Terwijl iedereen altijd wegloopt met Al Green, vind ik ondertussen O.V. Wright eigenlijk beter. ‘Memphis unlimited’ is een Willie Mitchell productie, dus je weet al hoe laat het is. Wederom een perfect album in de lijn van albums van Hi. Alle nummers zijn in dezelfde stijl, maar is dat een minpunt? Nee, natuurlijk niet! Stuk voor stuk prachtige nummers gezongen door een soulzanger die veel te weinig belicht wordt in zijn genre. Een van mijn favoriete albums uit Memphis. Betere soulmuziek is nauwelijks te vinden…

Heel mooi album van O.V. Wright, maar zingt hij raar? Het klinkt net alsof hij zonder een kunstgebit in z'n mond zingt ofzo? Ik weet niet eens of hij die heeft gehad, maar een andere verwoording of vergelijking kon ik er niet voor geven. In ieder geval is zijn articulatie anders dan anders, bij andere albums die ik van hem ken is dit niet het geval (of het moet gewoon aan me voorbij zijn gegaan). Maarrrrrrr, zoals ik al zei een mooi album, stuk voor stuk mooie nummers al heeft hij kwalitatief betere en mooiere nummers naar mijn idee gemaakt. Toch veel lof dat hij in 1978 nog een degelijk soulalbum heeft weten uit te brengen in een tijd waarin dat genre dik werd overschaduwd door discomuziek. In het algeheel prima zang en instrumentatie, dus een ruime voldoende voor één van m'n favoriete soulzangers. 'No easy way to say goodbye' is overigens echt een juweeltje!

Strak kontje! Dat geldt niet helemaal voor de instrumentatie van het album, dat zowel instrumentale als vocale nummers bevat; ik vind het bij vlagen nogal rommelig en druk klinken. Het is het jammer dat het materiaal alles behalve memorabel is. Het gehele album is een mix van funk en jazz, waarvan eigenlijk alleen het titelnummer (Everything I do gonna be funky dus) mij in positieve zin is bijgebleven. De Billy Preston cover Will it go round in circles, is niet echt geslaagd; het origineel is, ondanks het funky is, ook nog eens soulvol – deze versie totaal niet. Ook de instrumentale Stevie Wonder cover Living for the city is veel te druk om als luisteraar aandachtig ernaar te blijven luisteren. Alsof dat nog niet genoeg is krijg je nog een bluesy cover: Willow weep for me. Vooral bij dit nummer valt op dat O’donel Levy een betere instrumentalist dan vocalist is. Een prettige zangstem heeft hij namelijk niet echt, maar zijn vocalen zijn bij het openingsnummer prima te doen. Na het openingsnummer gaat zijn stem me tegenstaan. Met Marbles is trouwens iets vreemd aan de hand: de credits op de achterkant gaan naar O’donel Levy zelf, maar 't liedje is toch echt van John McLaughlin. Afgaande op de hoes had ik er wel meer van verwacht.

De Ohio Players hebben een aantal zeer leuke nummers in hun catalogus staan, maar op dit album zijn die niet goed vertegenwoordigd. Voor een compilatie, want dat is Climax, een compilatie, vind ik dat uit de samenstelling niet voldoende blijkt dat ze een fantastische formatie waren. Veel nummers zijn weinig tot niet interessant. Zo is de What’s Going On-cover omgetoverd tot 'n soort feestnummer (misschien een uitstekende keuze voor carnaval nu, alleen houd ik a: niet van carnaval, en b: van de Ohio Players’ versie van de Gaye-klassieker evenmin). De grootste euvel is dat de bijzondere tekst in dit arrangement slechts een bijrol krijgt, terwijl juist de tekst verreweg het belangrijkste aspect van het nummer is! De boodschap komt totaal niet over en gaat zelfs verloren. De Proud Mary-cover is ook al niet geslaagd. De mooiste versie is verreweg de opname van Ike and Tina Turner, daar hoor je vuur! Geen enkele andere versie komt ook maar enigszins in de buurt van het magistrale duo, want zelfs 't origineel van CCR is stukken minder, en deze van de Ohio Players is naar mijn smaak te langdradig. Veel te lang uitgesponnen en er is geen magie te bespeuren; daar gaat het mis. De enige topper vind ik Players Ballin’; dat is immers het enige moment dat het album daadwerkelijk losbarst met energie. De overige tracks vind ik niet vervelend om aan te horen, maar ik word er niet warm of koud van, om 't zo maar eens uit te drukken. Ze zijn allen prima muzikanten, maar er zit gewoon verdomd weinig sfeer in deze verzamelaar. Ik denk dat je met een (willekeurig) studio-album van hen beter af bent dan met deze compilatie. Als je op zoek bent naar climax, kan je het beste dit album aan je voorbij laten gaan.

