Op een dergelijk album valt weinig aan te merken. Net zoals vele soul/funkalbums uit die tijd is het gewoon een prima plaat geworden. Vooral op instrumentaal gebied blinkt het album uit, al is de zang ook niet slecht. Vooral de zangeres heeft een mooie, relaxte soulvolle stem. Voor zover ik weet staat B.T. Express globaal gezien niet bekend als één van de grootste funkbands, maar de nummers van dit album werden later veelvuldig gesampled door namen als bijvoorbeeld Jay-Z, Dr. Dre, Snoop Dogg, Janet Jackson, Ice-T, Puff Daddy, Gang Starr, Heavy D & The Boyz, SWV en MC Lyte, om maar een kleine greep uit de selectie te noemen. Best begrijpelijk aangezien dit album genoeg interessante momenten bevat om (vervolgens) te sampelen, bovendien lijkt me dit voor 1974 een tamelijk trendy album want behalve funk en soul zijn er naar mijn idee ook eerste invloeden van disco-elementen te horen. 'Do it ('til you're satisfied)' is van consistent niveau, alle nummers zijn gewoon oké, dus ik heb geen favoriet(en) die er bovenuit spring(t/en), al vind ik het haast psychedelische funkachtige 'Mental telepathy' misschien een tikkeltje beter dan de overige tracks. In ieder geval een swingende plaat!

Inderdaad een lekker funky album. Alle teksten zijn overigens geschreven door Dionne “Baby” Charles. Natuurlijk zit er voor een album als deze een voldoende in, al is het (net zoals voorganger kemm al opschreef) niet echt bijzonder meer. Onversneden funkalbums vliegen je bij wijze van spreke om de oren. Onderscheiden doet zich dit album ook al niet, maar ik vind het in ieder geval wel prettig om naar funky muziek te luisteren waarop wordt gezongen. Baby Charles heeft een stem die zich perfect leent voor deze funk. Er zit overigens niet heel veel soul in, haar stem straalt naar mijn idee zelfs een bepaalde vorm van koudheid uit, maar dat geeft niet. Instrumentaal is het ook allemaal prima, het album lijkt één grote jamsessie te zijn. ‘No controlling me’ vind ik overigens één van de fijnste nummers op deze plaat, er zit namelijk een lekkere groove in dat nummer, al is de rest ook oké.

Opmerkelijk en niet alledaags album dat postuum werd uitgebracht. Naar mijn idee is het wat betreft zang alsmede instrumentatie soms a little too much. Te overdreven en te geforceerd zoals bij ‘A change is gonna come’, die vind ik mooi maar het gekrijs is wat mij betreft geen meerwaarde en maakt het nummer niet bepaald mooier. Dan hoor ik nog liever versies van o.a. Otis, Arthur, Al, Solomon of The Supremes. Marvin Gaye’s versie blijft echter het mooist. ‘Mighty mighty’, ‘Running’ en ‘t instrumentale ‘California dreamin’ vind ik wel mooi. ‘Hard times’ is mijn favoriet op dit album. Echt een ge-wel-dig nummer. Op de nieuwe plaat van John Legend & The Roots is dit nummer ook mijn favoriet.

Gesproken woord albums zijn niet de meest eenvoudige albums om te beluisteren, en ze kunnen voor sommigen dan ook aan de saaie kant zijn. Bama, ook bekend als “The Village Poet”, weet het voor de luisteraar echter best interessant te maken. Wellicht komt het omdat z'n zware stem op een sprekende toon goed klinkt, of misschien komt het omdat het album gewoon zo interessant is. Ghettos of the Mind biedt de luisteraar een kijkje door het hersenspinsel van de vertolker in kwestie, en hoe hij de gang van zaken indertijd heeft ervaren. Thema’s als de maatschappij, de overheid, en de zwarten zorgen voor 'n uniek document en een tijdsbeeld van hoe de Verenigde Staten er omstreeks ±1974 moet hebben uit-gezien voor (enkele) Afro-Amerikanen. De teksten gaan gepaard met funk als instrumentatie. Dat zorgt ervoor dat het album goed op de voorgrond blijft, zonder dat het een moment te saai wordt. Vooralsnog niet een heel toegankelijk album, wel geschikt en interessant voor de fijnproevers dan wel liefhebbers.

“How many ways are there to love… Why does everybody have different expierences… but can still relate. Take this album; it contains so many of the facets of love and life that you’ll probably think it was recorded especially for you… and you would be right.”

En ja, in die liner notes zit een kern van waarheid in. Zoals gebruikelijk is het thema liefde het voor-naamste onderwerp dat bezongen wordt op dit album, maar dan wel in verschillende facetten. Het verdriet is te horen op So many ways to die – dat nota bene over zelfmoord gaat door/vanwege de liefde, de schaamte in het duistere, tragische Lil’ baby, de frustratie in Living a lie, en de vreugde in de Love story. Een ander memorabel moment is de Bacharach/David cover Don’t make me over, of het pseudo-jaren ’20 sfeertje halverwege Just like a lady. Toch is het het eerdergenoemde Love story, maar bovenal Lil’ baby dat de show steelt vanwege zijn controversiële (tekstuele) en spannende, haast Jiddische, (instrumentale) aard. Lil' baby I can't change things, you can't either, God will guide your destiny / Please remember when you judge me, you didn't loose me, I lost you / Baby goodbye.

Weliswaar niks nieuws onder de horizon, een echt bijzondere en/of opmerkelijk stem heeft Barbara Jean English ook al niet, maar vooral de creativiteit op tekstueel gebied maakt zeker een hoop goed.

Dit kwartet uit North Carolina heeft helaas maar één album mogen opnemen, dat is deze. Hij is uitgebracht op het label van Holland-Dozier-Holland en dat kun je horen. De productie zit prima in elkaar en het album heeft interessante nummers. Mooie ballads maar ook fijne swingende, funky nummers. De vocalen zijn in orde en ook over de instrumentatie heb ik niks aan te merken. Vooral het nummer 'I can't believe you're gone' is echt lekker! Verder zijn 'When love was a child', 'Well worth waiting for your love' en 'Livin high off the goodness of your love' ook schitterend. Helaas was het voor de Barrino Brothers veel te laat om door te breken, ten tijde van het verschijnen van dit album liepen er meerdere rechstzaken tegen Holland-Dozier-Holland. Kortom: dit album was gedoemd om te mislukken. Erg jammer allemaal. Dit album is destijds op CD uitgebracht maar slechts een beperkte aantal oplages werden geperst met als gevolg dat de CD ondertussen net zo schaars is als de LP. Erg jammer, want ik had 'm graag op CD willen hebben. Waarschijnlijk wordt het nu weer een eeuw wachten voordat dit album opnieuw wordt uitgebracht. Leuk detail: ze zijn van familie van K-Ci & Jojo en American Idol winnares Fantasia Barrino. Zie het onderstaande stukje.

