Als je muzikale koerswijziging zou opzoeken in het woordenboek (als het er in stond dan) zou er Scott Walker bij staan. De man begon als een crooner bij The Walker Brothers en zong liedjes van Jacques Brel. Daarna ging hij hele orchestrale albums maken waar het arty sfeertje van de latere albums al een klein beetje te horen is. Bijvoorbeeld bij It's Raining Today, de strijkers zijn heel dissonant en dreigend op de achtergrond. In de jaren '70 was Walker in een dip, in de jaren '80 keerde hij terug met Climate Of Hunter. Walker was een nieuwe koers ingegaan, dat werd nog meer duidelijk op Tilt. Heel ongrijpbaar en duister. Op The Drift was het zelfs nog ontoegankelijker en naargeestiger. Ik kan eigenlijk geen ander album noemen dat mij zo op de stuipen heeft gejaagd als The Drift.

Na 6 jaar komt Walker met het album Bish Bosch. Ik kan in ieder geval al zeggen dat het iets toegankelijker is dan The Drift. Al is het nog steeds zo avant-garde als de pest. Het is een stuk energieker en gevarieerder. Ieder nummer heeft zijn eigen sfeer. Laten we eens dieper in Bish Bosch duiken.

‘See You Don’t Bump His Head’ is de inleiding van Bish Bosch. Een repeterend drumritme loopt door het hele nummer heen waar Walker de regel While plucking feathers from a swan song over heen zingt. Bish Bosch betekent dat iets klaar is en swan song is toch echt een zwanenzang in het Nederlands. Het is een vage uitspraak waar je weinig uit kan halen. En ineens komen er doom metal-achtige gitaren langs. Compleet onverwachts.

Corps De Blah begint met kippenvel gevend mooie zang van Scott Walker. De stiltes zijn zeer sfeerverhogend, ze zorgen ervoor dat de muziek een heel naargeestige sfeer mee krijgt. Laagje voor laagje komen erbij. Na 2 minuten begint de chaos en zingt Walker alsof hij in een opera terecht is gekomen. Er zit een hele creepy vioollijn onder die me doet denken aan het werk van Scott Walker in de jaren '60. Mensen zeggen wel dat de muziek zo enorm veranderd is maar ik hoor heel veel dingen terug uit zijn oude werk. Al had ik handscheten nog niet eerder gehoord op een album van deze man. Aan de ene kant is dit album bloedstollend maar ook weer alsof je enorm voor de gek wordt gehouden. Dat is iets heel fascinerends.

Rond de zesde minuut lijkt het er even op dat je uit het hellevuur wordt gehaald maar je wordt er weer heel snel in terug gesmeten. Nothing clears a room like removing a brain. Van gekke humor ga je ineens naar hele duistere teksten. Dit nummer gaat van de ene kant naar de andere kant zonder een aankondiging. Ik vind het zelf het moeilijkste stuk van dit album. Een houvast is er niet te vinden, het is echt een avontuur voor het oor. De zwaarden worden alvast geslepen voor Phrasing.

Pain is not alone. Het nummer is ritmisch zeer interessant en zelfs heel opbeurend. Maar Walker heeft het voor elkaar gekregen om een samba naargeestig en duister te laten klinken. Er zitten zeer veel verschillende stijlen in dit album maar het is allemaal heel mysterieus. Stiltes worden ook vaak gebruikt in dit album. Op het vorige album bleef er dan meestal een instrument heel zacht op de achtergrond maar nu valt het helemaal stil. Alsof je in een bodemloze pot kijkt. Daar word je trouwens ingegooid bij het volgende stuk.

De titel zorgt al voor hevig gefrons, SDSS1416+13B (Zercon, A Flagpole Sitter). Na wat gezoek komen we erachter dat er twee dwergen in de titel zitten. SDSS1416 is namelijk een dwerg in de ruimte en Zercon was een nar in de tijd van Atilla De Hun. Het nummer speelt zich af in verschillende tijden. Het begint in de tijd van Atilla De Hun maar daarna gaat het over naar de 20e eeuw. We krijgen als luisteraar ook nog lekker wat beledigingen naar ons toe gegooid. Dit stuk van 21 minuten is echt een fucked up mini-opera. Scott Walker zingt als een apostel die zijn boodschap moet verkondigen. En ineens rond de 6 minuten lijkt de hoogte in te gaan, de hoofdpersoon zit op de pilaar en kijkt naar beneden. En daar komt een zeer vervormde stem. Na 21 minuten is de hoofdpersoon dood.

