Op het moment dat je ervoor kiest om je grotendeels te laten begeleiden door op momenten niet meer dan een piano, zet je wel een gedurfde stap – zo ook de alom geprezen Kate Bush. 50 Words for Snow, de nieuwste uitbreiding van haar discografie, mag zich met zijn sombere sfeer ongetwijfeld een typisch winteralbum noemen, maar juist de allesbepalende warmte waar je in die zogenoemde winteralbums naar hunkert ontbreekt. 50 Words for Snow is eerder kil en afstandelijk. Ik moet helaas tot de conclusie komen dat hetgeen hier gepresenteerd wordt voor mij te wensen overlaat. De nummers zijn naar mijn idee en smaak te lang uitgesponnen waardoor 'n eventueel aanwezig sprankeltje magie verloren gaat. Terwijl ik van al haar voorgaande albums kan genieten, ook de wat minder hoog aangeschrevene, zit ik me bij deze plaat niet meer dan te vervelen. Ieder lied hierop lijkt stuurloos, zonder een zekere visie, als in “wij doen maar wat”. Alsof er niet over nagedacht is. Hoe meer je op de songteksten let, hoe meer je beseft dat ze ook geschreven hadden kunnen worden door een dement iemand (zo dodelijk eenvoudig en zelfs saai!). Dan krijg je als ‘cadeautje’ een gastbijdrage van Elton John, die normaliter best wel een baas is, maar hier klinkt alsof hij in slaap valt en tot overmaat van ramp ook totaal misplaatst overkomt in combinatie met Bush haar stem. Voor mij - met afstand! - de minste plaat van La Bush tot op heden.

Ik denk dat het voor menigeen niet te begrijpen is dat een een negentienjarige vrouw met zo'n debuutalbum aan komt zetten (om nog maar te zwijgen over het feit dat ze sommige teksten vanaf haar dertiende schreef). Dit album is ruim dertig jaar na dato nog even origineel en betoverend als waarschijnlijk destijds (ik ben dertien jaar later pas geboren dus kan 't een beetje moeilijk weten).

Voor mij is dit album een van de beste debuutalbums die ooit door een artiest is gemaakt. Zelfs de twee nummers 'Kite' en 'James and the cold gun' die eigenlijk buiten de rest van dit album vallen (qua sfeer en stijl) vind ik absoluut niet storend. Natuurlijk zijn nummers als 'Moving' en 'The man and the child in his eyes' waanzinnig goed, maar de hoogtepunten vormen voor mij de nummers -uiteraard- 'Wuthering heights' maar ook zeker 'Strange phenomena' dat minstens het zelfde kaliber heeft als het eerdergenoemde lied.

Maar ook 'The saxaphone song' klinkt erg aangenaam en datzelfde geldt voor alle overige nummers de nummers acht tot en met twaalf waarvan nummer negen, 'Oh to be in love' het meest catchy is (het refrein blijft echt hangen). Het laatste nummer, de titeltrack, 'The kick inside' vind ik erg bijzonder qua tekst en arrangement. Ik weet niet of ik het wel kan zeggen, maar misschien is dit wel mijn favoriete nummer van het hele album, misschien heeft dat mede te maken met de tekst die zo waanzinnig mooi is. Maar datzelfde geldt voor het arrangement dat trouwens misschien op zijn eigen manier nog wel betoverender is dan 'Wuthering heights' of 'Strange phenomena'.

Wanneer je dit als debuutalbum uitbrengt leg je de lat voor jezelf wel erg hoog om dit te kunnen overtreffen. Ik vind alle albums die volgen niet beter dan 'The kick inside' alhoewel sommigen wel even goed zijn, qua niveau staan ze dan op gelijke hoogte. De gehele sfeer op dit album is zwaar in orde en afswisseling wordt er ook zeker geboden. Tijdens het luisteren van een album als deze laat je je gewoon meeslepen in de wereld van Kate Bush, en dat is een hele mooie wereld.

Toch maar geprobeerd, de nieuwe van Kelly Clarkson. Vraag maar niet waarom. In een interview gaf ze aan dat diverse genres de basis vormen voor Stronger, maar eigenlijk probeerde ze gewoon te zeggen dat ze geen inspiratie had en dat ze haar bankrekening weer wilde spekken. Maar laat ik ‘ns beginnen met Mr. Know It All, de prima voorbode van het album dankzij een frisse productie en een zeer pakkend refrein. Toen de audioclip op YouTube in première ging was ik positief gesteld over deze single, maar nu hebben ze aan de versie die op deze plaat staat gesleuteld en is er om wat voor reden dan ook zo’n ontzettend lelijk pianoriedeltje eroverheen gegooid waardoor 't nummer nogal erg goedkoop overkomt.

