Het eerste album van Genesis dat ik luister. Ik hoorde altijd wel veel goede dingen over de band, maar ik nooit echt een album geluisterd. Tot dat ik dit album op nummer 1 zag bij ProgArchives, hij had Close To The Edge van die plaats afgestoten, en toen dacht ik: Deze moet ik echt een keer luisteren. En dat heb ik nu gedaan. Een ding wat me gelijk opvalt is het geweldige gitaarwerk, elektrisch geweldig, maar de klassieke gitaar helemaal. De stem van Gabriel is geweldig, die van Collins kan ik niet helemaal waarderen. De missers op dit album vind ik I Know What I Like en More Fool Me, als die er niet op hadden gestaan had deze zeker 4,5 ster of 5 sterren gekregen, want de rest is echt niet normaal goed, vooral The Cinema Show en Firth of Fifth! 4 sterren voor dit album!

Ook ik schreef een recensie voor Commune op Zware Metalen.

Goat verraste in 2012 menigeen met de debuutplaat World Music. Het verhaal van het gezelschap is er een dat in mystiek gehuld is. De band zou oorspronkelijk uit Korpilombolo komen, een klein dorpje in Zweden dat een geschiedenis heeft in voodoo. Ook is de band gehuld in kostuums en maskers waardoor er bijna niks bekend is over de identiteit van de leden. Zonder dat verhaal was World Music ook een fantastische plaat die bij het Zware Metalen-publiek in de smaak viel, getuige de 83ste positie in de jaarlijst. Twee jaar later is er een tweede plaat...

De God Of War III-Ep opent goed met een geweldig nieuw nummer van Killswitch Engage, ze kunnen het wel, omdat het laatste album echt slecht was. Trivium beukt heerlijk met het nieuwe nummer en een nieuwe drummer. Dream Theater staat heel hoog bij mij, maar dit nummer lijkt net alsof er wat riffs bij elkaar zijn geraapt. Leuk voor paar keer, maar niet meer. Taking Dawn, niet mijn ding. Opeth staat ook heel hoog bij mij, en heeft wel een mooi nummer met alle ingredienten die een Opeth-nummer heeft en Mutiny Within sluit sterk af met The End. 3,5 sterren voor deze EP die zeker de moeite waard is om eens een keer te luisteren.

Ik volg Godsmack al lang, vanaf 2002 en ze hebben mij nooit teleurgesteld met hun albums. Alle 4 de albums waren erg goed en daarom was ik erg benieuwd naar het nieuwe werk. Er zit maar liefst 4 jaar tussen IV en The Oracle, een flinke tijd, dus genoeg tijd om weer een knaller te maken. Jammer genoeg heeft Godsmack dat niet gedaan. Zwaar middelmatige riffs, waar zijn de riffs die staan als een huis van bijvoorbeeld Keep Away en Re-Align?. Het klinkt ongeinspireerd. Nergens probeert de band iets nieuws te doen, ze hebben het te makkelijk voor zichzelf gemaakt. Hier had ik wel wat meer van verwacht dan dit, 2 sterren

Al jaren rijst de vraag wie over een klein decennium de metaltroon gaat overnemen van bands als Metallica, Iron Maiden en Slayer. Anno 2016 zijn er geen bands die op deze schaal opereren, maar wel een aantal die nieuwe vaandeldragers kunnen worden. Op plaat zes verstevigt Gojira zijn status als een van de kartrekkers in de moderne metal.

Daar waar bij de vorige platen ik de band altijd omschreef als een combi van Morbid Angel, Pantera en Meshuggah, is bij Magma deze categorisering niet meer van toepassing. Gojira heeft zijn sound volledig tot de kern gebracht op alle fronten. Het gitaarspel bevat niet meer de typerende piepende ''pick scrapes'' die op L'Enfant Sauvage iets te vaak werden ingezet. Mario Duplantier's drumspel is meer gevestigd op groove met weinig knallend dubbele basswerk en Joe Duplantier zingt op een flink aantal nummers clean. Vooral dat laatste werd al als een accent op de vorige platen gebruikt, maar nu behoort het tot de hoofdmoot. Ook zijn de nummers bondiger geworden en klokt de plaat op 43 minuten.

Zonder een noot van de plaat te hebben gehoord denk je misschien dat Gojira een ''mainstream''-metalplaat heeft opgenomen. Integendeel zelfs. Op de voorganger gingen de Fransen zich wel erg aangenaam in een vertrouwde jas voelen, maar op Magma worden er nieuwe wegen verkend. Natuurlijk zijn Stranded en Silvera (''de singles'') gruwelijk catchy met extreem pakkende refreinen, maar geen ene band zou zijn plaat starten met The Shooting Star om een groter publiek te bereiken. Het is een atypische opening van de plaat, leunend op één monsterriff die ook uit het arsenaal van Mastodon had kunnen komen met hele lijzige psychedelische cleane vocalen. Een track die vooral in zijn detaillering uitblinkt.

