetzelfde, een beetje de zelfde formule waardoor het voortborduurt op het eerste nummer, toch zit er weer een ander ritme in waardoor je er evenzo fijn naar luistert als de opener; het refrein is tevens voorzien van een prima boodschap. ‘Caligula’ is wat underground en zorgt voor nog meer ritme dan de twee voorganger. ‘I try’ speelt daar dan ook prima in, een mooie ballad die zorgt voor de afwisseling die na de eerste drie nummers nodig is.

‘Sex-o-matic venus freak’ gaat weer verder waar de eerste drie nummers ophielden. Wat mij betreft het minste nummer op het album; hoewel het erg soulvol is, is het qua tekst niet veel bijzonders. ‘I can’t wait to meetchu’, laat je weer terugdenken aan die 70s soul met prachtig gitaarwerk met een funky refrein. ‘Still’ is het absolute hoogtepunt van het album, de tekst is echt ontroerend, het lijkt bijna of ze het zelf ervaren heeft; ze weet dat ‘hij’ niet goed voor haar is, maar ze kan geen afstand van hem nemen. Door dit nummer heb ik overigens destijds het album gekocht (omdat ik alleen ‘Still’ de aankoop al waard vond!). ‘I’ve commited a murder’ is zowel qua muziek als tekst artistiek, het is nummer dat zeker groeit naar mate je het vaker beluisterd, het arrangement is erg sterk.

In ‘A moment to myself’ vinden we wederom een flinke dosis soul maar ook wat hedendaagse blues invloeden, het sluit perfect aan op het vorige nummer omdat het tamelijk van elkaar verschilt. De afsluiter ‘The letter’ is ook erg funky en past wederom goed bij alle voorgaande nummers.

Ik denk dat er bewust voor gekozen is om “slechts” tien nummers te kiezen voor dit album omdat je normaal gesproken niet langer dan een uur kunt luisteren naar Macy, omdat haar stem dan ietwat tegen begint te staan. Dit album had wat mij betreft nog wel even door mogen gaan. Hoewel ik geen enkele misser op dit album kan betrappen vind ik alleen nummer vijf ‘Sex-o-matic venus freak’ wat minder en dat komt omdat de kwaliteit van de overige nummers erg hoog is.

Dit is een van de betere R&B/soul albums van de afgelopen vijftien jaar waar ik na al die tijd nog steeds met veel plezier naar luister.

Vrij onopvallend is Macy Gray terug met een nieuw album. Op de een of andere manier vind ik Macy Gray een groots artieste. Ook bij haar optreden bij X-Factor liet ze weer zien dat ze best ondergewaardeerd. Ze kan werkelijk rustig en beheerst zingen en, ongeacht het feit of je haar leuk vind of niet, ze is bovenal erg professioneel. Helaas neemt haar populariteit erg af en is het na haar debuutplaat niet meer gelukt om een echt succes te produceren.

Over de nummers
- ‘The sellout’ wat een heerlijke album opener echt een mee-swinger maar toch vrij laid back.
- ‘Lately’ een floorfiller als je het mij vraagt. Niet echt een hoogstandje ofzo, maar wel een nummer waar menigeen goed op kan én wil dansen.
- ‘Kissed it’ lekkkkkkkkkkkkkker, beetje rock ’n roll zelfs, althans een popnummer met een stevige sound, een nummer als dit valt erg op tussen de rest van het album en zal daarom ook bij de meesten een erg geliefd lied zijn op dit album.
- ‘Still hurts’ waarschijnlijk het meest hitpotentiële nummer van het album, voorzien van die o zo bekende beats die momenteel zo “hot” zijn in Amerika. Als dit nummer daar zou worden uitgebracht als single zal het wellicht goed doen in de Billboard Hot 100.
- ‘Beauty in the world’, ja deze hebben we allemaal gezien en gehoord bij X-Factor. Ik denk dat dit het meest swingende en zomerse nummer is van het hele album. Wel een heerlijk nummer dat tijdloos is. Ik denk dat het over tien jaar ook nog wel een lekker zomers nummer zal blijven.
- ‘Help me’ beetje lichte HipHop invloeden met een opvallend goede achterkoor, ook zeker niet slecht.
- ‘Let you win’ easy listening achtig met de gitaar als het belangrijkste instrument, wederom niet slecht.
- ‘That man’ doet vermoeden alsof het een 50s-geïnspireerd nummer is met goede drumsolo’s.
- ‘Stalker’ is een vrij funky nummer dat best lekker in het gehoor ligt met goede beats erin.
- ‘Real love’ ligt ook wel lekker in het gehoor en zou misschien wel een hitje kunnen worden.
- ‘On and on’ wat een hip en fris nummer zeg met een best gave dancebeat eronder. Ik denk dat dit nummer steeds beter wordt naar mate je het vaker beluisterd.
- ‘The comeback’ mijn lievelingsnummer van het album. Doet me toch een beetje denken aan haar beginperiode uit de ‘On how life is’ periode. Intro is erg lekker maar het refrein is nog lekkerder!