Na dit lange stuk komt Epizootics! Dit is een raar nummer maar vergeleken met wat ik hiervoor heb gehoord is het echt een toegankelijk nummer, ik snap ook compleet waarom ze dit nummer als single hebben gekozen. De saxofoon is lekker sinister en ik moest echt lachen om de eerste regel: My neighbour was frightened by Hawaiians. En dan zo'n Hawaiaans gitaartje daarna. Dit nummer gaat een hele jazzy kant op met een heel jazzy ridebekken en big band-blazers. Het swingt op een hele rare manier. In dit nummer is het makkelijkste een structuur terug te vinden, bepaalde passages keren terug. Het eind is prachtig, ineens is het heel fragiel.

Die bodemloze put waar ik het over had komt weer tevoorschijn. En je komt er nu niet meer uit met Dimple. Dit nummer is heel minimalistisch en mysterieus. Er wordt een ambiance gecreeerd alsof je in een tunnel loopt met extreem veel rook waardoor je helemaal niks ziet. Maar je hoort wel allemaal geluiden om je heen. Je schreeuwt om hulp en je hoort je eigen echo terug. Scott Walker beloont je nog en maakt een grapje over de ontoegankelijkheid van dit album. If you are listening to this, you must have survived. Hij zei zelf ook dat hij dit album nooit uren achter elkaar zou gaan beluisteren, het is dodelijk. Met een dikke knipoog natuurlijk. Die zit wel vaker in dit album.

De geslepen zwaarden uit Corps De Blah zijn weer terug. Op naar Pilgrim. Percussie voert de boventoon, het lijkt alsof heel veel mensen met hun vingers op de trommels tikken. Daar krijg je echt een kruipeffect door en dat past natuurlijk bij deze muziek. We zijn er bijna, The Day The “Conducator” Died. Scott Walker heeft een bepaalde fascinatie voor dictators. Zo had hij het al over Joseph Stalin en Benito Mussolini in zijn teksten. Bij de laatste werd uitvoerig beschreven hoe hij werd vermoord en werd het nagebootst door het slaan op vlees.

Nu heeft hij het over Nicolae Ceausescu, de premier van Roemenië. Hij werd geëxecuteerd samen met zijn vrouw op 25 december 1989. Dan weet je ook gelijk waarom de kerstbelletjes er in zitten. 25 december is namelijk ook de dag waarop kerst werd gevierd. De gitaren zijn bijna dronend, net als bij een groep als Sunn O))). Niet een groep die je zo met Scott Walker zou associëren maar ik hoor het er wel in. Qua duisternis zitten ze verdomd dicht bij elkaar. Aan het eind komt er nog een staaltje sinistere humor door nog een stukje Jingle Bells te spelen. Bish Bosch is afgelopen. We zijn 74 minuten verder.

Wat heb ik in die 74 minuten eigenlijk gehoord? De eerste keer kon ik je daar geen antwoord op geven, het is namelijk een mindfuck van jewelste. Pas na meerdere keren beginnen de puzzelstukjes bij elkaar te vallen. Het lijkt alsof het een bij een geraapt zooitje is maar Scott Walker weet heel goed wat hij doet. Soms creëert hij echt een hoorspel, een bepaalde tekstregel wordt nagebootst door een geluid. Dit album is met afstand het meest avontuurlijke album wat ik heb gehoord dit jaar. Als dissonantie een woord is wat je niet aanstaat zou ik dit album zeker niet proberen. Mensen die zin hebben in een uitdaging moeten dit gaan beluisteren. Ook zouden extreme metalfans hier zich geen buil aan vallen. Er zijn genoeg overeenkomsten, het wordt alleen op een andere manier uitgevoerd. Concluderend kan ik zeggen dat Bish Bosch een zeer fascinerend werk is dat je na heel veel luisterbeurten nog steeds verrast met bepaalde nieuwe elementen. Ik vind het een van de beste albums van dit jaar en hij krijgt van mij dan ook 4,5 ster.

In 2012 krijg je niet heel vaak meer een echt avontuurlijke plaat voorgeschoteld. In de Metal is het de laatste tijd ook vrij eentonig maar je hebt ook bands die hun grenzen verder gaan zoeken. Hallo, dit is Sigh.

Sigh is een Japanse band die al vanaf 1990 bestaat. Ze speelden eerst echt Black Metal en sloten een deal met Deadlike Silence, het label van Euronymous (Mayhem). Dit ging niet door omdat de man werd vermoord door Varg Vikernes, ook wel bekend als het brein achter Burzum. Daarna is de band niet echt heel erg bekend meer geweest.

