Dit album bevalt me wel, ik vind hem fantastisch zelfs. De veelal dromerige sferen worden afgewisseld met bij vlagen dreigende sferen, waarbij in alle gevallen vooral de teksten erg leuk en / of interessant zijn. Die J.J. Barnes heeft de kunst van het intoneren goed begrepen. Zo zingt hij bijvoorbeeld Can’t see myself leaving you met een kleine stem, het heeft daardoor haast iets onschuldigs over zich. Dat terwijl het -voor mij- absolute hoogtepunt You owe it to yourself wordt gezongen op een kille en ijzige toon, je voelt haast de rancune van de zanger. Bij mij zijn de twee delen verweven tot één nummer, en de bijna drie-minuut-durende intro is echt meesterlijk, de instrumentatie klinkt niet alleen dreigend, maar zelfs hypnotiserend – die strijkers, de bas en de blazers zijn goddelijk. Het heeft iets verslavends over zich, waardoor ik moeiteloos die zeven minuten speelduur uit kan zitten, en veelvuldig op repeat kan zetten.

De twee leukste teksten zijn weggelegd voor Time is love, nee tijd is geen geld – tijd is liefde!, en Good men don’t grow on trees. Vaak bezongen de vrouwelijke soulzangeressen toentertijd hoe slecht “hun” mannen wel niet voor hen waren, maar J.J. bekijkt alles vanuit een ander perspectief: als je als vrouw zijnde een goede vent hebt gevonden, koester en waardeer hem dan ook. Leuke variatie op de clichés van toen. Een slijmerd is het wel een beetje, blijkens You are just a living doll. Zulke gladde nummers (en dan met name op tekstueel gebied) hoor je zelfs niet eens in de hedendaagse R&B, maar eerlijk gezegd vind ik ‘m wel erg leuk. Principieel is hij ook, en dat horen we in No if’s and or but’s, en met dit nummer komt die dreigende sfeer toch wel naar voren, en ook hier sluit die naadloos aan bij de tekst. De teksten en instrumentatie gaan bij dit album erg mooi samen, en dat is toch wel het mooiste aan dit album, naar mijn mening. J.J. Barnes is geen onverdienstelijke zanger, laat dat heel duidelijk zijn.

Voor You owe it to yourself een hele diepe

Zijn debuut van vier jaar eerder, Born Again, is toch wel van hele andere, veel betere orde. Sara Smile is typisch zo’n hobbymatig comeback album geworden dat in een jaar als 1977 echt nooit had kunnen aanslaan. J.J. Barnes brengt zijn nummers met heel veel enthousiasme, dat hoor je al meteen bij het openingsnummer The Erroll Flynn, maar hij zal menig luisteraar vast en zeker niet meekrijgen in zijn enthousiasme. Daarvoor zijn deze liedjes veel te willekeurig. Het meest leuke moment wordt dan nog geboden met – ironisch genoeg – het meest ouderwets klinkende nummer op heel het album: If You Move I’ll Fall. Eigenlijk het soort soul dat leuk is voor de oma’s en de opa’s, maar Barnes’ overdreven dramatiek bij zo’n eenvoudig nummer heeft toch ook wel zo z'n bekoorlijkheid. Ik heb zo het idee dat hij met het nummer We Can’t Hide It Anymore een paar jaar te laat was. Tekstueel heeft het best nog wat op tafel te leggen, en ik denk dat je met een wat ander arrangement best een redelijk nummer ervan kan maken (maar dan wel een die geschikt is voor de periode van pak 'm beet 1970 tot en met 1975), voor 1977-begrippen was dit echter mosterd naar de maaltijd. Je hebt de nog altijd mooie stem van J.J. Barnes, én zijn enthousiasme, en daar is alles, voor wat betreft dit album, mee gezegd. Jammer.

J.R. Bailey is als zanger bij het grote publiek altijd 'n onbekende naam gebleven, maar gelukkig voor hem bleven zijn schrijfkunsten niet onopgemerkt. De twee bekendste nummers die hij op zijn naam heeft staan zijn Love Love Love, oorspronkelijk uitgevoerd door Donny Hathaway, en Everybody Plays the Fool, uitgevoerd door The Main Ingredient. Die eerste heeft hij voor dit album zelf ook opgenomen, en die tweede zou (een kleine) dertig jaar later gesampled worden door Alicia Keys voor haar hit You Don’t Know My Name. Enfin, Just Me ’N You werd dus commercieel gezien geen succes, en helemaal terecht is dat niet. Er heerst een fijne ontspannen en coherente sfeer op het album, die de misschien niet altijd even goed beklijvende nummers compenseert. Tot de betere nummers kun je sowieso het tedere liefdesliedje Heaven on Earth berekenen, dat instrumentaal behoorlijk vol van geluid is en qua productie erg veel lijkt Barry White’s oeuvre uit die tijd, en ook de titeltrack, die eveneens goed aansluit bij de eerdere beschrijving, is zeker het beluisteren waard naast de dromerige sfeer van I’ll Always Be Your Lover (met dat geweldige repetitieve fluitje!). Interessant wordt het met de afsluiter: Everything I Want I See in You. De haast filmische klanken van de instrumentatie blijven boeien, zelfs na tientallen beluisteringen. Helemaal perfect is het album niet, maar fijn is ‘ie wel. Leuk genoeg om op te zetten...

Het is jammer dat de carrière van Jaap Reesema maar niet van de grond komt. Tot op heden is hij de minst succesvolle X-Factor winnaar. Zijn debuut single Don’t stop believing (cover van Journey) was al geen enorm succes, maar de drie singles die volgden, allemaal afkomstig van dit album, flopten genadeloos. Het feit dat The Voice of Holland zo’n groot succes werd, zal er ook vast toe bijdragen dat Nederland hem al vergeten is. Indirect is dit een concurrent van Ben Saunders; ze hebben zo ongeveer dezelfde leeftijd, ze hebben beide een talentenjacht gewonnen, ze zitten alletwee bij verschillende platenmaatschappijen én nog belangrijker: ze hebben onlangs beide hun eerste pop/soul album gemaakt in nagenoeg dezelfde stijl! In tegenstelling tot Saunders heeft Reesema er bijna een jaar over gedaan om z’n album uit te brengen. Interne conflicten zullen ook vast hebben meegespeeld, want het album van Reesema zou oorspronkelijk in februari al worden uitgebracht. Uiteindelijk werd dat mei.

In ieder geval is dit een alleraardigst album geworden. De Nederlandstalige nummers hadden wat mij betreft achterwege gelaten mogen worden; de Engelstalige nummers maken dit album juist zo mooi. Vocaal behoort Jaap sowieso tot één van de beste zangers van Nederland. Maar ook het repertoire is geslaagd; er staan veel leuke nummers op in smaakvolle arrangementen. De titeltrack Changing man is alvast een prima opener en één van de hoogtepunten, lekker funky met zomerse sferen. De ballades Higher love en We never stop trying zijn vocaal, instrumentaal en productioneel zo sterk dat ze wat mij betreft nu al behoren tot de beste nummers ooit van Nederlandse bodem. Meer vrolijke uptempo vinden we terug in de vorm van I should have known en My goodbye; nummers die erg doen denken aan de seventies sfeer, zonder dat geprobeerd is om die stijl daadwerkelijk te kopiëren. Dat terwijl A mad world juist een uiterst modern soul nummer is, zelfs een beetje neo-soul achtig. Weer een compleet ander nummer is It’s you for love dat in een soort akoestische sfeer wordt gebracht. Het album kenmerkt zich in ieder geval door zijn speelse karakter. Tot slot is één van de geflopte singles, Walk to the other side, ook één van de highlightes op dit album. Het aanstekelijke deuntje, de combi van pop en soul; het had gewoon een grote knaller van een hit moeten worden, maar het liep anders.

