Hip-Hop was nooit echt mijn ding maar sinds dat ik When Life Gives You Lemons, You Paint That Shit Gold van Atmosphere en Madvillainy van Madvillain heb gehoord wilde ik meer gaan ontdekken. The Scientist gaf mij als dit als tip.

Niet vaak heb ik zo´n intens album gehoord, daar kunnen bijna alle metalbands een puntje aan zuigen. Vanaf nummer 1 word ik er compleet ingezogen. De beats zijn zeer minimalistisch gehouden maar doen precies wat ze moeten doen. De raps zijn ook erg goed en deze combinatie is echt super. Bij Culture For Dollars hoor ik zelfs zeer zware gitaren door het nummer walsen. Af en toe wordt het ook vrij noisy.

Naar Absence luisteren is alsof je ´s nachts door een steeg loopt en de donkerste hoekjes te zien krijgt. Geen album om ´s middags vol in de zon te luisteren maar eerder ´s avonds met de gordijnen dicht en koptelefoon op. 5 sterren en een plek in mijn top 10, hier ga ik wel meer van opzoeken.

De dood kan dansen.......

In het topic Ga dit album eens reviewen kreeg ik van hoi123 dit album om te reviewen en zei er gelijk bij dat ik voor deze wat tijd moet nemen. En daar had hij wel gelijk in, deze heb ik echt vaak opgezet deze week om het album goed te leren kennen en er een goede review over te schrijven.

Dit album heeft dus 2 kanten: de eerste kant met Brendan Perry en de tweede kant met Lisa Gerrard, die door de meeste de beste kant van het album wordt genoemd. Het album begint in ieder geval echt geweldig met Anywhere Out Of The World wat echt gelijk een enorm duistere sfeer heeft met die klokken en die stem van Brendan Perry is geweldig. Het zou echt perfect bij een film passen, net als Windfall, wat instrumentaal is, maar wel hetzelfde sfeertje heeft. Daarna komen er nog 2 geweldige nummers en komt kant 2.

Kant 2, de kant met Lisa Gerrard dus, die dus door de meeste als de mooiste word gezien. Ik had dus erge hoge verwachtingen. Het begint met blazers, het klinkt minder duister dan het begin van kant 1. En dan begint ze te zingen.......en ik vind er echt helemaal niks aan! Echt veel te zweverig! Ik heb dus het tegenoverstelde wat de meeste mensen hebben: Ik vind kant 1 geweldig en kant 2 niks. Maar het album sluit dan wel enorm mooi af met Persephone.

Conclusie: Een album met veel pluspunten, maar ook dus veel minpunten. Kant 1 bevalt mij het meest, terwijl kant 2 me echt compleet niet bevalt, ook niet na 20 keer luisteren. Ik kan de helft van 5 sterren doen, maar op kant 2 staat het enorm mooie Persephone, dus het worden 3 sterren en ik blijf het proberen.

De eerste momenten van een plaat zijn ontzettend belangrijk. Anno 2018 al helemaal met luisteraars die denken binnen dertig seconden al te weten of ze iets goed vinden of niet.

Deafheaven weet vanaf de eerste tonen een sfeer neer te zetten die er voor zorgt dat ik aan de speakers gekluisterd zit. De duisternis van New Bermuda verdween geleidelijk aan op Gifts for the Earth (de slottrack van die plaat) en het lijkt wel alsof You Without End hier naadloos op aansluit. Gifts for the Earth was een experimentele track die wat mij betreft een zwakke broeder was op New Bermuda. Elementen die niet lekker in elkaar grepen en een finale die iets te veel kampvuurakkoorden opriep. Het leek alsof Deafheaven echt eens iets nieuws wilde doen, maar daar niet te ver in durfde.

Dat is met de intrede van Ordinary Corrupt Human Love helemaal verleden tijd. Zonnestralen komen nu in zijn totaliteit binnen tijdens You Without End. De piano is overheersend, weemoedige post-rockgitaren en slidegitaren ebben de track in, classic rockgitaarsolo's worden op de luisteraar afgevuurd in combinatie met cleane vocalen en de raspende vocalen van George Clarke. Het is zelfs ronduit episch te noemen. Dit is hoe je een plaat opent. Laten horen waar je als band momenteel zit en de luisteraar razend benieuwd maken naar wat er nog gaat volgen.

Op Ordinary Corrupt Human Love hoor je een Deafheaven die overduidelijk veel plezier heeft in het maken van muziek en zeer comfortabel in zijn doen is. Dat is na de melancholie en zwaarmoedigheid van de eerste drie platen een verademing om te horen. Wie Deafheaven al vanaf het begin volgt weet dat ze bekend staan om hun lange tracks met veel veranderingen in ritme en dynamiek. Dat is nog steeds zo, maar nu weten ze de luisteraar bij vlagen echt enorm te verrassen. Twists die eigenlijk compleet niet zouden moeten werken, maar heerlijk klinken.

