Een droom-cd! Dat zeg ik als het album Frames van Oceansize afgelopen is, want dit album heeft eigenlijk alles wat ik in muziek wil hebben. Gooi Tool, Porcupine Tree, Sigur Ros, Radiohead en Meshuggah in een blender en je krijgt dit album. Geweldig!

Commemorative 9/11 T-Shirt begint gelijk met zo´n spannend gitaarlijntje wat wel iets heeft van Porcupine Tree, maar dan komen de drums erin en die hebben die mathematische precisie van iemand als Danny Carey van Tool, veel veranderingen van maatsoorten. Ook de zang is erg goed. Wat ik zo heerlijk vind aan dit nummer is dat er genoeg tijd wordt genomen om het nummer op te bouwen. Iemand zei op het internet dat het begin wel een beetje op Tubular Bells lijkt en daar kan ik me wel in vinden, het heeft dezelfde soort herhaling die bijna door het hele nummer gaat.

En dan lijkt het net of het nummer verder gaat, maar dat is Unfamiliar al. Het loopt gewoon gelijk over. Ik dacht eerst dat dat de climax van het eerste nummer zou zijn, maar dat is dus het begin van het tweede nummer. Op dit nummer horen we het basgeluid veel beter, staat goed in de mix. Dit nummer is meer Post-Rock, er zitten paar heerlijke uitbarstingen in dit nummer.

Trial of Fire, dit nummer heeft veel invloeden van Radiohead (de instrumentatie) en Porcupine Tree (de zang). De drummer is echt heel divers op dit album, hij kan mathematisch spelen, hij kan heel hard spelen, maar ook fluisteren met zijn drums en dat doet hij op dit nummer heel goed. En komt er die climax, wauw! De nummers zitten echt heel goed in elkaar. Die gitaarlijn is niet moeilijk, maar wel erg mooi en eigenlijk kun je dat ook over de rest van het album zeggen.

Savant is dan weer heel anders. Vrij vrolijk klinkt het allemaal. Een beetje zoals Sigur Ros het zou doen, maar dan zonder de stem van Jonsi die mij jeuk geeft. De nummers vliegen echt voorbij, ze voelen helemaal niet lang aan. En daar is het onderwatereffect wat we ook genoeg horen bij Steven Wilson van Porcupine Tree. En de gitaarpartijen hebben echt de sfeer van een GYBE!, eigenlijk net als bij het begin van Storm. En die climax heeft ook wel iets van GYBE!, er zijn slechtere bands om mee vergeleken te worden En dan komen er ook nog violen, ik krijg er kippenvel van!

Only Twin is gewoon een mooi rustig nummer, meer kan ik er eigenlijk niet over zeggen.

En dan komt An Old Friend of the Christies. En dat begint slepend, bijna sludgy en doomy, onheilspellend.... En het blijft zo, geweldig! Dit is meer Post-Metal. Ik ben erg blij dat er geen zang onder is gezet, het is perfect zo. En zo zijn er 10 minuten voorbij.

Dan komt Sleeping Dogs and Dead Lions en dat is echt de grote verrassing van het album. Van het slepende vorige nummer komt er iets wat Meshuggah zou kunnen doen. Zo divers is dit album! Maar dan wel Meshuggah met cleane zang en dat bevalt me wel! Dat geschreeuw gaat op een gegeven moment ook vervelen. Maar dit nummer heeft ook enorm veel variatie, het blijft niet als Meshuggah. En er wordt geschreeuwd, de eerste keer op dit album en ook gelijk de laatste keer. En ineens wordt het heel raar, System of A Down-achtig zelfs!

Dan komen we bij het laatste nummer van het album, namelijk The Frame. Begint met een heel klein gitaarlijntje wat toch heel mooi is. Het brengt al een beetje sfeer in het nummer. En dan komt er nog een tweede gitaarlijn bij en de bas komt er ook bij, het nummer bouwt zich gestaag op. En dan komt er zelfs een derde gitaarpartij bij, dit is heel goed gedaan, samen vormen ze een hele mooie harmonie. En dan zijn er pas 2 minuten voorbij. En dan komt de zang erbij en dan denk ik: Dit album is muzikale perfectie, er is gewoon niks mis mee. Er zit veel gevoel in. En dan die opbouw, ik krijg echt kippenvel van dit nummer! En dan is het album afgelopen.