Dat er vaak een negatief imago heerst rond deelnemers van talentenjachten is jammer. De debuut-albums van Jim, Jamai, Raffaela en Sharon Kips (om maar wat namen te noemen) zijn vreselijk slecht en bovendien erg inspiratieloos (veel covers). Daar is de laatste paar jaren toch wel verandering in gekomen; de talenten worden ook steeds beter. Nikki, Lisa Lois, Ben Saunders en ook Jaap Reesema mogen zich wat mij betreft berekenen tot de beste artiesten uit Nederland op dit moment. Spijtig is het dan ook dat Changing man een flop is. Sony zal niet al te blij zijn met dit gegeven, maar het zou zonde zijn als zijn contract wordt beëindigd. Samen met die van Saunders is dit het beste (pop/)soul album van 2011... dat zegt heel wat! Hoogtepunten zijn o.a.: My goodbye, We never stop trying en Higher love.

De uit Florida afkomstige Jackie Moore bracht een aantal albums uit in de jaren ’70 en daar is –uiteraard– ‘Sweet Charlie Babe’ een van. Dit album werd opgenomen in drie verschillende studios en bracht een groot succes voort: ‘Precious precious’, de single leverde haar een gouden certificatie op voor de verkoop van een miljoen exemplaren in haar thuisland. ‘Sweet Charlie Babe’ is een combinatie van southern soul en Miami urban R&B soul. Op ‘Sweet Charlie Babe’ hoor je zowel rauwere nummers als verfijnde nummers. De verfijnde nummers hebben overigens een Philly-soul geluid. Persoonlijke favorieten op dit album zijn de deep soul tune ‘Cover me’, het funky en bombastische ‘Time’ en de southern soul classics ‘Precious precious’ en ‘Will power’. Het album biedt overigens genoeg afwisseling wat betreft ballads en uptempo’s. Hoewel ze niet geheel onbekend is, zullen weinig mensen in Nederland Jackie Moore kennen. Wil je iets nieuws proberen of ben je liefhebber van de muziek van Betty Wright, dan is dit album zeker een aanrader.

Oké, uit de bovenstaande reacties blijkt dat ik een van de weinigen ben ik 'Overrated' wel leuk vind. Persoonlijk zie ik het echt als een zomers nummer net zoals bijvoorbeeld 'Next to me' van Ilse Delange of 'A night like this' van Caro Emerald. Het is gewoon een luchtig popliedje dat misschien ook nog wel een bepaalde kabaretsfeer uitademt. Gezien het feit dat ik 't een leuk liedje vind én de albumcover ook nog eens heel uitnodigend vind is het dus een logisch gevolg dat ik dit album een heb probeerd.

'Dare to lose' is wat rockier voorzien van een stevige bassline, op zich een aardig nummer omdat het wat ongepolijst overkomt (dat betekent niet dat dat overigens het geval is) en dat mag ik wel. 'Hard to disagree' is een tamelijk ingetogen pop/rock liedje waarbij door Jacqueline hoog wordt ingezet, dat hebben we nog niet vaak gehoord van deze ex-Krezip zangeres maar het gaat haar vrij goed af allemaal. 'Hold your fire' vind ik echt een topper, ik vind 't echt zo'n 60s/70s-sounding nummer dat me vreemd genoeg een beetje doet denken aan 'Little green bag' van George Baker Selection alleen dan minder goed. 'Forgive me' voelt ook best zomers aan en heeft ook een soort van country vleugje over zich heen.

'All I want is you' is tot dan toe het meest ingetogen nummer en is wat zwakjes, het klinkt te eentonig waardoor het ietwat aan de saaie kant is. 'Break of day' heeft een vleugje soul meegekregen en we zien dat dit eigenlijk een genre is die misschien ook wel interessant zou kunnen zijn voor Jacqueline, haar stem komt namelijk mooi uit de verf bij dit liedje. 'Finally in love' is een knipoog naar de 60s rock en is een van de leukste nummers van het album mede door de hook die steeds weer herhaalt wordt. 'No never' brengt ons weer een combi van pop, rock en soul - op zich een aardig nummer maar niet echt bijzonder. 'Good life' ligt in de lijn van de voorgaande nummers en klinkt ook niet onaardig. 'Big world' heeft een prachtige opbouw en weergeeft een bepaalde gospel feeling, hoewel het nummer (qua tekst) natuurlijk verre van gospel is. De afsluiter, 'Honey B' is voorzien van prima pianowerk en is een soort van slaapliedje geschreven voor haar kindje (?), een leuke afwisseling voor op het album en op zich best een originele afsluiter.

Ik denk dat Krezip fans misschien wel die 'oude' Krezip sound zullen missen. Zelf vind ik dit stukken leuker dan Krezip, voornamelijk omdat het allemaal wat ongepolijster is (tuurlijk is 't nog commercieel - maar dit is toch anders). Daarnaast is haar stijl ook niet te vergelijken met het werk van haar oude band. Als solo artieste krijgt Jacqueline in ieder geval meer kleur, stijl en persoonlijkheid. Niet alle nummers zijn even goed maar slechte nummer staan er niet op. Voor een debuutalbum valt 'ie zeker niet tegen en vind ik hem zelfs best origineel.

Januari dit jaar is het alweer tien jaar geleden dat deze soulzanger is overleden. Het blijft me toch altijd weer verbazen hoe (indertijd) kleine platenlabels als Goldwax bijvoorbeeld, de mooiste albums in elkaar konden zetten. James Carr behoort samen met Spencer Wiggins tot mijn favoriete artiesten bij dat label, al zijn dat dan ook de meest bekende. Helaas zat het geluk beide zangers niet mee.
Na het onverwachte en het steeds meer toenemende succes van James Carr, ging indertijd zijn mentale welzijn achteruit. Hij leed aan een bipolaire stoornis, waardoor het steeds moeilijker werd voor hem om opnamesessies bij te wonen en af te ronden. Een dieptepunt leek bereikt te zijn, toen hij ‘bevroor’ voor het publiek gedurende een Japanse tour in 1970, gevolgd door een overdosis aan antidepressiva. Dat weerhield de tour er niet van een succes te worden overigens.
Dit tweede album van James Carr wordt door critici berekend tot één van de beste soulalbums ooit gemaakt. Tja, wie ben ik dan om te zeggen dat dat niet zo is? Sterker nog, ik sluit me er geheel bij aan. In mijn herrinering was het vooral het nummer ‘Dark end of the street’ waardoor ik deze zanger apprecieerde, maar toen ik dit album deze week weer een aantal keren beluisterde (de 11 nummers op de originele uitgave althans), realiseerde ik dat dit album in z’n geheel een piek is in de geschiedenis van de soulmuziek, maar ook ver daarbuiten.
Zijn prachtige stem, de achtergrondkoortjes, de instrumentatie… allemaal zo waanzinnig lekker. Kan iemand hier überhaupt iets negatiefs op aanmerken? Dan moet je naar mijn idee toch wel óf een hart van steen hebben, óf totaal geen affectie hebben met soulmuziek. Ik ga dit album in ieder geval nog een aantal keren goed beluisteren de komende weken, en misschien zit er wel een top 10 notering in. Deze week hebben de (in totaal) 9 luisterbeuren (!) wel wat losgemaakt hier. Wat een album! Ik ga me bijna schamen dat ik de ‘The complete Goldwax singles’ vrijwel nooit beluister, al is die CD strikt genomen niet van mij. Maar ach, wie houd ik eigenlijk voor de gek? Mijzelf natuurlijk.

