Het is Nadine Coyle niet gelukt om het album uit te brengen bij een major label, hoewel er wel geruchten gingen dat ze in onderhandeling was met zowel Universal als Polydor als Geffen. Resultaat is dat het album alleen bij Tesco’s verkrijgbaar is, wat natuurlijk erg jammer is, want de CD is daardoor niet toegankelijk voor het grote publiek. Logisch gevolg is dan ook dat dit album naar alle waarschijnlijkheid zal floppen. Ze had beter de nummers uit handen kunnen geven (nu heeft ze de nummers in eigen beheer, lees: Black Pen) aan Universal, Geffen of Polydor, die platenmaatschappijen hebben immers geld genoeg voor degelijke promotie mogelijkheden.

Tot overmaat van ramp, heeft collega Cheryl Cole deze week haar tweede album uitgebracht in het Verenigd Koninkrijk, waardoor alle aandacht direct naar haar zal gaan. Daarbij heeft Cheryl’s platenlabel zo’n beetje via alle media-mogelijkheden aangekondigd dat haar CD 1 november zou worden uitgebracht, bijna niemand weet echter dat Nadine haar debuutplaat sinds deze week uit heeft.

Normaal ben ik niet zo voor vergelijkingen, maar aangezien zowel Nadine’s als Cheryl’s album beide onder de categorie dance/pop vallen, maak ik deze keer een uitzondering. ‘Insatiable’ is wat mij betreft stukken beter dan ‘Messy little raindrops’. Hoewel het album helaas wel wat overgeproduceerd klinkt, heeft het als geheel wel genoeg potentie om bij te blijven. Een enkel nummer is wat aan de zwakke kant zoals bijvoorbeeld ‘Sexy love affair’, die had wat mij betreft achterwege gelaten kunnen worden. Ook het nummer ‘You are the one’ is meer geschikt als een b-kant en voelt aan als een vreemde eend op het album. Persoonlijke favorieten: ‘Insatiable’, ‘Red light’, ‘Lullaby’ en ‘Raw’. Vooral de titeltrack is een dijk van een nummer!

Na al die tijd nog steeds een ontzettend leuk debuut met een soort van alternatief randje. Ondanks dat, is het uiteraard een commercieel en bovenal een radio vriendelijk album geworden. Het is wel een beetje jammer dat er gelijk hoog wordt ingezet met Torn als openingsnummer. Nergens op het album vindt de luisteraar net zo’n mooi, aanstekelijk en memorabel moment; de overige nummers zijn ook wat minder toegankelijk voor de gemiddelde popliefhebber. Sommige nummers hebben best een wat experimenteel gehalte, en tappen dan ook een beetje uit het stoere-meiden-jaren-negentig-rock-vaatje.

Een mooi voorbeeld hiervan is bijvoorbeeld Big mistake. Heel perfect gaat haar dat overigens niet af, met dat lieve stemmetje van haar kan ze die agressie die het nummer (tekstueel) heeft maar moeilijk op de juiste wijze uiten. Haar stem klinkt dan ook het mooist op de ietwat rustige nummers zoals op bijvoorbeeld Leave me alone; dat overigens een zeer fijne loungeachtige sfeer over zich heeft. Bij vlagen zijn sommige nummers een stuk origineler dan die van haar concurrenten uit die tijd, al blijkt dat niet uit Wishing I was there. Op zich een prima pop/rock liedje met ook een redelijk pakkend refrein, alleen is het wel erg dertien in een dozijn. Ook de andere single, Smoke, lijkt hier en daar toch qua zang wat onzuiverheden te hebben en dat is jammer – vooral omdat de nogal verdrietige songtekst zo mooi is. Eén van mijn favoriete nummers is altijd Pigeons and crumbs geweest. Het thema over onwetendheid in combinatie met de mooie opbouw en instrumentatie zorgt voor één van de meest aangename momenten op dit album. Ik vind de non-single nummers sowieso niet onderdoen voor de nummers die tot single zijn verkozen, al is Torn stiekem wel het onovertroffen hoogtepunt op deze CD.

Ik vind dat dit album al met al de tand des tijds erg goed doorstaan heeft. Niet ieder nummer is even perfect afgewerkt, maar ook anno 2011 kun je hier (nog) prima naar luisteren. Het is jammer dat haar succes na dit album alleen maar afnam. Ook al werden veel van haar singles globaal slechts magere hitjes, menigeen zal haar alleen maar kennen van Torn; terwijl ze eigenlijk best veel mooie liedjes had.

Geen onaardige opvolger voor Left of the middle. Jammer dat haar carrière na haar debuut toch al zo goed als voorbij was. Dit album werd, net als alle albums die zouden volgen, geen succes. Het enige probleem met deze plaat is dat het grotendeels te veel teert op de jaren ’90 sound. Het experimentele randje, de “stoere” rock-pop sound: het ligt allemaal in het verlengde van haar debuut. Het was alleen naïef van haar platenlabel en haarzelf om te denken dat dit anno 2001 nog zou aanslaan. Los van de verkoopcijfers, die uiteraard geen graadmeter vormen voor het album, staan er best nogal wat liedjes hierop die de moeite waard zijn. Nummers die alleen niet de potentie hadden om uit te groeien tot hits.

Pluspunt is de variatie die er te vinden is. Beauty on the fire en Do you love? kennen bijvoorbeeld een wat duistere productie, de klanken zijn nogal mysterieus voor een doorsnee pop nummer. Die wordt dan bijvoorbeeld weer afgewisseld met een frisse, luchtige productie als Satellite. Sunlight, een soort mix van electropop en rock, is vanwege de fusie van genres ook een mooie aanwinst voor het album. Datzelfde mag gezegd worden van het semi-akoestische Talk in tongues, dat zelfs een klein vleugje folklore bevat. Minpunt is dat niet alles even mooi uitgevoerd is; dat had beter gekund. That day is op zich geen verkeerd nummer, ware het niet dat de basis nogal chaotisch klinkt. Come September heeft ook genoeg potentie, maar ze had het liedje beter klein kunnen houden. Wanneer het (refrein) namelijk bombastischer wordt, verliest het zijn charme; dat is gewoon erg jammer. Goodbye is, net zoals mijn voorganger ook al opmerkte, niet zo zuiver. Vooral wanneer haar stem de hoogte in gaat, is het niet zo fijn om ernaar te luisteren. Het meest eigentijdse nummer dat te horen is op dit album is toch wel de tweede single, het aanstekelijke Wrong impression. Als dit nummer al niet uitgroeide tot de gewenste hit, dan had geen enkel ander nummer op White lilies island dat, naar mijn mening, wél kunnen doen.

Over de gehele linie is dit een album die niet onderdoet voor zijn voorganger. Het grote struikelblok is wellicht dat het niet die ene essentiële hit bevat, die haar vorige album wel heeft. Een ruime voldoende.

Net als haar debuut is dit ook weer een ijzersterke plaat van Nelly Furtado. Een waardige opvolger, al vind ik haar debuut iets beter. Wederom ontzettend verfrissend en boordevol sterke composities (lees: vrijwel alleen maar sterke nummers). De vrolijkheid die haar vorige plaat bracht keert grotendeels terug. Daar zijn singles als ‘Powerless’, ‘Força’ en ‘Explode’ leuke voorbeelden van. Niet alles is even vrolijk. Ten opzichte van haar eerste album is de boventoon allemaal wat serieuzer. Zo was een nummer als ‘Try’ niet te vinden op ‘Whoa, Nelly!’. Ook de zelfbewuste jonge vrouw met verlangens die ze laat horen te zijn op ‘Childhood dreams’ hadden we nog niet eerder gehoord. Toch staat er ook één nummer op die ik wat minder vind, en dat is een ietwat platte productie namelijk ‘Fresh off the boat’. Een wat raar nummer als ‘Saturdays’ vind ik dan wel weer erg leuk, het lijkt haast een spontaan en impulsief opgenomen nummer te zijn. ‘Picture perfect’ vind ik de vreemde eend op dit album, dit is gewoon een onvervalst bluesnummer! Gelukkig wordt het album overheerst door allemaal leuke deuntjes, waardoor dat ene inhoudelijke minder sterke nummer redelijk goed gemasceerd wordt. Daarmee is ook dit tweede album van Nelly Furtado weer pure pop perfectie. Prachtige veelzijdige CD!