Ook zaten ze bij Century Media waar ze dit album uitbrachten maar het was eigenlijk te avant garde. Deze plaat is inderdaad behoorlijk raar en zorgt ervoor dat je af en toe echt je wenkbrauwen moet fronsen.

Waar de Black Metal zit weet ik niet helemaal precies, er is wel raspende zang. Muzikaal is het zo gek als je maar kan bedenken. Die gekte wordt omgezet naar geweldige nummers om je vingers bij af te likken.

Een grote invloed is toch wel de Heavy Metal uit de jaren ´80, er zijn veel harmonieuze loopjes en Iron Maiden-achtige riffs te horen. Vooral het solowerk is subliem en doet aan dit soort bands denken. De ritmesectie is vrij simpel en doet wat het moet doen. Verwacht geen technische dingen, ze spelen echt in dienst van de muziek.

Het gaat vooral om de grote variatie aan instrumenten die er langs komen. Het is een heerlijk mengsel waar je na 5 luisterbeurten nog steeds af en toe raar kijkt omdat je weer een of ander apart instrument hoort. Ook zoekt Sigh de elektronische kant op bij het nummer Nietzschean Conspiracy waar we een soort van dubstepritmes horen met raspende vocalen met veel effecten erop. Het klinkt erg creepy en is ook gelijk het meest afstandelijke nummer van het album.

Scarlet Dream is bij de eerste keer echt een onnavolgbaar nummer. Het lijkt met industriële metalriffs te beginnen om uiteindelijk uit te bloeien tot een soort van reggaeintermezzo. Bij A Sunset Song begin je gelijk met iets heel erg vrolijks wat gemakkelijk op een album van Oasis zou kunnen staan. Bij pop vrij normaal maar bij een metalalbum erg apart.

Aan het eind krijgen we zelfs nog western te horen met epische zang erbij om daarna te eindigen met een grote mindfuck. Laten we maar zeggen dat het een apart einde is wat je nooit verwacht als je 77 minuten naar dit album hebt geluisterd. Ik heb namelijk geluisterd naar de 2009-versie van het label The End die het album in zijn volledige versie hebben gerestaureerd. Century Media had namelijk het album ingekort en dat is natuurlijk doodsonde. Het album in zijn volle glorie is echt top 10-materiaal. Het is echt een imaginary sonicscape. Voor de avontuurlijke muziekliefhebber die echt voor een album wilt gaan zitten.

In het Review-topic kreeg ik van Sandokan-Veld dit album van Simon and Garfunkel. De nummers die ik al een keer van hun gehoord heb klonken allemaal erg goed, vooral de samenzang was heel erg mooi. Ik was dus benieuwd hoe een heel album zou klinken.

Ik weet het niet. Ik word er niet echt blij van, ik vind het allemaal maar kabbelen. De 29 minuten lijken eeuwig te duren en er komt bijna niks dat ik echt goed vind, het blijft echt veel te netjes voor mijn smaak. Bij het eerste nummer had ik al een slecht voorgevoel, dat kabbelde enorm en was veel te lang en het was 3 minuten lang! Een analyse gaat er dus niet komen, omdat ik niet echt de neiging heb om dit album nog paar keren te luisteren.

Conclusie: Echt een heel saai album waar echt niks in gebeurt, het kabbelt en kabbelt en kabbelt maar voort voor 29 minuten lang, niks voor mij. Misschien vind ik het beter als ik ouder ben, maar nu in ieder geval niet. 2 sterren voor Simon and Garfunkel.

Spiderland is het laatste album van Slint, wat volgens velen een klassieker is in het genre Post Rock. Het album wordt kritisch zeer goed ontvangen en staat ook in genoeg toplijsten. GYBE!
heeft hier schijnbaar veel invloeden vandaan. Ik was erg benieuwd.

Ik vind het persoonlijk onzin om dit album track voor track te reviewen, want dat is al geweldig gedaan door hoi123 en als ik dat doe voegt dat niks toe. Spiderland kun je eigenlijk zien als de zee waar de bandleden in drijven. Meestal blijft de zee rustig, maar af en toe komt er een enorme vloedgolf. Dat is muzikaal bij dit album ook. Meestal blijft het vrij rustig, maar er kan op een gegeven moment een flinke uitbarsting komen. De zang is meestal fluisterend, de gitaar is meestal met akelige, goed bedoelde gitaarlijntjes of flink wat dissonante akkoorden. Ik heb het album ´s avonds geluisterd en dan komt het echt zeer goed tot zijn recht, die donkere sfeer die heel veel andere albums lang niet zo goed kunnen produceren. Een donker, sferisch album wat bij mij toch even 5 luisterbeurten nodig had om te kunnen bezinken. 4 sterren, ik vind 5 sterren voor nu nog te hoog.