Het schoolvoorbeeld daarvan is bijvoorbeeld de knallende melancholische blackmetalpassage in Honeycomb die door een enerverende roffel van drummer Daniel Tracy ineens in een alternatieve rockpassage gestuurd wordt die ook van Foo Fighters zou kunnen zijn met een gitaarsolo à la J Mascis van Dinosaur Jr. Het geheel wordt afgesloten met een bloedmooie post-rockpassage die het dromerigste werk van Mogwai en The Smashing Pumpkins ten tijde van Siamese Dream combineert. Het begin van Canary Yellow vloeit naadloos over in de slotfase van Honeycomb en klinkt in zijn meest furieuze passages waarin Tracy zijn dubbele basdrums laat rollen en zijn blastbeats op hoge snelheden afvuurt nog steeds rete-melodieus. Ook eindigt de track met een grootse finale met cleane vocalen die gemaakt zijn om mee te brullen.

Gitarist Kerry McCoy laat hier horen dat hij een ontzettend goede en vooral creatieve gitarist is. Zelfs binnen het blackmetal-idioom dat nog aanwezig is hoor je meer Kevin Shields (My Bloody Valentine), Billy Corgan (The Smashing Pumpkins) en Johnny Marr (The Smiths) doorsijpelen dan de Noorse blackmetalgitaristen uit de jaren '90. Ordinary Corrupt Human Love is dan ook de eerste Deafheaven-plaat waarop de blackmetalpassages een accent zijn in plaats van de hoofdmoot van de plaat. Dat was op Roads to Judah, Sunbather en New Bermuda wel anders. Alleen de track Glint gaat wat dieper in de zwarte metalen en zou ook thuis kunnen horen op Sunbather en New Bermuda. Post-rock en shoegaze regeren op Ordinary Corrupt Human Love. Worthless Animal neemt een bezwerende en adembenemend lange postrockaanloop voordat de boel volledig losbarst en de track Near is puur shoegaze à la Slowdive met de bijbehorende golvende gitaarpartijen en semi-gefluisterde vocalen.

Night People is misschien wel de grootste uitstap die Deafheaven heeft gedaan op een plaat tot nu toe. Moderne gothickoningin Chelsea Wolfe gaat in duet met George Clarke. Wordt dat een geval ''Beauty and the Beast''? Alles behalve. Clarke laat horen een prachtige cleane stem te hebben die een melancholie heeft van de post-punk en new-wave-zangers in de jaren '80. Ook het minimalistische instrumentale gedeelte past perfect bij die sfeer, behoorlijk Depeche Mode-achtig. Het laat horen dat het spectrum van Deafheaven alsmaar verbreed wordt en we lang nog niet alles hebben gehoord.

Ordinary Corrupt Human Love is de meest avontuurlijke Deafheaven-plaat tot nu toe. Het is een valkuil om een mijlpaal genaamd Sunbather iedere keer proberen na te bootsen, maar daar trappen ze niet in. De hele genrediscussie bij Deafheaven is inmiddels irrelevant, deze band maakt ''Deafheaven''. Een volledig eigen sound die inmiddels flink wat sporen heeft achtergelaten bij jongere bands. Luister bijvoorbeeld naar het debuut van het Deense MØL van dit jaar. Wanneer je na nog maar acht jaar bestaansgeschiedenis al zo'n stempel achterlaat op het metal-landschap, simultaan de bekrompenheid én de ruimdenkendheid van de metalfan rondom imago en sound blootlegt én vier ijzersterke albums op rij maakt mag je een grote band genoemd worden.

Organic Hallucinosis is een van mijn favoriete deathmetalplaten, en sowieso ook een van mijn meest gedraaide. Decapitated zit hier precies in een transitieperiode van brute technische deathmetalband naar groovende deathmetalband, wat resulteert in een waanzinnig interessante sound waarbij de twee verschillende aspecten zeer goed met elkaar in balans zijn. Gitarist Vogg is een ware riff-machine met een stijl die voelt als een mix van het messcherpe groovende riffwerk van Dimebag Darrell (Pantera) en het tegendraadse ritmische dissonante spel van Fredrik Thordendal (Meshuggah). Dat resulteert in een mix van riffs die na meerdere luisterbeurten nog steeds interessante details bevatten, maar ook riffs die na de eerste luisterbeurt gelijk als weerhaken in je hoofd zitten en er niet meer uitgaan. Voorbeelden hiervan zijn de openingsriffs van A Poem About an Old Prison Man en Visual Delusion, waar ik mezelf er op betrap dat ik die regelmatig zit te neuriën, wat dan weer resulteert in het draaien van Organic Hallucinosis.

Ook het meesterlijke drumwerk van Vitek heeft een fantastische mix van ronduit bruut deathmetaldrumwerk, vette grooves en tegendraadse ritmische structuren. De riffs van Vogg en het drumwerk van Vitek zitten dan ook naadloos in elkaar verstrengeld, samenkomend als een pakkend en overdonderend precisiebombardement. Zanger Covan heeft ook een atypische zangstijl voor deathmetal, met een meer hardcore-achtige schreeuw die voelt als een mix van Barney Greenway (Napalm Death) en Jens Kidman (Meshuggah). Naast de technische stukken en de groove georiënteerde stukken, weet Decapitated ook ronduit onheilspellende bedrukkende dissonante muren van geluid op de luisteraar af te vuren. Het is het soort deathmetal dat ik later bij een band als Ulcerate hoor.