Hoewel dit natuurlijk geen slecht album is, vond (en vind) ik dit een tegenvaller na haar twee andere fantastische albums. Ook heeft 'Loose' veel minder luisterbeurten hier gekregen, en dat komt omdat het album na verloop van tijd toch wat te eentonig wordt, terwijl ik vind dat haar eerste twee albums nog steeds fier overeind blijven staan ondanks de vele luisterbeurten. De folk-invloeden zijn op dit album tot mijn grote spijt verdwenen, en dat is mijns inziens toch wel een groot gemis. Nou klinkt het alsof ik dit album vreselijk vind, maar dat valt dan ook nog wel mee.
'Loose' steekt boven de gemiddelde pop/R&B-albums uit, en dat is te danken aan voornamelijk de singles. 'Maneater', 'Say it right', 'In God's hands' en 'Promiscuous' zijn prima geproduceerde popnummers. Favoriete nummer is de afsluiter en tevens single 'All good things come to an end'. Een terechte nummer 1 hit hier in Nederland. De andere singles 'Do it', 'Te busque' en 'No hay igual' zijn wel aardige liedjes, maar ze zijn niet exceptioneel goed of echt noemenswaardig. Dan blijven er nog vier nummers over en dat zijn 'Afraid', 'Glow', 'Showtime' en 'Wait for you' en die nummers werden als enige niet op single uitgebracht, wat heel begrijpelijk is overigens, want die vier vind ik namelijk matige nummers. Ze zijn haast Nelly Furtado onwaardig te noemen.
Ik heb altijd de indruk gehad dat dit niet een typisch Nelly Furtado album is, maar een typisch Timbaland album. Nelly verzorgt alleen de zang (en is mede-schrijfster van alle nummers), maar draagt verder niet veel bij. Dit album had ook door een zangeres gezongen kunnen worden die vocaal gezien minder sterk is. Door iemand als Britney Spears bijvoorbeeld. Daarmee ontbreekt de Nelly-stempel. Voor mij in ieder geval haar minste (van de drie Engelstalige albums). Ik hoop dat ze voor haar volgende Engelstalige album wat dichter bij zichzelf blijft, al betwijfel ik dat vanwege het ontzettend grote succes van dit album. Voor mij een album dat maar nipt iets boven het gemiddelde uitsteekt.

Van 'n meisje die als een frisse wind in de popwereld beschouwd kon worden, naar een jongedame die (invloeden van) traditionele muziek naar een groot publiek wist te brengen. En van een artiest die van alle zangeressen het best verkochte album van 2006 uitbracht, naar een geslaagd uitstapje in 2009 waarmee ze bewees ook een heel album in een niet-Engelse taal te kunnen boeien. Het moge duidelijk zijn: in de meer dan tien jaar dat ze nu actief is, heeft Furtado veel bereikt in haar carrière. Dat er ooit een minder album zou volgen, leek 'n kwestie van tijd te zijn. Helaas is die tijd nu aangebroken.

Het album gaat vrijwel meteen van start met de hoogtepunten. Het titelnummer is, hoewel hij net als alle andere nummers vrij glad en overgeproduceerd klinkt, meteen het meest origineel. Niet alleen de anthemachtige tekst, maar eveneens de structuur is vrij apart (vooral in vergelijking met de rest). Twee toegankelijke nummers volgen nog met Big Hoops en High Life, waarna het album vervolgens vervalt in saaiheid. Een kleine opleving komt nog met 't zomerse Waiting for the Night en eventueel nog met de ballad Miracles, maar de overige liedjes vertonen bijzonder weinig karakter, ze zijn eerder kleurloos.

Nelly Furtado die samenwerkt met Salaam Remi en Rodney “Darkchild” Jerkins; vooraf leek het niet ondenkbaar dat dit het beste album van Furtado had kunnen worden. 't Tegendeel is bewezen: het is veruit de minste van haar vijf albums. Overigens denk ik ook niet echt dat deze nummers een lange houdbaarheidsdatum hebben. Daarmee zijn ze meer destructible dan dat de titel wellicht impliceert.

Het album roept een bepaalde tijdloze sfeer op waardoor je het niet direct zou associëren met de jaren ’70. Je hoeft uiteraard ook geen hippe of moderne muziek te verwachten – het album is immers ook al 38 jaar oud – maar 't is wel het soort album waar vandaag de dag nog heel goed naar te luisteren valt. De heren van New York City creëren op dit debuut een perfecte balans tussen de solo zangpartijen en harmonieën. Een ander noemenswaardig punt is veel variatie aan teksten. Veel soul albums hebben het “probleem” (even tussen aanhalingstekens) dat de teksten steeds op hetzelfde neerkomen, alleen dan anders geformuleerd. Daar heeft dit album geen last van. Volgens mij is ieder onderwerp anders, en dat maakt dit album als geheel eigenlijk bijzonder memorabel. Je treft hier zo'n beetje van alles aan.

I’m Doin’ Fine Now is alvast één van de hoogtepunten. 't Werd hun grootste hit, dat is ook te begrijpen. Het is mooi hoe ditmaal niet de vrouw(en), maar de man(nen) vertelt wat een gebroken relatie met hen/ hem doet, en hoe hij er weer bovenop weet te komen. Het toont een bepaalde vorm van breekbaarheid aan, en is al met al niet het soort nummer dat je door soort nummer dat veel ten gehore werd gebracht door andere bands. Hang Your Head in Shame is één van mijn twee favorieten. De wat achtervolgende sfeer qua instrumentatie gaat gepaard met een wat donkere tekst. Terwijl het titelnummer heel fragiel is, wordt dit nummer met een beschaafde vorm van rancune gebracht. De tekst gaat ook behoorlijk ver, eigenlijk. ”Now, I’ve got to leave this town and change my name / My future’s looking down, my life will never be the same / You’ve disgraced my name / Girl you’re the blame.” Mijn tweede favoriet – en voor mij het absolute hoogtepunt – is Sanity. Ditmaal qua tekst minder persoonlijk, maar meer omvattend. De instrumentatie is echt ge-wel-dig, en steekt zeer strak in elkaar. Neem daarbij een tekst waarin de misvattingen van de maatschappij / samenleving worden aangehaald, en je hebt het mooiste nummer.

Het leukste tekstuele moment is misschien Ain’t It So. Het liedje vertelt het verhaal dat “hij” niet met “haar” een relatie beginnen, omdat haar moeder erop tegen is. Vooral de brave manier waarop het wordt gezongen maakt het zo’n geslaagd nummer, het heeft iets heel onschuldigs, iets puurs over zich. Dat terwijl de sterkste melodie waarschijnlijk is weggelegd voor 't catchy refrein van Reach Out. Misschien komt dat ook wel door de fantastische samenzang, waar goed te horen is dat de vocalen prachtig blenden. By the Time I Get to Phoenix heb ik beter gehoord, maar ze geven met hun wel een eigen draai aan de vele andere versies. De opbouw kent verassende wendingen (van balladachtige, melancholieke coupletten, naar een haast discoachtig refrein). Hang on Sloopy blijft vooral beklijven dankzij het ska-sausje, maar is ondanks dat wel één van de mindere nummers, al vind ik alles leuk!

Het mag dan wel geen Abbey Road zijn, maar het is zeker een leuk plaatje. Wel iets minder dan hun debuut van een jaar eerder, naar m'n mening. Het album is –net als hun vorige album– van constante kwaliteit, alleen staat hier geen échte uitschieter op, terwijl I’m Doin’ Fine Now twee geweldige toppers bevat. Dat gegeven is verder geen struikelblok overigens, want er blijft genoeg over om van te genieten. Bij hun debuut was het vooral zoeken naar een (meer) identiteit, daardoor werd het ook een gevarieerd album qua muziek en ook tekst, nu is er hoorbaar meer toewijding aan het algehele plaatje. Ze hebben zichzelf vakkundig beter weten te ontwikkelen sinds het vorige album. Het wordt dan ook duidelijk dat de heren hebben gekozen voor een wat romantischer repertoire, een repertoire voor in de slaapkamer.

Het is dromerig, het is rustig, het ademt een ontspannende sfeer uit, en het is vooral interessant om de diverse perspectieven van het centraal staande thema – liefde – op dit album te horen. Op het ene moment smeken ze aan hun voormalig geliefden of ze hen niet willen terugnemen, zoals op Take Me Back, terwijl ze op het andere moment bezingen dat ze er alles aan doen om hun voormalig geliefde weer in hun armen te kunnen sluiten op Got to Get You Back in My Life. Zwoele momenten komen aan bod tijdens bijvoorbeeld Do You Remember Yesterday, waarin herinneringen van een bijzondere date aan worden gehaald, en pas echt verleidelijk wordt het met I’ve Had Enough plus Only You waarin ze beschrijven hoe hun vrouw hun leven heeft veranderd of beïnvloed. Vooral het laatstgenoemde liedje gaat gepaard met een zeer broeierig geluid (met name tijdens het refrein), waardoor het thema extra mooi wordt aangedikt. Can’t Go on Without You is denk ik m’n favoriet vanwege de intense en treurige tekst, alleen al de manier waarop het nummer wordt geopend is fantastisch: ”You don’t seem to love me, like you used to love me / Girl, who’s taking your time / Sometimes you say you need me, and then you love me / You know you’re wrong”. Ook de rijke instrumentatie, met veel strijkers, voelt groots aan.