Leuke anekdote over de totstandkoming van ‘Dark end of the street’:

Vooral dat nummer blijft één van de mooiste soulnummers. Voor mij een klassieker in z’n soort, en dat is kennelijk het geval voor velen. Het nummer is tig keer gecoverd door niet de minste artiesten. Slechts een kleine greep uit de selectie zijn: Aretha Franklin, Joe Tex, Oscar Toney Jr., Clarence Carter. Zelfs Elvis Costello, Bruce Springsteen, Ry Cooder, The Allmann Brothers en Linda Rondstadt schijnen hem gecoverd te hebben. Tja, dan heb je echt een evergreen geschreven als je 't mij vraagt.

”We are James Knight and The Butlers outta Miami, Florida / We gotta a little thing we call a sweet thing funky cat / Come on bassplayer, make it real funky for me / Now drummer, give me a nice drumbeat so I can move my feet / Yeah, I like it like that!” Een beetje een chaotisch funk album van James Knight & The Butlers, hun enige album trouwens. De heren komen dus uit Miami, Florida; valt ook te horen naar mijn idee – qua sound sluit het aan bij andere funkbands uit die staat – je hoort namelijk een tikkeltje latin terug in het album, en dat was best typerend voor funk uit het zonnige Florida. Naast zanger annex bandleider is James Knight bovenal gitarist, en dat is goed te horen. Die gozer heeft zo z’n toffe skills. Hoewel de teksten van deze nummers meestal wel opvallend vreemd zijn (“Cotton candy on a candy stick, cotton candy I like to lick"), zoals bijvoorbeeld dus die van Cotton candy, weet het mijn aandacht wel vast te houden. Meer vreemde teksten komen aan bod bij 't openingsnummer Funky cat, en Flyin’ high dat gewoonweg een toffe ode is aan cannabis (stoer hè?)! Het meest opmerkelijke nummer is de Aretha Franklin cover Save me, het is nogal… anders. Vrij anders dan het origineel, en die eigen draai moet je bevallen. Ik heb eigenlijk geen mening over deze versie, het is gewoon nogal… nou... anders. Uncle Joe rockt er flink op los, en het doet me bij vlagen denken aan het werk van Jimi Hendrix. Coole, fantastische hoes, trouwens. Beste omschrijving voor dit album: een beetje vreemd, maar wel lekker.

Retefonkee shit maar tegelijkertijd een ontzettend jazzy album van de gitarist van Roy Ayers. Jammer genoeg doet vocaliste Clarice Taylor niet op gelijk niveau mee. Haar stem trek ik niet echt, en ik vind haar klankkleur ook niet je van het. Het klinkt allemaal zo gewoontjes. Dat is jammer, want op instrumentaal gebied is dit album een juweeltje. Als ik het internet mag geloven heeft dit album onder jazz/funk liefhebbers ondertussen zelfs een bepaalde cultstatus verworven, terwijl ‘Rhythm of life’ ten tijde van de release door haast iedereen over het hoofd werd gezien. Enfin, ondanks mijn punt van kritiek over de zangeres, vind ik het een fijn album dat vrij tijdloos is. Het album is dan wel ruim dertig jaar oud, maar het klinkt ook voor hedendaagse begrippen erg lekker! Buitengewoon ritmisch en boordevol positieve energie. Vooral met een zonnig weertje luister ik met plezier hiernaar. Aanrader!

Binnen het R&B genre is dit album behoorlijk origineel en vooruitstrevend, de nummers zijn zeker niet van die alledaagse riedeltjes. Er is duidelijk variatie op instrumentatie te bespeuren maar het wordt het wel erg gladgestreken allemaal – dat neemt natuurlijk niet weg dat de nummers minder dynamisch of bombastisch worden. Wat ik zo goed vind aan dit R&B album is de diversiteit die erop te vinden is. De tracklist en speelduur lijken misschien iets teveel van het goede maar vanwege de verschillende stijlen die Janelle aanneemt blijft het album interessant.

Daarnaast merk ik dat ik dit album steeds meer weet te waarderen. In het begin vond ik het een wat magertjes album maar ondertussen na een aantal luisterbeurten bevalt het me heel goed eigenlijk. Ik vind het in ieder geval stukken fijner om naar dit album te luisteren als bijvoorbeeld naar Beyoncé of Rihanna. Het album is duidelijk tot in de puntjes verzorgd en er is veel aandacht besteed aan de arrangementen en dat vind ik een groot pluspunt. De algehele sfeer die op dit album heerst is dik in orde.

In ieder geval wel een groeier, dit album. Deels is dat misschien te wijten aan de futuristische sound die deze plaat met zich meebrengt.

Jazmine Sullivan is de 23-jarige protégé van Missy Elliott en dit album, ‘Fearless’, is haar debuutalbum. Toen ik voor het eerst een nummer van haar hoorde (dat was ‘Bust your window’) dacht ik dat het Mary J. Blige was. Dat nummer was zo goed dat mijn interesse gelijk gewekt was.

De opener ‘Bust your window’ is echt een heerlijke uptempo R&B/soul track dat makkelijk op repeat kan, perfecte zang en mooie opbouw. ‘Need u bad’ is een prima midtempo neosoul ballad met lichte urban en regggae invloeden. ‘My foolish heart’ is ook soul/urban en is voorzien van een heerlijke laidback vibe. ‘Lions, tigers and bears’ is het eerste nummer die ik wat saai vind het nummer kent weinig variatie en duurt veel te lang voor zo’n monotoon nummer. ‘Call me guilty’ is qua tekst best cliché maar wat een waanzinnig goed nummer, echt opzwepend en pakkend.‘One night stand’ lijkt wel een 60s soul lied dat in een modern jasje is gestoken – niets is minder waar overigens, dit liedje heeft echt een heerlijk ritme!

‘After the hurricane’ lijkt wel op een rustigere versie van ‘Battlefield’ (van Jordin Sparks), het nummer heeft vrijwel dezelfde opbouw, ook een prima nummer. ‘Dream big’ is duidelijk van de hand van Missy Elliott echt een gaaf nummer, goede dancebeat, prima songtekst en een van de beste nummers van het album. ‘Live a lie’ vind ik weer wat minder, wederom montoon en het klinkt een beetje rommelig, druk en zelfs irritant. ‘Fear’ is ook niet onaardig en bevat volgens mij elementen van Stevie Wonders ‘I was made to love her’. ‘In love with another man’ is een ingetogen ballad waarbij de stem van Jazmine echt uit de verf komt. De afsluiter ‘Switch’ is ook wel een aardig en opzwepend, niets meer, niets minder.

Een redelijk goed album van de destijds 21 jarige Jazmine. Ze heeft echt een prachtige stem die soms doet denken aan de stem van Mary J. Blige. Nergens echt een wereldnummer te bekennen alhoewel ‘Bust your window’ een erg goed nummer is. Niet alle nummers zijn even goed maar het merendeel is in orde. Dit is een CD die ik heel af en toe zou afspelen want dit is typisch zo’n album die je niet te vaak moet horen; dan verveelt ‘ie gauw.

Het debuutalbum van Jazmine Sullivan kende een aantal fijne nummers maar ook een aantal niemanddalletjes. Hoewel ik niet laaiend enthousiast was en ben over haar debuut, was mijn interesse groot genoeg om ‘Love me back’ een aantal luisterbeurten te geven. Daar waar ‘Fearless’ (haar debuut) te weinig bijzondere momenten voor mij bevatte, vind ik die wel terug in deze plaat. Uiteraard is de R&B-basis duidelijk aanwezig op dit album, maar over de gehele linie is dit album net even anders dan veel van de huidige R&B-albums die ons door de strot worden geduwd. Deels vanwege Jazmine Sullivan zelf natuurlijk, want ze heeft een prachtige stem met een hees randje, die imo (nog steeds) sterke overeenkomsten vertoont met de stem van Mary J. Blige. Zoals ik al eerder aangaf is R&B de basis, maar op ‘Love me back’ wordt tevens geflirt met een aantal andere (sub)genres. Daardoor schept dit album een aantal aangename momenten, waardoor die variërend genoeg is om van begin tot eind uit te zitten. Ondanks mijn positiviteit vind ik –wederom– niet alle nummers even geslaagd, maar door prachtige nummers als ‘Good enough’, ‘Redemption’, ‘Holding you down’ en ’10 seconds’ verdient ‘Love me back’ zeerzeker een luisterbeurt. Vooral 'Good enough' is echt een pareltje zeg!