Als er één zanger van Nederlandse bodem geen introductie meer behoeft dan is het Ben Saunders. Vanaf het eerste moment gehyped en uiteindelijk ook de verwachte winnaar van het eerste seizoen van The Voice of Holland. Zoals menig talentenshow winnaar betaamt, is er zo snel mogelijk een album in elkaar gezet, die overigens keurig op nummer 1 binnenkwam. Dat er wel degelijk getracht is om een zo professioneel mogelijk album in elkaar te zetten wordt al snel duidelijk. Er is veel aandacht besteed aan de instrumentatie en deze klinkt dan ook, ik kan niet anders zeggen, mooi en bovendien erg vol van geluid. Daarnaast steken de teksten boven de middelmaat uit; ook hieruit blijkt dat er zorgzame aandacht is besteed aan dit album (luister maar eens naar 23rd of loneliness als voorbeeld). De nummers stellen mij overigens helemaal niet niet teleur, van mooie ballads als So long en Heartstrings tot swingende, groovy nummers als Smoking gun en Untouchable (met fijne blazers!); gebrek aan variatie heeft dit album in ieder geval niet. M’n favoriet is echter Two hearts; wat mij betreft kan dit nummer zich meten met de ‘grote’ hits uit de sixties. Zowaar een juweeltje op dit album!

Minpunten zijn dat er wel erg op veilig wordt gespeelt, het wordt nergens spannend, en onverwachtse momenten kent dit album niet. Ook Saunders’ Engelse uitspraak is niet echt verbluffend, en dat is opmerkelijk. Vooral voor iemand wiens moedertaal juist Engels is (hij is immers geboren in het Verenigd Koninkrijk; zijn beide ouders zijn Brits) en de voornaamste taal die bij hem thuis gevoerd werd/wordt is Engels. Ondanks het eerder vermelde, klinkt het zeker niet slecht en ben ik aangenaam verrast. En eerlijk is eerlijk, samen met Jaap (X-Factor winnaar van vorig jaar), behoort hij wat mij betreft tot de beste (soul)zangers van Nederland. Terwijl een zanger als Waylon op vocaal gebied soms té over de top zingt, weten de twee eerder genoemde zangers hun vocalen in te perken.

Afgezien van de twee covers When a man loves a woman en If you don’t know me by now, en zijn debuut single Kill for a broken heart is dit gewoon een prima album van Nederlandse bodem. Sterker nog, wat mij betreft één van de beste soul releases van 2011 tot nu toe. Al kan dat natuurlijk ook liggen aan het feit dat de interessante soulalbums van dit jaar op één hand te tellen zijn. In ieder geval wel mooi dat hij zorgt dat er interesse komt voor het -nogal onderbelichte en ondergewaardeerde- genre.

Misschien dan toch 's Nederlands trots op soul gebied?

Fijne laidback soul. Benny Johnson heeft een prachtige stem, die, als het moet, best rauw uit de verf kan komen, tijdens een aantal van zijn uithalen bijvoorbeeld. De muziek doet qua stijl denken aan wat later modern soul genoemd zou worden, maar die specifieke vertakking van de soul ontwikkelde zich pas een paar jaar later, dus klinkt Visions of Paradise vanzelfsprekend weer net iets anders. Er staan op het album een aantal leuke nummers, waarvan er twee wel in het bijzonder opvallen: Please Come Back en vooral Absolutely, Positively, Baby. Beiden hebben een soort van donkere sfeer, en daarmee wijken ze af van de meer gangbare sound van de andere nummers. Van de vlottere nummers, dat zijn zo ongeveer alle andere nummers die overblijven, zijn het Johnson’s soort-van-underground hit I Just Got to Know, de beklijvende melodie van Second to None en de titeltrack met zijn memorabele refrein, die het meest de potentie hebben om de luisteraar te overtuigen van Johnson's plaat. Maar het album is het beste te beluisteren als geheel; deze liedjes vallen individueel niet zo op, maar het album hangt als geheel wél mooi samen. De gebruik van instrumentatie weergeeft een gelikte sound - voor jaren ’70 begrippen welteverstaan - maar misschien pakt dat in een jaar als 2012 juist goed uit. 't Grootste minpunt aan het album in zijn algemeen zijn de achtergrondzangeressen; soms schreeuwen ze bijna Benny weg, waardoor uitgerekend de hoofdfiguur gedegradeerd wordt tot de achtergrond, en dat kan natuurlijk niet hè! Uiteindelijk 'n goed album, ondanks hij soms iets te onopvallend aan je voorbij gaat.

Betty Davis zou je best wel kunnen zien als één van de grondleggers van de combinatie tussen (zware) funk en rock. Zij is uniek in haar soort, van haar bestaat geen tweede. Hoe vies deze Davis is, wordt al meteen in het eerste nummer (If I’m in Luck, I Might Get Picked Up) duidelijk. Ze vertelt niet alleen over haar seksuele escapades, ze vertelt zelfs in detail hoe ze het aanpakt! En nee, gas neemt ze niet terug. Bijzonder aan dit album is de rol van de diverse achtergrondvocalisten. Op momenten zijn ze behoorlijk prominent aanwezig, maar ze zijn ook altijd op de juiste momenten te horen. Met name in Game Is My Middle Name tillen zij -vooral Anita Pointer van The Pointer Sisters (echt, wow!)- het nummer naar nóg hogere sferen. Subliem hoor! Naast Anti Love Song, één van het soort die prima weergeeft wat je van Davis mag verwachten en wat eigenlijk best een soort-van-klassieker-in-de-dop is, ben ik persoonlijk ook erg gecharmeerd van In the Meantime. 't Is veel meer soul-gericht (in plaats van de gebruikelijke funk-rock combinatie) en 't is ook wat minder in-your-face, maar daarom echt niet minder interessant. Mooi dat ze juist dit nummer bewaard heeft voor het laatst. Davis haar nalatenschap is bijzonder, ook vandaag de dag doen haar albums ertoe. Vocaal, tekstueel en instrumentaal ongeëvenaard. Legend!