Organic Hallucinosis weet precies de juiste mix van herkenbaarheid en abstractie te brengen, waardoor de plaat vanaf begin af aan (de lengte draagt daar ook aan bij) lekker in het gehoor ligt, maar in de lange termijn heel veel complexiteit en interessante ideeën herbergt. Een plaat die veel meer erkenning zou moeten krijgen. Het is dan ook doodsonde dat de plaat jarenlang zeer slecht te vinden was door niet op streamingservices beschikbaar te zijn. Gelukkig is dat nu wel weer het geval, en de liefhebber van technische en groovende deathmetal moet deze plaat absoluut horen.

Deftones is een band waar ik al heel lang naar luister. Op mijn zesde ging ik altijd helemaal los op My Own Summer (Shove It). Dat was toen mijn favoriete liedje. Later zou ik de albums ontdekken en vooral White Pony greep me. Dat was toch wel anders dan dat heerlijke beuknummer. Veel experimenteler en gevarieerder. Nu ken ik alle albums van de band en we zijn inmiddels aangekomen bij album nummer 7 genaamd Koi No Yokan.

Na een flinke tegenslag (het ongeluk van Chi Cheng) kwam Deftones volledig terug met Diamond Eyes. Het was ook de eerste plaat met Sergio Vega. Op Koi No Yokan heeft Vega veel meer ruimte gekregen, de bas is erg goed te horen op deze plaat. Diamond Eyes was al geweldig maar Koi No Yokan walst er met gemak over heen. En eigenlijk heel het oeuvre van de band.

Dit is een band die zijn sound heeft veranderd en geperfectioneerd zonder de kern te verliezen. De jonge honden-mentaliteit van Adrenaline zit er in maar ook het hele dromerige van Saturday Night Wrist. Nu is alles nog overtuigender en verfijnder. Chino Moreno vergeleek dit album zelf met White Pony en dat kan ik wel begrijpen. Al is Koi No Yokan echt een geheel dat schommelt tussen verschillende emoties en extreem veel dynamiek. Vooral in het nummer Rosemary zitten veel wisselingen. Dat gaat van fluisterend naar mammoetriffs van Stephen Carpenter.

En mammoetriffs zul je krijgen op dit album. Stephen Carpenter speelt namelijk vanaf Diamond Eyes op een 8-snarige gitaar. Op dat album was de verandering al te horen maar hier wordt die laag tot de uiterste benut. De meest melodieuze momenten krijgen meer diepte en de hardere momenten zijn bruter en overdonderender dan ooit. Neem bijvoorbeeld Poltergeist. Dat nummer maakte me zo enthousiast, dat heb ik in tijden niet meer zo gehad. Ik voelde me even weer die kleine van 6 jaar oud die zijn eerste liedje van deze band hoorde. Liefde op het eerste gezicht, ook 10 jaar later.

De zang van Chino Moreno is zo mogelijk nog beter geworden. Hij is zo'n beetje de tegenpool van de zware gitaren van Carpenter en dat maakt Deftones zo interessant. Moreno zingt heel dromerig en hij gaat echt met de muziek mee. De groove die Deftones neerzet is ook onweerstaanbaar. Abe Cunningham geeft altijd een heerlijk opzwepend effect aan de muziek. Het perfecte voorbeeld is misschien wel Graphic Nature. Als een new wave-groep zijn synths zou verruilen voor 8-snarige gitaren zou er wel eens zo'n nummer uit kunnen rollen. Bands als The Cure zijn ook duidelijk te horen in de muziek van Deftones. Als nu-metal groep op Adrenaline was dat al en toen waren ze al onderscheidend. Anno 2012 is deze band nog steeds one of a kind.

De productie is echt zeer goed, heel weinig compressie. Alle instrumenten staan zeer duidelijk in de mix, zo zijn de sfeerzettingen en keyboards van Frankie Delgado ook weer belangrijker geworden. Alles is zeer gedetailleerd en er zit heel diepte in. Het album heeft precies de atmosferische en spacy sound waar het songmateriaal om vraagt.

Concluderend kan ik zeggen dat Koi No Yokan mijn torenhoge verwachtingen heeft ingelost en zelfs heeft overtreffen. Ik had namelijk echt niet gedacht dat deze band met zijn zevende plaat iets zou afleveren wat beter dan White Pony is. Koi No Yokan is een reis die je met gemak mee neemt op de golven van de muziek. De maximale beoordeling is iets waar ik altijd over twijfel maar bij deze niet. Zwaar en dromerig tegelijkertijd. In 2012 is er niks beters te vinden qua muziek.

Ieder nummer is raak op dit monsterlijke album. Zoveel variatie, zoveel emotie. De zang van Chino is echt geweldig op dit album. De ene keer enorm mooi, de andere keer spring je in de kamer, vooral bij Elite, wat een beuker! En Teenager is heerlijk rustig, even helemaal in de muziek opgaan. In Knife Ptry zitten echt rare en best wel angstaanjagende schreeuwen van Rodleen Getsic, net alsof ze heel bang is, net als bij The Great Gig in the Sky van Pink Floyd, van deze schreeuwen krijg ik bijna meer kippevel dan het nummer van Pink Floyd. En Passenger, wow! Met de zanger van Tool, kan het nog beter?