Helaas zal ook ‘The Sellout’ geen potten breken en zal het in de meeste landen wel in de onderste regionenen van de albumlijst debuteren om vervolgens weer snel te verdwijnen. Best jammer hoor. Een redelijk goede plaat. En als ik hem moet beoordelen geef ik hem denk ik 4*. Voor de orginaliteit zou ‘ie denk ik 5* sterren krijgen. Misschien dat ik het album over een tijdje wel 5* geven. In tegen stelling to recente “comeback” platen van Mariah, Whitney, Christina Aguilera etc. vind ik dat op dit album geen enkel slecht nummer is te besporen, al met al een album van hoogwaardige kwaliteit.

Macy mag trots zijn op dit album. Zeker haar beste bijdrage sinds ‘On how life is’ en heel, heel misschien stiekem nog wel iets beter.

Madeline Bell, geboren in Newark, New Jersey in 1942, maar neergestreken in Europa sinds de jaren zestig, is in Nederland het meest bekend vanwege haar top-10 hit Melting Pot uit 1970, die ze opnam met haar toenmalige band Blue Mink. Ondanks ze een aantal albums op haar naam heeft staan, heeft ze als solist maar weinig bekendheid genoten, waardoor ze zich door de jaren heen vooral richtte op haar rol als sessiemuzikant (voor onder meer label-genoot Dusty Springfield en vele anderen). Aan de hand van Doin’ Things, haar tweede album, is het op zich niet zo raar dat het niet wilde vlotten met haar carrière. Ze heeft een prima zangstem, niet heel opvallend of zo, maar prima, maar het verzamelen van nummers die haar stem ten goede laten komen zijn er niet te vinden. Deze mix van soul, pop en easy listening levert een typische Europese (soul-)sound op, maar ik denk dat ze met een meer traditionele, Amerikaanse begeleiding beter af was, al worden deze nummers an sich daar niet (veel) beter van. Ze luisteren alle twaalf goed weg, maar dat is het dan ook. Na een paar beluisteringen verlang je niet naar meer. Het materiaal sprankelt niet, het weet niet het gevoel (of de soul) over te brengen. Het blijft eerder oppervlakkig. In 1989 was deze dame overigens in de Nederlandse variant van de A Night in the Cotton Club-musical te zien, naast een nog jonge Ruth Jacott, en een jaartje eerder, in 1988, maakte ze haar mooiste nummer, de soulvolle gospel Standing By, die het nog tot een 38e plaats in de top 40 schopte.

Dit album verscheen in een periode dat Madonna’s populariteit flink daalde en men dacht dan ook dat haar carrière zo goed als voorbij was. Na ‘Erotica’ is duidelijk geprobeerd om een wat serieuzer album te vormen -in de vorm van dance, R&B en licht hiphop georiënteerde nummers- maar met toch met een aantal scherpe teksten en nummers.

Helaas gaat dit album volledig aan mij voorbij, het luistert wel makkelijk weg maar op sommige punten is het niet toegankelijk genoeg om mijn interesse vast te houden. Hoewel een nummer als ‘Secret’ best te pruimen is, wordt het eerste hoogtepunt pas bereikt bij het zesde nummer, ‘Human nature’.

Daarna volgen een aantal nummers die -wederom- een stuk minder memorabel zijn en pas bij het een na laatste nummer ‘Bedtime story’ (medegeschreven door Björk) begint mijn interesse weer wat terug te komen. Misschien wel het beste nummer, ‘Take a bow’ (geschreven door Madonna en Babyface), wordt keurig bewaard voor het laatst en daarmee komt het album alweer tot een einde.

De sfeer is relaxed en als achtergrond muziek is dit meer dan goed, het blijft immers beter dan het meeste van haar jaren ’80 repertoire. Toch is het materiaal niet solide genoeg om veelvuldig af te spelen.

Madonna wist heel goed wat ze deed toen ze besloot om een album te maken met Stuart Price. Na het relatief geflopte ‘American life’ – die ik overigens erg goed vond – was dit het album waarmee ze zich weer op de kaart zette.

Ik kan nauwelijks geloven dat dit album alweer vijf jaar oud is. Destijds vond ik dit een ontzettend eigentijds en modern album en anno 2010 doe ik daar niets aan af. Dit album zou ook nu weer aanslaan en dat bewijst maar weer dat Madonna hiermee een prima dance/popalbum heeft geleverd.

Dit album bevat echt steengoede nummers. De vier singles ‘Hung up’, ‘Sorry’, ‘Get together’ en ‘Jump’ kennen we natuurlijk allemaal. Vooral die laatste twee zijn ontzettend ondergewaardeerd. De kracht van de nummers op dit album is ongekend, dit zijn nou werkelijk sterke producties. De beats die erin verwerkt zijn vind ik ook erg fijn. Zeker het beste album sinds ‘Ray of light’ en een van de betere albums die Madonna ooit heeft gemaakt.

Dit album debuteerde op #1 in de Amerikaanse Billboard 200 met 350,000 verkochte exemplaren in de eerste week, wat ik vrij weinig vind. Het album van Mariah Carey, ‘The emancipation of Mimi’ dat in datzelfde jaar uitkwam verkocht 404.000 in de eerste week, terwijl ik dat album eigenlijk veel minder vind dan deze van Madonna. Inmiddels heeft ze in Amerika 1.695.000 exemplaren van dit album verkocht wat ik ook nog vrij weinig vind, vooral aangezien ze net zoveel exemplaren verkocht in het Verenigd Koninkrijk. Ik denk dat ze in Amerika meer van R&B/Hip-Hop houden dan een goed dance album blijkbaar. Erg jammer want dit album verdient meer credit.