”You said I love you every way but your way / And my way was too dirty for ya now.” Tegen de tijd dat haar derde album het levenslicht zag, had ze absoluut het recht om zichzelf te betitelen als een vieze meid. Hoewel Nasty Gal niet opmerkelijk verschilt met zijn voorgangers, is deze gehele plaat toch net even iets ruiger en vulgairder (en met nummers als onder meer Dedicated to the Press misschien net iets controversiëler) en Betty Davis zelf ook. Toch is juist het ene nummer dat een uitzondering biedt op onversneden funk-rock, het pareltje op het album. You and I heet het liedje, en ze schreef hem samen met haar toenmalige man, Miles Davis. 't Is echt heel mooi hoe die diepe groove die al haar nummers kenmerkt nu eens wordt verruilt voor een hele andere, zachte en bovenal jazzy kant van Davis; een kant die we nog niet eerder hoorden. Andere favorieten van me zijn het titelnummer en Talkin’ Trash – alle remmen gaan los!, 't soort-van-Oosterse-melodietje van Feelins, en wederom de afsluiter, The Lone Ranger, met zijn sobere doch mysterieuze klanken. In F.U.N.K. brengt ze overigens als het ware een hommage aan de grote soul- en funkartiesten van toen, maar een kleine vier decennia later blijkt dat Davis de meest bijzondere en opmerkelijke van hen allemaal is! Deze nasty gal is echt cult pur sang.

Daar stond hij dan, Shane ‘Deejay Sureshot’ Shunt. Terwijl hij ergens achter in een stoffige ruimte van een platenzaak in Los Angeles aan het rondsnuffelen was, vond hij de obscure LP van Betty Padgett. Toen hij naar de hoesfoto keek, vroeg hij zich twee dingen af: wie is Betty Padgett en wat voor een soort muziek maakt ze? Was het funk, was het soul, was het disco, was het reggae? Na één luisterbeurt kan je daar makkelijk antwoord op geven: het is al het voorgenoemde. En Betty? Betty Padgett verhuisde in haar tienerjaren met haar familie naar Florida. Na een lokaal optreden werd ze ontdekt door niemand minder dan Milton Wright, de broer van soulzangeres Betty Wright. Hij zorgde voor een platencontract.

Betty Padgett herinnert het zich nog als de dag van gisteren. Deze hele LP werd slechts in één avond opgenomen. Terwijl ze om drie uur ’s nachts huiswaarts keerde, kwam de regen met bakken uit de lucht vallen. Niet dat zij er zich druk om maakte, want ze was in haar nopjes toen ze luisterde naar haar eerste demo’s. Toen ze echter even niet oplette verloor ze de controle over het stuur, en veroorzaakte ze bijna een eenzijdig ongeluk. Gelukkig bleef Betty ongedeerd, want het zag er goed uit voor haar. Het lekkere, funky Sugar daddy bleef niet onopgemerkt, en werd gebruikt in een reclamespot voor Pepsi. Sugar daddy geniete enige bekendheid, maar daar eindigde dan ook het verhaal voor Betty Padgett.

Jammer, want er staat veel leuk materiaal op dit album, waaronder drie geslaagde covers. Haar versie van My eyes adore you (origineel van is van The 4 Seasons) is zelfs een stuk leuker dan het origineel! Ook Rockin’ chair (origineel is van Gwen McCrae) en Tonight’s the night (origineel is van Betty Wright) zet ze mooi neer, al prefereer ik toch de originele versies. Met de overige nummers heeft ze ook prima materiaal in handen, maar al snel wordt duidelijk dat het nergens leuker wordt dan deel 1 en deel 2 van Sugar daddy. De begeleiding is misschien wat sober, en ook de stem van Betty is niet zo krachtig als dat je van een soulsister mag verwachten. Ondanks dat, zorgt voor de eenvoud van dit album ook wel weer voor een bepaalde charme. Hulde aan Ubiquity dat ze dit album opnieuw hebben uitgebracht.

Het mooie aan soulmuziek is dat er binnen het genre zoveel diversiteit te vinden is. Betty Wright maakt soul waar je gewoonweg vrolijk van wordt. Nergens deprimerende teksten over overspel, liefdesverdriet of eenzaamheid, maar gewoon een al vrolijk- en luchtigheid. ‘Danger: high voltage’ laat niets horen wat we nog niet eerder hebben gehoord van mevrouw Wright, maar dat hoeft ook niet; dit gaat erin als koek. Vooral het nummer ‘Shoorah shoorah’ ervaar ik min of meer als een guilty pleasure en is mijn favo nummer op dit album, dit nummer was overigens mijn eerste kennismaking met Betty. Verder vind ik ook de funky ‘Come on up’, ‘Don’t thank me baby’ en ‘Where is the love’ absoluut de moeite waard. Haar hit, tevens signature song ‘Tonight is the night’ vind ik echter weer een stuk minder en is wat mij betreft een van de minste nummers op dit album. En hoewel ik eerder aangaf dat dit erin gaat als koek, heeft ze toch betere albums gemaakt dan deze. Een voldoende zit er natuurlijk wel in…

Dit album kreeg de toepasselijke titel ‘Explosion’, we horen Betty namelijk funkier en explosiever dan ooit. Haar lief overkomende stem is ondertussen een stuk rauwer geworden en is daarmee soulvoller dan ooit. De rustige soul die Betty op haar eerste albums veelal maakte, is verruild op dit album voor meer bombastische nummers. Hoewel op dit album niet echt een knaller staat (misschien komen ‘Rock on baby, rock on’ of ‘Bluesville’ daarvoor enigszins toch in aanmerking…?), betekent het niet dat dit album minder interessant is. Met ‘Explosion’ krijg je eenvoudige maar degelijke soul voorgeschoteld die erin gaat als pap. Betty is overigens een van de weinige zangeressen die luchtige pure soul maakte met weinig beladen teksten –die zowaar behoorlijk vrolijk waren! – maar toch erg warm een oprecht klinken. Dat maakt Betty
–voor mij in ieder geval– bijzonder.