De rest van het album is echter nog een stuk dramatischer dan de single, vooral wanneer blijkt dat het beste nummer als bonusmateriaal dient. Dan heb ik het over het country liedje Don’t You Wanna Stay, een duet met Jason Aldean. Het is eigenlijk het enige liedje dat nog vrij naturel overkomt, ofwel: waar niet (te) veel aan gesleuteld is. Misschien is het wel noemenswaardig om te zeggen dat het niet eens haar liedje is, het verscheen namelijk al op het album van die Jason (waarvoor het ook bedoeld was). Oké dan, What Doesn’t Kill You (Stronger) klinkt ook wel behoorlijk, vooral het refrein blijft goed hangen, maar het is jammer dat het flink (over)geproduceerd is. Het overige materiaal varieert van droevig naar droeviger naar droevigst. Ze probeert van alles, overtuigen doet het niet. Een groot struikelblok, voor mij persoonlijk, is de zwakzinnigheid van de teksten. Het wordt nooit leuk of interessant en de songteksten getuigen vooral van veel onvolwassenheid. Eén van de slechtste albums die ik dit jaar heb beluisterd.

Het talent is er, een goed repertoire echter niet. Volgende keer beter.

Als solo artieste zal ze altijd in de schaduw blijven staan van Beyoncé. Slecht doet ze het iig niet, want vanwege het succes in Europa in de laatste paar jaren mag ze nu plaatsnemen in de jury van de Britse versie van X-Factor. Simon Cowell, Cheryl Cole én Dannii Minogue zijn ondertussen vertrokken, dus het is afwachten of het Britse volk zit te wachten op Rowland. Hoe dan ook, haar derde album is sinds deze maand een feit. Na twee albums bij Columbia, waarvan de laatste geen succes werd, zit ze nu bij Motown. Laat je in sowieso niet misleiden door de naam “Motown”, want hun meest recente releases zijn bagger. Dat label heeft niets te maken met de Motown van toen – ze delen enkel dezelfde naam.

Goed, over het album valt weinig positiefs te zeggen. R&B gepruts van de bovenste plank, met tevens invloeden van dance. Een overkill aan productie maakt het er niet beter op, maar goed, dat zal dan wel nodig zijn geweest aangezien het talent van Rowland zeer beperkt is. Het succes van When love takes over (wat ik btw. een vreselijk nummer vind), wist ze niet te evenaren met de single Commander; ook een samenwerking met David Guetta. Ieder nummer is productioneel zo plat als een dubbeltje. Het klinkt doodeenvoudig en de nummers weten zich nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Vooral het feit dat ieder nummer een gebrek aan karakter heeft, is het tamelijk saai om het album in zijn geheel te beluisteren. Het beste/leukste nummer is het meest danceachtige nummer, dat is de afsluiter Down for whatever, en dat komt voornamelijk vanwege het pakkende refrein. Haar vocalen zijn verder niet imponerend en je zult gelijk (weer) begrijpen waarom ze in Destiny’s Child gedegradeerd werd tot achtergrondzangeres. Op enkele nummers mogen diverse rappers ook één of meer verses zingen, maar ook zij weten dit album niet naar een hoger niveau te tillen (al komt dat deels door het materiaal).

Ik kan me niet voorstellen dat ze met dit album nieuwe fans zal binnenhalen. Ik krijg een beetje een déjà-vu moment. Een R&B-chick die ietwat danceachtige nummers gaat maken hebben we een jaar geleden al gezien bij Kelis, en dat was niet zo’n succes. Enne, die titel en de hoesfoto zijn volgens mij afgeleid van Alicia Keys haar As I am. Kortom: op originaliteit scoort dit album op alle fronten 0 punten.

Kim Weston is geen bekende soulzangeres, best raar eigenlijk want ze heeft een compleet album opgenomen met Marvin Gaye met wie ze een hele bekende en grote hit scoorde, namelijk ‘It takes two’. Gedurende haar carrière mocht ze een aantal soloplaten opnemen en ‘Kim Kim Kim’ is daar een van. Het album werd opgenomen op het Volt label, een zusterlabel van Stax, dus ook dit album staat garant voor kwaliteit. Dit album biedt een mooie afwisseling van uptempo’s en ballads. Vooral de coverversie ‘Got to get you off my mind’ (origineel: Solomon Burke) vind ik erg mooi gedaan al overtreft Kim’s versie het origineel niet. Maar ook ‘When something’s wrong with my baby’ en ‘Love vibrations’ zijn erg geslaagd en zijn een mooi voorbeeld van de diversiteit binnen deze plaat. De bombastische knaller is overigens ‘Soul on fire’, dat nummer is ook daadwerkelijk on fire en het knalt je speakers uit! Datzelfde geldt voor ‘Brothers and sisters’, die is extreeeeeeem funky! Zeker een aan te raden album, deze.