Twee overeenkomsten zijn er met het vorige album: ten eerste ademt ook dit album weer een bijzonder verfrissend en zelfs tijdloos geluid uit, wat ervoor dat dit een soul album is die de tand des tijds goed heeft weten te doorstaan. Ten tweede staat op dit album – net als op I’m Doin’ Fine Now – geen zwak moment. Over ieder nummer is gewoon goed nagedacht, vooral op het tekstuele aspect, en ze zijn ook nog eens mooi in dezelfde sfeer uitgewerkt. Wat wil je nog meer? Een ruime vier welverdiende sterren.

New Orleans, 1950. Of is het San Francisco, 2012? Het maakt niet zoveel uit eigenlijk, want wat telt is dat de 25-jarige Nick Waterhouse R&B terugbrengt naar zijn oorsprong; échte rhythm en blues zoals het ooit bedoeld was, met stevige invloeden van rock ’n roll en soul. 't Soort dat gespeeld werd in die oude rokerige nachtclubs, onder het genot van een pilsje (of een milkshake). Nu wordt er dus nieuw leven ingeblazen, en het resultaat van Time's All Gone is in het minste geval verassend te noemen.

De bandleden hebben sommige nummers vast ingespeeld onder het motto: “hoe ruwer, hoe beter”, getuige de krijsende saxofoons, de uithalen van gitaarsolo’s en de op momenten gedesoriënteerde drums. On top of that heb je Waterhouse, die zijn liedjes bezingt alsof hij de coolste gozer uit de buurt is. Ter aanvulling zijn er nog wat achtergrondzangeresjes te horen die de drukke en broeierige sfeer enigszins proberen te bekoelen met hun strakke-zangpartijen; daarin slagen ze met glans. Voor wat betreft Time’s All Gone geldt: hoe rauwer of losser de sfeer, hoe beter! Met nummers als Some Place, Is That Clear en het titelnummer (in beide delen) op zak, presenteert “mr. Coolguy” een aantal zeer geslaagde vloervullers, die nergens doen vermoeden dat het om nieuw opgenomen nummers gaat.

Wanneer het qua geluid wat rustiger wordt, behoudt Waterhouse zijn charme wat minder gemakkelijk. Teardrop Will Follow You moet het namelijk vooral van zijn bijzonder fijne, funky instrumentatie hebben (heerlijk, de blazers!), en het meest ingetogen nummer, Raina wordt toch al gauw het minst bijzondere liedje dat men zal aantreffen op Time’s All Gone. Vooralsnog blijft er heel wat leuks over om het album 'n ruime voldoende te laten opleveren. Winehouse zal de toekomst helaas niet meer kunnen bepalen, maar misschien kan Waterhouse het stokje overnemen. Met Time's All Gone is hij i.i.g. hard op weg.

Een album als deze doet zeker klinken als soul met een fleugje funk van weleer. Een authentieke sound met fijne nummers. Het eerste liedje, ‘Feeling free’, is al een heerlijke funky opener met een fijn ritme. En dat ritme wordt nog fijner bij het tweede nummer ‘If this ain’t love’, die baslijn en intro zijn echt off the hook. De titeltrack ‘Keep reachin’ up’ beduurt daar nog even lekker op voort en is een van de hoogtepunten van het album, wat een heerlijk nummer is dat zeg, alleen het einde vind ik iets te rommelig waardoor haar stem wat schreeuwerig overkomt!

‘Blues downtown’ is ook weer zo’n knaller en is nog weer zo’n hoogtepunt op een toch al behoorlijk goed album, die vibe die in dat nummer zit is echt gaaf. ‘My four leaf clover’ wekt echt een zomergevoel op, lekker uptempo en lekker luchtig. ‘A perfect kind of love’ weergeeft de jaren ’70 Motown sound, ook een prima nummer. ‘Invisible man’ lijkt met een beetje fantasie op een moderne versie van een Phil Spector nummer dus het moge duidelijk zijn dat ook dit nummer weer erg fijn is.

‘Holdin’ on’ is meer funk maar wel een beetje een niemanddalletje op het album voor mij; vrijwel alle andere nummers zijn sowieso meer memorabel. ‘No ones gonna love you’ is voor mij denk ik het hoogtepunt, dat intro en die gehele beat door dat nummer zijn echt zo vet. ‘Soul investigators team’ heeft ook een high danceable gehalte en swingt echt de pan uit, het is weliswaar een instrumentaal nummer, Nicole zingt dus niet, maar dat maakt mij totaal niks uit, een mooie afsluiter. Alhoewel, er staat nog een hidden track op, een nummer van anderhalve minuut waarvan de laatste twintig seconden wordt gezongen. Het eindigt een abrupt, maar goed, dat neem ik maar voor lief.

De sfeer die op dit gehele album heerst is zwaar in orde. Erg ritmisch en opzwepend met, zoals ik al aangaf, een authentieke 70s soul/funk sound. De stem van Nicole is oké en de instrumentale gedeeltes op de nummers zijn ook erg fijn. Een echte potentiële hit(single) is nergens te bekennen maar dat hoeft voor mij ook niet. Nergens overgeproduceerd en nergens te gladjes, gewoon een aangenaam album al is dit niet een album die ik dagelijks opnieuw kan luisteren, dan wordt ‘ie te eentonig.

Tarja mag blij zijn dat ze er uitgekickt werd destijds omdat ze de kwaliteit van 'Once' waarschijnlijk nooit hadden kunnen overtreffen. Van alle Nightwish albums staat dit ver boven de overige CD's.

Nummers als 'Dark chest of wonders', 'Ghost love score', 'The siren' en 'Wish I had an angel' heb ik altijd super gevonden, maar 'Nemo' overtreft alles. Wat een smaakvol arrangement en het einde, de laatste 30 (?) seconden wanneer het wat sympfonischer begint te worden bezorgt mij nog steeds kippenvel. Dit is absoluut een van de beste albums in z'n soort. Ik geloof dat ik 'Nemo' wel honderden keren heb beluisterd en hij is me nooit gaan vervelen.

Het contrast tussen 'Once' en 'Dark passion play' had dan ook niet groter kunnen zijn...

Je stopt wat R&B, pop, funk, soul, blues en rock in een blender, wat krijg je dan? Simpel: ‘Everybody got their own’. Een erg fijn album voor zo nu en dan met een aantal erg fijne nummers. ‘Like a feather’ was mijn eerst kennismaking met deze dame, ik kan me de videoclip nog herrineren en ik vond het een erg fijn nummer destijds (had zelfs het singletje) – helaas werd het geen succes hier in Nederland maar het nummer ontving hier en daar wel wat airplay.

Behalve ‘Like a feather’ staan er nog een aantal andere mooie nummers op waar ‘Tug of war’ (met een rustig begin maar halverwege knalt het nummer uit je speakers!), ‘Everybody got their own’ en ‘Hope it felt good’ prima voorbeelden van zijn. De echte hoogtepunten worden pas bereikt op het einde van het album: ‘Just because’ en ‘Push & pull’… deze nummers hebben zo’n onwijs relaxte sfeer en zijn om sommige punten echt bluesy. De afsluiter , een nummer van ruim tien minuten (!), lijkt misschien ietwat aan de lange kant, maar het nummer duurt in werkelijkheid maar iets van vijf (?) minuten ofzo, daarna krijg je vijf minuten stilte om even bij te komen van het album, denk ik dan zo.

Dit album is een aardige mix tussen diverse genres waarbij -op alle nummers- de stem van Nikka Costa centraal staat. Ik kan op dit album geen enkel nummer vinden dat de hele tijd in mijn hoofd blijft zitten, maar bij een album als deze hoeft dat ook niet. Kwaliteit is verkozen boven prefab top40 nummers en dat pakt bij Nikka erg goed uit. Alle nummers hebben wel iets fijns over zich waardoor je je niet genoodzaakt voelt om één nummer (of twee) over te slaan.