Heerlijke zomerse soul van Betty Wright. Het openingsnummer ‘I am woman’ is heerlijk bij een zonnig weertje, bij het beluisteren van het intro van het nummer lijkt het even alsof Diana Ross om de hoek komt kijken, niets is echter minder waar. ‘Sweet wonder’ is minstens even zo vrolijk en luchtig als het vorige nummer. ‘The experts’ is voorzien van een catchy intro en heeft wel wat weg van de Motown sound. ‘We the two of us’ is ook weer een heerlijk luchtig nummer en is bovendien voorzien van een fijn ritme. ‘Let me go down’ is een van de rustigste nummers op het album, maar is zeker niet minder mooi. Weer komt bij het gesproken gedeelte Diana Ross naar boven. ‘Gimme back my man’ is lekker funky en weergeeft de typische Miami soul sound. ‘Who’ll be the fool’ is het tweede rustige nummer en vormt een mooie afwisseling na het warme vorige nummer. We maken kennis met een beetje een bluesachtige Betty en deze kant van haar bevalt erg goed. ‘The babysitter’ is nog een redelijk bekend nummer, lekker funky net als vele andere nummers op dit album en dat terwijl het toch zo’n clichématig nummer is; de babysitter kreeg een affaire met ‘haar’ vent. ‘If you think you’ve got soul’ is wat rauwer dan het werk dat we eerder hebben gehoord en kent aanstelijke beats en breaks. Het is ook meer funkachtig! De afsluiter en tevens titeltrack ‘It’s hard to stop’, heeft echt een heerlijke laidback vibe en is zeker een waardige afsluiter voor dit album.

Dit album van Betty Wright is altijd tamelijk onbekend en onsuccesvol gebleven. De verassing was dan ook groot dat dit album vanuit het niets werd uitgebracht op CD in 2006. Wel als gelimiteerde oplage weliswaar. Dit album is een leuke toevoeging voor iedere liefhebber van soul, die eens wat luchtigere soul willen, dat een warme sfeer uitademt. Jammer dat dit album de weg naar het grote publiek niet wist te vinden.

Miami soul van Betty Wright. Een soulzangeres die eigenlijk weinig bekendheid verwierf gedurende haar veertigjarige carrière, slechts een klein aantal van het verschenen materiaal dat ze uitbracht werd opgepikt door de buitenwereld. Van al haar uitgebrachte albums is dit een van de meest succesvolle. ‘Clean up woman’ was in Amerika de meest succesvolle single van dit album, het verkocht daar meer dan een miljoen exemplaren wat haar een platina certificatie opleverde.

Dit album is eigenlijk wat luchtigere soul (waar Miami soul immers bekend om staat) en een portie funk. Alle nummers luisteren buitengewoon lekker weg en brengen allen een warme sfeer met zich mee. In de meeste nummers is een bepaald rifje verwerkt waardoor alle nummers erg aanstekend zijn. Sommige stukken uit nummers zijn dan ook veelvuldig gesampled door de jaren heen. Het is moeilijk voor te stellen dat dit album uitkwam toen Betty slechts negentien jaar oud was, ik kan dan ook niets anders dan concluderen dat ze een echt getalenteerde zangeres was. Het meest opvallende nummer is waarschijnlijk ‘Ain’t no sunshine’, de Bill Withers cover, die overigens prachtig in elkaar is gezet – net als al het overige werk op dit album.

Echt een heel fijn album en minder zwaar dan de veelal beladen soul (niet alleen qua teksten en onderwerpen maar ook qua stem) die destijds werd uitgebracht in bijvoorbeeld het diepe zuiden. Kortom: dit album is een echte aanrader!

Wat had ik een kutdag toen ik vandaag bij de kringloop deze LP zag liggen. Normaal positief natuurlijk, maar deze was zo extreem bekrast dat het zich niet loonde om ‘m mee te nemen – tot mijn grote spijt overigens. Enkele uren geleden nog een album beluisterd van haar broer Milton Wright (overigens een dikke aanrader!) en nu mag Betty mijn avond afsluiten. Met live registraties heb ik niet zoveel en ook dit album doet mij vooralsnog minder dan haar reguliere studioalbums uit de jaren ’70. Toch behoort dit album –samen met de livealbums van Aretha Franklin en een enkele andere- wel tot de betere albums die ik ken, alhoewel deze ver van perfect te noemen is (en dat zijn die van Aretha haast wel!). De instrumentatie is oké, maar niet bepaald noemenswaardig te noemen.
Qua teksten heb ik altijd het idee gehad alsof ze probeerde om Millie Jackson te kopiëren (neem bijvoorbeeld de teksten van ‘Tonight’s the night’ of ‘Clean up woman’ die wat betreft onderwerp ook door Millie zijn gedaan – alleen dan stukken beter!). Over Millie gesproken: dat is dan ook net wat ik mis bij deze liveplaat van Betty. Millie krijgt de zaal plat als ze haar strot opent, Betty mist naar mijn idee toch die overtuigingskracht. De ‘Clean up woman’ op dit album is overigens een medley. Nu klinkt het natuurlijk alsof ik dit een waardeloos album vind, maar dat is ook niet zo. ‘Betty Wright Live’ is best genietbaar hoor, maar dan is het voornamelijk vanwege de zangpartij, want een echte entertainer is ze niet. Nee, dan ga ik liever zitten voor een avondje zitten voor Live & Uncensored.
Erg jammer overigens dat ze niet mijn favoriete nummer van haar zingt: ‘Shoorah shoorah’. Zelf ervaar ik dat nummer een beetje als een guilty pleasure, omdat het eigenlijk best een dom liedje is qua tekst, maar hij heeft bij mij een über-verslavende werking. Volgens mij had ik bij eerdere berichtjes (bij andere albums) nog niet aangegeven dat deze vrouw niemand minder dan Joss Stone heeft ontdekt en ook deel uitmaakte van haar eerste twee albums; ze was Joss' mentor en daarnaast tekstschrijfster. Ze is o.a. co-writer van ‘You had me’ en ‘Right to be wrong’ , wat toch wel erg goede nummers zijn, vooral aangezien ze nog voor de soulrevival werden uitgebracht, dat terzijde.

In 2006-2007 ging na jaren eindelijk de grote wens van Beverley Knight in vervulling: het maken van een pure soulplaat in de stijl van Aretha Franklin, Al Green en Sam Cooke; artiesten die Beverley beïnvloedden tijdens haar jeugd. Beverley reisde af naar Nashville, Tennessee om vervolgens binnen één week een album in elkaar te zetten in oktober 2006. De geboorte van ‘Music City Soul’ was een feit. Het album kreeg deze titel en diende als hommage aan de stad waar ‘ie werd opgenomen. Vanwege de rijke muziekgeschiedenis staat Nashville bekend als ‘The Music City’.

