Moonmadness, het vierde album van Camel. Deze band ken ik al wat langer, met mijn verjaardag kreeg ik het meesterlijke Mirage wat ik vaak draai en nu kreeg ik deze van Ataloona om te reviewen, ik was dus erg benieuwd.

Dit album van Camel is wel erg zweverig, Mirage zit vol met heerlijke instrumentale stukken die lekker snel gaan, maar deze heeft dat veel minder. Het begin van Song Within A Song is namelijk enorm saai, maar aan het eind komen er van die heerlijke instrumentale passages. Ja, en de rest: Het pakt me op de een of andere manier compleet niet. Die klasse die Mirage heeft mis ik hier compleet, ik wil bijna het woord saai noemen. Air Born is bijvoorbeeld veel en veel te lang, 11 minuten lang zit er geen spanning in. Alleen Lunar Sea heeft de kwaliteit van Mirage en dan is het album afgelopen.

Conclusie: Vele malen minder dan Mirage, alleen Lunar Sea overtuigt echt. Een lekker zweefplaatje zal het wel zijn, ik geef hem 3 sterren.

Cattle Decapitation, een zwaar orkestje uit Amerika. De leden zijn allemaal vegetariërs en de teksten gaan ook over de rechten van dieren. Op de teksten ga ik in deze review niet in maar natuurlijk wel op de muziek. De band begon echt met goregrind maar door de jaren heen is het steeds dichter bij Death Metal gekomen. Bij The Harvest Floor begon ik deze band in de gaten te houden. Op dat album werd er namelijk zeer bruut gespeeld maar er was ook genoeg melodie. En dit is op Monolith Of Inhumanity nog vele malen beter uitgewerkt.

Dit werkstuk laat het grootste gedeelte van de metalconcurrentie van dit jaar achter zich. Wat een vooruitgang! Muzikaal is het allemaal nog wat technischer geworden maar ook is het de eerste keer dat de songs echt structuur hebben en dus zeer goed in elkaar zitten. Hoe bruut het ook wordt, de nummers blijven extreem catchy. Soms blijven ze nog in je kop hangen of brul je ze zo mee zoals bij A Living, Breathing Piece Of Defecating Meat. Al raad ik het niet aan, tenzij je extreme keelpijn wilt hebben.

Want wat Travis Ryan hier neerzet is bijna onmenselijk. De piq squeals en grunts zijn inmiddels zo´n beetje ingeburgerd in de metalwereld en Ryan trapt dit naar een hoger niveau. De keelklanken bevatten namelijk ook nog eens extreem veel melodie! In Lifestalker zit er een geweldig episch stuk met echt ziekelijke, gorgelende cleane zang die ik prachtig vind! Het zorgt ervoor dat deze plaat zich onderscheidt van vele genregenoten.

Het geluid van Cattle Decapitation is ook verbreed. Zo heeft de band er geen enkel probleem mee om flink wat Black Metal-invloeden in de muziek te stoppen, bij Your Disposal is dit het beste te horen. Vooral het gitaarwerk is soms echt Black Metal, vooral het akkoordenwerk. De drums zijn niet normaal snel en klinken af en toe net als machinegeweren.

Het absolute hoogtepunt zit weer aan het einde, net als bij The Harvest Floor. Met The Monolith krijgen we heel even een duister rustpuntje maar met Kingdom Of Tyrants worden de gehoorgangen weer compleet geteisterd op een geweldige manier. Zo krijst Travis Ryan kippenvelopwekkend hoog en word je van de ene naar de andere kant gesmeten. Dit nummer vat zo´n beetje de plaat samen. Vooral het laatste stuk is echt geweldig.

Monolith Of Inhumanity is met afstand het beste wat Cattle Decapitation tot nu toe heeft neergezet en voor mij zitten ze nu bij de extreme metal-top. Je vraagt je echt af wat er met een volgende album gaat gebeuren. Nu 4,5 ster maar als de band nog zo´n vooruitgang boekt op het volgende album als bij deze zit de volle mep er wel een keer in.

Cephalic Carnage, een band die genoeg rare uitstapjes maakt in hun muziek, gebeurt dit op het nieuwe album ook?