Enige tijd geleden ontving ik een e-mail met daarin het nieuws dat dit album van Jeannie Reynolds voor het eerst sinds z’n release op CD is uitgebracht. Uit interesse dus maar even beluisterd. Het eerste nummer was echt even een what the fuck momentje. Het is namelijk een pre-disco nummer met een laidback vibe waarin ze op een zwoele manier over fruit zingt… “(did you know) I like bananas?” en dan ook nog eens zeven minuten lang. Gelukkig zijn alle nummers die volgen stukken beter. Het album is een aangename combinatie van soul en funk. Bij een geweldige swinger als ‘Unyielding’ valt eigenlijk pas op wat een mooie en krachtige stem deze vrouw heeft. Verder zijn ‘Hit and run’, het droevige ‘Look what your love has done to me ma’ en ‘You want to get your hands on a woman’ ook erg lekker. Ook de ballad ‘I’m lonely’ behoort tot mijn favorieten. Ach, eigenlijk is de hele plaat -op het openingsnummer na dan- erg mooi. Je begint je af te vragen waarom deze vrouw indertijd geen succes heeft gehad met dit album. Helaas zou Jeannie’s leven vier jaar na dit album een dieptepunt bereiken, als ze besluit om in 1980 haar twee kinderen van het leven te beroven en vervolgens zelfmoord pleegt. Vermoedelijk was er drugs in het spel. L.J. Reynolds, haar broer, zei in een interview het volgende:

Best een leuke plaat van Jeffree. Een beetje in de latere Motown stijl, maar dan behoorlijk modern aangelegd voor een album voor de tijd waarin hij werd uitgebracht. Dat gevoel krijg ik voornamelijk omdat het echt een R&B-album is geworden, terwijl deze plaat afstamt uit het disco-tijdperk. Daar valt dit album niet bepaald onder te categoriseren, al weergeeft dit album soms wel een knipoog naar de discomuziek. Op dit album staan zowel uptempo’s en ballads, en vooral de uptemo nummers zijn erg leuk. Vooral de eerste twee nummers ‘Mr. Fix It’ en ‘I can’t help it baby’ vind ik erg leuk. Ook ‘One last chance’ en ‘All my loving (was made for you)’ zijn lekkere nummers. Vooral die laatstgenoemde voelt erg Motown-esque aan, en datzelfde geldt voor ‘Take my love’, al vind ik dat nummer iets minder. Jeffree heeft een mooi stemgeluid, hij heeft redelijk zachte stem, maar het klinkt nooit vervelend ofzo. Qua instrumentatie is het nergens opvallend of noemenswaardig, maar het steekt prima in elkaar. Voor zo nu en dan wel leuk, nergens bijzonder te noemen, maar het ligt wél lekker/fijn in het gehoor...

Het duurde even, maar sinds deze week is het tweede album van Jennifer Hudson een feit. Jennifer gaf ergens in 2009 al aan dat ze bezig was met het maken van een opvolger, en dat ze graag wilde dat het album een stuk persoonlijker zou worden ten opzichte van haar debuut uit september 2008. Met “persoonlijker” zou je misschien een nogal deprimerende plaat verwachten na het familie drama dat zich afspeelde in oktober 2008, maar niets is minder waar. Het is zelfs een redelijk feel good album geworden, waar grote namen aan hebben meegewerkt (Alicia Keys, R. Kelly, Ne-Yo, Ryan Tedder).

We trappen af met No one gonna love you more. Een behoorlijk standaard R&B-nummer, dat op generlei weet te imponeren. Zeer slecht gekozen om te dienen als opener van dit album. I got this is een StarGate productie. Gelukkig zit hier iets meer ritme in, en krijgt Jennifer genoeg ruimte om te laten horen wat ze in haar mars heeft. Where you at is de eerste single van dit album, en is geschreven door R. Kelly. Tot dan toe in ieder geval het beste nummer. Een powerballad die productioneel prima in elkaar steekt en eigenlijk aansluit bij R. Kelly’s eigen oeuvre. Angel is nog weer iets beter en werd geschreven door Alicia Keys en haar partner Kasseem Dean (Swiss Beatz). Er heerst een lekker sfeertje gedurende het nummer al is het refrein soms ietwat irritant en over de top. Instrumentaal in ieder geval lekker ritmisch. I remember me werd door Ryan Tedder en haarzelf geschreven. Dat dit een Tedder-productie is druipt er van af, het is een prima nummer op zich, maar klinkt haast hetzelfde als Halo (Beyonce), Happy (Leona Lewis) of Already gone (Kelly Clarkson). Ondanks dat is het verreweg het meest pakkende nummer en is tevens voorzien van de mooiste tekst, samen met het laatste nummer. Misschien dat dit album daarom ook dezelfde, maar mooie titel mag dragen?

Gone is typisch zo’n Amerikaanse R&B-productie anno nu, beetje plastic en standaard, maar er zal vast animo zijn voor een dergelijk nummer. Why is it so hard? werd geschreven door Ne-Yo. Voordat ik dit nummer beluisterde, verwachtte ik er niet veel van. Blijkt dit toch maar mooi één van de meest soulvolle tracks op het album te zijn, die lekker vol qua instrumentatie is, en bovendien ook wat zomers over zich heeft. Everybody needs love werd (ook) geschreven door Alicia Keys. Ook lekker soulvol, strak geproduceerd, maar doet wel denken aan het nummer Million dollar bill (Whitney Houston) die tevens van haar hand is. En nee, Keys is nog niet klaar, want Don’t look down werd ook door haar, samen met Saleem Remi, geschreven. Het lijkt redelijk op het vorige nummer (terwijl die ook al haast kopie te noemen valt), toch een prima nummer. Diane Warren kondigde aan ook een nummer voor Jennifer te hebben geschreven, Still here, maar die bleek ook al op het tweede album van Natasha Bedingfield te staan. Deze ballad is redelijk cliché, al weet Jennifer het er redelijk goed vanaf te brengen. Tekstueel erg onorigineel, Diane Warren leeft volgens mij nog steeds in de jaren negentig. De Feeling good cover, een Saleem Remi productie, is met afstand het beste nummer samen met de afsluiter. Heerlijk bombastisch, soulvol en stijlvol. Jennifer Hudson op haar best! Afsluiter Believe is nog een hoogtepunt, een gospel nummer, waarbij men kan niet anders dan concluderen dan dat haar stem bestemd is voor dit genre.

I remember me is een grote verbetering ten opzichte van haar debuut. Het klinkt meer authentiek en is een stuk origineler. Feeling good en Believe zijn geweldig. De drie nummers van Alicia Keys, die van R. Kelly, die van Ne-Yo, en het zelfgeschreven nummer i.s.m. Ryan Tedder zijn ook uitstekend. Terwijl de andere nummers varieëren van aardig tot matig. No one gonna love you en I got this zijn bijvoorbeeld vrij snel vergeetbaar en nogal alledaags, en Gone en Still here zijn matig te noemen. Ze is in ieder geval op de goede weg, en als haar volgende album nóg meer soul bevat, gaat het helemaal goedkomen met Jennifer Hudson!