King Floyd stelt ook met zijn debuut niet teleur. De charmeur die men hoorde in Groove Me, bleek hij ook al te zijn ten tijde van Heart of the Matter (of A Man in Love; dit album verscheen namelijk onder twee verschillende titels). De grootste verassing schuilt echter in het openingsnummer. Times Have Changed heeft een tekst over (anti-)racisme en laat een kant van Floyd zien/horen, die ver afwijkt van zijn gebruikelijke repertoire. De tekst heeft indirect ook een vrij pittige/scherpe boodschap (zo is hij de “zwarte” katoenplukker die van plan is naar de stad verkassen). Het is interessanter dan dat ik het nu zo opschrijf, overigens, dus voor de liefhebber echt de moeite waard. De overige nummers gaan over liefde, de meeste teksten schreef hij overigens zelf samen met blueszanger Little Milton, en ook hier zijn weer 'n aantal prachtige nummers te ontdekken. Together We Can Do Anything, ook You Got the Love I Need en You’ve Been Good to Me behoren bijvoorbeeld tot de mooiste, romantische nummers in hun genre en worden op rustige doch treffende wijze instrumentaal uitgewerkt waardoor het vooral Floyd’s prachtige stem is die centraal komt te staan. Een klassieker als Groove Me zul je wellicht niet aantreffen op zijn debuut, maar dat maakt het album zeker niet minder de moeite waard. Integendeel.

Die ongecompliceerde soulalbums, zo een die niet cliché na cliché met elkaar verbindt, maar eerder luchtig van opzet is. Het lijkt soms alsof je de spreekwoordelijke speld in een hooiberg moet vinden, maar hier is er zo een. Het tweede album van de in New Orleans geboren King Floyd is om die reden interessant genoeg om hem ‘ns nader onder de loep te nemen. Nu eerst wat achtergrondinformatie. Nadat Floyd z’n dienstplicht erop zat, vertrok hij voor een jaar naar New York en later naar Los Angeles alwaar hij omstreeks 1965 / 1967 een album opnam onder de naam A Man in Love, die trouwens ten tijde van de release van Groove Me nogmaals werd uitgebracht onder een andere naam: The Heart of the Matter. Ditmaal ontving dat album wel meer aandacht, maar flopte alsnog voor een tweede keer.

Omdat hij met die opnamen uit 1965 tot en met 1967 geen cent verdiende, besloot hij in 1969 weer terug te keren naar New Orleans. Eenmaal aan de slag bij 'n postkantoor ontmoette hij nog diezelfde maand producer Wardell Quezerig. Terloops kwam ter sprake dat Floyd 'n tekst had geschreven voor een meisje dat hij had ontmoet in Los Angeles bij het bedrijf waar hij toentertijd werkte. Die tekst zou hij haar op een dag geven, maar nog voordat die dag was aangebroken, was 't meisje vertrokken. Je raadt het waarschijnlijk al: Groove Me was de tekst. Quezerig reisde met Floyd af naar Malaco Studios in Jackson, Missippi, en zo werd Groove Me geboren. Toeval wil dat tijdens dezelfde opnamesessie (en dus op dezelfde dag) een andere (Stax-)klassieker werd geboren: Mr. Big Stuff van Jean Knight.

Hoewel Groove Me van uitzonderlijke kwaliteit is, staat er genoeg ander leuk materiaal op dit album. Baby Let Me Kiss You, Messing Up My Mind en What Our Love Needs sluiten met z’n gedrieën qua timbre erg goed aan bij de grote hit en hebben eveneens die heerlijke en bijzondere laidback-sfeer. Ook absoluut niet te missen is de “schattigheid” van Let Us Be, dat afstamt uit een tijd dat de ouders nog goedkeuring moesten verlenen met wie je uitging, en de mooie instrumentatie van het niets-aan-de-hand-liedje It’s Wonderful die op momenten heel erg dicht in de buurt komt van Gladys Knight en the Pips’ versie van I Wish It Would Rain. Het mag duidelijk zijn: Groove Me is zeker het hoogtepunt, maar de overige nummers zijn eigenlijk allemaal goed genoeg om niet in zijn schaduw te belanden.

De geliktheid van de Motown-classic My Girl, oorspronkelijk van The Temptations, heb ik toch altijd ervaren als een struikelblok in plaats van een mooie finishing touch. Mede doordat het – bij mij – zo geforceerd overkomt, zou je de oprechtheid van het liedje in twijfel kunnen trekken. Gelukkig is dat bij de ruim zes-minuut-durende versie van King Floyd niet nodig. Deze man begrijpt de essentie van de tekst en hij brengt het liedje dan ook alsof hij 't zelf geschreven heeft. Niets is minder waar natuurlijk. Behalve deze geslaagde cover, weet hij ook Otis Redding’s Hard to Handle een geheel eigen draai mee te geven. Sterker nog: ik vind hem zelfs gelijkwaardig aan het origineel, want de instrumentatie, waaronder de mooie piano-intro en de prominente drums (van Hard to Handle dus), zijn wellicht nog iets beter dan Redding’s origineel! Net als op de vorige plaat zijn hier ook weer van die vrolijke, leuke niets-aan-de-hand-liedjes te vinden, zoals bijv. Here It Is en Thank You, maar in tegenstelling tot zijn debuut, is het nu een niet-vrolijk nummer dat zich echt het pronkstuk van het album mag noemen. De manier waarop de treurige tekst van de titeltrack wordt overgebracht, valt niet eens te omschrijven, dat moet je gewoon horen! Je zou bijna denken dat Floyd het zelf heeft meegemaakt. En daar zit de kunst: Floyd weet ieder nummer op de juiste manier over te brengen waardoor de rest slechts bijzaak wordt.

