't Klinkt natuurlijk erg aanlokkelijk en zo, “geproduceerd door James Brown”, maar als je kijkt naar de inhoud van het album dan is het maar weinig verassend. Alle nummers lijken wel de automatische piloot-status te hebben (met de gedachtegang dat het wel goed zal zijn als er een mix wordt gebracht van soul en funk), ook de vocale bijdrage van Hank Ballard is niet overtuigend. Het leukste materiaal dat hierop staat bestaat ook nog eens uit alleen de covers: Unwind Yourself van Marva Whitney, Steal Away van Jimmy Hughes, Are You Lonely for Me Baby van Freddie Scott, en tot slot Funky Soul Train van Bobby Byrd. Alle originele versies zijn echter veel beter en veel overtuigender, dat laatste vooral. Van zijn eigen materiaal moet Ballard 't ook niet hebben. Het blijft allemaal tamelijk oppervlakkig en zonder bezieling. Een nummer als Teardrops on a Letter heeft qua tekst best nogal wat emotionele bangage te bieden, maar de zangstijl van Hank Ballard doet je afvragen of hij wel beseft wat hij zingt. Daarom is hij beter af de meer oppervlakkige liedjes als You’re So Sexy en With Your Sweet Loving Self, al moet de opmerking gemaakt worden dat vooral de instrumentale begeleiding bij deze twee nummers het mooist overkomt. Uiteindelijk kom ik niet verder dan 'n hele krappe drie-en-een-halve ster. “Geproduceerd door James Brown” zegt uiteindelijk dus niets. Als ik niet beter zou weten zou ik bijna zeggen dat dit niets meer is dan 'n low budget album van de zoveelste willekeurige soulzanger.

Wanneer de naam Motown valt, denk je niet gelijk aan de Hearts Of Stone. In plaats van een bekende, gevestigde naam te zijn, gaat het hier eerder om een obscure groep. De verwachtingen waren hoog voor Floyd Lawson, John Myers, Lindsey Griffin en Carl Cutler, maar met hun enige Motown album Stop the world – we wanna get on… wisten de heren niet eens in de schaduw te staan van bijvoorbeeld The Temptations of The Four Tops. Succes hebben ze niet gekend. Nee, eerder het tegenovergestelde: ze verdwenen in de anonimiteit. Jammer eigenlijk, want ook dit album uit de Motown-catalogus is prima.

Vier zeer geslaagde covers treffen we aan in de vorm van Rainy night in Georgia (origineel is van Brook Benton), You’ve made me so very happy (origineel is van Brenda Holloway), He ain’t heavy, he’s my brother (origineel is van Kelly Gordon), en tot slot Thank you (falletinme be mice elf agin) (origineel is van Sly & The Family Stone). De overige nummers waren/zijn nieuw materiaal, waarvan het merendeel door henzelf werd geschreven. In principe verschilt dit album niet eens zozeer van veel andere albums van dat label uit die tijd. Fijne soul, waar prima naar te luisteren valt, zonder dat het al te baanbrekend is. Er staan veel rustige nummers op, enkel de Sly & The Family Stone cover is funky in vergelijking met al het andere. Eigenlijk hebben ze de covers helemaal niet nodig. De nummers die ze zelf schreven zijn namelijk mooi genoeg. Mooie refreinen, variërende teksten, voorzien van sfeervolle instrumentaties en goede vocalen. Onterecht onderbelicht en overschaduwd door de wat bekendere albums uit die tijd.

Lees hier het tweede deel.

Onder het mom van: you can’t judge a book by it’s cover, heb ik deze plaat een aantal luisterbeurten gegeven. Oké, de albumcover is vreselijk maar het album maakt een hoop goed. De inhoud van deze plaat doet de albumtitel eer aan; het is van alles wat: pop, latin, fado, R&B, soul, easy listening en zelfs electronica/dance (bijvoorbeeld de titeltrack). Dat maakt ‘Crosspop’ een interessante release. Ik kan me namelijk niet herrineren dat in Nederland in de afgelopen jaren een album met een dergelijke stijl als deze is uitgebracht. ‘Crosspop’ is wat mij betreft zelfs aan te merken als een (goede) loungeplaat. Ik denk overigens wel dat dit album meerdere luisterbeurten nodig heeft voordat je ‘m weet te waarderen, hij is namelijk niet toegankelijk genoeg om gelijk bij de eerste luisterbeurt te waarderen. Na een aantal keren wordt ‘ie echter steeds beter. Favorieten zijn: ‘Crosspop’, ‘I want it’, ‘Don’t leave me behind’, ‘Everytime you come around’ en ‘I’ve got my reasons’.

