Hoewel ik meer gecharmeerd ben van opvolger Night flight, vind ik dit album ook nog wel meevallen. Yvonne heeft in ieder geval een bijzonder fijn relaxed stemgeluid en dit album is, net als de eerder genoemde, een mix van veel verschillende genres. Het beste nummer vind ik I know, een beetje in de (pre-)disco stijl dat tekstueel en vocaal niet eens zo bijzonder is, maar vooral op gebied van instrumentatie erg boven de rest uitspringt, datzelfde geldt voor de afsluiter Uphill piece of mind. Die laatstgenoemde is naar mijn idee het pronkstuk op deze plaat. Daarnaast steekt ook het ritmische (I don’t know why) I keep hangin’ on prima in elkaar. Tot slot noem ik het groovy Good sign, die brengt nl. wat leven in de brouwerij op het album, en behoort tot een van de meest memorabele stukken op dit album. De twee grootste hits Love me en Hello stranger vind ik eerlijk gezegd helemaal niet bijzonder ofzo. Voor de rest een niet al te opmerkelijk album. Er gebeurt namelijk te weinig over het algemeen.

Yvonne Elliman is voornamelijk bekend van twee hits, te weten: ‘Love pains’ en ‘If I can’t have you’. Het laatstgenoemde nummer, wat overigens diende als soundtrack single for Saturday night fever, werd globaal gezien haar grootste hit, en staat ook op dit album. ‘Night flight’ was haar vijfde studio-album.
Een prima popalbum, met hier een daar een knipoog naar jazz, funk en soul. Het meest memorabele nummer (‘If I can’t have you’), valt qua stijl duidelijk buiten de rest van het album. Dat geldt trouwens ook voor het nummer ‘Lady of the silver spoon’ dat gewoon een puur reggae/ska nummer is. De aangename relaxte sfeer van dit album, een sfeer die ik overigens niet verwachtte, bevalt me hartstikke goed. Haar stem leent zich perfect voor nummers met een laidback vibe. Ik vind haar in ieder geval wel een onderschatte zangeres uit de jaren ’70, deze Yvonne Elliman. Lekker album om bij te chillen.

‘Bitch’ was volgens mij “woord van het jaar” in 1975. Marlena Shaw had haar Who is this bitch anyway?, Elton John had The bitch is back, maar het was Yvonne Fair met de meest spraakmakende –en indertijd schokkende– titel: The bitch is black. Het is bijna onvoorstelbaar dat Yvonne zes jaar heeft moeten wachten voordat haar debuutalbum, dat tevens haar enige album is, het levenslicht zag. Yvonne stond namelijk al sinds 1969 onder contract bij Motown. Pas toen het wat slechter ging met Motown en soul haast passé was, vanwege de discomuziek dat de nieuwste rage zou worden, maakte de wereld kennis met deze vocaliste. Mosterd na de maaltijd zul je denken, het is dan ook niet vreemd dat dit album keihard flopte, maar goed. Af en toe maakte Motown uitstapjes, dan verscheen er een album dat totaal niet past in het beeld van het zoete Motown, maar een funky, rauw en dirty album. Daardoor is dit op z’n zachtst gezegd een opmerkelijk album, dat helaas niet door het (grote) publiek werd gewaardeerd en dus volledig flopte. Jammer, want het zijn stuk voor stuk lekkere soulvolle en funky nummers. ‘It should have been me’ (bekend van o.a. Gladys Knight en/of Kim Weston) is echt een wereldnummer en het absolute hoogtepunt! Verder heeft deze zangeres voor zover bekend, geen ander materiaal opgenomen, dus blijft ‘The bitch is black’ haar enige nalatenschap. Vrij recent is dit album opnieuw uitgebracht op CD. Zelf heeft Yvonne dat helaas niet meer mogen meemaken, ze is op 51-jarige leeftijd overleden in Las Vegas, Nevada in 1994. De doodsoorzaak is nooit achterhaald.