Een aantal nummers hebben ondertussen net zo’n cult status verworven als de albumcover. Inmiddels klinkt dit album natuurlijk gedateerd maar doet niet af aan het feit dat dit een retestrakke 80s popplaat is. Nummers als ‘Like a virgin’ en ‘Material girl’ zijn pure pop perfectie maar naast deze twee klassiekers staat ook nog het lekkere en minstens zo klassieke ‘Into the groove’. Buiten deze drie nummers zijn er geen echte knallers meer te vinden maar ‘Dress you up’ en ‘Love don’t live here anymore’ zijn ook beide de moeite waard op deze plaat. Alle overige nummers zijn aardig maar zijn weinig memorabel en niet bepalend voor de gehele Madonna discografie. Desondanks de gedateerde sound denk ik dat deze muziek vreemd genoeg op een bepaalde manier als tijdloos kan worden beschouwd; huidige tieners luisteren ook nog veel naar de classics van Madonna. Dat zegt veel over de veel besproken artieste die live eigenlijk helemaal niet veel voorsteld. Een entertainer is ze echter zeker!

This album is right up my street! Echt een geweldig album van Magnum (niet te verwarren met de rockband), waarbij diverse genres fuseren. Luisteraars komen niets tekort. Op dit album horen we vooral funk en soul, maar ook jazz- en rock-invloeden zijn aanwezig. Het album werd indertijd uitgebracht op het Phoenix-label, maar werd totaal over het hoofd gezien door de bekendere funkbands uit die tijd. Pas jaren later kreeg deze band wat meer erkenning bij de liefhebbers van funk. Te laat misschien, want door de flop die dit album werd, hebben ze geen andere albums meer opgenomen.
Echt jammer, want dit is een top album! De instrumentatie is perfect en het feit dat er op deze nummers “gezongen” worden, zorgt (zoals vaak) voor een extra meerwaarde. Wat de bandleden nu doen is niet geheel bekend, het schijnt echter wel dat ze nog in de regio van San Pedro, California van tijd tot tijd kleine optredens verzorgen, maar professioneel zijn ze al jaren niet meer bezig.
In ieder geval is ‘Fully loaded’ voor een album uit 1974 retestrak en zelfs best origineel te noemen. Vooral de structuur van de nummers is veel doordachter dan soortgelijke albums die soms meer klinken als een jamsessie. Ook de teksten zijn verre van alledaags te noemen, en zijn zelfs ietwat apart. Eenieder die van funk houdt, zal dit album zeker het einde vinden. Daar ben ik van overtuigd!

Heb het album de afgelopen week een paar keer beluisterd. Zoals Mb. al aangeeft wordt er veel geflirt met andere genres. Ik denk dat de basis voor dit album meer naar R&B/soul neigt, maar met duidelijke invloeden van de wat oudere soul, met daarnaast een vleugje jazz, disco en reggae. Wat ikzelf erg mooi vind aan dit album zijn voornamelijk de eenvoudige, maar mooie instrumentatie en de meeste nummers (los van elkaar). Qua stem vind ik Maiko Watson –uiteraard- niet slecht, maar een echt bijzonder stemgeluid heeft ze ook niet (naar mijn bescheiden mening). Toch vind ik het op de een of andere manier niet echt pakkend. Uiteraard had mevrouw volledige creatieve controle over dit album, aangezien Labeame haar eigen label is, maar een echte visie voor het maken van dit album had ze denk ik niet. Bij vlagen klinkt het naar mijn idee echter wel als een probeersel, die niet altijd even geslaagd is. Minste nummers vind ik ‘Under your spell’ en ‘Ready to be loved’. De mooiste nummers vind ik ‘Haunting me’ en het ritmische ‘Take me for a ride’. Voor de rest wel een leuke/interessante keuze, de naam Remy Shand kwam me bekend voor, van Maiko Watson had ik nog nooit gehoord.

Dit album van Major Harris is duidelijk wat meer gericht op het (post-)disco genre in vergelijking met zijn twee voorgaande albums. Gelukkig maar, want het repertoire is hier toch een stuk interessanter en bovenal leuker. Het openingsnummer is daarentegen oersaai, weet geen enkele vorm van romantiek over te brengen. Iets wat wel de bedoeling was lijkt mij. De lange speelduur werkt ook niet echt in z'n voordeel. De meeste nummers die volgen zijn echter leuker. Een enkeling is zelfs voorzien van een redelijk diepe funk groove. De over de gehele linie relaxte, chille vibe maakt dit een aangenaam soul album met een loungeachtige sfeer. Een sfeer die perfect past bij het mooie weer van de afgelopen dagen. Blijft natuurlijk wel dat Major Harris geen bijzondere en nogal een alledaagse zanger / vocalist is, en het album kampt met een gebrek aan opvallende nummers. Ondanks dat, is dit wel zijn beste.