Vocaaltechnisch gezien waren Hind en Zosja (die slechts een liveshow heeft gehaald), natuurlijk het beste van het eerste seizoen van Idols. Hind’s eerste album werd goud en won een Edison wat ertoe bijdraagde dat Hind een tweede album mocht opnemen. Doordat tijdens de release er net een fusie had plaatsgevonden tussen SonyBMG werd het album nauwelijks gepromote en ontving het weinig aandacht. ‘Halfway home’ werd tussen een regelrechte flop en het platencontract van Hind werd ontbonden.

Het openingsnummer ‘Give me a sign’ is een prima opener, uptempo met Arabische invloeden. Het nummer verscheen op single maar hij kreeg weinig airplay. ‘Sweet woman-child’ is een rustige ballad dat prima gezongen wordt. ‘Ya wili’ is weer een wat sneller nummer, wederom met Arabische invloeden maar een niemanddalletje. ‘Halfway home’, de titeltrack is een ballad, wel een van de betere. Ook dit was een single, die wederom aan veel mensen voorbij is gegaan. ‘Light of love’ vind ik zo zo; de coupletten zijn matig, het refrein is wel beter.

‘Love is a revolution’ is misschien zelfs wat urban, een outsider op het album. Valt dus op en vind het persoonlijk een van de betere nummers. ‘Habbatayek besaif’ werd de derde en laatste single van het album en is tevens het enige nummer dat niet in het Engels wordt gezongen. Ook dit valt op; het is folklore, klinkt ietwat portugees (fado achtig) en soms zelfs ietwat chanson. Misschien wel het beste nummer van het album. Het nummer is ook totaal niet commercieel genoeg om als single aan te slaan en juist daarom kan ik het wel waarderen.

‘What is love’ begint met een a capella intro en ontwikkelt zich tot een midtempo ballad, zelf vind ik het een slaapverwekkend nummer en ook qua tekst en arrangement vind ik ook een stuk eenvoudiger dan een aantal andere nummers op dit album, daarom is dit een van de mindere nummers. ‘Desert of your heart’ is een groeier, het refrein is erg catchy, dat komt mede door de strijkers in het nummer, het is een beetje gypsy-achtig. ‘In the distance’ ook erg catchy met een aanstekelijke melodie, zeker een uitspringer op dit album.

‘Say a word’ is weer een ballad dat wederom wat minder klinkt dan de uptempo nummers. Verder is wel een redelijk ballad van dit album, toch had het allemaal iets dieper en uitbundiger gemogen. ‘I’ll go on’ is erg dansbaar met een refrein in het Marrokkaans (?), soms hoor ik zelfs lichte dance invloeden bij dit nummer! De afsluiter ‘Ashamed’ is ook een ballad die ik zelf niet zo memorable vind, maar het is wel een groeier; naar mate je ‘m vaker afspeelt wordt ‘ie beter, vooral naar mate je de climax van het nummer nadert krijgt het toch nog enige kracht.

Wat me erg opvalt is de volwassen sound die Hind neerzette terwijl ze hier ongeveer 20-21 jaar was. Ik denk dat dan ook op een oudere doelgroep werd gegokt dan de tiener kijkende Idols fans. Maar helaas had die oudere doelgroep geen oren voor Hind waardoor dit album vrij onopvallend is gebleven. Zeker een van de betere albums van een Idols deelneemster van weleer.

Wanneer de naam Hot Chocolate valt, denkt men natuurlijk gelijk aan de Britse band die groot succes verwierf met de hit You sexy thing. Toch was er een andere band met dezelfde naam die veeeeeeeeel “hotter” is. Waar deze band nou precies vandaan kwam is onduidelijk. Berichten op het internet wijzen twee locaties aan: Cleveland, Ohio of Toronto in Canada. Wel is duidelijk dat deze band bestond uit de leden Lou Ragland (die later nog een solo album zou uitbrengen in 1977), George Pickett en Tony Roberson. Deze heren hebben, volgens funk liefhebbers binnen bepaalde kringen, een verborgen pareltje gemaakt. Eenieder die dit album beluistert kan dat alleen maar beamen, want dit is geweldig.