‘Music City Soul’ had alles in zich om uit te groeien tot een klassieker in zijn soort. Een warm soulgeluid met af en toe een duidelijke link naar blues en gospel roots. Zo zijn ‘Every time you see me smile’ en ‘Ain’t that a lot of love’ voorbeelden van die soulvolle bluesachtige gospelnummers. Het nummer ‘After you’ had zomaar de ‘Let’s stay together’ (Al Green) van de afgelopen tien jaar kunnen worden! Het allermooiste nummer is voor mij toch wel ‘No man’s land’, een nummer over het niet kunnen loslaten van een relatie, terwijl je toch al niet meer in de relatie zit, zo verklaar Beverley overigens zelf. Ook ‘Time is on my side’ is zeer de moeite waard, een nummer dat bekend is geworden door de Rolling Stones. Leuk detail: Ronnie Wood speelt ook mee op dit nummer! Maar behalve prachtige ingetogen nummers biedt dit album ook knallers. De mooiste is ‘Black butta’, wat een energie en dynamiek zit in dat nummer. Een tribute aan de Queen of Soul mag natuurlijk niet ontbreken, Aretha was immers Beverley’s grote (zowel letterlijk als figuurlijk) voorbeeld. ‘Rock steady’ is niet meteen het bekendste nummer van Aretha, dus is mijns inziens een goede keuze om te gebruiken als cover. Wat mij betreft staat er geen enkele misser op dit album dat hoorbaar met veel zorg en liefde tot stand is gekomen.

Parlophone heeft Beverley alle vrijheid gegeven voor deze CD. Het komt nergens gladjes, gelikt of gemaakt over. ‘Music City Soul’ biedt de meest oprechte vorm van soul anno nu. Zoek je een CD waarbij alles wat je in soul zoekt aan bod komt? Dan is dit de perfecte uitkomst. Jammer vind ik het, dat een major release als deze vrijwel nergens in de winkels lag. Helaas valt aan het aantal stemmen af te leiden dat dit album onder de Nederlanders (en Belgen natuurlijk) niet bekend is. Zonde, want dit album is perfect van begin tot eind. Laat je overtuigen door Beverley en geef dit album eens een kans… Eén van de mooiste albums van de afgelopen tien jaar!

Hè Beverley, niet jij ook al? Helaas wel. Ook Beverley Knight besloot een album vol met covers op te nemen. Covers allen van origine van Britse bodem, vandaar de titel Soul UK. Ze verklaarde dat deze nummers belangrijk waren voor de ontwikkeling van haar muzieksmaak en haar voorliefde voor de soul, en dat ze daarom deze stukken allemaal samenstelde op haar nieuwe album. Jammer genoeg komt de luisteraar al snel tot de conclusie dat deze versies totaal overbodig zijn. Zelfs de normaliter prachtige stem van Beverley weet hier totaal niet te overtuigen. Het enige positieve punt aan dit album is dat de productie op zich nog wel aardig is, al is die bij vlagen zo glad dat het richting gelikte R&B gaat. Het materiaal dat we voorgeschoteld krijgen laat echter te wensen over. Een tweetal redelijke bijdrages vinden we in de vorm van Cuddly toy (origineel is van Roachford) en de opmerkelijke cover One more try (originele versie van de welbekende George Michael) die wel heel erg mooi is trouwens.

De rest is naar mijn mening vrij vergeetbaar. Ik denk dat Beverley Knight helaas over haar hoogtepunt heen is. Haar album Music City Soul uit 2007 was dan ook zo extreem goed (die CD bevat alleen maar fantastische nummers!). Dit album is best waardeloos in vergelijking met de eerder genoemde. Geen originaliteit, geen leuke nummers en geen overtuigingskracht. Beverley Knight-onwaardig. Erg jammer.

Wat zal Beyoncé balen dat haar nieuwe album ongeveer een drietal weken voor de release is gelekt. Aanvankelijk had ik geen interesse in dit album, maar toen ik las dat ze geïnspireerd was door Fela Kuti (de musical) en sixties + eighties soul kon ik de verleiding niet weerstaan om dit album een drietal luisterbeurten te geven. Ik had beter moeten weten, want ook dit album is weer dramatisch. Haar solo- carrière leek veelbelovend met Dangerously in love, maar alle albums die volgden zijn erg matig. Dat is ook het geval bij deze, haar nieuwe, die de titel 4 draagt. Voor dit album had ze maar liefst 73 (!) nummers geschreven waaruit zij en haar platenmaatschappij konden kiezen, en het eerste wat ik mij dan afvraag tijdens het beluisteren van haar nieuwe plaat is: “Hadden ze niks beters achter de hand?”.

Slechts drie nummers weten een goede indruk achter te laten, waarvan er ‘maar’ één echt leuk is. De krachtige powerballad Start over is wat mij betreft verreweg het mooiste nummer op dit album. Het nummer kent een mooie melodielijn die gepaard gaat met een evenzo mooie tekst. "Maybe we reached the mountain peak / And there's no more left to climb / And maybe we lost the magic peace / And we're both too blind to find / Let's start over / Let's give love the wings." De geweldige productie voelt ietwat ‘kaal’ aan; iets wat perfect bij het nummer past. Ook in 1 + 1, die haast in een akoestische sfeer wordt gebracht, krijgt Beyoncé genoeg ruimte om haar vocale kwaliteiten te uiten. Tot slot is er nog een nummer te vinden die de moeite waard is: Love on top. Het liedje tapt duidelijk uit het jaren ’80 vaatje en doet bij vlagen denken aan het repertoire van Teena Marie, sterker nog, dit had zowaar een nummer van Teena Marie kunnen zijn! Vooral de volle instrumentatie, met blazers, en het strakke ritme maakt dit het meest swingende nummer. In ieder geval één van de weinig sterke composities.

Het overige werk is het bekende werk. Een paar uptempo’s en een paar nietszeggende clichématige ballades zoals I was here die geschreven is door Diane Warren; de vrouw die sinds de jaren ’90 bekend staat om haar semi-dramatische ballades die grotendeels steeds dezelfde teksten dan wel boodschap hebben. In feite dus gewoon een kopie van een kopie van een kopie. Ook de single Run the world (girls) is vreselijk, ze probeert zo hard om vernieuwend te zijn in een genre waar weinig vernieuwing mogelijk is, dat het gewoonweg geforceerd en zelfs ietwat triest overkomt. Het blijft een raar fenomeen hoe één van de beste zangeressen op dit moment zo’n matig repertoire toebedeeld krijgt én zelf schrijft. Ze verdient beter en ze kan beter. Wederom een gemiste kans van B. Jammer!

Damn, wat mis ik Destiny’s Child, al is Start over naar mijn mening wel een onverwachts juweeltje.