Ten opzichte van zijn debuut is dit een vooruitgang. Net als My way is ook Jealousy een Philly soul georiënteerd album, maar het wordt –wederom- nergens echt leuk, al zijn de nummers inhoudelijk wat sterker en beter dan op z’n vorige plaat. Er staat één geweldig nummer op dit album en dat is Ruby Lee; heerlijk disco/soulnummer dat als enige nummer ook erg prettig in het gehoor ligt en waarvan de tekst catchy genoeg is om dagen in je hoofd te blijven. De acht-minuut durende titeltrack klinkt wel oké, beetje lang uitgesponnen, maar de jazzy sfeer in combinatie met soul uit Philadelphia gaat goed samen. Het uptempo Walkin’ in the footsteps en het relaxte Tynisa (goddess of love) zijn tot op zekere hoogte ook best genietbaar, maar de rest stelt nogal teleur. Zijn repertoire is nog steeds aan de ietwat saaie kant, toch weet de instrumentatie (die behoorlijk goed is) dit album een voldoende te bezorgen.

Major Harris, voormalig lid van The Delfonics mocht het in z’n eentje proberen. My way werd zijn debuut en werd opgenomen in Philadelphia. Toen bleek dat een succesvolle solo carrière er niet in zou zitten (hij had slechts één top tien hit in zijn thuisland), voegde hij zich nadien weer bij The Delfonics. En tja, als dit het beste is wat hij als solist te bieden heeft dan is het niet al te best. Love won’t let me wait werd zijn enige succesvolle single, een jazz en soul ballade, maar ik vind het saai nummer. De hijgende dame die op dat nummer te horen is, klinkt te ingestudeerd en te gemaakt, dus het bedoelde zwoele “effect” pakt naar mijn idee niet goed uit. Dan hoor ik liever het gehijg van Donna Summer.

De rest belooft ook weinig goeds. Sweet tomorrow klinkt trouwens best aardig en het swingt redelijk, maar het is de stem van Major die te monotoon is waardoor het nummer als geheel te weinig dynamiek heeft. Het achtergrondkoor vind ik leuker dan de leadvocals van Harris zelf. Nee, als ik dan toch een nummer moet noemen wat er voor mij bovenuit springt, dan is het Sideshow. De dromerige sfeer op gebied van instrumentatie heeft wel een lekkere relaxte werking. Z’n stem vind ik maar dunnetjes overigens, vooral bij ballads valt dat vooral op. Daarom komt z’n stem naar mijn idee het beste uit de verf bij uptempo nummers. Goede uptempo’s heeft dit album niet (helaas), al zijn Two wrongs en Loving you is mellow (magere) uitzonderingen. Zijn versie van My way, die tevens de titel van het album zou dragen, valt vooral op door de mooie instrumentatie. Extra meerwaarde wordt geleverd door de achtergrondzangeressen, want tja, zoals gezegd is die stem van Major Harris niet je van het. Wel leuk is dat het nummer rustig begint, en zich vervolgens ontpopt tot een best leuk disconummer.

De stijl van dit album (Philly soul) is veel beter gedaan, en dat maakt dit album niet de moeite waard. Instrumentaal is het oké, vocaal niet bijzonder of noemenswaardig. Het repertoire is ook al niet om over naar huis te schrijven, en daarmee is het niet verwonderlijk dat My way geen succes werd. Naast Philly soul, vertoont dit album ook al vroege invloeden van de latere R&B. Dit album kan dan ook best omschreven worden als een tamelijk “glad” R&B/soul album, die eigenlijk helemaal niet geslaagd is.

Dit album is wel oké. Wat ik best jammer vind, is dat ik vaak de indruk krijg dat de heren van Mandrill niet het maximale eruit halen (vooral omdat het juist zulke professionele muzikanten zijn). Mandrill Is heeft zeker zijn momenten, maar zelfs het betere werk is vatbaar voor verbetering. Git It All dient goed ter illustratie om te omschrijven wat ik bedoel: het intro en outro zijn waanzinnig fijn, alsof er bijna een explosie losbarst, maar heel 't tussenstuk (vanaf het moment dat de zanger te horen is), is een stuk minder aangenaam. Children of the Sun en Here Today Gone Tomorrow lijden daar eigenlijk ook wel een beetje onder, maar weet uiteindelijk toch veel beter te imponeren. Wat op zich een klein probleem vormt, is het gegeven dat het beste moment op het album het anderhalf-minuut-durende latinachtige intermezzo Cohelo is, samen met de enige twee andere instrumentale nummers: Lord of the Golden Baboon en Kofijahm. Ik vind dat de vocalen en de songteksten op 't album geen toegevoegde waarde hebben (dat schreef ik trouwens ook al bij het andere SAvdW van The New Rotary Connection). Het in gesproken woord gebrachte Universal Rhythms, met zijn nonsens-tekst, en het melige Central Park, zijn ronduit beroerd en hadden hier niet eens op moeten staan (ze vormen 'n afbreuk aan het geheel). Voor de rest is het goed. Niet iets om heel enthousiast van te worden, maar het is niet onaangenaam.

Ik vind het zo jammer dat weinig mensen weten dat Manuela Kemp een plaat heeft gemaakt. Gezien het feit dat dit album alweer dateert uit 2000 kan ik niet het album niet anders dan ‘tijdloos’ noemen. De arrangementen zijn van hoogwaardig niveau en veel teksten zijn werkelijk prachtig. Als ik een top 5 samen moet samenstellen met beste Nederlandse albums ooit, dan komt deze daar zeker in. Hij verveelt totaal niet.