Kunnen we spreken van een flop nadat is gebleken dat de CD van Nikki niet hoger dan een 30ste plaats in de hitlijsten kwam?! Nu ik hier iets aan het schrijven ben heb ik ‘Let it go’ op de achtergrond in m’n cd-speler en vraag me af hoe het mogelijk is dat de twee –tot dusver– uitgebrachte singles ‘Perfect day’ en ‘Can’t stop thinking about you’ flopten in de Nederlandse hitlijsten. Is het dan toch een vorm van miskenning of wordt Nikki gewoon niet gewaardeerd voor de artieste die ze is. Het lied ‘Perfect day’ had zo een nummer van Kelly Clarkson kunnen zijn en associeer ik dan ook met een nummer als ‘My life would suck without you’ of ‘Since u been gone’, alleen dan wat minder overgeproduceerd, en nee, aan die opmerking doe ik niets aan af! En dan ‘Can’t stop thinking about you’, wat een lekkere danceplaat is dat zeg!

De overige acht nummers zijn ook prima nummers, de een is wat beter dan de ander maar al met al is het een prima plaat geworden. ’t Enige wat ik niet begrijp is dat er ‘slechts’ 10 nummers op staan, erg weinig, en de speelduur van de CD ligt net boven de 30 minuten; erg weinig dus. Ik weet niet voor hoeveel albums Nikki een platencontract heeft getekend bij Sony, maar ik hoop dat ze nog een derde album mag maken. Nikki toont dat ze enorm gegroeit is sinds haar debuutplaat in 2008.

Een van de bovenstaande reacties zegt trouwens al genoeg: ,,Ik wist niet eens dat Nikki een nieuwe plaat uit heeft gebracht’’ – ik vraag me af of het album wel voldoende wordt gepromote door Sony. Ik hoorde een aantal maanden geleden per toeval het nummer ‘Perfect day’, aangezien ik dat nummer zo goed vond ben ik Nikki maar een beetje in de gaten gaan houden, vandaar dat ik ook op de hoogte was van de CD release van ‘Let it go’, anders had ik het waarschijnlijk ook niet geweten.

Ik vind het dan ook echt jammer dat haar populariteit afneemt, vooral nu ze een album op de markt heeft met een vrij internationale sound. Ik hoop toch op een soort van 'revival' en dat het album de weg terug zal vinden naar de hitlijsten (met deze keer wél een top 10 notering)!

De hoogtepunten van het album:
- Can't stop thinking about you
- Perfect day
- Walking blind

Tot nu toe 3,5* voor het album.

Talentenjachten tekenen je voor het leven. Nochtans moet ik toegeven dat ik Nikki samen met Lisa Lois de grootste ontdekkingen tot op heden vind, van de Nederlandse talentenjachten. Deze Nikki heeft een mooie klankkleur die zich voldoende weet te onderscheiden van andere pop/rock zangeressen. Met ‘Naked’ gaat ze richting het Kelly Clarkson oeuvre, en ik vind “onze” Nikki eigenlijk beter dan die winnares van American Idol. Misschien komt dat omdat de nummers op dit album wat minder stukgeproduceerd zijn, al blijft het natuurlijk een commercieel album.
Er staan prima nummers op, waaronder de titeltrack. De twee grootste singles van dit album zijn echter de beste nummers die hierop te vinden zijn. Dan heb ik het over het aanstekelijke ‘What did I do’ en ‘Bring me down’. De geflopte single ‘How to break a heart’, een ballad vind ik iets tegenvallen op tekstueel alsmede instrumentaal gebied. ’t Liedje kabbelt gewoon teveel voort. Gelukkig is het nummer dat volgt alweer een stuk mooier. ‘Failed again’ is vooral erg mooi in z’n refrein, al vind ik de coupletten niet vervelend ofzo. De andere vijf nummers die volgen liggen (ook) prettig in het gehoor.
Al met al vind ik het een prima album. Er staan geen slechte nummers op, maar soms is het album iets te gewoontjes. Toch werd dit album een succes (platina status) en dat is naar mijn idee terecht. Het album heeft weinig internationale kwaliteiten, de zangeres zelf daarentegen heeft dat genoeg. Ik vind het dan ook erg jammer dat haar tweede album een grote flop is geworden. De twee singles die van dat album werden geplukt (‘Perfect day’ en ‘Can’t stop thinking about you’) hadden denk ik wel potentie om potten te breken in het buitenland. Onderschatte zangeres, deze Nikki Kerkhof.

De inmiddels 28-jarige Nikki Jean, onder meer bekend van de Nouveau Riche formatie, mag het nu solo proberen met Pennies in a jar als resultaat. Haar debuut kenmerkt zich vooral vanwege de radio vriendelijke sound. Ieder nummer klinkt vrolijk, en ligt gemakkelijk in het gehoor vanwege het (veelal) popachtige geluid. Hoe positief dat ook mag klinken: het ontstijgt nergens de middelmaat. Het is hier zoeken naar de uitschieters, maar die zijn er niet. Twee aardige, ook redelijke beklijvende nummers worden aangeboden in de vorm van Steel and feathers (don’t take), met soort van gospelachtige sfeer die, hou je vast, deels is geschreven door Bob Dylan (!), en een buitenbeentje, oorwurm La di da di da dat een heus country nummer is, en qua sound afwijkt van de gangbare pop/soul stijl die doorgaans op de rest van het album te horen is. Misschien is Patty crash ook nog wel het noemen waard vanwege de moderne Motown-flavour. Million star motel lijkt op grond van de gastartiesten veelbelovend, maar is misschien wel de grootste teleurstelling van het album. Beide features zijn van Lupe Fiasco en Black Thought zijn netjes, maar die gaan helaas wel gepaard met één van de saaiste niemanddalletjes van het album. Instrumentaal begint het aardig maar naderhand (na één minuut) wordt het een monotoon, haast dertien in een dozijn R&B-achtig nummer met steeds dezelfde bliepjes; iets wat vooral te horen is wanneer beide rappers te horen zijn. De mooiste instrumentatie is overigens weggelegd voor China, met een ietwat Oosterse, donkere sfeer. Nikki Jean is een muurbloempje, net als dit album, trouwens.

Een mooie – grotendeels – live-registratie van Simone. Acht van de elf nummers werden opgenomen tijdens de Wesbury Music Fair in New York, op 7 april in 1968. Drie dagen voorafgaand aan dit concert werd Martin Luther King vermoord, en het gehele programma van die zevende april stond dan ook in het teken van hem. Eén van de drie studio-opnames op dit album is Ain’t Got No / I Got Life, toch wel één van Simone’s beste nummers, en één van de mooiste nummers in 't algemeen die handelt over (de) vrijheid. Het nummer werd indertijd een nummer één hit hier in Nederland, en in 1998 schopte hij het zelfs nog een keer tot een elfde plaats in de hitlijsten. Veel andere liedjes hebben indirect ook een maatschappelijk thema, waarvan de mooiste toch wel Backlash Blues is (dat gaat over 'n gebrek aan burgerrechten), en ook de über-swingende versie van Gin House Blues klinkt zelfs beter dan originele studio-opname! Zoals de titel al impliceert gaat Why (The King of Love is Dead) over Luther King zijn dood, 't nummer werd in korte tijd geschreven door Simone’s bassist, Gene Taylor, en werd op deze avond voor het eerst ten gehore gebracht. Doordat de instrumentatie gedurende de eerste helft enkel bestaat uit de piano, wordt de boodschap van de tekst extra in de verf gezet. Daarmee is het zeker een waardig eerbetoon geworden. 't Enige mindere nummer hier is de Bee Gees-cover Please Read Me. Deze past niet echt tussen de overige nummers (die samen een mooi geheel vormen), deze had dan ook beter van de tracklist geschrapt kunnen worden. Maar ach, dat is dan ook de enige aanmerking.

Adembenemende zangeres, en een sensationeel album. Twee weken ben ik het album (alweer) non-stop aan het beluisteren, en het is typerend hoe een geweldige zangeres als Nina Simone met weinig middelen groots weet uit te pakken. Met haar ietwat zware doch warme, en bovenal intrigerende stem kan ze eigenlijk als geen ander liedjes met hartzeer brengen. Toch wordt er (ook) ruimte gemaakt voor enige vorm van sensualiteit, die kant van Nina Simone krijg je te horen op de afsluiter Fine and Mellow. Een andere manier waarop de veelzijdigheid van haar nog maar eens benadrukt wordt is het prachtige pianospel, dat eigenlijk naast een blues– en jazzachtig sfeertje zelfs iets klassieks over zich heeft. De instrumentale nummers Under the Lowest en Summertime, tonen het duidelijkst aan dat ze naast een verbluffend goede zangeres tevens een fantastische pianiste is! Opvallend detail is dat er drie niet-live opnames op dit album staan (The Other Woman, Cotton Eyed Joe en Wild Is the Wind) – terwijl er wél wordt gedaan alsof ze live opgenomen zijn aangezien aan het einde een applaus wordt ingemixed. De producers willen de luisteraar(s) voor de gek houden! Het was ze bijna gelukt overigens, want je hoort het verschil nauwelijks. Nina Simone is een vakvrouw in hart en nieren, in de studio, en op de bühne!