Het antwoord is: Ja! Nog steeds word je overdonderd door de rare gitaar- en basloopjes en het drumwerk is ook weer ijzersterk! De nummers zijn wel veel meer samenhangend, soms leken hun oudere nummers op een heleboel ideeën bij elkaar. Ook veel midtempo op dit album, het gaat niet heel de tijd op de hoogste snelheid en dat maakt het album ook veel beter om helemaal in 1 keer te luisteren. Er zitten paar heerlijke ragnummers tussen die onder de minuut zitten, maar dus ook een nummer over de 10 minuten! Ohrwurm begint met een geweldig basintro en saxofoon! Maar het beste is voor het laatste bewaard, want Cephalic Carnage heeft nog nooit zo iets gedaan! Het begint met een mooi sferisch intro met weer saxofoon erin. De saxofoon doet echt heerlijk soleren in het begin, iets wat de laatste tijd steeds meer gebeurt in de Metal. En daarna krijg je iets wat ook een band als Mastodon zou kunnen doen! Geen lage grunts! Geen rare loopjes, maar mooie melodieuze stukken met veel sfeer.

Een erg goed album met als absolute verrassing en beste nummer Repangaea. Dat is het beste wat Cephalic Carnage ooit gemaakt heeft. Voor de rest is het gewoon een gaaf album, 4 sterren!

Beluister de EP: Chiaroscuro

Het Gentse Chiaroscuro nam zijn nieuwste EP live op waarbij ieder nummer maar één take kreeg. Dat betekent dat je de puurste representatie van een band te horen krijgt en gelijk weet waar je aan toe bent als je een liveoptreden van de band zou bezoeken. Niks om achter te schuilen, dus je moet leveren.

Chiaroscuro maakt een alternatieve grungy post-rock/metal/stonersound die duidelijk Steak Number Eight als een grote inspiratie heeft. Vooral de semi-melodieuze schuurpapiervocalen zijn behoorlijk Brent Vanneste (de zanger van Steak Number Eight), al zijn deze soms behoorlijk op het randje en het grootste verbeterpunt over de gehele EP. In de openingstrack Blackout Blues hoor je ook akkoordovergangen die je op een Mastodon-plaat zou kunnen horen. De track Second Sun laat daarentegen wat meer een doordringende sludge/post-metalinvloed horen à la Amenra met cleane post-rocktokkeltjes, maar grossiert ook in typerende vettige stonerriffs met ronkende baslijnen. In de laatste fase van de track wordt er lekker stuwend gespeeld. Schmerz brengt dezelfde mix van deze verschillende elementen.

Pirate is het langste nummer van de EP en wat mij betreft ook het meest interessante nummer van de EP. Het maakt een behoorlijke vooruitgang op de verbeterpunten die ik bij de andere drie nummers heb. De band kan qua dynamiek veel groter uitpakken. Op de eerste drie nummers zijn de stoner/post-metal-elementen net niet fel genoeg om je echt mee te slepen en de post-rock elementen net niet dromerig genoeg om je helemaal mee te nemen. Pirate gaat daarentegen gelijk enerverend uit de startblokken met een goede ritmesectie-introductie. De riffs die daarna volgen zijn de eerste van de EP die echt mijn hoofd laten meedeinen. De cleane gitaartokkels zijn stemmiger en de vocalen zijn wat monotoner, wat goed werkt voor een meer psychedelisch effect. Ook de basgitaar laat veel meer van zich horen.

Chiaroscuro levert een degelijke EP af. De band laat in ieder geval horen goed op elkaar ingespeeld te zijn en het dus live te kunnen waarmaken. Ik ben wel benieuwd hoe deze band zou klinken wanneer er in de studio een sound met meer gelaagdheid en body gecreëerd zou worden. Met een vrij droge en transparante sound op de EP is namelijk te horen dat het songmateriaal goed is, dus het kan er dan alleen maar beter op worden.

Converge. Een band die ik 3 jaar geleden heb leren kennen via een compilatie van het label Epitaph. Daar stond op de CD het nummer Black Cloud en op de DVD Eagles Become Vultures. Beide nummers vond ik geweldig, wat een energie! Nu tipt Ataloona mij dit album die ik toevallig nog niet heb gehoord.

Ik heb de albums na Jane Doe allemaal gehoord en die zijn een stuk gebalanceerder. Axe To Fall heeft een veel betere productie en de nummers zijn veel beter. Hier wordt het af en toe een enorme brij waar de bomen door het bos niet meer te zien zijn. En dat is wel jammer want als je goed luistert zijn er toch weer genoeg gave riffs van Kurt Ballou, die herken je echt gelijk.

Als je wilt weten hoe Donald Duck bij een metalband klinkt kun je hier naar luisteren. Jacob Bannon is namelijk enorm luidruchtig maar je verstaat er helemaal niks van. Toen ik als kleuter naar de Nederlandse Disney keek was Donald Duck ook vaak enorm boos en compleet onverstaanbaar. De zang past wel heel goed bij de muziek, dit onderdeel is wel flink vooruit gegaan bij de albums daarna.

Het album staat vol korte fragmentatiebommen maar ook een afsluiter waar je nekharen overeind van gaan staan: Jane Doe. Dit is met afstand toch wel het beste nummer van Converge. Dit is echt een niet normaal goed nummer wat zijn complete 11 minuten boeit.