"He's black, he's proud, he's arrogant – the combination is powerful"
- aldus de liner notes op de achterkant van de hoes.

King Hannibal zou zeker 'n prima predikant zijn. Daar zit ook de schoonheid: de manier waarop King Hannibal zijn nummers ten gehore brengt is zó geloofwaardig dat het gewoon geweldig wordt. Zijn levensverhaal of ook wel z'n verleden (als pooier en drugsverslaafde) verklaart ook de veelal zware, bewuste teksten die hij heeft geschreven. De levensstijl van de Afro-Amerikanen in de jaren zeventig vanuit de ghetto, gebracht door de ogen van Hannibal met zijn - turbulente - levensstijl. Het levert een bijzonder resultaat op. De al eerder genoemde Hymn no. 5, een nummer dat Hannibal overigens met z'n vrouw schreef naar aanleiding van een nieuwsbericht dat ging over de vele Amerikaanse soldaten die in Vietnam hadden gestreden en terugkwamen als zware drugsverslaafden (Hymn no. 5 is als het ware een protestlied en een lied van hoop in één), en Black Girl, waarin de schoonheid en belang van de Afro-Amerikanen benadrukt wordt, zijn inderdaad twee prachtige liedjes. Maar het meest bijzondere vind ik Party Life, dat het verhaal vertelt over van meisje dat in de afgrond belandt vanwege haar “ruige” levensstijl. Of het 'n waargebeurd verhaal is en daadwerkelijk over zijn dochter gaat weet ik niet; maar wat een intens droevige tekst en de manier waarop hij het zingt (kippenvel!). Beter dan drie drie krijg je ze niet meer, maar toch blijft het allemaal erg bijzonder. Trivia: de gitarist die meespeelt is Lee Moses.

Terwijl Kris op zoek is naar antwoorden op vragen over zijn vroegere liefde Josie, ben ik op zoek naar een degelijk nummer. De man die zoveel mooie klassiekers heeft geschreven, lijkt op dit album zijn inspiratie even kwijt te zijn geweest. Hoewel ik hem niet kan betrappen op een slecht nummer, vallen alle nummers te vaak naar de achtergrond. Soms wordt een nummer hier en daar tekstueel nog wel interessant aangekleed, dat blijkt dan vooral uit een nummer á la Little girl lost, waarin hij, weliswaar in een cryptische verwoording, vertelt dat zijn vroegere partner in, jawel, de prostitutie is gerold. Eenzelfde soort tekst bezingt hij trouwens in Josie, al spreekt de tekst hier duidelijker voor zich. "Selling them your sadness on the street / And how much did you lose between the laughter and the tears / Gettin' back the bitter for the sweet." Helaas worden dit soort interessante teksten ook afgewisseld met matige teksten. Wat Kris en zijn platenmaatschappij in een nummer als Smokey put the sweat on me ziet, is mij een raadsel – dit nummer heeft ook nog eens de langste speelduur van bijna vijf minuten. Een nummer als bijvoorbeeld When she’s wrong getuigt, jammer genoeg, ook van saaiheid. Gelukkig eindigt het album dan wel mooi met het treurige Kiss the world goodbye, waarin hij in het kort z'n levensloop probeert te schetsen, en hetgeen hij nog wil (gaan) doen voordat hij sterft. Maar verder kan ik dit niet als meer dan slechts een tussendoortje beschouwen. Men kan zich een betere introductie tot de beste man wensen.

Prachtig, hoe hij al die verhalen vertelt in al zijn liedjes. Zijn repertoire bestaat uit het soort nummers waarin je je kan inleven. Goed, dit album is wel iets minder dan zijn debuut, al was dat ook enigszins te verwachten (zijn debuut is immers ook zó ongelofelijk goed). Mijn favoriete nummer op dit album is met afstand Lovin’ her was easier (than anything I’ll ever do again), maar ik moet in alle eerlijkheid zeggen dat mijn favoriete versie is opgenomen door Tina Turner (ja, ook Tina Turner heeft country gezongen – al is ze er niet echt bekend om). Dit lied is namelijk op haar lijf geschreven gezien haar jarenlange, en bovenal moeizame, tragische relatie met Ike. Hoeveel gevoel zij in dat nummer legt, is ongeëvenaard.