Damn, wat wil ik graag weten waar hij aan dacht of te horen kreeg toen die afbeelding van de hoesfoto genomen werd. Wat het ook geweest was: het zorgde zelfs meermaals voor een lach op mijn gezicht! Alleen daarom al verdient Bill Brandon een luisterbeurt – ook al heb je nog niets van hem gehoord. En hé, wat er achter die hoesfoto schuil gaat valt me niet tegen. Oké, de in 1943 geboren Bill Brandon uit Huntsville, Alabama, klinkt op dit album niet als een uitzonderlijk goede zanger, en ook het materiaal is misschien niet zo memorabel als ik graag had gewild, maar de kracht van het album zit vooral in de manier waarop het in elkaar is gezet, want dit album klinkt zó niet als een album uit 1977. Om er nog een schep bovenop te doen: alles klinkt tijdloos eigenlijk. Het is in ieder geval erg bijzonder geworden.

Om even terug te komen op het feit dat ik schreef dat de nummers niet zo memorabel zijn: dat is in dit geval geen ramp. De instrumentatie is rijk en smaakvol gedaan, en met zijn teksten weet hij soms echt ontzettend origineel uit de hoek te komen, dat het voor mij niets uitmaakt dat er geen nummer te vinden is dat écht beklijft. Met een nummer á la We fall in love while dancing (bij de versie met 3 bonustracks staat ook nog een remix), heeft hij zomaar even een eigen klassieker neergezet. Al geniet het nummer nauwelijks enige bekendheid voor zover ik weet, maar toch. De remix duurt bijna 8 minuten, maar boet, ondanks de lange speelduur, geen seconde aan kracht in. Ik kan hier goed veelvuldig naar luisteren.

Maar niet alleen de uptempo’s zijn de moeite waard. Can’t we just sit down and talk it over is namelijk een prachtige, zeer intense ballad die je echt weet te raken (wat een verdrietige tekst!). ”A handshake seems more fitting than a kiss / It’s such a shame that you and I should have to end like this / Can’t we just sit down and talk it over / Surely you can ask the man to wait / It’s strange that you’re the one so sad on leaving, and I’m the one who said last night that it’s all too late”. Zoals ik al eerder aangaf, zijn de teksten soms ontzettend origineel en scherp. Meer mooie teksten komen aan bod bij nog zo’n droevig nummer, You don’t have to say, waarin hij concludeert dat zij niet meer van hem houdt. Zo zingt hij “just like clothes gone out of fashion / I no longer fit in your style” op een toon alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Uit ieder nummer kan ik wel leuke zinnen opschrijven, dus houd ik het bij deze twee.

Zijn brood verdienen met een carrière in de muziek bleek niet te lukken. Na 1978 is er ook geen nieuw materiaal meer van hem verschenen. In 1987 richtte hij zich op zijn werk als vrachtwagenchauffeur, en zong hij alleen nog maar in het lokale kerkkoor. Spijt over de gemaakte keuzes gedurende zijn carrière als zanger heeft hij niet. Spijt dat hij niet meer erkenning en waardering als zanger kreeg, heb ik wel.

Toch eindig ik met een opmerking over de hoesfoto: wat een baas!

Dit album spreekt mij meer aan dan zijn voorganger, Menagerie. De algehele sfeer voelt om een of andere reden hier een stuk meer samenhangend aan, waardoor 't album zeker coherent en als één geheel beschouwd kan worden. Dat miste ik bij de vorige wel 'n beetje. Vooralsnog bevat ’Bout Love niet dat ene hoogtepunt of mogelijke klassieker waarnaar je op zoek bent, maar een aantal van deze composities hadden zeker potentie, niet in de laatste plaats vanwege het relaxte karakter dat veel van de nummers hebben gekregen. Ook de vlottere nummers met de vollere orkestraties blijven tamelijk rustig. Het swingt niet de pan uit, maar in deze context is dat ook helemaal niet nodig. Alleen het ruim zeven-minuut-durende You Got the Stuff, met een coole instrumentale break halverwege die tot het einde wordt voortgezet, schittert mooi in contrast met al het overige (komt ook wel een beetje door de blazers die halverwege worden ingezet), ook de zoete, romantische klanken van de ballade Love, die laatste werd een paar jaar geleden nog gesampled door The Prodigy, en Memories Are That Way hebben mijn voorkeur (al doet de rest niet veel onder voor deze drie). Het is niet helemaal het album geworden om voor warm te lopen, maar 't heeft met zijn bagage zeker wat aardigs op tafel te brengen.

Het niveau van zijn befaamde Sussex-tijdperk heeft Withers nooit meer gehaald, maar ach, het bleef altijd wel gewoon degelijk. Zo ook het werk dat hierop te vinden is. Echte toppers heeft hij echter voor dit album niet uit zijn pen gekregen, en de kwaliteit van Menagerie is dus ook niet meer dan die van een gemiddeld ander, willekeurig soulalbum. Wat mij enigszins wel tegenstaat aan deze plaat is dat bijna alle nummers te lang duren voor hetgeen wat ze uiteindelijk bieden. Lovely Night for Dancing en Then You Smile at Me beginnen mooi, maar ongeveer halverwege komt er geen variatie meer en dat doet de saaiheid toch een beetje toenemen - zelfs bij iemand als Bill Withers. Van de nummers met een (relatief) langere speelduur, vind ik alleen dat het zwoele Tender Things een geslaagd resultaat oplevert. Dat is zo’n beetje het enige nummer waar die chille, kenmerkende Withers-sfeer in zit. Maar tussen al deze soulvolle composities vind ik dat uitgerekend het enige disconummer, She Wants To (Get on Down), 't mooist uit de verf komt. ’t Liedje mag dan wel pretentieloos zijn, maar het klinkt wel lekker vrolijk (en dat is toch ook al wat waard). De ballad Rosie is vooral mooi vanwege het prachtige pianowerk, maar voor zover ik weet stond deze niet op de oorspronkelijke lp (maar pas op 'n latere cd-uitgave, dacht ik?). Verder is dit album niet al te veel de moeite waard om vaak te beluisteren; de tijd die je daaraan kwijt bent kan je beter spenderen aan beluistering van Just as I Am en / of +’Justments.

Die arme Billy Butler. Het jongere broertje van Jerry Butler kreeg z’n carrière maar niet van de grond. Slechts twee keer kreeg hij de kans om een album op te nemen. In 1966 verscheen zijn debuut, maar die bleef onopgemerkt. In 1977 kreeg hij een herkansing, hij mocht een plaat uitbrengen bij het label van zijn vriend Curtis Mayfield (die een aantal nummers voor hem schreef voor zijn debuut ruim 10 jaar eerder). Helaas voor Billy werd ook dit album geen succes. Waar dat aan ligt zullen we nooit weten.