En aan het eind word je gegrepen door het hele mooie Pink Maggit, wat eigenlijk een slome versie is van Back to School (dat schreef de band omdat de platenmaatschappij een hit wilde scoren, en dat lukte!) Ik krijg echt een brok in mijn keel van dat nummer. Aan het eind blijf ik even helemaal stil..... Een mooier einde kan niet.......

Demilich. Death Metal maar dan wel behoorlijk fucked up. Ik had wat lovende reviews over dit album gelezen en ik werd erg benieuwd naar het album. Gelukkig biedt de band dit album gratis aan op hun website. Mooi!

Dit is Death Metal zoals ik het nog nooit heb gehoord. Ik was compleet weggeblazen bij de eerste luisterbeurt. Je wilt meer en meer en meer en meer..... De titels zijn bijna net zo lang als die van Nile en zijn echt geweldig, When the Sun Drank the Weight of Water!

Dit is wat ik mistte in de Death Metal en nu heb ik het gevonden. Hier kunnen die zogenaamde technische bands van nu wel wat van leren. Zeer technisch spul dit maar de song wordt nooit uit de oog verloren.

En die grunts. Je kan er zeer lacherig over doen en daarom vond ik dit stuk dat ik in een review las echt geweldig:



De zang past perfect bij de muziek, gestoord. Ik heb het voor de grap geprobeerd en respect hoor. Niet doen nadat je net hebt gegeten.

De eerste keer zat ik al op een beoordeling van 4 sterren maar nu zit ik al aan de derde keer en ben ik helemaal gek op dit album. Een van de betere Death Metal-albums die ik ooit heb gehoord en daarom verdient deze een plek in mijn top 10. Durf en creativiteit die je niet vaak zo hoort. 5 sterren.

Devin Townsend. Begon zijn muzikale carrière als zanger bij Steve Vai, ging door geluidsbarrières met Strapping Young Lad en is nu solo gegaan. De man brengt briljante albums uit in een tempo waar de meeste artiesten een puntje aan kunnen zuigen. Townsend wordt dan ook de Frank Zappa van de metal genoemd. Niet bang voor grenzen, alles kan. En dat krijg je te horen met het vierluik dat Townsend tussen 2009 en 2011 uitbracht. En dat is nu ook live gespeeld en vereeuwigd in de box By A Thread – Live In London 2011.

Ten eerste is de box heel goed vormgegeven. Er zit een mooi boekje met foto´s bij de 9 (!!!) discs. Jazeker, 9 discs! 4 DVD´s en 5 CD´s. De encores van de 4 concerten staan namelijk bij elkaar op de vijfde CD. En dit is duidelijk geen geval van kwantiteit boven kwaliteit.

Alles is geweldig gefilmd en vooral rustig. En daar ben ik heel blij mee, een groot deel van de live-dvd´s van tegenwoordig is veel te snel gefilmd. Ook geen overdreven lichtshows waar je ogen pijn van gaan doen. Je krijgt Townsend met zijn band live te zien zonder al te veel opsmuk. Het entertainment wordt vooral geboden door Ziltoid The Omniscient. Dit was de hoofdpersoon van het conceptalbum Ziltoid The Omniscient dat gaat over de alien Ziltoid die een oorlog wil beginnen omdat hij een slechte bak koffie heeft gedronken op aarde. Genoeg humor dus, ook van Townsend zelf.

Maar de muziek is echt bloedserieus en eigenlijk perfect gespeeld. Al is de man een enorme perfectionist, hij besluit Coast (Ki) zelfs voor de tweede keer te spelen omdat hij er niet tevreden mee was. Volgens hem kon het beter. De tweede keer Coast is inderdaad nog beter. Ook raakt hij een keer in de knoop met zijn effectpedalen en trapt hij het distortionpedaal in terwijl hij een mooi clean geluid nodig had. Townsend lost dit op een zeer professionele manier op.

Ki is het eerste album en dat heb ik altijd de moeilijkste van de vier gevonden. Soms is het echt fluisterend en daarna keihard. Bij de liveversie van dit album worden deze verschillen nog meer benadrukt, het album komt hier echt tot leven. Het mooiste moment vind ik toch wel de climax van het titelnummer. Het bouwt steeds meer op naar een prachtige melodieuze uitbarsting en Townsend haalt uit alsof het een opera is. Wat mij betreft een van de beste zangers in de metal samen met Mikael Åkerfeldt van Opeth. Krijst de oren van je kop af als het moet en zingt prachtig clean op de melodieuze momenten.

Het tweede album is Addicted en dat album heeft wel een duidelijke directie. Het is met afstand het meest toegankelijke album van de vier, dit is echt heavy pop. Op het studioalbum wordt er echt een muur van geluid op je afgevuurd, hier is het iets minder groots. Anneke Van Giersbergen (The Gathering, Aqua De Annique) zingt echt loepzuiver. Deze samenwerking is blijkbaar goed bevallen want in september komt het album Epicloud uit met zang van Van Giersbergen. De refreinen zijn groots en het publiek schreeuwt ze dan ook mee. Dit zorgt voor extra energie bij een nummer als Ih-Ah!