Het debuutalbum, uitgebracht in 1999 mag van mij al als een metalklassieker worden bestempeld. Velen zullen het hier niet mee eens zijn, maar dat is mijn mening. Ik heb de 10th Anniversary Edition, en daar staan alle nummers op (ook Purity, wat een van betere nummers op het album is). Het album opent echt ijzersterk met (sic), geweldig! De eerste 5 nummers zijn echt geweldig, daarna komt er een raar nummer, namelijk Tattered & Torn. Het album gaat daarna heel goed verder, met Prosthetics en Liberate en Scissors, vond ik paar jaar geleden niet zo veel aan, maar nu vind ik het geweldig. Slepend. En Eeyore, hidden track? Wat een knaller. Een album zonder slechte nummers, hier was Slipknot nog ´´fucked up´´, op dit album drumt Joey Jordison het beste van alle albums en spuwt Corey Taylor zijn teksten er uit. 5 sterren voor dit album

Even om duidelijk te maken: Ik ben geen Maggot, ik luister naar veel andere soorten muziek, de rest van Slipknot doet me niet zo veel meer, maar dit wel.

Om nog met een quote uit het boekje te komen:
Worse Forwards than Backwards

Dit album kreeg ik van Ataloona om te reviewen in het ¨Ga eens dat album reviewen¨-topic. Ik kende de naam al wel maar ik had nog niks van de man beluisterd. Ik was erg benieuwd.

De eerste keer werd ik echt gek van het album, depressiever had ik het nog nooit gehoord. Wat moet die man een zwaar leven hebben gehad. Ik kwam er gewoon niet doorheen en toen heb ik het album ook bij het nummer Prince Alone in the Studio uitgezet.

De tweede keer begon ik al een beetje aan te wennen maar ik vind het compleet niet aangenaam om dit album te luisteren. Het openingsnummer vind ik wel heel erg goed, heel minimalistisch. Ik beeld me gelijk een man in die eenzaam in de winter over een brug loopt in het donker. Ook Wild Love vind ik erg mooi. Ook een erg donker nummer.

Daarna komen er stukjes van 1 minuut die mij echt compleet niet boeien en dan komt Limited Capacity wat ik wel weer mooi vind. Het wordt allemaal heel klein gehouden. Prince Alone In The Studio, 7 minuten lang. Wat klinkt dat gekweld, ik kan er gewoon niet tegen. Ik hou van donkere nummers maar dit vind ik echt te zwaar.

Wild Love zal denk ik geen favoriet van mij worden. Ik vind het allemaal iets te gekweld klinken en ik word er zelf ook helemaal moedeloos van. Als dit het doel is van het album is dat goed gelukt. Maar ik kan er niks mee. 2,5 ster omdat ik de opener en nog wat andere nummers wel heel mooi vind.

Het onderbuikgevoel. Als je dat hebt weet je gewoon dat je naar een geweldig album aan het luisteren bent. Het is niet iets wat ik heel vaak heb maar 1 week geleden had ik het weer na een lange tijd. Het openingsnummer van Svartir Sandar stond op in huize Cappuccino.

Een band als Sigur Rós is niet ver weg bij dit nummer. Erg toevallig want deze mannen komen ook uit Ijsland. Ook de manier van het opbouwen van een nummer heeft veel overeenkomsten met deze band. En dan geeft de zanger toch de doorslag. Het is rauwer en puurder dan Sigur Rós, geen zweefmuziek.

Alle teksten zijn in het Ijslands, de moedertaal van de zanger. Het klinkt echt het beste in iemand zijn moedertaal, dat beweest Kvelertak vorig jaar ook al door al zijn teksten gewoon lekker in het Noors te brullen. Misschien is het daardoor minder internationaal maar het is toch een stuk mooier. De emotie druipt er van af.

En de muziek is van wereldklasse. Er wordt zo´n mooie sfeer gecreëerd. Dit laat het tweede nummer genaamd Fjara enorm goed horen. Prachtige gitaarlagen worden op een meesterlijke manier over elkaar gelegd en dan is een band als Pink Floyd toch helemaal niet ver weg. Door dit soort nummers heb je bijna al zin in de winter. Dit nummer opzetten en dan de gordijnen open doen en een prachtig sneeuwlandschap zien. Dat gaat zeker nog wel gebeuren.