Het titelnummer Sugar candy lady is al meteen het mooiste nummer op dit album. Het bevat veel ingrediënten die dit nummer een gigantische hit had moeten maken. Het is sexy, zwoel, funky en soulvol. De kreunende dame die te horen is, maakt het nummer nog sfeervoller dan het al was. Alone at last (Part I & II) bestaat eigenlijk uit twee totaal verschillende stukken. Het eerste gedeelte is een ballad die helaas te langdradig is, maar het tweede gedeelte is heerlijke funk. Vooral de scheurende gitaren en de blazer die halverwege het nummer invalt, maken dit een geweldig stuk. Ook Play my music weet je te boeien, hoewel dit tekstueel het minst voorstelt, is het wel een geschikt nummer voor op de dansvloer. Het heeft de eigenschap dat stil blijven zitten je onmogelijk wordt gemaakt. Er zit namelijk een heerlijke groove in het nummer. Datzelfde gaat ook op voor Feel the magic. De lome ballad I know the feeling well heeft juist weer een heerlijke dromerige sfeer en gaat over het moeten kiezen tussen twee vrouwen; iets wat voor velen –denk ik– wel herkenbaar is. Eerlijkheidshalve moet ik erbij zeggen dat alleen het openingsnummer het prijsnummer is, maar het overige is ook luisterbaar. Het is alleen niet het geplande meesterwerk geworden waar Billy op hoopte of in gedachten had.

Toen het label Curtom enige tijd na het verschijnen van deze plaat een distributie deal sloot met RSO, moest Billy het veld ruimen. Hij richtte zich voornamelijk weer op het schrijven van nummers, want dat kon hij goed (hij schreef o.a. het bekende I stand accused dat aanvankelijk werd gezongen door zijn broer, maar later bekend werd gemaakt door Isaac Hayes). Maar ook als zanger deed hij 't niet slecht.

De eerste zwart/blanke combinatie (duo) in de geschiedenis van de soulmuziek, en misschien wel de eerste combinatie ooit (?). Voor een album uit 1968, en dan ook nog eens van Amerikaanse afkomst, best bijzonder als je het mij vraagt. De stemmen van Judy Clay en Billy Vera sluiten elkaar perfect aan. Samenspel is gewoon bovengemiddeld goed, en er was hoorbaar sprake van chemie.
Het album ligt in dezelfde lijn als albums van label-genoten Aretha Franklin, Joe Tex etc. Het is dan ook een prachtig southern soul album geworden. Vooral de covers ‘Bring it on home to me’ en ‘Do right woman – do right man’ vind ik erg mooi, al zijn de overige covers ook stuk voor stuk geslaagd. De titeltrack is voor mij het absolute hoogtepunt. Tekstueel ongekend mooi. Een jaar later zou dat nummer samen met ‘Just across the line’, gecoverd worden door Sandra (Reemer) en Andres (Holten).
Ook de andere nummers die ik niet noem, mogen er zijn. Vooral veel ballads, maar daar lenen hun stemmen zich dan ook prima voor. Jammer overigens dat dit het enige ‘reguliere’ album was dat Judy Clay heeft uitgebracht. Deze zangeres heeft namelijk een aantal kantjes opgenomen voor Stax, Atlantic en nog een paar andere kleine labels, maar het heeft nooit mogen leiden tot een “eigen” solo-album.

Een stukje uit 'Storybook children':
You've got your world
And I've got mine
And it's a shame
Two grown up worlds
That will never be the same

Why can't we be
Like storybook children
Running through the rain
Hand in hand
Across the meadow

Why can't we be
Like storybook children
In a wonderland
Where nothing's planned for tomorrow

Ja, dit album was zeker niet slecht. 't Klinkt zo cliché, maar wat vliegt de tijd. Ik weet nog goed dat ik 'I know' echt een onwijs lekker nummer vond in 2001. Hij kwam toen ook regelmatig voorbij op 'The Box'. Maar ook de opvolgers 'Few like you' en 'Lover' (die helaas flopte) waren erg goed.

De CD mist overduidelijk een internationale sound maar voor Nederlandse pop/rock is het geen slechte productie.

'A little famous' staat er inderdaad niet op vanwege het feit dat 'ie is uitgekomen bij een andere platenmaatschappij Mercury. Bij dit label bracht ze ook nog twee andere singles uit 'Shy' en 'Maybe the wine'. Beiden flopten keihard en daardoor besloot Mercury om de samenwerking met Birgit te beëindigen, waardoor haar album niet werd niet werd uitgebracht in 1999.

'Few like me' (2001) zou dus uiteindelijk het debuutalbum worden Birgit. Al met al 3,0* voor dit album.

Een prima album van Birgit dat volledig werd afgekraakt. Het budget voor dit album zal ongetwijfeld niet groot zijn geweest maar desondanks vind ik het een geslaagd album dat beter is (ook qua teksten) dan haar debuutalbum.

Het hele album heeft eigenlijk een Aziatisch vleugje waardoor het erg experimenteel klinkt. De eerste single 'Hardrocking diva' is een van de beste tracks op het album, maar ook de tweede, 'Guniang' is onwijs goed.

Andere hoogtepunten vind ik:
- Take a better look
- Red hot lover (waar Don Diablo een prachtige remix heeft gemaakt)
- Sleeping pill

Persoonlijk is 'Sleeping pill' mijn favoriete track op dit album, een nummer om bij weg te dromen dat uitermate rustig wordt gebracht. De gehele sfeer op het album is prima en klinkt dan ook niet geforceerd. Het is gedurft om 'Wuthering heights' te coveren, het zal dan ook niet verassend zijn dat deze versie beduidend minder is dan die van Kate Bush, desondanks klinkt het niet slecht.

Jammer dat dit album geen commercieel succes is geworden, want het is toch een beetje de Nederlandse variant van Gwen Stefani's 'Love angel music baby', alleen beter én het album is niet overgeproduceerd, wat ik wel neig te zeggen bij het album van Gwen.

Over deze funkband ‘Black Heat’ is weinig bekend ondanks het feit dat ze in drie jaar tijd, drie studioalbums hebben opgenomen voor Atlantic. Dit debuutalbum bestaat zowel uit instrumentale stukken als nummers waarop wordt gezongen, al is het merendeel instrumentaal. Hoewel ik het normaal fijner vind om te luisteren naar een album met nummers waarop gezongen wordt, vind ik de instrumentale nummers op dit album niet storend, integendeel zelfs. De nummers op dit album vullen elkaar prima op en aan. Veel funkmuziek is über-bombastisch, maar deze funkplaat heeft eerder een relaxte sfeer dat zorgt voor een ontspannen werking en is nergens hyper of overdone. De instrumentatie is overigens top!