Na het toegankelijke album komt het bruutste en meest technische album van de vier. We hebben het hier over Deconstruction, dames en heren. Er wordt een blik aan gastartiesten open getrokken maar die zijn er jammer genoeg niet bij. De gastartiesten worden als Muppets toch bij de show betrokken. Ook komt er een hilarische verkiezingscampagne voor Ziltoid langs. De achtergrondzangeressen zingen ook heel goed en doen wat danspasjes terwijl de meest brute en nekbrekende muzikale stukken langskomen. Dit album zit het dichtste bij zijn werk met Strapping Young Lad.

En het laatste album ligt juist het verste weg van Strapping Young Lad en is sowieso het rustigste wat Townsend tot nu toe heeft gedaan. Ghost is namelijk rustgevend en zweverig. Dit is mijn favoriet van de vier, deze draai ik het meest. Het album klinkt live nog wat beter en sommige passages zijn veranderd. Er zit zelfs een kleine jam tussen. Ook komt er nog een tweede deel van Ghost en daar krijg je al een paar nummers van te horen bij de encores. Het is een stuk duisterder dan het eerste deel. Jammer genoeg gaat Ghost II waarschijnlijk niet fysiek uitkomen en wordt hij alleen maar beschikbaar gemaakt als download. Wanneer dit gebeurt is nog niet bekend.

By A Thread is een prachtige samenvatting van het vierluik. Als je dit achter elkaar beluistert sla je steil achterover van de diversiteit van de muziek. Het lijkt bijna alsof Townsend alles kan qua muziek. In september komt dus Epicloud uit en hij is ook al bezig met Z2 (vervolg op Ziltoid The Omniscient) en Casualties Of Cool. Townsend blijft dus op een hoog tempo albums uitbrengen. En als het met zo´n uitzonderlijk hoge kwaliteit is hoor je mij niet klagen. Townsend is een van de meest unieke en beste muzikanten van deze tijd.

Volume op 7 | Dat kan harder of nie? OF NIE?!! - volumeop7.cjb.net

DeWolff, misschien wel een van de beste Nederlandse bands die er nu rondlopen. Een trio wat geen bassist heeft en een toetsenist heeft die op Hammond orgel speelt, een instrument wat vooral in de jaren ´70 gebruikt werd. Ze zijn 2 keer bij De Wereld Draait Door geweest en hebben al een EP en een debuutalbum uit. De EP bestond uit heerlijke 70´s Rock die ik niet meer zo goed had gehoord sinds het debuut van Wolfmother. Het debuutalbum Strange Fruits and Undiscovered Plants heeft dit ook, maar het nummer Silver Lovemachine sprong er toch uit. Een heel mysterieus nummer van 10 minuten lang met een psychedelische vibe.

En nu is Orchards/Lupine er. Wat was ik hier benieuwd naar. Ik heb heel vaak bij bands dat het tweede album minder is, maar dat is bij DeWolff niet. Wat een verrassing! Ze hebben niet voor de makkelijke weg gekozen, ze zouden bijvoorbeeld bijna hetzelfde album kunnen maken, maar dit doen ze gelukkig niet. Silver Lovemachine was een beetje een voorproefje op wat komen ging want opener Diamonds komt niet zo hard erin als Mountain van het debuutalbum Strange Fruits and Undiscovered Plants maar wat een heerlijk nummer is dit. Een heel psychedelische en mysterieuze sfeer hangt er om dit nummer. Zo zijn er meer nummers die dit sfeertje hebben, bijvoorbeeld Everything Everywhere die vanwege een aparte akkoordenopvolging toch 7 minuten lang blijft boeien. Ze gaan op dit album ook meer de folky kant uit en hoor je ook keyboardgeluiden die klinken als Mellotrons. Op de nummers Higher Than The Sun en afsluiter Poison kun je dit heel goed horen. Maar ze rocken er ook nog steeds op los, ze doen het zelfs als nooit tevoren op The Pistol, wauw! De toetsenist Robin Piso gaat echt los op dit nummer.

Kijk, zo volg je een debuutalbum op. Een compleet ander album dan Strange Fruits and Undiscovered Plants en ook beter. De nummers zijn veel meer uitgesponnen zonder dat het vervelend wordt. Dit kan wel eens een van de betere albums uit 2011 worden.

Dir en grey. Een Japanse metalband en ook de enige samen met Sigh die ik uit dat land ken. Deze band zingt in het Japans maar is toch verder gekomen dan de landsgrenzen. In Amerika zijn ze zelfs zeer bekend en dit jaar speelden ze op Wacken 2011, toch niet een klein metalfestival.

Dankzij MDV die hier ook nog een review zal zetten heb ik deze band ontdekt. Uroboros is een album wat ik nog graag draai. En nu is Dum Spiro Spero er dan.

Een ding is duidelijk: Deze is vele malen zwaarder en harder dan zijn voorganger. En daar ben ik heel blij mee. De lichtere stukken zijn bij mij altijd een beetje op het randje, ik hoor Dir en grey liever wat harder en ik heb hier dan ook een geweldig album aan.

Na een zeer spannend intro beginnen we met een zeer slepende opener genaamd The Blossoming Beelzebub. De meeste metalbands zouden juist op een zeer hoog tempo beginnen, deze band kiest voor het tegenovergestelde. Dit is dan ook niet een typische metalband. Het nummer lijkt bijna Black Metal in het begin maar als Kyo met een soort van vage operazang begint wordt het toch echt Dir en grey.