Jennifer Lopez weet eigenlijk al jaren geen fatsoenlijke hit meer te scoren en het lijkt dan ook alsof haar muziekcarrière voorgoed voor bij is. Na dit album mocht ze nog twee singles uitbrengen die beiden weinig stof deden opwaaien. Redenen genoeg voor Sony om de samenwerking met Jennifer na een periode van ongeveer 10 jaar de beëindigen met als reden dat Sony niet meer wist welke doelgroep past(te) bij Jennifer Lopez en dat vraag ik mij ook eigenlijk af.

Na haar tweede album (J.Lo) is het allemaal bergafwaarts gegaan met de zangeres en ook dit album ‘Brave’, haar meest recente album tot op heden weet daar geen verandering in te maken. Het eerste nummer ‘Stay together’ klinkt nog wel aardig maar qua tekst is ‘ie vreselijk, ik hoorde dat ze het woord cliché in dit nummer zong; nou dat is dit liedje zeker! ‘Forever’ heeft een soort Arabische tint en is wat mij betreft een van de betere nummers van dit album. Het derde liedje ‘Hold it, don’t drop it’ was de tweede en laatste single van het album die volgens mij alleen fysiek verscheen in het Verenigd Koninkrijk is wel een bombastische floorfiller dat zeker niet onaardig klinkt. ‘Do it well’ was globaal de eerste single en die vind ik een beetje rommelig als geheel… geen slecht nummer maar goed kan ik het ook niet noemen.

‘Gotta be there’ klinkt net zo rommelig als zijn voorganger maar is in tegenstelling tot ‘Do it wel’ wel erg matig. ‘Never gonna give up’ brengt helaas geen verbetering in dit album en is net zo matig als zijn voorganger. ‘Mile in these shoes’ is gelukkig weer stukken beter maar in vergelijking met eerder werk (1999-2001) is dit natuurlijk belabberd. ‘The way it is’ vind ik wel weer mooi, fijne beats met een funky sound alhoewel ‘ie op den duur iets te monotoon wordt. ‘Be mine’ heeft ook wel fijne beats en breaks borduurt een beetje voort op het vorige liedje dat bij mij weer goed in de smaak viel, dus ook deze mag er wel zijn.

‘I need love’ is een middenmoter, hetzelfde verhaal als bij ‘Mile in these shoes’, geen slecht nummer maar in vergelijking met eerder materiaal is dit wel tegenvallend. ‘Wrong when you’re gone’ is een midtempo ballad. Normaal zijn dit soort nummers niet geschikt voor Jennifer maar opvallend genoeg is dit een van de betere nummers van dit album. De titeltrack, ‘Brave’, heeft ook wel een lekkere dancebeat en is misschien wel het mooiste liedje van de gehele CD. De remix van ‘Do it well’ voegt helemaal niks toe en is waardeloos op dit album.

Wie het mooiste van dit album wil meepakken raad ik aan om nummers als ‘Forever’, ‘Hold it don’t drop it’, ‘The way it is’ – ‘Be mine’ en ‘Brave’ te beluisteren, want deze vijf nummers vormen het beste wat dit album te bieden heeft. Dit album is niet slecht maar het klinkt wel erg overgeproduceerd allemaal. Bij een album als ‘Rebirth’ sloeg Jennifer een stevige R&B en hiphop richting in, dit is meer dance georiënteerd en past wel beter bij haar. Toch begrijp ik het wel dat dit album geen succes werd. De categorie popmuziek is gewoon het genre van Jenn en daar moet ze binnen blijven. Ik denk dat men niet te wachten op een toen 38-jarige (nu 41-jarige) zangeres die dit soort nummers zingt.

Na dit album ging het allemaal bergafwaarts met Jennifer Lopez. Dit album is haar beste album samen met haar debuut en bevat een aantal erg leuke nummers maar er staan ook mindere nummers op het album. De eerste vijf nummers zijn gewoon perfecte popliedjes die allemaal (met uitzondering van ‘Walking on sunshine’) op single werden uitgebracht. ‘Ain’t it funny’ is denk ik het mooiste liedje dat Jennifer Lopez ooit maakte maar ook een floorfiller als ‘Play’ (dat medegeschreven werd door Christina Milian) mag er zijn.

Helaas komt met ‘Ain’t it funny’ een einde aan de eerste reeks nummers met constant hoogstaand niveau. De nummers die volgen zijn aardig maar daar blijft het dan ook bij. Het nummer ‘I’m gonna be alright’ is ook erg mooi, maar de latere remix (de trackmasters mix) is zeker wat beter, normaal overtreffen remixen de originele versie niet, maar dat is hier wel het geval. Nummers als ‘Cariño’, ‘That’s not me’ en ‘That’s the way’ zijn ook zeker niet slecht maar het blijft niet bepaald hangen. Een nummer als ‘Secretly’ vind ik dan weer erg matig. De Spaanstalige nummers zijn ook wel aardig, erg latin in vergelijking met de rest van het album maar ze klinken wel erg fris en zomers.

Destijds in 2001 vond ik dit een van de betere popalbums en nadat ik hem zojuist weer heb beluisterd vind ik hem nog steeds best goed. Alhoewel dit niet (meer) een album is dat ik nu nog tegenwoordig veelvuldig zou afspelen kan ik ‘m ook niet slecht noemen. Maar zoals ik al eerder aangaf, is dit wel het laatste album van Jennifer dat mij echt kon boeien. Ieder album dat hierna kwam werd in principe slechter (en slechter)…

De comeback van Jennifer Lopez is met dit album een feit; het is een globaal succes voor J.Lo. Ik dacht overigens dat ze de naam J.Lo verafschuwde en dat ze niet meer zo genoemd zou willen worden, maar de hoesfoto beweert iets anders. Tja, al weken worden we geterroriseerd met de grote hit On the floor. Het ergste is echter dat het hele album bol staat van dit soort nummers. Een uitzondering is dan bijvoorbeeld Until it beats no more, dat een ‘big ballad’ moet voorstellen. Eén probleem: Jenny kan dat soort nummers niet aan en daarom is het nummer ook wat versneld. Live zal het vast vreselijk klinken.

De beats (Jenny wil ook graag actueel blijven!) worden continu gerecycled en de songteksten zijn verbazingwekkend slecht. Ik denk dat het echte probleem is dat grootheden uit de jaren ’90 van gekkigheid niet meer weten wat ze moeten zingen nu er zoveel concurrentie is, maar goed, het volk pikt het wel getuige het succes van Love?. Trouwens het “ge-nananananananananana” in de titeltrack (Love? dus) lijkt exact dezelfde melodielijn als All good things come to an end van Nelly Furtado te bevatten!? Grappig trouwens dat Jenny ook een liedje heeft met de titel Run the world alleen gaat het bij haar niet over de girls, maar over de love. Wel een vreselijk nummer, net als die van B. trouwens.

Enfin, een zeer teleurstellend album van mevrouw Lopez. Ik heb er welgeteld één redelijk nummer uit kunnen halen en dat is het clubachtige Papi; het enige liedje met een leuke melodie en een catchy tekst. “Dance for your papi!” In mindere mate kan Hypnotico er ook mee door, al komt dat voornamelijk omdat het overige zo belabberd is. Datzelfde geldt voor Starting over, wederom heeft Beyoncé ook een liedje met deze titel. Toeval of wat? De rest is bagger van de bovenste plank, net als de lelijke hoesfoto.