Beste nummers van de CD (in willekeurige volgorde):

- Slapeloze nachten
- Sterren
- Wat ik zeg
- Kom hier
-Tijd (duet met Frank Boeijen)
- Het staartje van de fles (Lovin’ whiskey)
- Doden met verlof
- Geef je hand
- Kijk in mijn ogen
- Spelbreker

Oké, ik sla door. Laat ik het dan anders zeggen, de enige nummers die ik wat minder vind zijn ‘De prins’, ‘Kat in de nacht’ en ‘Koud’. Al met al een van de mooiste Nederlandstalige CD’s ooit met prachtige chanson invloeden. Jammer dat ‘ie geflopt is, want wat is dit een meesterwerk. Maar ach, ’t begint in begrip te worden door de jaren heen dat de beste albums vaak on(der)gewaardeerd worden.

De nu 23-jarige Marcus Collins werd vorig jaar tweede tijdens de achtste serie van de Britse X-Factor, alwaar hij - onbegrijpelijk genoeg - verslagen werd door 't volledig inwisselbare meidengroepje Little Mix. Gelukkig voor Collins kreeg hij dankzij mentor Gary Barlow (Take That) alsnog een platencontract bij Sony, en reeds, een kleine vier maanden later, verschijnt zijn titelloze debuut. Een paar weken terug verscheen zijn eerste single, Seven Nation Army - een cover van The White Stripes, die prima naast de originele versie kan. Heerlijk hoe deze versie rustig doch funky van start gaat, maar vervolgens groots eindigt en explodeert met die talloze blazers. De productie is nagenoeg perfect. Hij is beter nog dan de versie van Ben l'Oncle Soul die een paar jaar geleden werd uitgebracht en trouwens 'n kleine hit werd.

Op het album staan nog twee andere covers, een swingende maar te overgeproduceerde versie van Jackie Wilson’s Higher & Higher en Tightrope van Janelle Monae. Collins hoeft zich voor beide niet te schamen, maar de originele versies zijn leuker (al is de ritmische sectie van Tightrope wel erg strak). De acht andere nummers zijn allemaal gloednieuw, en bij ieder lied wordt duidelijk en benadrukt hoe authentiek en soulvol de stem van Collins is. Dat is tegelijkertijd het grootste pluspunt en het mooiste aspect van deze plaat, die stem van Collins. Twee potentiële single-kandidaten zijn sowieso Love and Hate en Mercy die zich makkelijk kunnen meten met veel recente soulhits. Tot slot is ook het door Gary Barlow geschreven Feel Like I Feel één van de meer memorabele nummers. De onmiskenbare disco-invloeden maken dit met afstand het meest kitscherige lied op deze cd, maar het mag worden gezegd: vanwege het hoge vrolijkheidsgehalte is het niet moeilijk om te vallen voor de charmes van 't nummer.

Verassend is wat dit album laat horen allang niet meer, maar leuk blijft het wel.

Hoewel ze eigenlijk niet berekend wordt tot een van de bekendere soulzangeressen, heeft Margie Joseph toch de mogelijkheid gekregen om behoorlijk wat albums op te nemen. ‘Margie Joseph makes a new impression’ is haar debuutplaat uit 1971. Het album wordt geopend met een monoloog die vervolgens overloopt in een opmerkelijke bijdrage op dit album: de Supremes cover ‘Stop in the name of love’, in een maar liefst acht minuut durende versie. Het begin vind ik best aardig maar het nummer duurt uiteindelijk veel te lang en de laatste vier minuten zijn wat mij betreft geheel overbodig. Gelukkig zijn overige nummers een stuk leuker. Het album is als geheel m.i. een stuk minder rauw dan dat we gewend zijn van Stax/Volt en ook Margie’s stemgeluid is zachter in vergelijking met veel andere acts van die labels. Persoonlijke favorieten op dit album zijn: ‘Punish me’, ‘Sweeter tomorrow’ en ‘Make me believe you’ll stay’.

Het probleem met de nummers van Margie Joseph is dat ze me nooit echt bijblijven. Sinds ik 'Phase II' ken, heb ik het album een stuk of tien keer beluisterd en nog steeds kan ik niet een bepaald nummer noemen dat er echt uitspringt. Net als op haar eerste album, staat ook op deze een Supremes-cover, ditmaal is het 'My world is empty without you', die wat mij betreft zelfs iets beter is dan het origineel. Een heel album van Margie laat je niet beseffen dat de meeste nummers eigenlijk best goed zijn. Daarvoor moet je ieder nummer individueel beluisteren en dan vallen de meeste nummers -bij mij in ieder geval- in de smaak. De instrumentatie is in ieder geval top en Margie's sweet stemgeluid bevalt me ook wel.

Van alle Mariah albums kan ik naar deze misschien wel het beste luisteren omdat het allemaal zo echt overkomt. Vocaal perfect, en met behulp van minimale instrumenten kent dit album een heerlijke sfeer. Alleen het repertoire van Mariah was destijds nog niet groot, dus heeft ze maar keuze gehad uit twee albums om een selectie te maken, dus heeft ze godzijdank, ‘I’ll be there’ aan de setlist toegevoegd.

Dat nummer is het absolute hoogtepunt van het album en ook de vocalen van Trey Lorenz passen prima bij dit nummer. Verder zijn ‘If it’s over’ en 'Emotions' en eventueel ‘Someday’ ook nog wel de moeite waard, maar de rest van de nummers vind ik na al die tijd toch wat oubollig overkomen.