In zekere mate best 'n onopvallend album, mede veroorzaakt door de selectie van vertegenwoordigde nummers. De lichte productie in combinatie met de wisselvalligheid van het slechts deels geslaagde songmateriaal, zorgt ervoor dat de verveling af en toe om de hoek komt kijken. Wel de moeite waard is vooral het door John Farrar geschreven folknummer Sail Into Tomorrow, waar het hele plaatje (Olivia’s zachte stem, de minimalistische begeleiding, en de prachtige tekst) helemaal klopt. Andere nummers die ook weten te overtuigen in de hier te horen gepresenteerde versies zijn Lovers (geschreven door countryzanger Mickey Newbury, en een in jaar later - in 1975 - ook door Newbury zelf opgenomen) en Crying, Laughing, Loving, Lying (een cover Labri Siffre). Wat minder genietbaar, maar nog wel prima aan te horen zijn de andere ballads Clearly Love, Just a Lot of Folk (The Marshmallow Song) en zelfs het enigszins afstotelijke typisch-Amerikaanse countrynummer Let It Shine (die ondanks zijn flauwe sound een behoorlijk pakkend liedje blijkt te zijn). Summertime Blues, gebracht in een soort van soft-glamrock stijl, is echt vreselijk, en ook Newton-John’s frasering bij het refrein van Slow Down Jackson is ronduit irritant te noemen. Twee echte missers op deze plaat. Van alle albums die Newton-John tot aan de mid-70s uitbracht, is dit waarschijnlijk de minste uit de reeks (al blijft 't allemaal zeer degelijk).

Pop, country en zelfs wat folk; het komt allemaal samen in Come On Over. Met de afwisseling op deze plaat zit het dus wel goed. Verder is dit een alleraardigst album van Olivia Newton-John, eigenlijk één van haar mooiste, denk ik zelfs, al wordt het verschil tussen de nummers (variërend van gewoon erg goed tot écht geweldig) duidelijk benadrukt. Het door Barry en Robin Gibb geschreven titelnummer is één van de prijsnummers. Absoluut één van de mooiste (country-)ballads van deze zangeres; het is verassend hoeveel emotie zij met haar zijdezachte stem in dit nummer weet te leggen. Daarnaast is het tekstueel één van de sterkste liedjes die deze Bee Gees ooit uit hun pennen wisten te schudden.

Haar versie van het traditionele Greensleeves, Olivia gaat met dit nummer op de folk-toer, is eveneens adembenemend. De spokerige melodie in combinatie met de minimalistische instrumentatie maakt dit één van die Olivia-nummers die je zeker eens gehoord moet hebben. Met de Blue Eyes in the Rain-cover weet ze ook raad. Hoewel de instrumentatie misschien net iets te gedateerd overkomt als je het vergelijkt met de andere nummers, blijft het een ontzettend sterk nummer. Een betere, en vooral rijkere instrumentatie is weggelegd voor haar versie van Jolene. Deze Dolly Parton-klassieker, want laten we eerlijk zijn, een klassieker is het zeker, klinkt opvallend frisser dan het origineel. De hoge noten weet ze ook prima te halen, en daarmee is ook dit een geslaagde opname. Een vijfde hoogtepunt wordt bereikt met de bluesy, zelfs behoorlijk soulvolle piano-gedreven ballad Smile for Me. De melancholieke sfeer, en ook met het koortje dat even op komt duiken, maakt dit nog zo'n geweldige bijdrage voor deze plaat.

Tot zover de (vijf) toppers. De andere nummers zijn allemaal in orde, de Beatles-cover The Long and Winding Road inbegrepen, en ze luisteren prima weg, maar zoals gezegd: het onderscheid tussen de toppers en de andere -bovengemiddelde- nummers is aanwezig. Want de rest is gewoon aangenaam, zonder dat het écht bijzonder wordt (maar het blijft degelijk). Kortom: dit album verdient meer stemmen!

Dit album doet mij vooralsnog minder dan Ollie Nightingale's soloalbum uit 1973, al vind ik dit (ook) een hele fijne soulplaat. Instrumentatie is bij Stax -zoals altijd- weer op en top, Ollie Nightingale's stem vind ik erg mooi, en is best opvallend te noemen voor een mannelijke soulstem. The Nightingales voegen als achtergrondzangers weinig extra waarde toe, dit had in principe dus ook gewoon een 'Ollie Nightingale' album kunnen zijn. Voor de rest is valt er weinig te vertellen over dit album, er is dan ook weinig informatie bekend op het internet. Ze behoren niet tot de meest succesvolle groepen die Stax heeft voortgebracht, dat zal dan ook wel de oorzaak zijn. Al met al een mooi album.