De productie van dit album is echt super. De bas klinkt weer heerlijk in de hoge en de lage gebieden, hetzelfde geldt voor de gitaren. Voor de eerste keer worden er 7-snarige gitaren gebruikt en dat is zeer goed te horen, de riffs zijn veel vetter. Ook krijgen we een geweldige solo te horen bij Different Sense dat wel eens tot een publieksfavoriet kan uitgroeien. Lekker brute riffs met een flinke pot melodie.

Ook staan er weer een aantal nummers op die langer de tijd nodig hebben zoals Amon. Eerst vond ik dit een minder nummer maar na een aantal luisterbeurten is het misschien wel een van mijn favorieten, Kyo zingt hier een stuk lager.

Het hoogtepunt is toch wel Diabolos wat ook gelijk het langste nummer van het album is. 10 minuten lang genieten, er wordt echt een geweldige sfeer neergezet op dit nummer, alle Dir en grey-elementen komen hier langs in een episch verhaal.

Dir en grey heeft een album gemaakt waar je heel lang mee zoet bent, het is namelijk niet makkelijk. Ik heb hem inmiddels 7 keer geluisterd en ik vind hem steeds beter worden. De hardere stukken zijn harder, de rustigere stukken zijn rustiger zoals op het nummer Vanitas. De extremen worden extremer. Past wel bij een band als Dir en grey. Voor de avontuurlijke metalhead of nieuwsgierige luisteraar die eens een album wilt waar je je echt in kan verdiepen. 4,5 ster.

Een dodecahedron is een wiskundig figuur en deze staat dan ook op de voorkant van het album. Het figuur is wel aangetast. Je zou denken dat het door het album kan komen...

Het uitgangspunt voor deze band is toch wel de dodecafonie. Er zijn geen gezellige melodielijntjes te horen hier maar wel een hele hoop atonaliteit. De dodecafonie is een compositiemethode gevormd door Arnold Schönberg. Dit is een regel die aangeeft dat er geen regels in de muziek zijn. Over paradoxen gesproken...

Deze man is onder andere bekend van Die Erwartung. Dit is een opera die op het eerste gehoor een heleboel chaos bij elkaar is maar het is uiteindelijk toch allemaal geconstrueerd en uitgeschreven op papier. Toen ik dit stuk bij de muziekles hoorde moest ik eigenlijk gelijk aan Dodecahedron denken. Het heeft dat chaotische en grillige van de moderne klassieke muziek. Op het eerste gehoor lijkt het een heleboel chaos maar het zit zeer vernuftig in elkaar. Het is een intrigerende plaat die er voor zorgde dat ik de eerste 10 keren compleet niet wist wat ik ervan vond. Vind ik dit nou heel goed of helemaal niks? Uiteindelijk ben ik tot conclusie gekomen dat ik dit album heel goed vind. Zelden kom je een album tegen waar je je echt helemaal in moet verdiepen. Koptelefoon op is echt een aanrader want dit album is zeer gelaagd en intens.

De ritmesectie is onvoorspelbaar. De drums zijn vaak erg snel maar ook af en toe losjes en jazzy, erg raar bij de afstandelijkheid van deze muziek. De bas is iets waar je na paar luisterbeurten echt goed op let en daar zijn de jazzinvloeden ook zeer goed te horen. Niet verbazend aangezien leden van deze band in Exivious zitten, een jazz/fusion metalband. De gitaarpartijen zijn avontuurlijk en gelaagd en overheersend dissonant. Dit kan als vals gezien worden maar ik zie eerder dit, zoals ze het in het Duits zeggen als zeer unheimlich. Het wringt en het klinkt naargeestig en duister. Je krijgt een onderbuikgevoel bij het luisteren naar dit album.

Het absolute hoogtepunt is het drieluik genaamd View From Hverfell. Hier zit wel een concept achter, dit gaat over de ervaringen over de beklimming van de vulkaan Hverfell, dit is een vulkaan in Ijsland. De vulkaan blijft rustig maar aan het eind barst hij uit. Platen botsen tegen elkaar en natuurkrachten zijn aan het werk. Muzikale natuurkrachten ook trouwens... In de muur van chaos in View From Hverfell III zitten namelijk prachtige melodielijnen verborgen. Ik vind het erg mooi en op de een of andere manier geeft het mij een gevoel wat ik heel lekker vind. Misschien niet de bedoeling maar zo voel ik het wel.

Dodecahedron is echte kunst. De band noemt het zelf een gesammtkunstwerk. Goede kunst moet ervoor zorgen dat je in verwarring wordt gebracht en dat je er over gaat nadenken. En dat doet Dodecahedron zeker. Dit is een geweldige ervaring!

Dodecahedron fascineerde mij eindeloos met zijn debuutalbum, alweer vijf jaar geleden. Het werk van bands als Deathspell Omega, Mayhem (Ordo Ad Chao) en Blut Aus Nord was mij toen al bekend, toch voelde de muziek van de Nederlanders nog een tikje intenser aan. Ook viel de kille en grimmige sound op met af en toe een sprankje licht. Terugkijkend op de plaat kan ik concluderen dat het een zeer indrukwekkend werk was, maar vooral in het midden net even iets te vage kanten op ging. Deze hele kleine schoonheidsfoutjes zijn op Kwintessens volledig verdwenen.