Opvallend eigenlijk dat sweet soul albums het bij mij beter doen in de avonduren dan overdag. Of nou ja, zo raar is dat denk ik ook niet. Er valt namelijk best een verklaring voor te geven: overdag is dit soort muziek aan de saaie kant, terwijl het ’s avonds voor een tamelijk ontspannende werking zorgt. De meeste nummers zijn wel erg zoet en braaf. Het nummer ‘Daily news’ vormt dan wel een aangename verassing; dat nummer is namelijk behoorlijk funky en is daarmee wat mij betreft de uitschieter op dit album, samen met de titeltrack ‘Feel it’ die eigenlijk ook behoorlijk funky is. ‘Daily news’ sluit overigens ook het album af, alleen dan in de instrumentale versie, waarbij opvalt dat de instrumentatie wel erg fijn is op dat nummer. De andere nummers zijn voor mij, zoals ik al aangaf, alleen te beluisteren in de avonduren. Dan kom ik tot een voldoende, al is het geen ruime voldoende.

Ik vraag aan je: noem eens drie acts van Stax. Wedden dat je Black Nasty niet noemt? De groep Black Nasty vormt zo’n beetje één van de best bewaarde geheimen van het beroemde soul-label. Hoewel ze terechtkwamen bij Stax in Memphis, komt de groep van oorsprong uit Detroit. Deze zeskoppige groep bestaat uit: Artwell Matthews, Jr., zijn zusje Audrey Matthews, haar toekomstige echtgenoot Terrance Ellis, Jackie Cosper, Thomas Carter, en Mark Patterson. Het verhaal begint echter bij Johnnie Mae Matthews, de moeder van Artwell en Audrey. Nadat haar man een goed betaalde baan aangeboden kreeg bij Ford, verhuisden ze naar Detroit, eenmaal aangekomen besloot ze van zijn wekelijkse salaris van $100,00 zo’n $ 10,00 wekelijks aan de kant te zetten voor 't oprichten van een platenmaatschappij.

Nadat ze genoeg geld bij elkaar gesprokkeld had, bracht ze de eerste paar 7”-singles uit op de diverse labels van haar eigen platenmaatschappij. Ze verwierven allen lokale bekendheid en waren veelvuldig te horen op de plaatselijke radiozenders. Zelf nam ze als zangeres zo’n 20 singles op, en even leek het erop dat ze zelf zou doorbreken toen ze een contract tekende bij het Sue-label (het eerste label van Ike & Tina Turner). Helaas is die doorbraak er nooit van gekomen. Ze besloot zich te richten op 't schrijven van teksten, en baarde ondertussen 2 kinderen. De grootste hit waar ze aan meeschreef, was Bettye Lavette’s My man, he’s a loving man, die bereikte een top-10 notering in de Amerikaanse R&B Chart.

Jaren verstreken, en haar kinderen waren ondertussen oud genoeg om een eigen band te beginnen. Samen met wat lokalen richtten ze de gemixte groep Raw Integrated Funk (vaak afgekort tot RIF) op. De band, bestaande uit tieners, had een voorliefde voor het rauwe repertoire van Jimi Hendrix. De liefde voor die stijl muziek zou later ook te horen zijn op hun enige album. Nadat de blanke groepsleden uit de band stapten, besloten de overgebleven bandleden hun naam om te dopen in Black Nasty. Dit na aanleiding van de verruwing in Amerika binnen de maatschappij. Moeder Johnnie Mae, leerde hen de fijne kneepjes van het vak, en uiteindelijk kwam de groep terecht bij het grote, geroemde Stax-label.

“Their music is ghetto. Their lyrics are ghetto. Their truth is ghetto… Black Nasty will turn you on or turn you off – either way, they will ‘turn’ you.”

De bovenstaande tekst prijkte op een reclame advertentie voor het album dat in augustus 1973 het levenslicht zag. De executives van Stax geloofden in Black Nasty, ze waren enthousiast over de rauwe combinatie van rock en soul, en ze waren ervan overtuigd dat het album een gigantisch succes zou worden. Niet dus. Het album kon indertijd rekenen op slechts 7500 persingen, waarvan een groot gedeelte door de winkeliers werd teruggestuurd. Niemand had interesse in de groep, en het verhaal eindigde dan ook snel voor Black Nasty. Een paar jaar later veranderden ze hun naam nog een keer. Ditmaal in ADC Band, en onder deze naam scoorden ze hun eerste en enige hit Long stroke, dat hen een top-10 notering opleverde in de Amerikaanse R&B Chart. Hierna ontbonden ze definitief als act.

Jammer dat dit album niet het succes heeft gekend die het verdient. De veelal sociaal-getinte teksten sluiten mooi aan bij het tijdsbeeld van toen, en de instrumentatie is van begin tot eind strak en funky. Een mooie uitzondering is de softe ballad I must be in love. De onmiskenbare invloed van Hendrix is verder op ieder ander nummer terug te horen, en het eindresultaat mag er zijn. Als de naam Sly & The Family Stone op het hoesje was gedrukt, in plaats van Black Nasty, dan had ik het ook zeker geloofd.

Mocht je ooit de vraag gesteld krijgen om drie acts te noemen van Stax, dan weet je nu in ieder geval welke act je sowieso moet noemen. Black Nasty is de naam, en Talking to the people heet hun album.

Inderdaad net als TLC, maar dan net weer wat anders. Goed R&B album met een aantal goede nummers. 'Bring it all to me' werd het grootste succes en de twee opvolgers 'I do' en '808' flopten keihard. Hoogtepunten van dit album zijn 'Don't go looking for love' maar vooral 'Roll with me', wat een lekkere beat zit er in dat nummer!

Een aantal jaren geleden was er sprake van een comeback; de meiden hebben zelfs gewerkt aan een opvolger, maar door conflicten/problemen met platenlabels bleef het album maar vertraagd en werd uiteindelijk dan toch uitgebracht onder de naam 'Blaque Out' maar deze CD is beduidend minder dan dit debuut album.

Hun derde album 'Torch' is op de planken gelegd wegens conflicten/problemen met platenlabels. De rechten bleven echter bij de platenmaatschappijen dus besloten de dames van Blaque om aan een vierde album te werken met als concept titel 'Private show', maar voor zover bekend is ook dit project stilgelegd en is het nog maar de vraag of het album ooit zal uit worden gebracht aangezien twee (van de drie) dames hebben aangegeven om zich te storten op soloprojecten.

Wat een drama!

Al met al geef ik dit album 2,5* en is het voor 'af en toe' zeker niet onaardig!