Los van het bovenstaande is werkelijk ieder nummer op dit album mooi, vind ik tenminste. De teksten zijn niet alleen meeslepend, maar ook nog eens veelzijdig. Het nummer Epitaph (black and blue) is beslist één van de meest droevige nummers op het album, het is een eerbetoon aan de toen onlangs overleden Janis Joplin. En de tekst, die is wel erg dramatisch, ja. ”Her close friends have gathered / Lord, ain’t it a shame / Grieving together / Sharing the blame / When she was dying / Lord, we let her down / There’s no use crying / It can’t help her now / The party’s all over / Drink up and go home / It’s too late to love her / And leave her alone.” Vooral als hij refereert aan haar eenzaamheid die ze kende (ook tijdens haar dood), dan krijg je toch wel even kippenvel, hoor. Naar mijn idee één van de hoogtepunten.

Een leuk, minder beladen nummer (’t is zelfs vrolijk, eigenlijk) is de cover, The taker (het werd al een hit voor o.a. Waylon Jennings). Opvallend detail is trouwens de vrouwenstem die te horen is, op de hoesfoto wordt ze “The Lady” genoemd, de echte naam van de zangeres is echter niemand minder dan Joan Baez! Ook het titelnummer, waarin wordt geïmpliceerd dat hij “the silver tongued devil” zou zijn (wat hij overigens ontkent) is ook een leuk nummer. Maar de dramatische nummers zijn toch het mooist. Vooral Good christian soldier, een nummer dat in het teken staat van hoe moeizaam het leven kan zijn, inclusief mooi een gesproken woord gedeelte, weet je echt te raken. When I loved her is ook een prachtig nummer waarin hij vertelt hoe beschrijft hoe hij de liefde van z’n leven kwijtraakt. Vooral bepaalde zinnen zijn zo eenvoudig, maar zo mooi. Hij beschrijft wat haar zo bijzonder maakte als "She didn’t think that money was the measure of a man” om vervolgens haar gebreken op te noemen en te eindigen met ”But I know I’ll never look upon the lacks of her again, I’ll never understand why I lost her”.

Fantastische country-plaat. Eén van de beteren die ik ken.

"If a cheated man’s a loser, and a cheater never wins / If beggars can’t be choosers ’til they are weak and wealthy men.”

't Is jammer dat na zijn twee eerste albums Kris Kristofferson geen meesterwerk meer heeft gemaakt. Niettemin is er op ieder album wel één of meerdere nummers te vinden die een pareltje in zijn soort vormen. In dit geval is het het titelnummer Who’s to Bless and Who’s to Blame vanwege zijn prachtige tekst en melodie. Eerlijkheidshalve moet ik wel toegeven dat de versie van zijn toenmalige vrouw Rita Coolidge, die twee jaar later verscheen, nog veel mooier is. Zij maakt er haast een bluesachtige, soul-volle versie van waardoor het nummer nóg mooier uit de verf komt, al ligt het ook deels aan de warmte van haar stem. Toch is Kris zijn versie ook ontzettend mooi, en blijft deze voor mij één van zijn besten.

Het schijnt dat hij rond deze tijd wat naar de achtergrond viel als zanger, hij had immers in tijden geen propere hit gescoord, en daardoor tref je hier een tweetal zeer pakkende liedjes aan. Beiden van het soort om in de Amerikaanse country hitlijst te belanden, iets wat nooit gebeurde overigens. Ik heb het over The Year 2000 Minus 25 en ook Don’t Cuss the Fiddle. Beiden hebben een sterke melodie en een simpel refrein die na één beluistering al goed weet te beklijven. Naast deze twee is er nog één ander uptempo nummer te vinden, Rocket to Stardom, maar ik vind het een saai en misplaatst nummer. De circusachtige instrumentatie past niet mooi tussen de rest, en dat zorgt voor een afbreuk van de sfeer.

De overige nummers, allemaal ballads dus, zijn op zich nog niet zo slecht en zijn prima geschreven. Met name het chanson-esque Stranger is beslist één van mooiste nummers op dit album, en ook het sfeervolle en ruim acht-minuut-durende Silver (The Hunger) mag er zijn (ook vooral het stukje van het neuriënde achtergrondkoor aan het begin en eind zorgt bij mij voor kippenvel). Het is jammer dat hij op momenten knettervals zingt, dat maakt het allemaal toch best wel een stuk minder genietbaar. Ik vind overigens wel dat het achtergrondkoortje zorgt voor meerwaarde, wat mij betreft waren ze nóg meer op de voorgrond komen te staan. Voor de rest een degelijk album, maar helaas zeker niet meer dan dat.

Het lijkt wel alsof pop van Nederlandse bodem steeds beter wordt. Ik vind dit echt een prima debuut van Krystl. Toen ik voor het eerst Golden days hoorde, vermoedde ik niet dat het liedje afkomstig is van een Nederlandse zangeres. Productioneel vind ik het oprecht briljant in elkaar gezet, heerlijk zomers en best bombastisch, met de potentie om het zelfs buiten de Nederlandse grenzen goed te doen in de hitlijsten (vanwege de zeer frisse klanken). De rest van het album is ook lekker zomers, en dat is mede te danken aan de bigband stijl. Hoewel er hier en daar wat vergelijkingen worden gemaakt met Caro Emerald, snap ik de link niet. Krystl maakt geen jazz, Caro wel. Misschien komt het dan toch door het gebruik van bigband? Maakt ook niet uit verder, want het gaat hier om Krystl en niet om Caro Emerald.