Met een instrumentale heftige compositie zoals Messing with Sly tot lome momenten zoals bij Sexy moods of your mind heeft dit album alle ingrediënten om gebombardeerd te worden tot “onderschatte plaat die je beluisterd moet hebben”. Maar ook de in totaal drie nummers waarop vocalen te horen zijn, zijn geslaagd te noemen. Zo komt de stem van Lou Ragland mooi uit de verf bij We had true love. Een nummer dat aantoont dat dit album niet alleen één groot funk feest is, maar ook plaats wordt gemaakt voor serieuze soul ballads met funk als onder basis. Een nummer als What do you want to do heeft dan bijvoorbeeld weer wat invloeden van rock, en nummers in deze (soortgelijke) stijl zouden ‘tig jaar later gemaakt worden door o.a. The White Stripes. Tja, dit album biedt voor ieder wat wils. Het is niet alleen gevarieerd, maar ook nog eens erg mooi en tot in detail verzorgd. Perfecte instrumentatie en hier en daar een zangpartijtje, met een uiteindelijk eindresultaat waar ze absoluut trots op mogen zijn.

Hoe het met de Hot Chocolate groep is afgelopen is voor velen een raadsel. Toen ze merkten dat een Britse groep -met aanzienlijk meer succes- dezelfde naam deelde, wijzigden ze hun naam in Seven Miles High. Professionele opnamen zijn onder die artiestennaam echter nooit uitgebracht (helaas)...

”In this world where people are fighting with each other / Nobody to count on, not even your own brother / So if someone comes along who gives you genuine affection... get it while you can.”

Een prachtige start voor zijn carrière, dit debuut van Howard Tate. Eens een veelbelovende naam in de wereld van (de) soul, maar soms gaat er gaandeweg iets mis. Helaas geldt dat ook voor de loopbaan van Howard Tate, hij kende in zijn leven maar bitterweinig succes als zanger en bleef van meet af aan 'n (relatief) onbekende naam. Daar bleef het overigens niet bij, want ook zijn privéleven verliep lang niet alles vlekkeloos – maar dat terzijde. Los daarvan weet dit mooie debuut prachtig te weerspiegelen wat een getalenteerd man hij is. Hoe kan het ook anders als je terechtkomt bij een grande label als Verve?

Met slechts tien nummers en een totale speelduur van net zesentwintig minuten is dit album wat aan de geringe kant, maar daar staat tegenover dat je tien mooie nummers op rij krijgt. Hoewel ik Howard Tate meer een zanger vind voor rustigere nummers zijn bij Get It While You Can de uptempo’s ook de moeite waard; iets wat voor de opvolger (Reaction) niet opgaat. Wat dat betreft wist Verve wel geschikte nummers voor hem uit te zoeken. Mijn twee favorieten zijn toch wel de ballads, zo staat het liefdesliedje Get It While You Can voor (pure) oprechtheid, terwijl de droefenis van het gebroken hart in I Learned It all the Hard Way veel emotie overbrengt. 't Overige materiaal lijkt naast soul vooral in het teken te staan van blues, en bij deze combinatie van genres zijn het de vlottere nummers die het best te pruimen zijn met Glad I Know Better, Ain’t Nobody Home en het Motownachtige Baby I Love You als de uitschieters.

Ruim dertig jaar zou het titelloze album Howard Tate het laatste album zijn van deze soulzanger. Pas in 2003 zou 'n geheel onverwachte, geslaagde opvolger komen met de toepasselijke titel: Rediscovered. Zijn toekomst zou er na de release van deze plaat niet rooskleurig uitzien, al is daar op dit album nog niks van te merken. Nadat zijn albums voor Verve en Turntable flopten, lag zijn carrière in handen van Atlantic die grootse plannen had. Driemaal scheepsrecht zou je denken (beter gezegd: hopen), maar helaas wist ook dit album geen potten te breken. Erg treurig voor één van de betere soulzangers ooit.

Persoonlijk vind ik dit zijn beste werk. Qua sound doet dit album sterk denken aan het betere werk van label-genoot Aretha Franklin rond dezelfde periode. Ieder nummer is tof, echt geen mindere momenten hier. Neem alleen al de prachtige wijze waarop hij Bob Dylan’s Girl of the North Country opneemt. Daar waar de originele versie misschien ietwat aan overtuigingskracht ontbreekt, bezingt Howard Tate hem hier met volle overgave. Eigenlijk wordt alles gebracht met overgave en overtuiging. Of het nu gaat over zijn drukke tourschema in 8 Days on the Road, of over de gekte en complicaties van de liefde in She’s a Burglar, of de moeilijke momenten van het leven in Strugglin’, of in echt één van de meest romantische liefdesliedjes ooit gemaakt als The Bitter End: Howard kan alles! Neem ook even de aandacht voor het mooie Keep Cool, dat op sommige momenten heel onbewust een soort van "Oosters-tintje" over zich heen heeft gekregen. Trouwens, ieder nummer hoort aandacht te krijgen + verdient het om gehoord te worden. Prachtig album, fantastische zanger, en mooi songmateriaal. Oftewel: een topper in zijn soort!