Je moet het maar kunnen. Van zo’n quasi-onzinnig liedje als I Put a Spell on You één van de mooiste, meest romantische nummers ooit te maken. Nina Simone doet het met gemak. Met grote klasse zelfs. Ik kan me niet voorstellen dat er een willekeurige andere zangeres meer geschikt zou zijn om het liedje I Put a Spell on You te vertolken. Als er één zangeres het recht van spreken heeft, beter gezegd, recht van zingen heeft om dit nummer te vertolken, dan is het Nina Simone wel. Zet haar versie eens naast het origineel; je weet niet wat je overkomt. Zowaar een wereld van verschil. Behalve het veelbesproken titelnummer, dat gewoonweg een gigantische klassieker is, staat er nog zo één op van zo een kaliber.

Dit is natuurlijk ook hét album met Feeling Good. Die ene - met die geniale opbouw. Geen superlatief komt enigszins in de buurt hoe goed dit nummer is. Het a-cappella intro waarna dat - bigbandachtige - geweld invalt en de enigszins verleidelijke zang van Simone er zo mooi overheen vloeit. Waarschijnlijk mijn favoriete liedje van haar, al is er zoveel moois om uit te kiezen. Ik zou bijna vergeten te vermelden dat dit ook hét album is van de Jacques Brel cover Ne Me Quitte Pas met Simone’s charmante Franse uitspraak en de Charles Aznavour vertalingen Tomorrow Is My Turn en You’ve Got to Learn, of 't album van het speelse Marriage is for Old Folks en 't bombastische, door haar toenmalige man geschreven Take Care of Business, of hét album van de prachtige ballades July Tree en ook One September Day.

Probeer van deze plaat maar eens de favorieten eruit te pikken. Moeilijk hoor. Daarom is het misschien beter om de minder gedenkwaardige momenten te bespreken. Daar kan ik kort over zijn, dat is er maar één: het instrumentale Blues on Purpose. Hoe vaak ik dit album ook beluister, altijd vergeet ik weer hoe dit nummer klinkt. Tussen al dat moois is dit het enige liedje dat nooit wist te beklijven, en iedere keer als ik dit meesterwerkje van Nina Simone weer opzet, dan denk ik: “O ja, dát nummer. Die had wel van de tracklist geschrapt mogen worden.” Verder reken ik het haar niet zwaar aan, we hebben het immers over één van Nina Simone’s beste albums, en dat ene mindere liedje ben ik dan ook zo weer vergeten.

Als activist tegen de Vietnamoorlog weigerde Nina Simone aan 't begin van de jaren ’70 belasting te betalen als protest tegen de betrokkenheid van de Verenigde Staten. Omdat er 'n dwangbevel jegens Simone werd uitgereikt, was ze genoodzaakt haar land te ontvluchten. Zo bracht ze een lange tijd door in Barbados en later, op advies van haar vriendin / collega Miriam Makeba, in Libië. In 1974 keerde ze terug en bracht ze haar laatste album uit voor het RCA-label, een live-album - wat uiteindelijk ook één van de laatste albums zou worden gedurende haar carrière (hierna verscheen af en toe nog 'n album eens in de zoveel tijd). It Is Finished verscheen vijftien jaar na haar eerste live-album, Nina Simone at Town Hall, en het is prachtig om te horen hoe Simone door de jaren heen geëvolueerd is als artieste. Ze lijkt veel meer interactie te maken met het publiek en ook haar manier van zingen is een stuk vrijer.

Het repertoire voor het concert / deze plaat lijkt deels aangepast te zijn op de gebeurtenissen die een paar jaar eerder speelden en de tijd die ze doorbracht in het buitenland getuige liedjes als Dambala, Obeah Woman en het traditionele Com'by H'yere Good Lord. Simone is spiritueler dan ooit, terwijl de instrumentatie wereldser is dan tevoren. Deze nummers worden aangevuld met de mooie, broeierige geluiden van The Pusher en Funkier Than a Mosquito Tweeter, terwijl deze weer worden afgewisseld met het sensuele I Want a Little Sugar in My Bowl, een liedje dat Simone ooit schreef en gebaseerd is op haar grote voorbeeld Bessie Smith. Met haar opnames van Mr. Bojangles en Let It Be Me maakt ze vanuit het niets de mooiste opnames die ooit van die tracks zijn verschenen. Live of niet, voor Simone is het overtreffen van (originele) nummers met haar coverversies gewoonweg een fluitje van een cent.

Simone is één van de weinige artiesten die live waarschijnlijk nog wat beter klinkt dan in de studio. Je hoefde indertijd niet bij het concert aanwezig te zijn om tot die conclusie te komen. Het bewijs ligt hier mooi voorhanden. Dat we hier te maken hebben met een vakvrouw zou ik eigenlijk niet meer hoeven te vermelden, maar aan de hand van de echt beschamende drie stemmen, vier met de mijne erbij, wil ik nogmaals benadrukken dat je dit album blindelings kunt kopen of tenminste 'n keer moet beluisteren.

Een heel mooi album van Nina Simone, hoe kan het ook anders? Ik vind deze - in vergelijking met veel van haar andere albums uit deze tijd - ook behoorlijk divers. De jazz is nooit ver van huis, die is in ieder nummer terug te horen, en toch zijn er veel andere stijlen muziek hoorbaar. Van een prachtig dromerig easy listening nummer als Don’t Explain word je naar een bigbandachtig liedje als Love Me or Leave Me geslingerd, en van de puike folkachtige Bob Dylan cover The Ballad of Hollis Brown naar het mooie a-capella Images dat een gedicht is. Een gedicht, of liever gezegd, een eerbetoon aan de schoonheid van (de) zwartheid. Tot slot is er ook zelfs nog gospel te horen in afsluiter Nearer Blessed Lord, kortom: er is van alles wat aanwezig. 't Mooie is dat Nina Simone alles op een mooie manier weet te bezingen. Zelfs een ietwat minder nummer als Chauffeur, geschreven door haar - toenmalige - echtgenoot Andy Straud, weet te boeien en het nummer met een ietwat minder indrukwekkende tekst, For Myself, wordt interessant gehouden mede doordat de opbouw van instrumentatie die groots eindigt. Mijn favorieten zijn echter de vol overtuiging gebrachte, melancholieke The Other Woman, This Year’s Kisses en Little Girl Blue, en natuurlijk de ritmische opener Mood Indigo. De twee laatsten staan overigens ook op haar debuut, net als Love Me or Leave Me, maar ook zonder deze aanwinst(en) was het een prachtig album geworden. Niet alleen dankzij het andere materiaal dat mooi is, vooral dankzij Nina Simone, uiteraard.

Zo goed als hét album van Nina Simone dat (het dichtst) in de buurt komt van soul - High Priestess of Soul is gewoon jazz - al is ook dit album grotendeels meer jazz dan soul. Niet dat we daar rouwig om hoeven te zijn, want Simone is niet het soort vocalist dat die met bombastische (soul-)nummers hoeft, of liever gezegd moet uitpakken, want dat gaat ten koste van haar kwaliteiten als zangeres. Daar is de opener It Be’s That Way Sometime al gelijk een mooi voorbeeld van. Hoewel het geen slecht nummer is, is het wel één van haar beduidend mindere nummers uit haar gehele discografie. Het klinkt soms geforceerd, á la Aretha Franklin, alleen kan die er mee wegkomen. Gelukkig is alles wat volgt een stuk aangenamer, waaronder het enige "échte" andere nummer dat onder soul valt te scharen: Some Say.

Het zal echter vast niet verbazend zijn dat het prijsnummer I Wish I Knew How It Would Feel to Be Free is. Wat zij met dit nummer doet is meer dan het slechts naar eigen hand zetten; ze maakt er een ware sensatie van in al haar eenvoud. Niet voor niets is dit uitgegroeid tot een anthem voor (het strijden voor) mensenrechten. Bijna zou dit nummer alle andere nummers overschaduwen, ware het niet dat er nog twee prachtige juweeltjes zijn waarin Nina Simone jazz verbindt met klassieke muziek. Consummation, dat door Nina Simone zelf werd geschreven, en Turning Point bedoel ik. Die laatste is sowieso één van m'n favorieten uit haar oeuvre. Aanvankelijk lijkt het op een kinderliedje, maar de luisteraar zal snel ver-nemen dat dit veel dieper gaat dan dat. Het ontpopt zich tot een nummer waarin de vraag / oorzaak van het ontstaan van racisme wordt gesteld, en het einde laat je sprakeloos achter. Zo mooi, maar zo triest.