Wie toch ritmisch vuurwerk wil moet naar The Cell, Pray en Only Pain luisteren, daar hoor je het meeste de Gojira van de vorige platen in combinatie met het staccato riffwerk. De ''nieuwe'' Gojira presenteert een heel melancholisch, log en midtempo geluid dat zijn invloeden van grunge en stoner pakt. Deze plaat werd geschreven ten tijde van het overlijden van de moeder van de broers Duplantier en dit is ook duidelijk te horen in de teksten. De openingsregels van de plaat zijn: ''On the first light of the day you march on / Departure has arrived, don't look back''. Een duidelijker signaal kan bijna niet. Ook is de afsluitende track Liberation opgenomen door de broers kort nadat ze te horen kregen dat moeder was overleden. Het is een losse akoestische jam die eigenlijk een beetje een anticlimax van deze plaat is. De band heeft dan ook getwijfeld om deze track erop te zetten.

Toch is het uiteindelijk wel het eind van Magma, omdat dit echt een plaat van de band en vooral de Duplantier-broers is geworden. Recensenten en luisteraars strooien met termen als ''gestroomlijnd'' en ''toegankelijk'', maar dat zijn wat mij betreft niet de juiste bewoordingen. Gojira gaat hier voor een doeltreffende en minimalistische aanpak. Dit resulteert in een album dat veel ''replay value'' heeft en snel in het systeem gaat zitten, zonder dat je alles al na een aantal keer hebt gehoord, vooral Mario Duplantier laat op deze plaat vernuftige accenten en timingswisselingen horen.

Gojira levert geen stadionknallers, maar om weer de brug naar mijn introductie te maken: dat leverde Metallica ten tijde van Master of Puppets en ...And Justice for All ook niet. Dat waren nummers met teksten die er toe deden en nummers die ingenieus in elkaar zitten zonder toegankelijker te worden, en dat werd een gigantisch succes. Een paar jaar later maakten ze natuurlijk The Black Album, en het is afwachten of Gojira nu à la Stranded of à la The Shooting Star verder gaat. Deze plaat gaat zeker weten een breder publiek aanboren vanwege een veel minder agressieve ritmische aanpak, maar Magma levert voor de meerwaardezoekers meer dan genoeg.

Japanse metal. Verder dan DIR EN GREY en Sigh kwam ik niet. Deze bands hebben beide een eigen sound. Dit is Gridlink, een Japanse grindcoreband.

Progressieve grindcore om te verstaan. Deze mannen hebben niks te maken met bands als Napalm Death. Alles is nog vele malen gekker en technischer. De drummer is echt gestoord en speelt ook in Kill The Client, een geweldige band.

De zanger komt uit de band Discordance Axis die ook bekend staat om zijn progressieve kijk op grindcore. Hij krijst door het complete album heen. Op de nieuwe EP genaamd Orphan heeft de zang meer variatie.

En er is zelfs nog melodie. Zelfs harmonie met de gitaren! Er zitten zeer veel ideeen in een nummer van hun en op z´n langst duurt het maar 90 seconden. Daarom is het een verdomd vermoeiend plaatje.

Ik hoor het je bijna zeggen: Zo kort en toch vermoeiend? Ja, zeker. Maar toch wil ik hem nog een keer opzetten. 4,5 ster.

Soms kan een nieuwsbrief voor mooie dingen zorgen. Zo ben ik geabonneerd op de online newsletter van Hydra Head en daar stond dat de band GridLink een paar gratis concerten geeft in Amerika. Daaronder stonden nog wat zeer positieve reviews van de nieuwe EP Orphan en toen was ik wel erg nieuwsgierig.

Was Amber Gray al geweldig, Orphan gooit er nog een schepje bovenop. Dit staat nu bij mij bekend als het beste grindcorealbum aller tijden. Dit is echt onvoorstelbaar. 12 minuten lang wordt er op een gestoord hoog tempo gemusiceerd maar nog hebben ze meer te vertellen dan sommige met een album van 35 minuten.

Veel informatie dus. Maar het is zeker niet alleen maar geraas. Takafumi Matsubara is waarschijnlijk een van de betere gitaristen in het genre en zorgt zelfs voor flink wat melodie in de nummers. Knap hoor.

De zanger komt van Discordance Axis en staat bekend om zijn enorme gekrijs. En zelfs nog verstaanbaar, dat hoor je niet vaak. De zang staat niet te hoog in de mix.

En dit is echt puur. Volgens mij is dit in 1 keer opgenomen, de drummer tikt namelijk heel snel na het laatste nummer weer af. Tot nu toe het beste van 2011. 5 sterren natuurlijk. Grindcore is nooit zo goed geweest.