Reaction, het tweede album van Howard Tate, werd geproduceerd door collega’s (en vrienden) Lloyd Price en Johnny Nash. Het Turntable-label waarop dit album verscheen was overigens ook eigendom van Lloyd Price, het werd vernoemd naar zijn toenmalige club waar Howard Tate 'n graag geziene gast(artiest) was. Het is opmerkelijk dat Reaction vooral in 't teken staat van vlotte, en dansbare nummers die gebracht worden in northern soul stijl. In plaats van dat dat in het voordeel werkt van Howard Tate als zanger, werkt het eerder in zijn nadeel. Zijn krachtige, bovenal zuivere stemgeluid komt vooral mooi tot zijn recht bij de rustigere nummers, of de nummers die in ieder geval wat minder bombastisch zijn.

't Is dan ook niet raar dat vooral Come into My Heart en My Soul’s Got a Hole in It het best afsteken in vergelijking met de rest. De eerstgenoemde werd overigens een paar jaar eerder al opgenomen door Lloyd Price, maar Howard Tate zijn versie is echt stukken leuker. Vooral ook omdat zijn stem beter bij het nummer past. Naast deze opname, treffen we nog tweetal andere covers op dit album aan. Zo stak hij Hold Me Tight, een lied van de andere producer, Johnny Nash, in een nieuw (ska-)jasje en doet hij ook een poging om Sam Cooke’s Chain Gang te coveren. Het jammere is dat deze nummers nogal ongelukkig uitgekozen zijn. Zo is de Johnny Nash cover van oorsprong al een matig nummer, en zijn bewerking van Sam Cooke’s klassieker komt vanwege het geringe budget dat beschikbaar was voor de opname dit album ook niet zo mooi uit de verf waardoor het nummer nogal onprofessioneel klinkt.

De andere nummers zijn op zich wel aardig, het grootste gedeelte werd gepend door Lloyd Price, maar zoals gezegd wordt Howard Tate er veelal door beperkt. Het mag wel gezegd worden dat het repertoire ternauwernood boven de middelmaat uitsteekt, er is beter materiaal in northern soul stijl denkbaar dan wat je hoort. Have You Ever Had the Blues is één van de betere uptempo nummers, het heeft ook een hoog meezing-gehalte, en dat zal vast wel de kracht van het nummer zijn. That’s What Happens is daar-naast ook de moeite waard vanwege het fijne volle geluid. De rest overtuigt vooralsnog minder, al geeft deze altijd fantastische Howard Tate net dat extra zetje dat Reaction op 'n ruime voldoende zal brengen.

Even lijkt het alsof de tijd heeft stil gestaan. Howard Tate z'n stem klinkt dus nog exact zoals hij deed in 1972; het jaar voordat hij voor lange tijd uit de schijnwerpers verdween, en met exact hetzelfde bedoel ik exact hetzelfde. Dat de tijd niet heeft stil gestaan weet Tate als geen ander. In de tijd tussen Howard Tate en Rediscoverd kende Tate’s privéleven de nodige tegenslagen: één van zijn kinderen kwam om het leven bij een woningbrand bij hen thuis, hij raakte verslaafd aan de drugs en tot overmaat van ramp was Tate voor een tijd dakloos. Rediscoverd had als titel niet toepasselijker kunnen zijn, toen hij vanuit het niets een herkansing kreeg in 2003. Tate, één van de meest onderschatte zangers in z'n soort, leek met dit album eindelijk de erkenning te krijgen waar hij zo lang op heeft gewacht en die hij zo verdiend.

Rediscoverd betekende niet alleen de terugkeer van Tate, maar tevens die van producer Jerry Ragovoy. Ze werkten al samen tijdens zijn debuut Get It While You Can uit 1967, en ruim 35 jaar later kunnen de heren nog steeds een bijzonder fraai album creëren (blijkens dit album). Het wordt in de soul en blues stijl gebracht en bevat zeer leuke nummers. Met de ballades Sorry Wrong Number, Don’t Compromise Yourself en Either Side of the Same Town zet hij zomaar 'ns even drie van de mooiste nummers uit zijn oeuvre neer. Vooral de tragische thematiek kan hij na al die jaren als geen ander brengen. Maar vergis je niet, er is ook ruimte voor het wat luchtigere werk. She May Be White (But She Be Funky) laat horen dat Tate zijn mojo nog niet kwijt was. Juist deze serieus bedoelde tekst maakt het zo’n grappige track.