Aardig debuutalbum van Jennifer Lopez voorzien van een aantal heerlijke popliedjes. De opener ‘If you had my love’ is daar het beste voorbeeld van en beter dan dat wordt het ook niet op het album. Dat betekent overigens niet dat de overige nummers minder genietbaar zijn. De twee volgende bijdrages zijn ook niet slecht. Het vierde nummer ‘Feelin’ so good’ was een van de favorieten van Jennifer zelf, persoonlijk vind ik het een van de slechtste nummers van het album. Erg R&B met een vleugje hiphop… zeker een van de zwakste nummers van het album.

‘Let’s get loud’ is natuurlijk ook een echte knaller, een floorfiller, erg zomers en fris en nog steeds een heerlijk nummer door de jaren heen. Het op-een-na beste nummer op het album! Het zou overigens oorspronkelijk door (medeschrijfster) Gloria Estefan worden gezongen, maar ze vond het teveel lijken op haar repertoire rond die tijd dus kreeg Jenn het nummer toegewezen. Het volgende nummer ‘Could this be love’ is ook een heerlijk nummer om bij weg te dromen en het duet met Marc Anthony (haar toekomstige man) is ook niet onaardig en vormt een leuke afwisseling na de Engelstalige liedjes.

Vervolgens krijgen we weer een heerlijk zomers nummer dat vrijwel iedereen kent: ‘Waiting for tonight’ dat ook tot een van de hoogtepunten van dit album mag worden berekend. De daarop volgende nummers zijn ook zeker niet slecht alhoewel een echt hoogtepunt niet meer wordt bereikt. De ballad ‘Promise me you’ll try’ vind ik ook niet slecht en creëert echt rust na een aantal opzwepende nummers. Maar ook ‘It’s not that serious’ vind ik wel een fijn liedje. Haar cover van ‘Do you know where you’re going to’ (origineel van Diana Ross) klinkt ook niet echt slecht maar dat komt waarschijnlijk omdat hij niet bepaald anders is ten opzichte van de oorspronkelijke versie uit 1976, hij is alleen wat moderner maar er is niet ver afgeweken van de originele versie dus is op veilig gespeeld.

Terugkijkend zeker een mooi debuutalbum van prima kwaliteit. Die kwaliteit wist ze op haar tweede album ‘J.Lo’ redelijk goed vast te houden maar daarna werd het allemaal beduidend minder. Dit blijft wel haar meest genietbare album en voor een popalbum uit de jaren ’90 is hij ook zeker niet slecht.

Ai ai ai, dit is gewoon pijnlijk. Hoewel de prachtige albumcover doet vermoeden dat dit wellicht Jennifer’s mooiste album is, is dit gehele album complete bagger. De “nieuwe” Jennifer verruild popliedjes voor R&B en zelfs hiphop getinte nummers, een genre dat haar totaal niet ligt.

Het is erg moelijk om een album als deze vanaf begin tot eind te beluisteren. Vooral het eerste nummer ‘Get right’ is gewoonweg irritant, het verbaasd me dan ook dat dit een wereldwijd succes werd. De rest van de nummers zijn helaas ook niet veel beter en ik wacht(te) dan ook op een hit als ‘If you had my love’ of ‘Ain’t it funny’, maar helaas, die kwam niet.

Nummers als ‘Step into my world’, ‘Still around’ , ‘He’ll be back’ en '(Can’t believe) This is me’ zijn misschien nog wel noemenswaardig om te noemen als redelijk goede nummers, maar beter dan dat zul je het niet vinden op dit album. Een gemiste kans als je het mij vraagt. Een album als deze bevat ook duidelijk gebrek aan single materiaal waardoor je eigenlijk weinig affiniteiten zult krijgen met dit album; alle nummers zijn snel vergeetbaar en de grootste hit van dit album stoort gewoon ontzettend. Daarnaast vind ik het allemaal wel erg veel van hetzelfde, alles ligt in het verlengde van elkaar en diversiteit was/is op deze CD dan ook wel gewenst. Ook de laatste track, de remix van ‘Get right’ voegt helemaal niks toe en zorgt er eerder voor irritaties dan een meerwaarde. Slecht album maar gelukkig voor Jenn heb ik slechtere albums gehoord waardoor ik deze niet bekroon met een van de laagste scores.

Als geheel vind ik dit album ook rommelig overkomen, maar dat kan natuurlijk aan mij liggen.

Ik heb echt een zwak voor Jennifer Love Hewitt. Ik vind het een bloedmooie dame, ze kan redelijk goed acteren, ze kan ook nog eens redelijk goed zingen en misschien wel nóg meer dan dat. Tot op heden is dit haar laatste (reguliere) album, en helaas voor Jennifer werd dit geen succes. Best jammer vind ik. Hoewel dit gewoon een doorsnee pop album is, heeft het ook wel (waarschijnlijk onbedoeld) een soort van alternatief randje. Vooral als je dit album beluisterd met een hoofdtelefoon is goed hoorbaar dat er van alles wordt geprobeerd om variatie aan het materiaal te brengen, en daar slaagt het team van producers ook redelijk goed in. De twee eerste nummers –beiden singles– zijn gelijk het meest commercieel en daarom ook het meest catchy. De eerste wekt een heerlijk zomers gevoel op, en de tweede is gewoon een fijn niets-aan-de-hand pop/soft-rock nummer dat op nonchalante wijze wordt gezongen (past ook goed bij de songtekst). Het werd destijds zelfs een redelijk hit hier in Nederland.

Het andere materiaal is ook erg leuk. Haar versie van Me and Bobby McGee mist duidelijk het rock randje, maar het klinkt niet verkeerd. Haar stem staat vooral centraal in haar versie van dit nummer. De instrumentatie en productie is dan ook zeer minimalistisch en gestript tot de basis. De mooiste tekst is weggelegd voor Hey Everybody, dat dankzij veel aspecten klinkt als een hit uit de jaren ’60 dat in een nieuw jasje is gestoken – niets is echter minder waar. Vooral het refrein blijft dagen in je hoofd spoken, maar het eerste refrein is het leukst: ” We've all got troubles / We all make mistakes / But let's not take a little river and turn it into lake / We've all been humble / We've lost and we've found / But it can never get the best of us if we're not looking down”. Meer zomerse sferen komen aan bod bij Where you gonna turn to?, dat vooral te danken is aan het gebruik van de blazers. Op de één of andere manier heeft dit nummer ook een soort van Motown-esque sfeer. Nummers als I know that you will, First time en Rock the roll doen erg denken aan de stoere meiden pop/rock uit de jaren ’90. Als ze dit materiaal pak ‘m beet een jaar of vijf eerder had uitgebracht, hadden dit stuk voor stuk best grote hits kunnen worden.

Zelf vind ik geen enkel nummer misplaatst op dit album. Kan hier prima meermaals naar luisteren, en vind ook niet dat het snel verveelt. Ik kan haar stem ook waarderen. Die is zeker niet minder dan die van andere popzangeressen van deze tijd. Sterker nog, ik denk dat ze live nog een stuk beter zal zijn dan Madonna, Britney, Katy, Rihanna en co.! Enfin, een zeer geslaagd album als je ’t mij vraagt. Vind hem na bijna tien jaar nog steeds net zo leuk als toen. Of nou ja, stiekm eigenlijk een stuk leuker zelfs.

Eén van de vele verloren zangeresjes van de jaren ’90. Na die ene hit (en haar debuut) heb ik ook nooit meer wat van haar gehoord, al schijnt ze een paar jaar geleden nog een album in Duitsland te hebben uitgebracht. Enfin, de hit Crush weet mij ieder jaar weer te boeien en dan vooral in de zomer. Vind het echt een lekker luchtig niets-aan-de-hand popliedje dat ondanks de zeer eenvoudige productie nog altijd erg mooi is. Zoals ik hierboven al opmerkte heeft Jennifer Paige een heerlijke zwoele stem. Het is dan ook niet verassend dat bijna het gehele album uit rustige nummers bestaat. Een veilige keuze, maar het zorgt er wel voor dat het allemaal iets teveel voortkabbelt. Het is ook jammer dat geen enkel nummer dezelfde charme heeft als Crush. Het openingsnummer is al gelijk het pronkstuk op deze CD.