In vergelijking met haar meest recente album ‘Memoirs of an imperfect angel’ is dit een echte verademing. Nergens overgeproduceerd, geforceerd of qua stem gemanipuleerd. Blijft natuurlijk wel het feit dat de meeste liedjes best saai zijn en tegenwoordig nogal gedateerd klinken. Misschien had ze beter eerst ‘Music box’ kunnen uitbrengen zodat ze een aantal nummers daarvan had kunnen zingen, zoals bijvoorbeeld ‘Dreamlover’ en dan pas met een MTV Unplugged album kunnen komen.

Eén van de gender benders uit de jaren ’80, die een relatie had met niemand minder dan Boy George. Niet alleen met de Culture Club leadzanger trouwens, maar ook met Gavin Rossdale. De man die we kennen natuurlijk als frontman van Bush en daarnaast als echtgenoot van Gwen Stefani. Peter Robinson, zoals Marilyn eigenlijk heet, heeft slechts één album mogen uitbrengen. Helaas is ‘Despite straight lines’ keihard geflopt. Een tweede album werd gepland, maar werd nooit uitgebracht wegens gebrek aan succes. De jaren die volgden waren op z’n zachtst gezegd turbulent. Marilyn kampt(e) al jaren met een drugsverslaving en was op een gegeven moment failliet.
Zijn financiële positie had een dieptepunt bereikt toen hij een aantal jaren geleden op zijn MySpace aan zijn fans vroeg om geld op te sturen, zodat hij een nieuwe computer kon kopen. In de jaren ’80 was deze zanger niet alleen even voor korte tijd een icoon, hij werd tevens gezien als een sexsymbool bij zowel vrouwen als mannen. Die aantrekkingskracht van toen is totaal verdwenen; hij lijkt niets meer op de man die hij ooit was. Daarmee is Marilyn het voorbeeld van iemand die de roem niet aankon.
‘Despite straight lines’ is helaas een album die door de massa over het hoofd werd gezien, en dat is jammer. Vooral omdat er prachtige nummers op dit album te vinden zijn, zoals bijvoorbeeld ‘Surrender to your love’, ‘Third eye’ of bijvoorbeeld ‘Baby u left me (in the cold)’. Het absolute hoogtepunt is ‘You don’t love me’. Leuk detail is dat dit nummer op single werd uitgebracht, en alleen in Nederland een plek in de hitlijsten wist te veroveren. Het werd zijn enige hit in Nederland en bereikte de 14e plaats. Het album staat boordevol typische jaren ’80 dance/pop nummers die stuk voor stuk lekker in het gehoor liggen. Met behulp van zijn extravagante uitstraling en zijn aparte stemgeluid is het complete plaatje toch wel erg fraai maar ook behoorlijk origineel. Van de jaren ’80 is dit absoluut één van de beste albums die ik ken. Jammer dat dit album bij zo weinig mensen bekend is.

Een stukje van 'You don't love me' :
Trace the tears that I have cried in vain
For your lies to penetrate my soul
Oh, count the times I've told you
Everything I have to give to you is true
(...)
Going down,
Down deeper down, but there is hope
For I will rise, I will give to you my goal, my freedom
(...)
So when all the things that I have dared to dream
Have all been crushed by your obsession
Can I carry on alone inside
With no depth of love for you

'Woman of the ghetto' vind ik wel een aardige album opener. Het tweede nummer 'Call it stormy Monday' vind ik dan weer niks. 'Where can I go' vind wel redelijk goed, duurt alleen best kort. Het nummer 'I'm satisfied' vind ik een van de beste nummers van het album, ook het achtergrondkoor vind ik erg mooi uitkomen in dit nummer.

'I wish I knew' heeft wel een lekker ritme en datzelfde geldt voor 'Liberation conversation' alleen vind ik dat gangganggang (of wat ze ook moge zingen) über-irritant. 'California soul' is voor mij het hoogtepunt van het album, erg mooi arrangement. De opvolger 'Go away little boy' vind ik dan weer niks, Jazz is sowieso not my cup of tea. 'Looking through the eyes of love' vind redelijk, het couplet is het sterkste gedeelte van het album. De afsluiter vind ik ook een van de betere nummers van het album. 'Anyone can move a mountain' heeft een heerlijk laid back ritme en sluit daarom dit album perfect af.

Dit is niet als vergelijking bedoeld, maar dit is absoluut geen Candi Staton, Doris Duke of Mavis Staples etc. Ik heb absoluut betere soulplaten gehoord, maar je zult het mij niet slecht horen noemen...

Jazzier dan A Tribute to the Great Nat King Cole is Marvin Gaye’s discografie nooit geworden. Het was altijd al een droom van Gaye om in de voetsporen te treden van zijn grote voorbeeld, en met deze plaat werd die droom werkelijkheid. Het publiek leek zijn bijdrage echter veel minder te waarderen; dit album werd een gigantische flop. Wellicht ligt de oorzaak in het feit dat hij niet enkel het repertoire van Cole wil inzingen, hij wil zelfs klinken als Cole! Hoewel daarmee helaas 'n stukje eigenheid van deze geweldige Motown-zanger verloren gaat, klinkt het daardoor niet minder geslaagd, want hoewel de versies weinig (lees: niets) toevoegen aan de originelen, werden ze met respect behandeld. De uitvoeringen zijn hier stijlvol, en instrumentaal wordt het mooi strak gehouden. Misschien alleen (een beetje) aan de gladde kant terwijl dat bij jazz niet nodig hoeft te zijn. Wel een mooie uitzondering is de afsluiter Calypso Blues waar vooral Gaye’s vocalen de show stelen. Verder 'n leuk album, zonder één of meerdere uitschieters, al behoren Ramblin' Rose en Straighten Up and Fly van Gaye tot de betere uitvoeringen die ik zelf ken.