Het afsluitende View From Hverfell-drieluik op het debuut was adembenemend en duidelijk op een hoger niveau dan de rest van de plaat. Gelukkig kan ik dan ook melden dat Kwintessens voelt als een natuurlijke progressie van View From Hverfell, én meer. Acht tracks staan er op de plaat, maar je kunt het met gemak zien als een 41 minuten durende monstertrack waarin alle puzzelstukjes angstaanjagend goed in elkaar vallen. Dodecahedron wordt vaak gezien als een Deathspell Omega-kloon, maar dat zegt meer over het belachelijk bekrompen referentiekader van de luisteraars dan de band zelf. Deze band staat compleet op zichzelf en weet in een blackmetalwereld die al volop experimenteert nóg een aantal stappen verder te gaan.

Daar waar bij Deathspell Omega er vaak behoorlijk los en bijna jazzy gespeeld wordt, voert Dodecahedron alles met een ongelofelijke precisie uit. Vanaf Prelude word je gelijk in een industriële maalstroom geworpen die mij meer aan de dystopie-''wall of sound'' van Strapping Young Lad ten tijde van City doet denken dan meer dan ook. Bij Tetrahedron – The Culling of the Unwanted from the Earth is te horen dat de chaos nog groter is geworden ten opzichte van het debuut, maar dat de ritmesectie veel steviger staat. Jasper Barendregt maakt ontzettend veel indruk op deze plaat met inventief tomspel, genadeloze dubbele bassalvo's en blastbeats met daarbij zeer mooi geplaatste fills, iets dat zeker een prestatie van formaat genoemd mag worden in de drukte van Kwintessens.

Nóg een kunststukje waarvan er talloze op te noemen zijn: de opening van Hexahedron - Tilling the Human Soil heeft kronkelende tremolerende gitaarlijnen die elkaar kruisen, omarmen en dan weer van elkaar af gaan. Laat ik daarbij gelijk de genialiteit van deze plaat onderschrijven: Dodecahedron laat op geen enkel moment iets aan het lot over; je kunt horen dat alle elementen ongekend goed in elkaar zijn verweven en daardoor, ondanks de volle inhoud van het schijfje, het extreem goed in het gehoor ligt. De algehele flow van het album durf ik perfect te noemen, waarbij per track de intensiteit steeds hoger wordt.

Hierbij laat Dodecahedron veel meer dynamiek horen vergeleken met het debuut. Er zijn meer heerlijk groovende en slepende mid-tempo passages en harmonieuze post-rockachtige stukken. Dodecahedron - An Ill-Defined Air of Otherness vergroot de hemelse ambient-ondertonen van het derde deel van View From Hverfell, maar daar waar de muziek licht door laat schijnen, levert zanger Michiel Eikenaar hier zijn meest verknipte performance van de gehele plaat af. Op Kwintessens laat hij horen een zeer begenadigd extreme metalvocalist te zijn, maar op laatst genoemde track gaan zijn schreeuwen door merg en been.

Kwintessens is extreem gefocust en laat een zeer smaakvolle integratie van electronic horen die echt iets toevoegt aan de plaat. Wat dat betreft doet deze plaat mij ook denken aan Teethed Glory and Injury van Altar of Plagues en dat is een zeer groot compliment, aangezien er, voor Kwintessens, geen enkele blackmetalplaat was die electronic zo goed integreerde in de algehele sound. Ook voelen de soundscapestukken nu natuurlijk: Finale is dé brug tussen Dodecahedron - An Ill-Defined Air of Otherness en Icosahedron - The Death of Your Body waarin je je compleet verloren en ongemakkelijk waant in gefragmenteerde electronicglitches, onheilspellende ambient en ontaarde schreeuwen om daarna in de afsluitende fase van Kwintenssens compleet weggeblazen te worden met zijn abrupte stop/start-mechanisme. Wanneer je je in de climax begeeft en langzaamaan opstijgt word je weer op aarde gezet.

Dodecahedron heeft een avant-gardistisch blackmetalkunstwerk afgeleverd met Kwintessens. Een plaat waarop extreem veel texturen worden neergelegd, maar werkelijk waar iedere laag en detail precies klopt.

Georganiseerde chaos in optima forma.

A Dramatic Turn Of Events

Laat ik eens een groter stuk bij dit album schrijven. Ik heb hem namelijk nog een aantal keer laten langskomen maar ik verander echt helemaal niks aan mijn beoordeling. De teleurstelling van 2011, misschien zelfs wel van de laatste 5 of 10 jaar. En ja, ik tel Morbid Angel daar bij mee. Dat is nog zeer goed vergeleken met deze miskleun van jewelste.

Virtuozen met slechte liedjes. Dat is A Dramatic Turn Of Events. Als ik vanuit een technisch aspect kijk zou dit album een hoge beoordeling scoren maar ik hecht veel meer waarde aan het gevoel wat ik heb als ik een album luister. Heb ik luisterplezier?