Toch staan er wel een paar nummers op die best de moeite waard zijn. Always you is een voorbeeld van een prima liefdesliedje die met een nogal kale instrumentatie -het heeft een akoestische sfeer- genoeg indruk weet te maken om genoemd te worden. Dat haar stem eigenlijk alleen maar geschikt is voor rustigere liedjes wordt duidelijk een misser als Get to me, dat ze op stoere wijze probeert te brengen met nogal “harde” uithalen tijdens het refrein en een boze algehele toon. Het unieke karakter van haar stem (het zwoele geluid) verdwijnt dan totaal en dat is jammer. Hetzelfde geldt ook een beetje voor de tweede, geflopte single Sober, waarbij het refrein ook ietwat te geforceerd wordt gezongen. Between you and me is ook niet echt geslaagd. Het balanceert op het randje van betreft meligheid en ook de songtekst (heel cliché) is te glad. Een mooier moment is Busted, een typerend liedje voor die tijd dat een beetje in de stijl wordt gebracht zoals we hoorden van de vroegere Robyn, Jessica (Folker) en een beetje á la Britney Spears in haar beginperiode, al kwamen bij dit nummer van Jennifer geen Zweedse producers aan te pas. Ook Just to have you dat wat dance invloeden uit de begin jaren ’90 heeft, is erg leuk en best memorabel. Met Someday, somewhere wordt een haast gospelachtig liedje neergezet (mede te danken aan het koor), en het klinkt niet eens slecht. In ieder geval het betere werk.

Over de gehele linie een prima album. Het brengt niets vernieuwends, maar het is genietbaar – dat is het belangrijkste. Haar stem wist zich ook te onderscheiden van vele andere popzangeressen uit de jaren ’90, en dat is ook een pluspunt voor wat betreft dit album. Ondanks deze redelijk geslaagde plaat bleef ze een one-hit-wonder en zal ze veelal dan ook alleen herkent worden met onsterfelijke Crush. Wellicht komt dat door de eenvoudige productie. Ik kan me voorstellen dat men dertien jaar geleden liever koos voor een Britney Spears die een repertoire had die de massa veel meer aansprak dan dit.

Deze CD heb ik “gewoon” al een aantal maanden in huis liggen en heb hem vandaag pas voor het eerst in zijn geheel beluisterd. Ik had haar een aantal keren gezien/gehoord en zag dat ze een heel eigen stijl heeft, toen ik las dat dit album een combinatie van pop/soul was, heb ik ‘m blindelings gekocht. Doe ik overigens niet zovaak maar af en toe maak ik een uitzondering. ‘Monsters’ vind ik voor een Nederlands album behoorlijk origineel en bovenal erg sterk. Vooral de funky ‘Fear’ en ‘Cannizaro Park’ zijn mijn favoriet. De vreemde eend op dit album is ‘You’ dat eigenlijk klinkt als een mix van folk, ska en chanson, ook dit nummer behoort tot mijn favorieten. De meeste overige nummers zijn ook erg mooi en klinken erg warm; pop is misschien wel de basis maar ook soul, funk en jazz spelen een belangrijke rol bij ‘Monsters’. Ik hoop dat we nog veel gaan horen van Jenny Lane. Samen met o.a. Dennis en Nikki toch zo’n beetje de meest on(der)gewaardeerde zangeressen van Nederland.

De jaren ’80 waren eigenlijk verloren jaren voor de soul- zangers en zangeressen van de jaren ’60 en ’70. De soul was allang niet meer hot, en wilde je als artiest toch een beetje hip blijven en/of je hoofd boven water houden in de snel veranderende wereld van muziek, dan moest je met de tijd meegaan. Jerry Butler’s stem klinkt nog altijd even mooi als voorheen, maar de muziek, wat een mix van pop, soul en disco is, klinkt wel erg gelikt. Oftewel: een typisch jaren ’80 ‘soul’album. Helaas voor Jerry, werd dit album een enorme flop. Niet geheel terecht overigens, want de nummers zijn zo slecht nog niet maar individueel missen ze alle potentie om te groeien (en dus ook het album). Daarnaast kan ik me goed voorstellen dat het album ten tijde van de release al hopeloos gedateerd klonk, vanwege de matige, tamelijk eenvoudige productie. Dan druipt die gedateerde sound er nu al helemaal vanaf natuurlijk.

De debuutplaat van Jessica Fol(c)ker uit 1998 alweer. Destijds was 'How will I know' een van de eerste singles dat ik kocht. Ik was toen 7 jaar en heb dat nummer grijs gedraait. Een aantal jaren later heb ik vervolgens deze CD gekocht.

Jessica werkte samen met dezelfde tekstschrijvers/producers van Britney Spears en NSync, dus het lag in de lijn der verwachtingen dat dit album een groot succes zou worden en het zou dé wereldwijde doorbraak betekenen van Jessica. Uiteindelijk viel het resultaat tegen en alleen het nummer 'How will I know' wist echt de hitlijsten binnen Europa te veroveren. Jammer, want deze CD is eigenlijk net zo goed als Britney Spears' debuutplaat (maar wat wil je, zelfde schrijvers, producers en jaartal).

'Tell me what you like' was de eerste single die verscheen van dit album en 'I do' was de laatste. Het nummer 'Turned and walked away' vond ik ook altijd wel aardig. De drie singles zijn de hoogtepunten van het album, voor zover die er zijn. De rest kon en kan mij minder bekoren.

Desondanks 3*, voor een album dat gladjes in elkaar is gezet maar net dat bijzondere "iets" mist. Maar ach, het waren de jaren '90, voor die tijd was het wel een goed album.

Toen Jessica Folker in 2000 haar tweede album in bepaalde Europese en Aziatische landen uitbracht was ze al enkele jaren een gevestigde naam. In Nederland scoorde ze in de jaren ’90 een grote hit met How will I know (who you are), en een jaar nadat dat dit album uitkwam, verwief Miracles bekendheid aangezien dit nummer de leader vormde voor het programma Starmaker, waar later de band K-Otic uit voortvloeide. Met Dino wist ze niet het succes te behalen of te evenaren dat haar eerste album had. Achteraf best jammer, want dit is toch wel een prima pop album met veel memorabele nummers.

To be able to love werd de eerste single, een nummer die erg zomers klinkt en waarvan het refrein erg catchy is. Ballad Missing you crazy heeft een akoestische sfeer in de coupletten en het nummer heeft bij vlagen zelfs een easy listening sfeertje. De mystieke sfeer tijdens de coupletten klinkt erg mooi, maar die sfeer is verdwenen zodra het couplet begint. Crash like a wrecking ball heb ik vroeger heel veel beluisterd, een geweldig power pop/rock nummer waar Kelly Clarkson nog een puntje aan kan zuigen. Dit werd de derde en laatste single van het album en ging gepaard met een spetterende videoclip die indertijd af en toe wat airplay op The Box kreeg. Tonight klinkt misschien ietwat eenvoudig, toch is het zeker een aardig en radiovriendelijk liedje. If I was your girl is modern maar lijkt voorzien te zijn van een doowop sausje, en heeft daardor alsnog een soort van sixties sausje. I know love is een typische Zweedse productie, beetje jaren ‘90 vibe, lijkt iewat op het materiaal van Ace of Base (alleen dan eigentijdser). Been and gone en Love you like a fool zijn degelijke catchy pop nummers, maar zijn niet de meest noemenwaardige op deze plaat. Punk is een wat steviger nummer en laat een redelijk rockende Jessica horen, het creëert wel een nieuwe sfeer/richting op dit album, en is dus een welkome afwisseling. Miracles is het pronkstuk op dit album, mooie melodie en ook nog eens een mooie tekst. ”My heart beats in time with the things you do.” Wish I were the one is voorzien van hier en daar lichte sferen van country muziek, ondanks dat is dit wel het minste nummer van dit album (slecht is ‘ie niet overigens). Dis-moi pourquoi is, net als het tweede nummer op dit album, een pop ballad met op de één of andere manier een ietwat ander sfeertje. Dat dit lied (grotendeels) in het Frans wordt gebracht zorgt voor een mooie, aparte afsluiter. Jammer dat 'ie niet volledig in die taal wordt gezongen.

