...And You Will Know Us By the Trail of Dead is een alternatieve rockband uit Amerika die met Tao of the Dead inmiddels aan hun zevende album zijn aangekomen. Ik ken deze band alleen maar van dit nieuwe album en dat nodigt me heel erg uit om ander werk van deze band te gaan luisteren.

Het artwork is al enorm mooi en gedetailleerd en is gemaakt door de zanger Conrad Keely. Bij de deluxe editie zit een heel mooi boekwerk met een graphic novel van de man met zijn enorm mooie tekeningen, een filmpje waarop iemand laat zien hoe dat eruit ziet staat onderaan de review.

De inspiratiebronnen waren op dit album Pink Floyd, Yes en Rush. Misschien niet muzikaal, maar dit album klinkt eigenlijk als één nummer, zoals de 3 bovenstaande bands het ook hebben gedaan. En dit is enorm geslaagd. Het is een album wat je meerdere luisterbeurten moet gunnen vanwege de enorme variatie en dan heb je een pareltje. Het intro is al erg goed en is een lekkere opwarmer voor gelijk een knaller genaamd Pure Radio Cosplay. De riff heeft wel weg van Jumpin Jack Flash van de Rolling Stones, maar dit is heel goed gedaan. Stuwende drums rammen er door het complete nummer heen.

Summer of All Dead Souls is een stuk harder dan Pure Radio Cosplay en gaat echt door verschillende overgangen, iets wat je niet zou verwachten bij een nummer van 4 minuten lang. Hierna zijn er meer korte nummers die allemaal een heel eigen geluid hebben en daarna komt de epic van het album: Tao of the Dead Part II: The Ship Impossible. Een 16 minuten durend nummer wat 5 verschillende gedeeltes heeft.

Het begint vrij slepend met mooi gitaarwerk. De drums zijn over het complete album erg goed. Het nummer wordt steeds onheilspellender en wordt aan het eind toch weer erg vrolijk. Het nummer gaat door veel veranderingen en boeit zonder moeite de complete 16 minuten. Toch wel een overeenkomst met de Prog Rock van de jaren ´70.

Dit album gaat mijn toplijst van 2011 halen, dit is het totaalpakket. Enorm goede muziek en enorm mooi artwork. Het album is enorm constant. Op de speciale editie zijn er nog twee bonusnummers die samen 70 minuten lang zijn. De band weet wel hoe ze hun fans moeten trakteren.

Ja, hoor en hier is het:

Post Rock. Een genre wat in de beginperiode flink wat meesterwerkjes tevoorbracht: Spiderland, Young Team, F♯ A♯ ∞ enzovoort. De laatste paar jaar komt er bijna niks origineels meer uit in het genre en is het extreem veel hetzelfde. Gelukkig waait er nu toch weer een frisse wind door Post Rock-land.....

De naam is *shels. Een Britse groep die bestaat uit leden die al flink hun sporen hebben verdiend in de Post Rock. Dit is hun tweede album. Kijkend naar de lengte zucht je toch wel even, 76 minuten is toch wel een behoorlijke tijd. En als je dan de hoes gaat bekijken weet je eigenlijk al bijna dat het een zwaar album gaat worden. Er staan namelijk buffels op de hoes en dat zijn toch geen kleine beesten.

Genoeg over Post Rock, laten we maar eens praten over de muziek. Een van de dingen waarmee *shels zich gelijk onderscheidt is de blazers. Bij het eerste nummer denk je al gelijk aan de soundtracks van Ennio Morricone. De nummers zitten heel mooi in elkaar qua opbouw, ze weten mij enorm te boeien.

De eerste twee nummers zijn volledig instrumentaal maar daarna komt de zang erbij. En die bevalt ook erg goed en die wordt eigenlijk gebruikt als een extra instrument, niet te ver op de voorgrond. Ook gelijk het eerste kippevelmoment. Plains of the Purple Buffalos – Part 2 is echt prachtig en vooral het eind is echt zo hoopvol, je zou er bijna van moeten huilen. De blazerpartij blijft dagen in je hoofd hangen. Zo mooi, eerst die gitaarpartij en dan de blazerpartij die weer tot een climax komt waar je U tegen zegt.

Ik als luisteraar hik compleet niet tegen die 76 minuten aan na die 3 nummers. Je wordt echt meegezogen in het avontuur, het is echt een muzikale reis. Vrij vrolijk allemaal met af en toe paar donkere stukken.

*shels is echt een enorm creatieve band die niet weer de platgetreden paden in gaat maar echt iets nieuws probeert. In het nummer Butterflies (On Lucy´s Way) zit namelijk een geweldige zangpartij die echt heel goed in elkaar zit. Het eind van het album is echt prachtig.

Na 76 minuten was ik stil. 2011: Mogwai was niks, Explosions In The Sky was niks maar *shels is magnifiek. Heerlijk om dit te horen, ik was bijna de hoop verloren in het genre maar door deze band heb ik weer wat hoop.

Patrick Walker heeft met Perfect Light weer een bloedmooie plaat gemaakt. Het is een ontzettend mooie geleidelijke evolutie geweest van Warning's Watching from a Distance uit 2006 naar deze, waarin doommetal met een slowcoreinvloed langzaamaan zich ontwikkelde naar slowcore met doommetal- en post-rockinvloeden en nu zijn we beland bij een plaat waar geen spoortje metal meer in te vinden is.

Perfect Light is grotendeels akoestisch, waarbij elektrische instrumentatie alleen maar als een sporadisch accent fungeert door bijvoorbeeld subtiele echoënde gitaarlijnen. De muziek van 40 Watt Sun is per plaat steeds helderder gaan klinken, maar Perfect Light is net zo ''heavy'' als de Warning/40 Watt Sun-platen met zwaardere instrumentatie, maar op een andere manier. Hier neemt slowcore à la Red House Painters definitief de hoofdrol en zijn de vroege post-rockinvloeden à la Talk Talk (Laughing Stock) en Bark Psychosis (Hex) ook meer uitgesproken. Ook valt het op dat er een sterke folkinvloed in deze plaat zit, Closure heeft zelfs een bepaalde weemoedige dromerigheid die me aan Nick Drake doet denken. Het resulteert in een ontzettend minimalistische plaat qua structuur, maar is dynamischer en kleurrijker dan voorheen in zijn instrumentatie.

Walker laat nummers soms minutenlang zwelgen in hun eigen melancholie met dezelfde akkoordenprogressie, maar de subtiele details, de bloedmooie grootse maar zeer fragiele en trillende stem van Walker en de meesterlijke sfeerzetting zorgen ervoor dat je er helemaal in gezogen wordt. Wanneer er dan een wisseling is, voelt dat ook alsof er een aardverschuiving plaats vindt en is zo'n climax echt even een intens moment waarin Walker er vaak ook nog een schep bovenop gooit met zijn stem. Ook weet de plaat in zijn opbouw ervoor te zorgen dat langere tergend trage tracks meer worden afgewisseld met kleinere folknummers. Het zorgt ervoor dat de 67 minuten van Perfect Light echt voorbij vliegen.