Behalve deze drie prachtige nummers staat er wel meer op Silk & Soul dat het album de moeite waard maakt, waaronder een zeer leuke versie van Dusty Springfield’s The Look of Love en het (liefdes)liedje Turn Me On, waarvan ik eerlijk moet bekennen dat ik de versie van Norah Jones die 35 jaar later werd uitgebracht in 2002 nóg mooier is. De oorspronkelijke intentie van het album is niet zo goed gelukt, het zou een soul album moeten worden en dat is het niet, maar verder ondanks dat gegeven is 't wél weer een mooi album geworden. Misschien had ze de plaat beter kunnen opnemen in Detroit, Memphis of Muscle Shoals. Je hoort aan de stijl dat dit in New York is opgenomen, maar ach, ik ben zeer tevreden.

Ontzettend cool! Zo zou ik dit album in twee woorden samenvatten. The Amazing Nina Simone is dan weliswaar een plaat die dateert van meer dan vijf (!) decennia geleden, maar suf klinken doet ‘ie niet. Nee, dan is een woord als cool toch echt meer op zijn plaats. De nummers met volle orkestraties zijn een waar spektakel, Chilly Winds Don’t Blow is één van die nummers. De vibe die 'ie uitademt doet in de verte misschien ook wel wat denken, mij tenminste, aan de “Wall of Sound” productietechniek die Phil Spector een paar jaar later zou toepassen, terwijl de swingende bigband op prachtige wijze naar binnen sluipt in de bruisende Stompin’ at the Savoy en You’ve Been Gone Too Long. De nummers die kunnen rekenen op een kalere presentatie zijn minstens net zo bijzonder. Het sobere It Might As Well Be Rain lijkt wel een slaapliedje. Om bij weg te dromen! Al zou dat jammer zijn; daarvoor is de muziek veel te mooi. Het melancholieke Solitaire is nog 'n andere favoriet van mij; met zijn soort van filmische karakter (door onder meer al die strijkers en dergelijke) had ‘ie zo uit een of andere grote Hollywood-film van weleer kunnen komen. Mijn absolute favoriet is echter het ietwat droevige Tomorrow (We Will Meet Once More), één van haar allermooiste liefdesliedjes. Simone begeleid met een harp. Verdorie, wat klinkt ‘t toch mooi! Eigenlijk kan je over ieder nummer wel lovende woorden schrijven, het beste is echter dat je die fijne, en bovenal mooie ervaring zelf beleeft. Luisteren, dit stukje vakwerk van Simone!

We doen Pete Seeger. We doen Judy Collins (of Leonard Cohen, zoals u wilt). We doen de Bee Gees zelfs twee keer. En ach, we doen Bob Dylan gewoon drie keer. Big deal! De gouden en ongeschreven regel mag dan wel “cover nooit van je leven die grote (semi-)klassiekers” zijn, hier een zeer geslaagde uitzondering op deze regel. Om zo te dwepen met een artiest lijkt misschien iets te veel van het goede, maar we hebben het hier over ene Simone. Nina Simone welteverstaan! Bij haar mag dat – uiteraard. Hoewel To Love Somebody als album misschien een beetje onsamenhangend is met deze selectie, mag deze absoluut niet worden overgeslagen in de reeks “ontdek je (favoriete) Nina Simone albums”.

Hoor alleen al eens de mooie opener, Suzanne. Velen gingen haar voor, velen gingen haar na, maar Simone’s versie mag zich samen met die van Cohen en die van Flack, Roberta – zij is ook de moeite waard, berekenen tot de beste versies ooit gemaakt. En dan te bedenken dat dit zelfs nog één van de mindere covers is op dit album. Wat ze doet met To Love Somebody, Just Like Tom Thumb Blues en The Times They Are A-Changing is namelijk nog veel verbluffender. De hoeveelheid soul Simone in deze liedjes weet te leggen, kunnen niet veel haar nadoen. Je zou bijna denken te maken te hebben met ware gospels. De boodschap die de oorspronkelijke tekstschrijvers met deze nummers wilden overbrengen - ik kan niet anders zeggen - heeft ze goed begrepen. De nummers zijn groots in al hun eenvoud maar worden tamelijk "klein" gehouden. Door de instrumentatie en door Simone’s vocalen, allen weten daardoor honderd procent te imponeren. De schrijvers mogen trots zijn op zo'n prestatie!

Geen zwak moment te bekennen hier. Het enige nummer dat qua kwaliteit een tikkeltje achterblijft is het door haarzelf geschreven Revolution, op dit album gepresenteerd in twee delen. Het is opvallend dat ze juist met dit nummer de stijl wil benaderen van de namen die ze hier covert; het nummer is vrij rock-georiënteerd en mede vanwege zijn nogal chaotische aard komt ‘ie nogal rommelig over op dit nagenoeg perfecte (cover) album. Naar het schijnt was Simone teleurgesteld dat het liedje uitdraaide tot een flop. Met Ain’t Got No / I Got Life scoorde ze in Europa een paar maanden eerder een grote hit, en ze had verwacht dat dit net zo’n groot succes zou worden. ”I don't get it. It's about a revolution, man, not just colour, but everything!”, zo verklaarde Nina Simone, maar helaas vind ik dit -zoals gezegd- het enige mindere nummer op deze plaat (al blijft 't wel zeer acceptabel). Maar goed, ik ga het feestje niet bederven. De rest is vakwerk pur sang, en vakwerk verdient meer dan slechts zeven luttele stemmen.

Een van de weinige albums van Simone uit de jaren ’60 die wat minder de moeite waard is. Tegen de tijd dat Colpix 't album uitbracht, was Simone al vertrokken naar Philips. Ze was dus niet op de hoogte van deze release. Het album bestaat uit een "allegaartje" van live-opnamen* en studio-versies die de oorspronkelijke albumreleases niet wisten te halen. De producers bij Colpix besloten een aantal van deze versies (niet allemaal dus) te overgieten door veel strijkinstrumenten toe te voegen, dat verklaart de titel (With Strings), en dat zorgt ervoor dat Simone’s vocalen eerder in aanmerking komen voor een bijrol dan een hoofdrol. Dat is jammer. Neem daarbij dat veel van de liedjes in deze context ook niet mooi tot zijn recht komen. Baubles, Bangles and Beads, een nummer dat afkomstig is uit de Kismet musical, had bijvoorbeeld al op het Forbidden Fruit album van vijf jaar eerder moeten komen te staan. Desondanks dat, staan er wel weer een paar fijne nummers tussen. De donkere en achtervolgende klanken van Blackbird is één van die spaarzame momenten, en is zelfs het hoogtepunt van heel het album. Geen strijkers voor dit nummer, maar een minimalistische begeleiding die, geloof ik, slechts bestaat uit 'n percussie. Ook leuk is de romantische klank van Falling in Love Again (Can’t Help It), en de Bessie Smith cover Gimme a Pigfoot (and a Bottle of Beer) doet niet onder voor de originele versie. De andere nummers vervallen net iets te vaak naar de achtergrond, maar kwaliteit blijft gehandhaafd.

* 't Is me niet geheel duidelijk welke nummers live-opnamen zijn. Volgens de liner notes (en volgens Wikipedia trouwens ook), staan er wel wat op dit album.

O jee, neppe dance-pop met latin invloeden, een prominent aanwezige Spaanse gitaar, hier en daar wat zielloze zwijmelballads gebracht door een boyband, en een album geproduceerd door good old Frank Farian. Oftewel: dit zit goed fout. In tegenstelling tot de sommigen heb ik niet alleen een zwak voor Where Do You Go?, maar zelfs voor meer dan de helft van het hele album! Kan er niks aan doen. Ondanks dat My Promise (een duidelijke vorm van) kitscherigheid heeft, en het overigens nog eens extreem gedateerd klinkt, zijn deze nummers mij na zoveel jaren nog steeds niet gaan tegenstaan.

Zelfs een aalglad nummer als When I Die, waar geen emotie in zit, vind ik goed aan te horen. Vooral de samenzang van de heren vind ik een pluspunt, daar lieten veel andere boybands uit de jaren ’90 steken vallen. Voor het gemak ga ik er van uit dat de heren op de hoes ook de daadwerkelijke vocalen verzorgen. De vlottere nummers klinken echter nog een stuk beter. Please Don’t Go is het soort liedje dat na één beluistering al goed weet te beklijven, maar ook Missing en het mid-tempo Don’t Make Me Live Without You dat veel minder erg is dan dat de titel doet vermoeden, mogen er zijn. Die laatste had destijds niet misstaan als single, dacht ik zo. De andere uptempo-nummers vind ik ook gewoon prima.