Hello Broadway, ondertussen al het vierde album van Marvin Gaye (zijn live-album niet meegerekend), toont aan dat Gaye de hoop om door te breken als 'n jazz-zanger nog niet had opgegeven. Ten tijde van het verschijnen van deze plaat was hij nog niet landelijk doorgebroken, maar kende al wel in zijn regio en omstreken successen met eigentijdse R&B-nummers. Nummers in dat genre worden hier volledig genegeerd, want deze plaat staat in het teken van bekende hits uit musicals, in een bigbandachtige jas gestoken. Gaye is alleen niet het type zanger om een aantal van deze "theatrale" nummers te bezingen, daarvoor heeft hij de nodige dramatiek niet. Dat maakt dit uiteindelijk slechts 'n deels geslaagd album, waarvan het vooral de vlottere, volle bigbandachtige liedjes zijn die het niveau van deze plaat enigszins acceptabel houden. Hello Broadway en Hello Dolly zijn naar mijn mening de meest geslaagde covers en hebben de juiste sfeer meegekregen en, in mindere mate maar zeker niet onaardig is, Walk On the Wild Side met zijn mooie uitvoering. Voor een saaie dag best een leuke plaat voor af en toe, maar deze kan niet meer dan in de schaduw staan van het betere werk uit de jaren ’60 dat vanaf 1965 verscheen.

En toen volgde de doorbraak. Gaye, voorheen bekend als jazz en R&B zanger, maakte met How Sweet It Is zijn eerste échte pure soul-album. Motown werd steeds bekender als platenmaatschappij en werd steeds meer een gevestigde naam binnen het soul-circuit, en het succes van het titelnummer - zijn tot op dat moment best verkopende single - bevestigde dat nog maar weer eens even dunnetjes. Hoewel het titelnummer met afstand het mooiste nummer is dat je hier zult aantreffen, klinkt alles eigenlijk wel leuk. Vrolijk vooral, ondanks het merendeel van de teksten ironisch genoeg alles behalve vrolijk zijn. In tegenstelling tot de voorgaande albums weten de nummers hier (veel) beter bij te blijven, het doet veel meer dan slechts goed wegluisteren en daarnaast wordt Gaye’s groei als artiest / zanger steeds beter hoorbaar. How Sweet It Is blijft wel het leukste nummer, zoals gezegd. Marvin Gaye staat vooral bekend om zijn sociaal-kritische of romantische nummers, maar ik vind dat dit soort leuke niets-hand-de-hand-nummers iets te vaak vergeten worden. Zo staan er wel meer van dat soort nummers op dit album die gewoon heel tof zijn. Er is van alles wel wat. Van pakkende uptempo's als Baby Don't You Do It en ook Need Your Lovin' en You're a Wonderful One tot mooie ballades als Forever en Me & My Lonely Room.

Mogelijk de beste plaat die Marvin Gaye maakte in de jaren ’60. Terwijl het merendeel van al zijn platen vooral softe soul of R&B bevat, is M.P.G. gevuld met alleen maar dynamische en bombastische liedjes die vrijwel allen een zeer welkome afwisseling bieden op Gaye's repertoire tot dat toe. Zelfs het meest rustige nummer, Memories, klinkt behoorlijk vol van geluid. Er zijn overigens veel covers hier te vinden, bijna alle artiesten die bij Motown ondergebracht waren “leenden” nogal veel van elkaar, en nagenoeg alle covers zijn minstens net zo goed gelukt als de originelen. Zo is Too Busy Thinking About My Baby oorspronkelijk van The Temptations, This Magic Moment van Ben E. King, en The End of the Road van Gladys Knight & The Pips, terwijl That’s the Way Love Is voor het eerst werd opgenomen door The Isley Brothers toen zij nog onder contract stonden bij Motown. Die laatste is tevens te vinden op z'n volgende album en kreeg de gelijknamige titel mee. Naast deze vier covers, zijn ook het lichtelijk psychedelische Seek and You Shall Find en het nóg steverige Only a Lonely Man Will Know, met zijn (dromerige) fluitje, eveneens prima aanvullingen op het album. 't Meest mooie nummer vind ik I’ve Got to Get to California. Naast de mooie tekst, is de ritmische instrumentatie ook zeer tof (probeer maar eens om stil te blijven zitten, lukt je toch niet!). Sowieso één van zijn leukste en 'onbekende' nummers, naar mijn mening dan.