Dit is de mooiste CD die ik ooit heb gehoord. De nummers zitten extreem goed in elkaar, de contrasten tussen gitaar en bas/drums zijn erg groot, de gitaar blijft vrij simpel, terwijl de ritmesectie meestal vrij complex is. Dat vind ik echt geweldig aan deze CD. En de zang is ook geweldig.

En dan heb je als bonustrack ook nog Voorhees wat ook gewoon gemakkelijk als normale track op de CD had kunnen staan, maar The Frame sluit het album perfect af.

Van Ataloona kreeg ik dit album om te reviewen en hij vroeg aan mij: Heb je deze ooit gehoord? Ik zei dat ik hem nog niet gehoord had en ik zou er bijna spijt van krijgen. Dit album wil je namelijk niet horen. Rated O vond ik namelijk best wel goed en gaf ik 3 sterren, maar deze.....

Een marteling! Het eerste nummer is misschien wel een van de irritantste nummers die ik ooit gehoord heb. Repetitie mag, maar het moet ook weer niet zo extreem. In de eerste minuten vind ik het niet zo erg maar na 10 minuten gaat het extreem op je zenuwen werken. Het tweede nummer van CD 1 heb ik na 7 minuten uitgezet, ik werd er echt gek van. Hoe kun je hier in godsnaam naar luisteren?

CD 2 is een heel klein beetje beter, maar nog steeds een ramp. Het enige wat ik goed vind aan dit album zijn de geweldige drumpartijen. Weer heel de tijd die kloterepetitie en als je denkt dat je het ergste hebt gehad komt echt een afgrijselijk nummer: Rugaru. Wat een valse zang en irritante geluiden, ik kan dit amper muziek noemen.

Een keer en nooit meer is mijn advies. Door de drums krijgt dit album nog 1 ster.

Rated O, 3 cd´s van de band Oneida, iets wat niet vaak meer gebeurt in deze tijd. In de jaren ´70 gebeurde het vaker, maar nu niet meer. Maar is 3 cd´s niet overdreven?

Op CD 1 is Oneida vooral bezig met elektronica. Je kan dit niet echt nummers noemen, maar meer drones, het repeteert heel de tijd met af en toe een kleine variatie, dit kan mij niet echt boeien. 10:30 At The Oasis is dan ook het enige nummer op deze CD die ik echt goed vind.

Op CD 2 begint Oneida meer de Rock-kant op te gaan, de drones zitten er nog wel in, maar meer diep verborgen. Hier is wel drums en gitaar en dat bevalt me een stuk beter, maar nog niet helemaal. Op deze CD kun je wat invloeden van Can horen.

Op CD 3 gaat Oneida eindelijk eens een keer los, hierop staan heerlijke jams, met als hoogtepunt Folk Wisdom wat het beste nummer is van de 3. Als Oneida dit op de andere CD´s ook had gedaan was mijn beoordeling zeker hoger geweest.

Een album wat erg wisselvallig is, maar dat kan bijna niet anders met 3 CD´s.

CD 1: 2,5*
CD 2: 3*
CD 3: 4,5*

10:3=3,33=3,3=3 sterren

Door heel veel wordt dit een van de beste progressieve metal bands van de laatste 5 jaar genoemd. Ik heb het eens geluisterd en was nog meer benieuwd toen ik zag dat Steven Wilson het album heeft gemixt. Nou, wat ik heb gehoord vond ik lang niet zo positief als dat ik op sommige websites heb gezien (Lords Of Metal: 96/100 ?!)

Als ik alleen de opener van dit album had gehoord, was ik niet echt enthousiast geworden als fan. De zang is matig, de death metal zang is matig en ik vind de vrouwenzang die er af en toe in zit ook niet echt geweldig. Er zitten zeker wel paar mooie stukken in (The Path) En als de zanger Engels zingt, kan ik af en toe mijn lach niet inhouden

De cd is ook veel te lang, de nummers zelf kunnen ook veel korter. Ik geef nog 2,5*, omdat ik denk dat deze band veel beter kan, ik zal Mabool eens beluisteren.