Beduidend mindere nummers komen pas op het einde aan bod. Er staan drie R&B-nummers op het album die (helemaal) niet tussen de rest passen. Het seksueel-getinte In and Out is met afstand het minste nummer. Dit soort latinoachtige heren horen dit soort nummers niet te zingen, zo wilden ze zich in eerste instantie ook helemaal niet profileren. De Exile cover Kiss You All Over klinkt na al die jaren ook niet meer helemaal goed. Het origineel trouwens ook niet. De mooiste versie die gemaakt werd is toch wel die van Millie Jackson met het fijne soul en funk-sausje! Het knullige Bonita roept gemengde gevoelens op. Ik vind het nummer best slecht maar de “ooohhs” en de “aaahhs” van het refrein zijn tot op zekere hoogte wel grappig. Dat geldt voor heel My Promise. Niets hoogstaands, maar vermakelijk.

Haal ik met mijn drie-en-een-halve sterren toch maar mooi het gemiddeld omhoog!

Tien jaar oud inmiddels! Vind dit wel een redelijk mooie en representatieve verzamelaar voor wat betreft commerciële doch goede R&B en hiphop nummers. Hoogtepunt is voor mij Debelah Morgan’s Dance with me gebaseerd op Hernando’s Hideaway, echt een fijn nummer met elementen van de tango. Tien jaar later is dit voor mij in ieder geval nog één van de beste R&B-nummers ooit gemaakt! Kan me nog een live performance herinneren bij Top of the Pops waarbij veel indruk maakte met haar vocale kwaliteiten en haar mooie uitstraling. Ook de compositie van het nummer is erg sterk. Ik vond het dan ook jammer dat dit nummer niet aansloeg in Nederland, het werd wel een top 10 hit in de USA.

Brandy and Ray J coverden de Phil Collins hit Another day in paradise voor Urban Renewall. Vond dit vroeger een mooi nummer, al begrijp ik nu niet meer wat ik er ooit mooi aan vond. Ik vind hem nu bijna net zo vreselijk als het origineel. Bijna dan. Destiny’s Child’s Survivor blijft na al die jaren ook nog fier overeind; toch wellicht het meest persoonlijke nummer dat Beyoncé ooit schreef naar aanleiding van het veel besproken vertrek van LeToya en LaTavia. Missy Elliott was i.i.g. klaar voor de zomer met haar Get your freak on; prima urban nummer die tevens voorzien was een mooie videoclip. QB Finest hadden ook wel een zeer lekker nummer te pakken met Oochie wally, ook dit nummer had een coole videoclip. Helaas was de houdbaarheid van deze band beperkt, en bleven ze dan ook one hit wonders.

Lil’ Bow Wow was voor korte tijd natuurlijk ook een grote hype. Ben blij dat het enkel bij één succes is gebleven. Bow wow (that’s my name) vond ik destijds best leuk, al kan ik het liedje nu écht niet meer aanhoren. Stan van Eminem en Dido heb ik nooit echt leuk gevonden, al is de feature van Dido wel geslaagd. Haar stem leent zich perfect voor dit soort features. Spooks waren ook een erg leuke band. In hun R&B/hiphopachtige nummers creëerden ze altijd een mysterieus sfeertje. Ook Karma hotel heeft zo’n sfeer en 't blijft één van hun beste nummers. Xzibit’s X is uitgegroeid tot één van zijn grootste klassiekers en dat is begrijpelijk met zo’n aanstekelijk deuntje. Net zo’n aanstekelijk deuntje had The next episode van Dr. Dre dat nog steeds één van mijn favo nummers van hem is. De debuut single Video van India.Arie was ook erg leuk, erg rustig nummer met (ook) een zomers, feel good sfeertje.

Ondanks het feit dat dit album alleen maar top 40 hits bevat, is dit voor mij wel een fijne verzamelaar. Geen enkel nummer is écht slecht (al vind ik R. Kelly, Chanté Moore, Jon B en vooral die van Ja Rule bijvoorbeeld minder bijzonder in vergelijking met de andere nummers). Het mooie aan de No Sweat verzamelaars vind ik dat de compilaties behoorlijk goed zijn afgestemd zijn op bepaalde genres, terwijl Hitzone bijvoorbeeld van alles door elkaar gooide (wat soms zeer irritant was). Verkoopcijfersgewijs hebben de No Sweat verzamelaars het alleen nooit beter gedaan dan de Hitzones; dit was dan ook één van de laatste compilaties de is verschenen. Laatste verzamelaar was volgens mij nummer 16?

Hij heeft een aparte kleurklank zeg, die Nolan Porter. Vrij ongebruikelijk voor een negroïde zanger. Zijn album is al minstens net zo apart. Het valt niet te scharen onder één genre - het is van alles wat. Er zit veel variatie in deze plaat en zowat alles komt voorbij: soul, rock, reggae, ska, pop, funk, zelfs 'n vleugje latin en country, maar geen enkel lied weet te overtuigen. De arrangementen, de teksten maar ook de productie: het klinkt allemaal veel te eenvoudig om er positief over te spreken. Ik vraag me dan ook af wat de gedachtegang achter dit album is. Het lijkt alsof Nolan Porter niet eens weet wat hij zelf wil, en dat terwijl dit al zijn tweede album is. Twee nummers die mij wel zijn bijgebleven zijn Work It Out in the Morning dat haast klinkt als een soort smartlap maar wel een leuke tekst heeft, en het kleine nummer Burn Down the Cornfield dat enigszins mystiek klinkt. Daarnaast is de ballade Crazy Love misschien ook wel een beluistering waard, ik vind dat Nolan hier erg goed bij stem is en de tekst geloofwaardig weet over te brengen. Het overige materiaal is me -ondanks nogal wat luisterbeurten- niet bijgebleven.

Vroeger werd ik gewoon zo goed als uitgelachen in de klas omdat niemand van mijn toenmalige leeftijd (11) dit draaide en ik deze CD toen ook nog eens had gekocht.Voor dit album van Norah heb ik altijd een zwak gehad. Voor de een zal het erg veel van hetzelfde zijn terwijl het voor de ander een waar genot is. De eenvoud van de klanken, de zuivere stem van Norah, de luchtige liedjes en de strakke productie zorgen voor een algehele sfeer die zwaar in orde is.

Een nummer als ‘Don’t know why’ is gewoonweg prachtig met een prima pianospel. ‘Seven years’ heeft daarentegen weer iets akoestisch waarbij de gitaar centraal staat, en een nummer als ‘Cold, cold heart’ heeft zelfs een vleugje blues. ‘Feelin’ the same way’ heeft zelfs iets folkloristisch en zo is er variatie genoeg op de rest van dit album. De hoogtepunten zijn voor mij ‘Don’t know why’, de titeltrack maar vooral ‘Shoot the moon’, ‘Turn me on’ en ‘Lonestar’.

Acht jaar na de release is dit album gewoon nog helemaal oké en staat ‘t als een huis. Het is erg braafjes en veilig, iets waar ik normaal bij vele andere artiesten niet tegen kan. Norah vormt daar een uitzondering op. Misschien komt het wel omdat dit album gewoon tot in de puntjes is verzorgd. Helaas heeft geen enkel album dat volgde van Norah, deze debuutplaat kunnen overtreffen. Dat betekent overigens niet dat ze slecht zijn, maar dit is haar enige album dat ik nog met regelmaat beluister. Een van de meest relaxing en rustgevende albums die ooit is gemaakt en dat is alles behalve negatief bedoeld! Voor mij is ‘Come away with me’ een van de mooiste albums van de afgelopen tien jaar.

Het openingsnummer, en tevens titelnummer Raising hell is wel lekker funky. Zelfs een beetje smerig, als ik het zo zeggen mag. Een bijkomend pluspunt is dat het ook zo enthousiast wordt bezongen... op het kreunende af. Zo’n nummer zag je een duo als Marvin Gaye & Tammi Terrell en/of Roberta Flack en Donny Hathaway niet opnemen. Het belooft veel goeds voor de rest van het album, die dan uiteindelijk toch wel blijkt tegen te vallen. Het is niet slecht, maar alle andere teksten zijn helemaal niet zo stoer als Raising hell; eerder zoet en braaf, en ze staan allemaal in het teken van de liefde. Dat is dan ook gelijk het struikelblok van dit duo: daarin zijn de twee andere duo’s die ik noemde echt beduidend beter in.