Niet te missen is zijn versie van Prince’s Kiss. He may be black (but he is damn funky), zeggen we dan. De energie die hij in dit nummer legt spat werkelijk van de plaat af. Je zou bijna vergeten dat hij 63 jaar was ten tijde van de release. Je denkt eerder te maken te hebben met een frisse dertiger. Dat ik eerder vertelde dat zijn stem nog exact hetzelfde klinkt als tig jaar geleden blijkt uit de (her)opname van Get It While You Can. Deze is minstens net zo goed als 't origineel. De versie is - uiteraard - meer eigentijds, maar qua vocalen heeft Tate niets ingeboet. Ik had hem graag eens live willen zien, hij was de laatste jaren namelijk volop aan het toeren – maar helaas is hij op 2 december overleden. R.I.P. Howard Tate.

Oh oh, alweer een coveralbum. Ditmaal een van Huey Lewis & The News. Dit is hun eerste album sinds ‘Plan B’ dat inmiddels alweer negen jaar geleden werd uitgebracht. Dit album moet een eerbetoon voorstellen aan Stax en is daardoor opgenomen in Memphis, Tennessee. In plaats een eerbetoon vind ik dit eerder overkomen als een regelrechte schande.

Persoonlijk vind ik dit een goed voorbeeld van hoe het NIET moet. Goedkope soul, dat hoor ik als ik naar dit album luister. Echt gladgestreken en ook nog eens zonder bezieling. Twee aspecten die van levensbelang zijn in het soulgenre en cruciaal zijn voor een soulalbum. Huey Lewis covert o.a. ‘Got to get you off my mind’ en ‘Cry to me’, twee nummers bekend gemaakt door de pas overleden Solomon Burke – ik weet niet wat Huey bezielde maar dit is gewoon pijnlijk voor mijn oren. Ook alle andere covers voegen niets toe aan het origineel en zijn op geen enkele wijze bijzonder te noemen. Verder zijn de andere covers zoals bijvoorbeeld ‘Never found a girl’ (Eddie Floyd), ‘Respect yourself’ (Staple Singers), ‘Soulsville’ (Isaac Hayes) en ‘I want to do everything for you’ (Joe Tex) echt om te huilen. Sterker nog: alles is om te huilen. Het enige kleine pluspuntje is dat Mavis Staples een stuk(je) meezingt op ‘Respect yourself’, maar helaas klinkt het nog steeds erg goedkoop.

Voor Huey Lewis geldt hetzelfde als Phil Collins. Als een stem zich niet voor soulmuziek leent, moet je het gewoon niet zingen. Nou vind ik dit nog net niet zo erg als Phil Collins maar ik ben allerminst positief over dit album. De selectie van nummers vind ik leuk, maar dan wel in het origineel! Dit is niet aan mij besteed.

Kende hen al een tijdje maar had ik wist niet dat het album al gelekt was. In ieder geval is ‘Happiness’ een album gevuld met leuke nummers. Wat aan de gladde kant maar bij een album als deze is dat natuurlijk geen probleem. Tuurlijk hoor je duidelijk invloeden van wat andere bands maar toch vind ik dat ze in deze tijd wat originaliteit met zich meebrengen. Misschien komt dat omdat tegenwoordig al dat andere gladgestreken muziek zoveel op elkaar lijkt, dat vind ik hier reuze meevallen eigenlijk.

De uitschieters op dit album zijn in de vorm van ‘Wonderful life’, ‘Blood, tears and gold’ (dat mij vreemd genoeg een beetje doet denken aan ‘Nothing compares 2 u’ – geen idee waarom overigens!) en ‘Sunday’ dat voorzien is van een heeeeeerlijke bassline. Maar vooral ‘Better than love’ en jawel, het duet met Kylie Minogue, ‘Devotion’ zijn de leukste liedjes op dit album!

Zoals anderen al schreven (en ik ook al in de eerste alinea vermeldde) is dit album gladgestreken maar echt commercieel vind ik het dan weer niet. Ik zie het nou niet echt voor me dat dit album gelijk een regelrecht succes gaat worden. Ik kan ’t natuurlijk mis hebben (dat hoop ik tenminste!) want dit is echt een prima pop/dance/electronica album.

Leuke albumcover trouwens!