Ongelofelijk, Marvin Gaye z'n debuut viert dit jaar zijn 50-jarige bestaan. Een halve eeuw! Zijn verblijf bij Motown verliep van meet af aan al niet vlekkeloos. Zo wilde hij met The Soulful Moods of Marvin Gaye zichzelf presenteren als jazz-zanger naar aanleiding van het recente succes van zijn voorbeelden, Nat King Cole en Ray Charles, die hit na hit scoorden met hun jazz repertoire. Berry Gordy had echter een ander, veel jonger publiek voor ogen en wilde dan ook dat Gaye zich bezighield met R&B. Uiteindelijk hebben beide partijen concessies moeten sluiten. Dat resulteert in een debuut dat schommelt tussen jazz en R&B, en daarmee vlees noch vis is. Het mist karakter, en een duidelijke visie. Vocaal is Gaye al opvallend goed bij stem en ook de arrangementen zijn voor 1961-begrippen redelijk proper uitgevoerd, maar het songmateriaal past niet helemaal bij deze zanger; hij wordt beperkt door de eenvoudige zang die deze nummers vereist. Latere albums in het jazz genre zijn net even wat beter. Desondanks is het geen album waarvoor hij zich hoeft te schamen. De bekendere opnames als My Funny Valentine, How High the Moon en Witchcraft zijn nog steeds erg genietbaar ondanks de -behoorlijke- ouderdom ervan.

Marvin raakte verzeild in een diepe depressie na het overlijden van zijn ‘partner’ Tammi Terrell en weigerde een tijd zelfs om op te treden en probeerde door te breken als sporter van de sport American Football. Later kwam hij in contact met Al Cleveland en een lid van de Four Tops die bezig waren met het schrijven van ‘What’s going on’ en vroegen om zijn medewerking. Uiteindelijk hebben ze hem overgehaald om het nummer zelf te zingen en dat leidde uiteindelijk tot de opname van dit album.

En man, wat is dit eigenlijk een controversieel album voor die tijd met thema’s als de Vietnamese oorlog, armoede, drugsgebruik, corruptie en geweld. Berry Gordy, eigenaar van Motown, weigerde zelfs om ‘What’s going on’ en ‘God is love’ uit te brengen op single omdat het te spraakmakend was. Gordy stemde dan uiteindelijk toch toe en dacht dat ‘What’s going on’ een flop zou worden, wat hij niet wist, was dat ‘What’s going on’ op dat moment de snelst verkopende Motown single ooit zou worden.

Met de komst van dit album werd m.i. muziekgeschiedenis geschreven, niet alleen met de twee eerder genoemde nummers maar met dit hele album. De nummers zijn diepgaand en hebben stuk voor stuk een betekenis/boodschap. Dit album is gewoon helemaal af en komt dicht bij perfectie. De sfeer op dit album is prettig en doeltreffend waardoor het niet gauw verveelt. Daarmee is dit ook een van de beste albums die ooit op het Motown label zijn uitgebracht.

Het Amerikaanse blad Rolling Stone zette dit album in 2003 op een zesde plaats in de lijst van 500 best gemaakte albums ooit, wat ik overigens heel begrijpelijk vind.

Bepaalde plaatsen in Amerika hadden het genoegen om ongelofelijke talenten te kennen. Zo ook de buurt Bay Area in San Francisco. Als je een backingsband hebt die zichzelf The Uptights noemt, dan mag je toch hopen dat ze van goeden huize komen. De verwachtingen die hun naam schept, weten ze in te lossen. ‘Tight’ is ook echt de juiste benaming voor dit album. De muzikaliteit spat van dit album af. Het gehele album is voorzien van een coole, strakke instrumentatie, die uitstekend te noemen is. Het grootste gedeelte bestaat uit bombastische funky soul, met hier en daar ietwat variatie in de vorm van bijvoorbeeld een instrumentaal nummer Grazing in the grass, of een ballad Don’t be afraid, maar ook covers als I’ve never found a girl van Eddie Floyd, en Who’s making love van Johnnie Taylor. Een stoer album dat het ongetwijfeld bij ieder feestje goed moet doen. Alsof ze je uitdagen te proberen om stil te blijven zitten. Dat is mij niet gelukt, en ik durf best te wedden dat het anderen ook zeker niet zal lukken!

Just fine bezong Mary J. Blige, maar ze had het natuurlijk niet over dit album. Oké, Mary Jane is nooit echt innovatief geweest, maar dat hoefde ook niet, omdat haar albums productioneel prima in elkaar staken. Maar met een album dat de titel ‘Growing pains’ draagt, en daarnaast ook nog eens van zo’n prachtige hoesfoto is voorzien, verwacht je veel meer. Net als het album dat ze hierna zou uitbrengen, zit dit album boordevool nietszeggend R&B deuntjes die 0,0% potentie hebben om uit te groeien tot hits of classics. Tot overmaat van ramp krijg je een album met 16 nummers.
Juist positief zou je denken? Maar nee, als er zoveel “fillers” opstaan, is er niet veel positiviteit te melden. Dan kom je toch aan bij de vraagstelling waarom zo’n vocalist zulke matige nummers voorgeschoteld krijgt? 't Mag dan wel om dé Mary J. Blige gaan, maar dit is gewoon bagger.
Het album werd weliswaar een succes getuige de verkoopcijfers, maar zou deze zangeres die ooit ‘No more drama’ maakte (heb ik ’t voornamelijk over het nummer zelf), nou echt trots zijn op zichzelf als ze dit album beluisterd? Nummers als ‘Grown woman’, ‘Fade away’ en ‘Roses’ zijn wel mooi, en maken deze plaat dan nog een beetje de moeite waard. Maar de rest, nee… te eenvoudig, te matig, te glad, te alledaags en bovenal te MJB-onwaardig.