Hip-Hop is inmiddels wel een genre dat ik kan waarderen, ik moest wel even goed zoeken. Nu kwam ik deze tegen, instrumentale Hip Hop. Daar ben ik nog niet mee bekend. Meestal vind ik de beats geweldig maar de raps niet zo.

Wat gelijk opvalt is het aantal nummers: 31! Het zijn allemaal korte stukjes muziek. Daardoor blijft dit album zijn volledige speelduur boeien, alle fragmenten zijn eigenlijk heel erg goed. De beats zitten zeer goed in elkaar en ze zitten vol met gevoel.

Je krijgt iedere keer eigenlijk een stuk van een nummer te horen wat wel zeer goed is. Het is eigenlijk de Pink Flag (van de band Wire) van Hip Hop. Wire heeft ook vaak kleine stukjes, meestal hebben die geen kop en een staart. Dit is ook bij J Dilla het geval. Of dat erg is. Nee! Daarom vind ik het juist leuk om dit album te luisteren en op de een of andere manier klinkt het toch niet fragmentarisch. Misschien eens plaats maken in mijn top 10 voor dit album. 5 sterren.

De viool. Een instrument dat in de huidige popmuziek bijna niet meer te horen is maar die wel in de metalwereld aan een opmars bezig is. En dan niet van dat folky metalspul. Nee, de viool wordt gebruikt bij Black Metal. Daarom komt deze tip van Misterfool heel goed uit. Jean-Luc Ponty heeft ook bij Frank Zappa en Mahavishnu Orchestra gespeeld en dat zorgt ervoor dat ik steeds meer zin heb in het beluisteren van deze plaat.

Frank Zappa hoor ik hier niet in en Mahavishnu Orchestra eigenlijk ook niet. Dit is gladde fusion die is uitgevoerd door topmuzikanten. Zo wordt de gitaar bespeeld door Allan Holdsworth en bespeelt Steve Smith de drums. En dat zijn in de muzikantenwereld zeer grote namen. Technisch zit het allemaal dus wel snor maar deze plaat klinkt ook erg gedateerd.

En dat is echt te wijten aan de synths, die klinken echt gedateerd en vooral fout. In die tijd was dat in maar nu vind ik het echt niet klinken. Ik vind het ook niks toevoegen aan de muziek en vooral het geweldige samenspel tussen Holdsworth en Ponty.

Een viool is voor mij ook echt een instrument van het gevoel en waar ik echt kippenvel van kan krijgen. Dat mis ik hier compleet omdat dit een elektrische viool is. De solo´s klinken goed maar ik vind ze niet mooi. Ook in het geheel weet dit album me niet echt te pakken, dit is echt muzikantenmuziek. En dit heb ik bij veel meer fusion uit de jaren ´70: Technisch super uitgevoerd, gevoel staat op 0. Jammer. Een echte uitzondering is Bitches Brew van Miles Davis, daar lopen af en toe echt de rillingen over mijn rug door de trompetuitbarstingen van Davis. Hier mis ik echt een bepaalde spanning.

Concluderend is Enigmatic Ocean een goed album maar ook niet meer dan dat. Technisch perfect uitgevoerd en virtuoos maar daar kom je ook niet verder mee als het allemaal vrij vlak is. 3 sterren voor Jean-Luc Ponty en zijn groep supermuzikanten.

Van Joanna Newsom heb ik Ys en Have One On Me al beluisterd en deze nog niet, maar daar kwam verandering in door Hoi123 die mij dit debuutalbum gaf in het Review-topic om te reviewen. Die andere 2 albums bevielen erg goed, dus ik was erg benieuwd.

Het begin klinkt zoals de andere albums: Met de harp, erg rustig. Maar dan begint Newsom te zingen........ Man, ik kan er echt niet tegen, zo irritant hoog en scherp, ik heb het idee dat ik naar een kleuter aan het luisteren ben. Toen Sadie begon heb ik hem de eerste keer uitgezet. Ik dacht: Muziek is ontspanning en je moet er blij van worden en genieten, ik word hier nou niet echt blij van. Sommige dingen zijn muzikaal gewoon kinderliedjes (Inflammatory Writ). Nee, ik kan hier echt niks mee.

Gelukkig is door de jaren heen haar stem veel beter geworden. Dit album gaat bij mij over de irritatiegrens, ik ga dit album echt nooit meer beluisteren, ik wil er niet eens aan denken. 8 keer was wel genoeg. 1,5 ster.