Een goed album wat balanceert tussen zeer goede nummers en middelmatig. Converge is nu toch veel beter en ik hoop dat ze die trant gaan doorzetten. Jane Doe krijgt 3,5 maar ik ga hem nog wel vaker luisteren.

Tien Jaar Oud

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Vertikal is wat mij betreft het laatste interessante album dat Cult of Luna heeft gemaakt. Nu denk je misschien: ben je Mariner vergeten? Nee, zeker niet. Toen die plaat werd aangekondigd werd ik extreem enthousiast: na Vertikal een samenwerking met Julie Christmas, een grensverleggende zangeres. Dat moest wel next level worden. Het klinkt vreemd om te zeggen met 4* op die plaat, maar ik vond hem teleurstellend. Het voelde als een spin-off van Vertikal met de zanglijnen van Christmas erop, en ik had verwacht dat Christmas met haar inbreng de band nog verder uit het post-metalstramien zou brengen. Dat is niet het geval: Cult of Luna had de muziek al opgenomen, de muziek is niet samen geschreven. Gemiste kans. Daarna heeft Cult of Luna eigenlijk geen ontwikkelingen meer door gemaakt qua geluid. Die laatste platen heb ik amper gedraaid en ik keer eerder terug naar bijvoorbeeld Vertikal.

Vertikal was toch wel een radicale koerswijziging voor Cult of Luna. Een band die vooral op zijn voorgaande twee platen (Somewhere Along the Highway en Eternal Kingdom) een meer rustiek en ‘’organisch” post-rock/metalgeluid bracht, maakte een zijstap naar een log (de openingsriffs van I: The Weapon donderen je speakers uit) en gigantisch modern post-metalgeluid met een grote rol voor diepe rijke synthpartijen, waar voor mij Vangelis’ Blade Runner en Massive Attack’s Mezzanine in doorklinken. De introductie met The One is er een waar ik nog steeds van onder de indruk raak, een prachtige dystopische sci-fi-soundscape. De integratie van meer elektronische invloeden resulteerde in een behoorlijk eigen geluid, waarbij vergelijkingen met eerdere post-metalgiganten als Neurosis en ISIS niet meer te maken zijn. Cult of Luna is op Vertikal zelf zo’n gigant geworden, die nog talloze keren als referentie bij andere bands gebruikt zou worden. Ik zie Vertikal als een van de laatste echt grensverleggende post-metalplaten.

Wie Vertikal in een notendop wil horen kan het beste het achttien minuten durende Vicarious Redemption beluisteren. De opening is enorm geduldig, met het soort pulserende onder de huid kruipende triphopachtige instrumentatie dat me aan Massive Attack’s Angel doet denken. Het nummer bloeit langzaamaan open met subtiele lagen om uiteindelijk enorm groots te klinken. Hier wordt duidelijk dat de productie van de plaat echt fantastisch is, ieder detail is kraakhelder te horen, bijvoorbeeld in de dubbele drums.

Deze plaat heeft ook een heldere productie nodig, qua geluid en in zijn sfeerzetting en thematiek. Het is misschien wel de meest complexe Cult of Luna-plaat, waarin talloze kleine lagen meesterlijk in elkaar grijpen, resulterend in een fenomenale sfeerzetting. Aan de ene kant maximaliseert Cult of Luna zijn algehele geluid, maar in de opbouw van tracks is juist veel meer minimalisme en creativiteit te horen. Het leunt vele malen minder op typerende post-rock/metalcrescendos, ondanks dat Cult of Luna ook uiteindelijk tot een uitbarsting komt. Die weg er naartoe is alleen een stuk minder conventioneel. Het minimalisme is ook te horen in de prachtige onheilspellende en melancholische afsluiter Passing Through, die fluistert met sluimerend onheil. Een gewaagde afsluiter die de algehele sfeer van Vertikal nog maar eens een keer benadrukt zonder alle registers open te trekken.

Cult of Luna zou na deze plaat een pauze nemen die misschien definitief was. Vanuit een artistiek perspectief had Vertikal een zeer passend eindpunt kunnen zijn, wanneer de opvolgende albums worden bekeken. Vertikal staat voor vernieuwing en verrijking, terwijl ik de albums hierna als degelijk en ‘’vakwerk’’ zou zien. Daar is niks mis mee, maar als je dit gigantische album in 2013 neerzet, is er toch wel een gevoel dat deze band nog tot grotere hoogten zal gaan stijgen. Ach, Vertikal is er, een van de sterkste post-metalplaten aller tijden en een speciaal werk in de Cult of Luna-discografie.