Bij dit album is het antwoord duidelijk: Nee! De opener is met grote afstand het beste nummer van het album en zit zeer dicht bij de jaren ´90 Dream Theater. Maar daarna gaat het bergaf en bergaf en bergaf tot uiteindelijk op het absolute dieptepunt te komen.

Als On The Backs Of Angels er niet had opgestaan had deze gewoon de minimale beoordeling gekregen. Bijna nooit heb ik zoveel ergernis bij een album gehad. Er zijn gewoon echt bijna geen momenten die echt lekker zijn. Het klinkt allemaal zo geforceerd.

Het is net alsof je je helemaal kapot focust op één ding en de rest vergeet. Dat gevoel heb ik bij A Dramatic Turn Of Events. Het klinkt alsof de band weer wil bewijzen hoe goed ze wel niet op hun instrumenten zijn door de meest doelloze instrumentale priegeldingetjes tevoorschijn te halen.

Veel te veel mierengeneuk. Laat er eens een keer een foutje in zitten. Het is gewoon te perfect en dat is gewoon niet leuk. En dan hebben we het nog niet eens over de productie gehad want die is ook helemaal niks.

Kapot geproduceerd. Ook dat is iets wat dit album kenmerkt. De zang van James LaBrie is zo enorm opgepoetst, dat hoor je gelijk. Het zit bijna verdomme in de buurt van autotune! En meneer Jordan Rudess heeft goed zijn best gedaan om de meest zenuwslopende geluiden uit zijn keyboard te halen. Kippevel op een verkeerde manier noemen we dat.

En dan de nieuwe drummer Mike Mangini. Mangini heeft wel degelijk zelf zijn drumpartijen bedacht, dit heb ik gelezen in de Slagwerkkrant. Maar het lijkt net alsof hij zich compleet inhoudt. Er mist gewoon iets wat bij Portnoy gewoon duidelijk te horen was. Die kon door zijn meesterlijke drumwerk nummers toch naar een hoger plan trekken.

Maar wat brengt de toekomst? Wat gebeurt er als Mangini echt gaat meeschrijven? Zou er een frisse wind gaan waaien? We zien het...

Wie mijn review te lang vind en een korte beschrijving wilt van het album: A Dramatic Turn Of Events. Qua nieuwe progressieve metal-albums zou ik liever Bilateral van Leprous en het debuutalbum van Arch/Matheos aanraden. Supermuzikanten en geweldige nummers, bij dit album krijg je alleen het eerste.

Dit was het Dream Theater-album wat ik mistte en nu heb ik ze allemaal! Deze had ik 2 jaar geleden een keer van mijn oom geleend die ook alle Dream Theater-albums heeft en ik vond er echt niks aan, ik vond die rustige nummers niks, maar toen was het ook meer: Metal, Metal, Metal!!!! Vorige week luisterde ik dit album maar weer eens een keer en nu vond ik het wel goed, dus ik heb hem vandaag gekocht.

Verwacht geen hele lange solo´s of super-complexe songstructuren, want Dream Theater maakt op dit album meer kortere nummers die meer to the point zijn en veel meer ballads. De band ging bijna uit elkaar tijdens dit album, de platenmaatschappij ging er zich veel te veel mee bemoeien. Het nummer You Not Me is zelfs geschreven met iemand anders die meer commerciele artiesten deed produceren, dit nummer is dan ook het minste van het album. De teksten zijn niet super, de ballads zijn erg goed en toch staan er paar lange nummers op en er zijn genoeg vette riffs. 4 sterren voor dit album en dat is een van de laagste beoordelingen van alle Dream Theater-albums. Zo goed is deze band.

Dredg. Een band waarvan ik alleen El Cielo heb gehoord, erg mooie en atmosferische plaat. Ik zag dat er een nieuw album kwam dus ik was wel heel benieuwd. Maar de beoordelingen zijn wel erg laag. En ik snap eerlijk gezegd ook waarom.

Dan The Automator heeft meegewerkt aan dit album en dit kun je aan de enorme stijlverandering horen. De man heeft meegewerkt aan de eerste album van Gorillaz. Dat de band vooruitgang wilt boeken juich ik toe maar dan moet het songmateriaal een stuk beter zijn. Want dat is echt om te huilen.

Laten we beginnen met de productie die dus door Dan The Automator is gedaan. Erg minimalistisch, misschien iets te. Je krijgt een leeg gevoel van dit album, er missen zo veel dingen. Een voorbeeld van hoe dat wel moet is James Blake met zijn geweldige debuutalbum.

Dan naar de muziek zelf. De zang begint en ik schrik gewoon. Waar is die mooie warme stem van El Cielo die meedreef met de prachtige melodielijnen? Het eerste nummer is echt beschamend slecht, past bij de rest van de top 40 van de laatste tijd: Gevoelloos en ongeïnspireerd. Dit somt de plaat eigenlijk gewoon op.

Ik kom amper door dit album heen, het is gewoon te pijnlijk om te beluisteren, dit is echt afgrijselijk slecht. Bij Down Without A Fight wordt het nog erger en heb ik hem de eerste keer ook uitgezet. Dit album krijgt de laagste beoordeling, met afstand het slechtste album wat ik tot nu toe in 2011 heb gehoord.