Hoe kan het zijn dat één van de beste soulzangers, met daarnaast ook nog eens één van de mooiste stemmen ooit, niet wist door te breken? Het antwoord daarop zullen we nooit weten, maar het blijft een eeuwige zonde. Dit album van Ollie Nightingale is z’n enige album voor Pride, en wordt volledig gebracht in (deep) southern soul. Het nummer ‘Here I am again’ heb ik altijd één van de mooiste nummers van Candi Staton gevonden. Jaren later kwam ik erachter dat Ollie dat nummer al een jaar eerder opnam. Vermoedelijk is hij dan ook de originele uitvoerende artiest van dat nummer. Maar wat was dit album -behalve het prachtige openingsnummer- een verrassing!
Stuk voor stuk geweldige soulnummers die door Ollie’s unieke, maar bovenal mooie stemgeluid (die voor mij niet zo snel te vergelijken valt met een soortgelijke stem), nog net even mooier worden gemaakt. Ook de toegevoegde achtergrondkoortjes zijn prima op hun plaats, en op de instrumentatie heb ik niets aan te merken. Helaas heb ik op het internet geen achtergrondinformatie kunnen vinden over dit album, maar ach, de kwaliteit van de muziek spreekt voor zich. ‘I’m in love’ is overigens een geslaagde cover van Bobby Wommack, en ‘I’ll take care of you’ is een cover van Brook Benton, eveneens geslaagd. Om een lang verhaal kort te maken: één van de mooiste albums ooit gemaakt.
Voor alle nummers, maar vooral ‘May the best man win’: .

De Britse X-Factor runner-up van 2009, Olly Murs, presenteert sinds deze week zijn tweede langspeler: In Case You Didn’t Know. Net als vorig jaar, weet hij het ook deze keer alweer voor elkaar te krijgen om één van de beste (retro-)popalbums van 't jaar uit te brengen. In Case You Didn’t Know staat boordevol aanstekelijke oorwurmen, sterker nog, ieder nummer weet goed te blijven hangen - en laat dat nou net de bedoeling zijn van een album in dit genre. Van het met ska doordrenkte, zelfs enigszins futuristische Heart Skips a Beat tot het dansbare - hoe kan 't ook anders met zo’n titel - Motown beïnvloedde Dance with Me Tonight tot een ballade als This Song is About You tot een lichtelijk rock georiënteerde I’m OK tot een soort van modern Bacarach / David nummer als Just Smile tot uiteindelijk een haast jaren ’90 pseudo-dance nummer als On My Cloud, het moge duidelijk zijn: allerlei stijlen en afwisselingen voor een geslaagd album zijn aanwezig. Neem daarbij de frisse productie van de liedjes en de originaliteit van Olly Murs als zanger en je hebt een perfecte combinatie te pakken. Het soul-sausje dat in veel van deze nummers terugkeert, bij het ene nummer wat duidelijker dan bij het andere, zal stiekem vast ook wel één van de redenen zijn dat dit mij zo goed bevalt. Fantastische retro-pop. Ja, dit is wel 'n blijvertje!

Als we de verkoopcijfers en de hitlijsten onder de loep nemen, is Olly Murs nu al succesvoller dan de Britse X-Factor winnaar van vorig jaar: Joe McElderry. Dit debuutalbum van Olly kenmerkt zich vooral door de luchtige en losse sfeer. Het album is inderdaad vooral erg zomers en de combinatie van voornamelijk pop met hier en daar een vleugje reggae en ska gaat er goed samen. Het gehele album is co-written door Olly, met uitzondering van twee nummers waaronder 'Heart on my sleeve' een nummer dat geschreven werd door James Morrison en oorspronkelijk werd opgenomen door American Idol finalist Michael Johns. Over de gehele linie vind ik dit een bijzonder sterk popalbum, boordevol catchy nummers die gewoon erg goed in elkaar zitten. 'Please don't let me go' blijft overigens mijn favoriet samen met het haast soulvolle reggae getinte 'Love shine down' - wat een prachtig nummer! Verder vind ik 'Thinking of me', 'Busy' en 'Accidental' ook erg leuke bijdrages en uitschieters op dit album. Wat mij betreft nu al één van de betere albums van een X-Factor deelnemer!

De liefhebbers van de Britse X-Factor hoeven zich het komende jaar in ieder geval niet druk te maken. De acts die dit jaar de top 5 haalden, hebben ondertussen allemaal (!) een platencontract gekregen. Matt Cardle, Rebecca Ferguson (mijn favoriet), One Direction en Cher Lloyd hebben hun thuis gevonden bij Syco Music en Mary Byrne heeft onderdak gekregen bij Sony Music.