Enkele uitzonderingen op de bigband-pop combinatie zijn Fool for you, bekend van de RTL 4 reclame, dat eigenlijk klinkt als een nummer uit de Motown-catalogus (het had naar mijn idee zo een nummer kunnen zijn van de Jackson 5), en het bombastische pop/funk nummer Slowly dat erg doet denken aan het werk van Anouk’s nieuwe (To get her together). Rolling kent een hippe, leuke toevoeging van een beatboxer die door het nummer z’n ding doet, en Memories en Bottles (love it or hate it) vind ik ook erg fijn; beide hebben een zeer aanstekelijk refrein. Eén beluistering is voldoende, en zin “broken bottles, bottles” gaat niet meer uit je hoofd. Een rustig nummer als Leaving home is ook goed te doen, al vind ik haar stem bij de uptempo’s, en dus de rest van het album, beter tot z’n recht komen. Verder is het geen punt om over te vallen, aangezien dit de enige (semi-)ballad is. Dus zo erg is het allemaal niet.

Ja, ik vind dit een leuke CD van Nederlandse bodem, en bij een zonnetje is dit toch wel een heel fijn plaatje. Het lijkt alsof er veel aandacht gestoken is in de productie en instrumentatie, en dat valt wel te horen. Eén van de grootste pluspunten aan het album, als je het mij vraagt. Het is een tamelijk kort album, duurt net iets meer dan dertig minuten, maar dat geeft niet: ze verkozen duidelijk kwaliteit boven kwantiteit. De Let it be cover van de Beatles is niet barslecht, maar hij had van mij (ook) niet gehoeven. Ik bedoel, iedereen weet toch dat de mooiste versie werd gemaakt door soulsister Aretha Franklin?

Indiemeisjes zijn geliefd, dat is al langer bekend. Velen van hen zijn echter niet of nauwelijks in staat om een heel album met degelijk songmateriaal te kunnen vullen. Kyla La Grange heeft dat probleem niet. Ondanks haar bereik zeer beperkt is, benut ze haar vocalen optimaal in deze gevarieerde collectie liedjes. Van lichte, enigszins zweverige nummers naar zwaardere, zelfs boos overkomende nummers: La Grange lijkt alles met gemak en overtuiging te kunnen brengen. Dat levert 'n interessant debuut op.

Aanvankelijk leek 't Lykke Li-achtige Vampire Smile het hoogtepunt van Ashes te worden, maar die eer gaat uiteindelijk naar de angstige sfeer van To Be Torn; na 't horen van dit nummer zijn vergelijkingen met - niemand minder dan - Kate Bush zeker niet ondenkbaar. Ook het stevigere werk mag er zijn. De tamelijk dreigende ondertoon van Been Better is bijvoorbeeld ook één van de toptracks van het album. De garantie die La Grange de luisteraar te bieden heeft is dat geen van deze nummers zal afdalen tot de middelmaat. Alles is/blijft consistent goed, en drie voornoemde noemers zijn zelfs bijzonder sterk.

Ook al zou Ashes niet het gehoopte succes opleveren; nu ze deze puike (indie)popplaat op haar cv kan toevoegen, lijkt de definitieve doorbraak weer een stap(je) dichterbij. De potentie spat van dit album af.

Het is alleen al de hoes die iets veelbelovends over zich heeft. 'n Prachtige, gloednieuw ogende Rolls Royce die voor de Department of Employment in de staat Californië is neergezet – niet het meest voor de hand liggend, maar het weet je wel warm te maken om het album eens te beluisteren. Hoewel de combinatie van country, rock en een vleugje soul niet bijzonder interessant is – 'n beetje zoeken en je vindt meer albums in deze combinatie – zijn het vooral de teksten die op momenten verbluffend goed is en ook nog eens origineel aanvoelt. Alle nummers zijn overigens van de hand van Kyle Garrahan zelf, dus blijkt dat hij niet alleen een verdienstelijke zanger is, maar tevens verdienstelijk tekstschrijver.

Het is best noemenswaardig hoe één van de mooiste nummers van het album, de verhaal vertellende opener Virginia Traveler opvallend lijkt op het liedje Harlan County van Jim Ford. Beide nummers zijn niet alleen in dezelfde stijl qua genre, ze gaan ook nog eens alletwee over het nemen van afscheid van een plek waar ze (n)ooit gelukkig zijn geweest. Het zijn van die bepaalde zinnen in de nummers die het materiaal zo interessant maken. ”I said, “Hey mr. Engine Conductur / Where’s the end of your railroad line”, he said “There ain’t no end to where a man can go / But son, you got to make up your mind.” Ook het rockende titelnummer Times That Try a Man’s Soul levert oprechtheid pur sang. De manier waarop verwoord wordt hoe veranderingen of gebeurtenissen in de maatschappij invloed kunnen hebben op je persoonlijke leven en ervoor kunnen zorgen dat je in een sleur belandt, is gewoon fantastisch gedaan.