Inhoudelijk een prima geproduceerd album, vooral binnen het pop genre. De nummers zijn veelzijdig en lijken het beste in Jessica naar boven te halen. Ieder nummer had afzonderlijk best potentie om de hitlijsten te bestormen. Het is dan ook jammer dat dat met de drie singles niet is gebeurd. Helaas verloor Jive interesse om haar buiten haar thuisland te promoten en haar carrière is dan ook best in een slop geraakt. Ze probeerde diverse keren om haar land te mogen vertenwoordigen op het Eurovisie Songfestival, maar ze bleef meermaals steken in de voorrondes van Melodifestivalen. Of ze ooit nog een comeback gaat maken buiten Zweden betwijfel ik echter. Ze verdient het wel overigens!

Zeker de beste plaat van Jessica Simpson, totaal niet mainstream, vooral niet voor de Europese markt, dus je kon wel nagaan dat de CD hier weinig stof deed opwaaien. Toch werd dit album in Amerika ook geen groot succes.

De eerste single 'Come on over' is een onwijs lekker nummer, ook erg zomers, maar ook 'Do you know' is een goed nummer. Het absolute hoogtepunt op deze CD is 'Might as well be making love', wat een prachtige ballad. Ik ben normaal niet zo dol op ballads (en dan druk ik me nogal zacht uit), maar dit nummer is zo ongeloofelijk mooi!

Helaas is Jessica alweer gedropped bij Sony Nashville en voor zover ik weet heeft ze momenteel geen platencontract. Zeker beter dan haar vier voorgaande studioalbums. Jammer dat vaak de beste platen het meest on(der)gewaardeerd blijven!

Zeker 3,5* waard als je 't mij vraagt.

In 1995 was ze er opeens, Jewel Kilcher. Haar debuutalbum werd positief ontvangen en verkocht in Amerika alleen al rond de 7,300.000 exemplaren. En dan jaren later is haar populariteit flink dalende. Zowel binnen als buiten Amerika.

Tja, dan zit er nog maar een ding op: het uitbrengen van een country album. Amerika en countrymuziek hebben een band met elkaar, dus dit betekend vaak de redding van iedere artiest, countrymuziek is dan hun 'laatste' strohalm. Dit album werd redelijk ontvangen, verkocht in de eerste week 31,000 exemplaren waardoor het album debuteerde op #11 in de Billboard 200, en momenteel staat de teller op 71,050 verkochte exemplaren.

Jewel kenmerkte zich voor mij altijd doordat ze op ieder album altijd één nummer had dat wereldwijd redelijk goed scoorde. 'Foolish games', 'Standing still' en 'Intuition' zijn daar enkele voorbeelden van. Helaas is op dit album voor mij geen enkele uitschieter te bekennen, het is middle of the road maar dan zelfs aan de matige kant. Soms klinkt het zelfs wat aan de drammerige kant waardoor blijkt dat countrymuziek en Jewel eigenlijk helemaal niet goed samen gaan.

Het zal dan ook geen verrassing zijn dat dit album zeker geen 7,300.000 keren in Amerika over de toonbank zal gaan. Hoewel dit album op diverse internetfora geclassificeerd wordt als 'country' is het meer 'comtemporary country, iets minder misschien nog zelfs', echt country kan ik het zeker niet noemen.

Jhelisa? Haar album is al net zo vreemd en opmerkelijk als haar voornaam. De sfeer voor wat betreft de instrumentatie is op bepaalde momenten best spannend te noemen, maar wordt tegelijkertijd verpest door de stem van deze zangeres, die ronduit slaapverwekkend te noemen is. Naast het feit dat haar klankkleur me niet aanspreekt, vind ik dat er ook bijzonder weinig dynamiek in haar stemgeluid te bespeuren valt. Grotendeels is dit album toch wel vrij monotoon en saai, terwijl dat bij dit genre (een soort fusion album) per definitie lang niet altijd het geval hoeft te zijn. Daarbij komt dat geen enkel nummer op dit album me echt aanspreekt, na drie beluisteringen heb ik eerlijk gezegd geen behoefte om terug te grijpen naar dit album. Wat dat betreft kan ik me prima vinden in de bovenstaande reactie en wil daarbij ook graag het woord “zoutloos” gebruiken. Jhelisa heeft alles uit de kast gehaald om de luisteraar op muzikale ontdekkingsreis te laten gaan met dit album, voor mij werkt het (helaas) niet.

Jill Johnson, misschien wel de Ilse DeLange van Zweden. In 1998 deed ze mee namens dat land aan het Eurovisie Songfestival met het lied ‘Kärleken ar’ (Liefde is) en eindigde ergens onderaan. Het lied een van de weinige ballads die Zweden ooit naar het Songfestival heeft gestuurd en daar mogen ze blij van zijn, want wat was dat een slecht nummer en dat gold ook voor de andere ballads die ze stuurden.

Jill is een prima zangeres en laat dat ook horen op dit album. De eerste twee uptempo nummers vliegen voorbij en maken vrij weinig los, erg matige nummers. Dan komt de cover ‘It’s a heartache’ en die valt dan weer ontzettend mee, het is een aantal maten sneller dan het origineel en ook aan het arrangement is aandacht besteed. Het nummer ‘What good am I’ vind ik ook een heerlijk nummer, erg ingetogen en toch laat Jill ziet waartoe ze in staat is als zangeres.

‘Lost without your love’ tamelijk krachtige ballad, geen hoogstandje maar wel een prima nummer. Het nummer ‘No surrender’ is rock ’n roll, wederom niet slecht en zelfs een van de betere uptempo nummers van dit album. ‘Here you come again’ heeft een soortgelijke opbouw als ‘Haven’t met you yet’ van Michael Buble ookal is het een totaal ander nummer en genre – redelijk nummer maar onopvallend. Het duet met Titiyo, ‘Too far gone’ vind ik misschien wel het beste nummer van het album, ik hoor naast country ook een beetje blues en chanson – erg bijzonder nummer – jammerlijk is de tekst niet echt bijzonder.

De cover ‘Love me like a man’ vind ik dan weer wat minder, dat komt echter door het feit dat ik het nummer gewoon niet mooi vind. Maar wederom een prima arrangement. ‘Two doors down’ brengt weer een vleugje rock ’n roll, maar ben het nummer zo weer vergeten. Het blijft absoluut niet hangen. ‘Together again’ is ook een cover en die vind ik nou echt fantastisch, mooi arrangement, mooi gezongen en niet geforceerd – wederom blues invloeden. En dan tot slot ‘I can’t make you love me’ het geliefde nummer van Bonnie Raitt is ook een prachtige cover van Jill Johnson. Een erg slimme zet om dit nummer (dat kwalitatief het beste is) te gebruiken als afsluiter.

De eerste twee nummers vond ik ronduit verschrikkelijk en de rest beduidend beter met uitzondering van ‘Love me like a man’ en ‘Two doors down’, deze waren ook minder.