Best schattig hoor, die liefdesverklaringen aan elkaar, maar hoe zit het met de luisteraar? Oké dan, er staan wel een paar leuke liedjes op. Met name naar Lay it on me, my sweet thing valt goed te luisteren. Naast soul en een snufje funk hoor je ook wel wat invloeden van country en roots terug, echt het soort nummers die alleen gemaakt konden worden in het diepe zuiden van Amerika. Everlasting love sluit daar wel bij aan, maar is toch wat minder. De coupletten vind ik heel erg mooi (tekstueel de mooiste coupletten van het hele album zelfs), maar de refreinen die met kopstemmen door hun tweeën wordt ingezongen, klinkt gewoonweg vervelend. De laatste noemenswaardige nummers zijn We love each other en Right time, wrong place, die, ondanks matige teksten, redelijk weten bij te blijven vanwege de meest opzwepende, ritmische instrumentatie op deze plaat – naast het titelnummer dan. Al het overige balanceert bij vlagen op het randje van saaiheid, al is dat slechts een persoonlijke mening. Echt slecht is het niet, hoor. Verder niet een baanbrekend album in z’n soort; vocalen en instrumentatie zijn prima.

Toegegeven: met zo’n titel en zo’n mysterieuze hoes weten ze je het wel lekker te maken!

Ergens tussen de van tijd tot tijd zweverige, lichte en ongebruikelijke soulvolle stem van Norman Feels en de duistere, soms bijna psychedelische instrumentatie gaat een buitengewoon interessant album schuil. Hoewel het geluid dat het album uitdraagt op momenten doet denken aan de soul die gemaakt werd in New Jersey, blijft dit album een vreemde eend in de bijt in de brede wereld van soul; het leent zich niet voor een label, daarvoor is het te alternatief en te exceptioneel, vind ik dan. Wat dat betreft zat Norman Feels goed op z’n plaats bij 't indie Just Sunshine-label, hetzelfde label waar ook Betty Davis haar befaamde albums uitgebracht. Hun albums zijn niet te relateren aan andere albums uit deze tijd, en dat is typerend voor zowel het werk van Norman Feels als Betty Davis. Dat maakt het zo interessant!

Voor dit titelloze album van Norman Feels, zijn debuut, schreef hij alle teksten zelf. De arrangeur, David Van De Pitte - het best bekend als arrangeur de Marvin Gaye klassieker What’s Going On, en producer Sal Scaltro zetten de puntjes op de ï en Norman Feels werd geboren. Succes kende het album niet, dat weerhield het label echter niet om hem nog een tweede album te laten uitbrengen. Dat werd Where or When die een jaar later het levenslicht zag, ook zeer de moeite waard, en ook dat album flopte. Zonde! Want naast zijn fascinerende stem zijn alle nummers op dit debuut briljante, en nogal gecompliceerde composities. Dit is alleen niet het soort album dat zich meteen prijsgeeft - en dat verklaart waarom dit album mogelijkerwijs volledig genegeerd werd door het publiek. 'n Andere reden kan ik niet bedenken.

Voor de geduldige luisteraar is er echter genoeg moois te ontdekken; ieder nummer is fantastisch! Het album en Norman Feels sleuren je mee in een eindeloos mooie dromerige sfeer met 'n relatie en zijn bijbehorende worstelingen als thematiek. Geen mindere momenten hier, maar wel een paar pareltjes zoals het onzuivere They Said It Couldn’t Be Done en Everything Is Going Our Way waar Norman Feels assistentie krijgt van een niet bij naam genoemde zangeres. Er wordt op subtiele doch treffende wijze geschreven dat liefde onoverwinnelijk is. Tegengas wordt er geboden met het droevige Yes You Did waarin Norman bezingt hoe hij verlaten werd door zijn (ge)liefde en eenzaamheid het gevolg werd. Het enige nummer dat hier niet over de liefde gaat is 't op de maatschappij gerichte Today, dit nummer is zodanig geschreven dat clichés worden gemeden en daarmee valt ook dit nummer in positieve zin op. De instrumentatie verdient ook lof, met het dreigende Don’t tot het zeer relaxte Something In Me; geen enkel nummer klinkt hetzelfde. Al het voornoemde bij elkaar maakt dit een werkelijk steengoede plaat.

Toen ook dit album geen succes bleek, viel voor Norman Feels het doek. Hij heeft zich wel goed schuil weten te houden, want tot op de dag van vandaag is er niets over hem bekend en is er op het internet geen schrijfsel over hem noch zijn album(s) te vinden; alsof hij nooit heeft bestaan! Hoe dan ook, dit is een waardige en prachtige opvolger voor zijn perfecte debuut. De composities zijn hier wel wat minder duister, wat minder zwaar ook, en dat maakt dit album (iets) toegankelijker dan zijn voorganger. Terwijl z’n vorige album alleen maar zelfgeschreven nummers bevat, staan hier twee covers op waaronder het deels door Stevie Wonder geschreven Till You Come Back to Me dat bekend werd door - de vertolking van - Aretha Franklin, en het titelnummer Where or When dat geschreven werd door Rodgers and Hart.

De prachtige composities zijn hier wederom goed vertegenwoordigd dankzij arrangeur David Van De Pitte en producer Sal Scaltro. Hoewel de beide covers ook zeker de moeite waard zijn, zijn alle overige nummers, allemaal door hemzelf geschreven dus, nog veel meer de moeite waard. Zijn schrijfkunsten zijn werkelijk subliem, dat bleef bij zijn debuut mij ook niet onopgemerkt. Persoonlijke favorieten zijn er niet echt, maar er staan beslist wat noemenswaardige nummers tussen die het bespreken waard zijn. Het gevaar van de liefde wordt op intrigerende, zelfs angstaanjagende wijze geformuleerd in You Can’t Stop My Love en vooral het obsessieve Johnny Get Your Gun. In het laatste liedje vertelt Norman aan Johnny dat hij zijn (ex-)vriendin gelukkig zag met een andere man, maar dat als Johnny haar niet in zij bezit kan hebben, niemand haar mag hebben! Zeer controversieel en ook aanstootgevend voor die tijd.

Treurig wordt het met Shame. Het liedje doet zich vrolijk aan qua arrangement, de tekst vertelt ons het tegenovergestelde. Norman Feels weet op prachtige wijze uit te drukken hoe een relatie op de klippen liep met als oorzaak het gebrek aan geld. Des te pijnlijker is het wanneer hij vertelt dat hij zoveel moois voor haar in petto had. Movie, voor de afwisseling een romantisch nummer met 'n lichtelijk loom jazzy sfeertje, duidt op een scherpe tekst. Zo bezingt hij hoe hij zijn (ge)liefde ontmoette in de bioscoop, om vervolgens in zijn eigen film - dankzij haar - te belanden. I’ll Show You the Way is vooral mooi vanwege zijn rijke instrumentatie, terwijl de afluiter, Mr. Wanna Be, qua instrumentatie zo’n beetje het enige liedje is dat lijkt op het materiaal dat we op z'n debuut aantroffen dankzij de donkere, psychedelische sfeer en daarmee is ook dit nummer absoluut de moeite waard. Fantastische plaat, ook zeer uniek in zijn soort!

Vreemd genoeg trok dit album m'n aandacht vanwege de hoesfoto. Een hoesfoto waar de naam Ntjam Rosie zo vervangen had kunnen worden door de naam Grace Jones, al heeft deze dame op de cover ook wat weg van Janelle Monae. Hetgeen wat me aan dit album bleef boeien is de tamelijk aparte kleurklank van Ntjam. Een stemgeluid die we in Nederland niet vaak (lees: nog nooit?) hebben gehoord. Althans, ik kan zo snel geen voorbeeld(en) bedenken.
De sfeer van dit album heeft internationale allure. Wat is het eigenlijk? Wat jazz, een vleugje soul maar bovenal erg Ntjam Rosie zelf. De nummers zijn dusdanig gecomponeerd dat haar stem altijd weer optimaal uit de verf komt. Het feit dat er een aantal Franstalige nummers tussen de tracklist worden gezet, kan riskant zijn. Hier pakt het naar mijn idee echter goed uit. Het tast het luistergenot van dit album absoluut niet aan, het is zelfs een mooie aanvulling. Al blijf ik de Franse nummers wel wat minder vinden dan de Engelstalige.
Toch concludeer ik wel, dat dit een album is die enkel geschikt is om in z'n geheel te beluisteren. Dit is namelijk niet het type muziek waarvan ik even een nummertje tussendoor zou beluisteren. Daarnaast lijkt dit ook typisch album te zijn die voornamelijk aangenaam klinkt in de avonduren. Pluspunt is dat het album een bepaalde vorm van warmte uitstraalt.