Het lijkt alsof je een kijkje krijgt in het leven Kyle Garrahan. Want na thema’s als afscheid of depressie, volgen er ook nummers over het gebroken hard Think I’m Gonna Rain dat bij vlagen zelfs een vleugje blues laat horen. Of wat te denken van het spirituele Soul Smith, of het prachtige Time waarin Garrahan omschrijft wat tijd met de man doet. Het moge duidelijk zijn dat dit album genoeg geweldige nummers bevat. Twee mindere momenten zijn er met onder meer Black Gets Blacker dat te chaotisch klinkt om menig luisteraar te laten boeien – het past niet echt tussen het overige materiaal, en ook The Reason is niet zo geslaagd. Naast de nogal saaie compositie, is ook de tekst met afstand het minst bijzondere en tot op zekere hoogte nogal eenvoudig cliché. Na alles wat geweest is, valt deze wel 't meest tegen. Verder een prima album. Vocaal en ook instrumentaal ruim in orde, tekstueel van hoogwaardig niveau.

Er zijn mensen die altijd maar moe worden van de vergelijkingen tussen Madonna en Kylie Minogue, toch moet het gezegd worden dat Kylie altijd een stap achter Madonna is. Iedere keer als Madonna met een album komt, komt daarna Kylie met een soorgelijk album. Daar is niks mis mee, maar dat er vergelijkingen worden gemaakt vind ik dan ook erg terecht.

Een detail dat mij dan weer gelijk opvalt: Madonna gebruikte ’t fluitje van ‘Gimme gimme gimme’ in ‘Hung up’ en Kylie leende het intro en gebruikte het voor ‘Closer’, intro van ‘Closer’ en ‘Gimme gimme gimme’ is gewoon bijna hetzelfde alleen een aantal maten sneller, het lijkt in ieder geval erg veel op elkaar.

Maar dan nu over het album. Met de gedachte dat Kylie samenwerkte met Stuart Price leek mij het een prima album te worden dat in de sfeer is van ‘Confessions on a dance floor’. Ik heb het album nu meermaals beluisterd maar het is allemaal niet spannend genoeg, het klinkt iets te plastic en -ik had niet gedacht dat ik het ooit zou zeggen- maar ik mis toch de stevige beats waar ik normaal gesproken helemaal geen liefhebber van ben. Het album is te soft en klinkt ook nog eens te gladjes.’All the lovers’ vind ik wel een lekker nummer, de twee nummers die volgen, daar word ik niet warm of koud van. Dan ‘Closer, dat is een nummer dat er bij mij uitspringt (zoals bij velen denk ik).

Het titeltrack nummer ‘Aphrodite’ vind ik ook een van de betere nummers, komt waarschijnlijk omdat de baslijn steviger is in vergelijking bij de meeste andere nummers. Het nummer ‘Illusion’ heeft een aanstekelijke melodielijn met ook een zomerse sound. ‘Better than today’ vind ik een outsider, erg lekker maar het is net iets te commercieel geproduceerd – wel zeker een van de beste nummers van het album!

Bij een nummer als ‘Too much’ slaat ze de plank m.i. dan weer helemaal mis. Het klinkt erg goedkoop en inspiratieloos, daarnaast vind ik het refrein ook irritant. ‘Cupid boy’ begint veelbelovend maar zodra het refrein begint raak ik de interesse volledig kwijt. ‘Looking for an angel’ vind ik een middle of the road nummer, het refrein doet me heel, heel erg denken aan Geena Lisa’s ‘Wheel of time’, dat lied zal jullie wel niks zeggen, maar luister het maar eens. ‘Can’t beat the feeling’ vind ik wel een fris zomers nummer maar wederom geen nummer van hoogwaardige kwaliteit.

Het refrein van het lied ‘Heartstrings’ heb ik ook ergens eerder gehoord, althans een soort van. Alleen kan ik er nu niet opkomen en dat irriteert me behoorlijk ! Het nummer ‘Mighty rivers’ vind ik ook best een middle of the road nummer. En de afsluiter ‘Go hard or go home’ vind ik qua tekst erg zwak, de melodie is opzich wel fijn maar het verveelt denk ik snel.

Nee, ‘Confessions of a dance floor’ was origineler, experimenteler en beter geproduceerd. Ik vind dit album van Kylie niet slecht maar zeker geen hoogstandje. Ten tijde van ‘Light years’ en ‘Fever’ was Kylie innoverend en vernieuwend, dat is ze op dit album allerminst. Het woord inspiratieloos komt (helaas) eerder bij me op. Dan was voorganger Kylie X misschien nog wel beter in z’n soort. Ik weet zeker dat Kylie dit album met hele goede bedoelingen heeft uitgebracht maar ze kan veel beter, dit is té gladjes en stuk geproduceerd.

‘Closer’ blijft voor mij het beste nummer op dit album.

PS: na Madonna’s ‘Confessions of a dance floor’ kwam haar dieptepunt: ‘Hard candy’. Ik hoop dat Kylie wel zo verstandig is om niet met Justin Timberlake en Timbaland te werken!

De mooie hoesfoto heeft iets stouts over zich. Niet geheel toevallig, want hoewel ook dit album – net als alle voorgangers – tot stand kwam in samenwerking met Stock en Waterman (Aitken schreef maar aan één nummer mee), was er plaats voor meer creatieve ruimte en inbreng van Kylie Minogue zelf. De teksten werden ditmaal niet alleen voor het merendeel meegeschreven door Kylie zelf, ze werden ook nog eens een stuk pittiger dan ooit tevoren – eigenlijk valt dat ook al te zien aan de provocerende titel. Daarmee schudde ze langzaam maar zeker het brave girl-next-door imago van zich af en is die braaf-heid onderhand verdwenen, al kwam de échte ommezwaai pas met het Kylie Minogue album uit 1994.

Ondanks dat het album voor sommigen ongetwijfeld (te) gedateerd zal klinken om nog genietbaar te zijn, staat er best nogal wat geslaagde nummers op dit album waardoor hij de moeite waard is. Het meest opvallende nummer is, naar mijn mening, met afstand Too Much of a Good Thing. Dit nummer speelt eigenlijk perfect in op de hype van / rond deze tijd en valt qua genre best te scharen onder hip-house; een mix van hip-hop en (vroege) house. Als je aan Kylie denkt denk je misschien niet gelijk aan deze genres, maar de instrumentatie met de beats en breaks zorgen voor een zeer uniek nummer. Je had dit bij wijze van spreken zo op een Turn Up the Bass-compilatie kunnen aantreffen. Finer Feelings verdient ook een beluistering, de compositie is niet alleen van hoogwaardig niveau, maar is ook nog eens ontzettend complex (in positieve zin). Meer house muziek krijg je met I Guess I Like It Like That dat maar liefst zes minuten duurt en eigenlijk wel heel kitscherig klinkt dankzij de keyboards, maar het is wel een perfect nummer voor op de dansvloer. Het doet me denken aan CeCe Peniston’s Finally = altijd goed! Word Is Out en Let’s Get to It zijn ook twee prima nummers, beiden zijn doordrenkt met (de) dance van die tijd en zullen dan ook óf vrolijkheid óf een positieve sfeer weten op te roepen, bij mij dan.

Wat moeilijkere momenten kent het album onder andere met de ballade If You Were with Me Now, een duet met R&B-zanger Keith Washington. Doordat deze veel te gelikt klinkt, zijn alle emoties verdwenen. Het zou cliché zijn om het nummer als cliché te bestempelen, en toch is hij gewoon erg cliché. In ieder geval heb ik het idee dat dit nummer op het album werd gezet om mogelijkerwijs te laten aanslaan in de Verenigde Staten. No World Without You hoort ook niet echt thuis op het album. Niet alleen omdat het in akoestische sfeer wordt gebracht, maar ook omdat Kylie’s stem niet de warmte heeft die bij de akoestiek past. De overige nummers zijn misschien ietwat niemanddalletjes, maar er valt goed naar te luisteren. Zelfs ondanks de gedateerde klanken. Het verbaasde me dat deze zo weinig stemmen heeft.

Ik geloof dat Kylie eindelijk de erkenning kreeg die ze verdient tijdens het lanceren van dit album. Het is inderdaad erg campy, typishe popdeuntjes waar niks mee aan de hand is. Wat ik wel positief vind is dat dit album niet overgeproduceerd is waardoor het enigzins lekker in het gehoor ligt.

Destijds vond ik 'Please stay' echt een heerlijk nummer en kan me herrineren dat het met enige regelmaat te zien was op The Box. Ook de andere singles 'Spinning around', 'On a night like this', 'Kids' en 'Your disco needs you' zijn lekkere en vooral zomerse deuntjes.

De laatstgenoemde 'Your disco needs you' werd volgens mij ook (mede-)geschreven door Robbie Williams die tevens de backingvocals verzorgde op dit nummer. In haar thuisland Australië werd dit verkozen tot een van de beste 'gay-stampers' ooit (5e plaats). De bridge van 'Your disco needs you' dat in het Frans werd gesproken heeft ze ook in het Spaans, Duits en jawel Japans gedaan. Jammerlijk niet in het Nederlands, ik had d'r wel willen horen zingen ,,Jouw disco heeft je nodig!''!

In 't Duits klinkt het best erg:
Du bist niemals allein
Du weisst was du tun musst
Lass dein Volk nicht im Stich
Deine Disco braucht dich!
Zo ging het volgens mij ongeveer!

3,5* voor 'Light years'.