Maar wat ik dan weer zo grappig vind is dat ik tijdens dit album aan twee compleet verschillende omgevingen denk. Aan de ene kant denk ik aan een grote woestijn ergens in Amerika en aan de andere kant een prachtig sneeuwlandschap in Ijsland. Het contrast kan bijna niet groter zijn.

Zo is de muziek ook. Sólstafir laat zich niet in een hokje duwen en denkt compleet buiten de metalpaden. Maar er komen ook geweldige gitaaruitbarstingen langs zoals bij de afsluiter Djákninn. Stoner Rock in Ijsland. Het is mogelijk dames en heren!

Svartir Sandar is echt een album waar je de eerste keer enorm aan moet wennen. Maar op een gegeven moment word je er echt ingezogen en boeit het de complete 80 minuten. En boeien is nog een understatement. Ga op avontuur met Sólstafir door de zwarte zanden. Je zult er geen spijt van hebben.

Steak Number Eight, het zal voor velen een onbekende naam zijn. De band bestaat namelijk niet zo lang en ze hadden al een CD uit genaamd When The Candle Dies Out… Hier kun je de potentie van de band al horen maar de zang is niet zo goed op dat album, op dat album zijn de bandleden gemiddeld 15 jaar.

Maar dan is er nu All Is Chaos uit en zijn ze weer iets ouder en ze hebben meer ervaring. Ook de productie is met stappen vooruit gegaan wat niet echt verwonderlijk is aangezien Mario Goossens (drummer van Triggerfinger) het album produceerde en Matt Bayles (produceerde albums van Mastodon) de mix voor zijn rekening nam. Daardoor heeft dit album een moddervette sound meegekregen. Ook het artwork is erg mooi gedaan.

Maar dan gaan we nu naar de muziek. Het begint met een sample en piepende gitaren en daarna ramt de band er gelijk in. Een van de dingen die gelijk opvalt is dat de zang echt veel beter is dan op het debuutalbum. De cleane zang en de schreeuwen zijn top! Bij Pyromaniac kan ik het echt niet tegenhouden om eens flink te gaan headbangen wat een heel goed teken is. Op de eerste 2 nummers ramt Steak Number Eight er in ieder geval vol in.

Daarna komt misschien wel het toegankelijkste nummer van het album: The Calling. Dit nummer is dan ook als single uitgebracht en komt vaak langs bij Studio Brussel. Een nummer wat heel snel in je hoofd blijft hangen door zijn heel herkenbare gitaarmelodie.

Dan gaat de band een andere kant op, het is veel rustiger dan de eerste 3 nummers. Hier kun je heel goed de Post Rock-invloeden van de band horen. Black Fall is een heel slepend nummer. In dit nummer hoor je ook het Ortier Koor uit Wevelgem, dit koor hoor je vaker op dit album. Het zorgt ervoor dat het allemaal nog iets slepender wordt en epischer.

O nee, mijn CD stopt ermee. Nee, er zit even een grote pauze tussen Black Fall en Stargazing. Hier gaat de band toch weer op heavy terrein. Dat denk je tenminste, maar in de nummers van deze band zit heel veel dynamiek en de nummers zitten gewoon enorm goed in elkaar.

Track Into The Sky is bijna 10 minuten lang en doet er ook behoorlijk lang over om op te bouwen maar als die climax komt is dat een van de betere van het album. Ik heb bijna het idee dat ik naar een nummer van Godspeed! You Black Emperor aan het luisteren ben en dat is een enorm groot compliment omdat ik die band enorm goed vind. En dan hoor je het koor weer die nu een iets prominentere rol hebben, ze hebben die momenten heel goed uitgezocht.

Trapped is even een soort van bijkomertje voor dat geweldige nummer wat net is geweest en daardoor wordt dit nummer een beetje overschaduwt door de rest. Niet dat het een slecht nummer is , integendeel. Man Vs. Man begint met een simpel drumritme en dat blijft ook zo. Dit is instrumentaal. Klinkt gewoon heel erg goed.

En daarna de grand finale! Twee nummers van rond de 9 minuten. Zo goed als Track Into the Sky was zijn Drowning In Your Blood en The Perpetual ook. Drowning In Your Blood heeft in het midden een vrij lange soundscape. Dit gebeurt bij Pyromaniac ook maar bij dit nummer wordt de spanning nog langer vastgehouden. Maar je hoort wat zang in de verte. En er komt weer een beetje gitaar. Je blijft maar wachten op die uitbarsting. Maar die komt niet…..

Daarna komt The Perpetual, de afsluiter van dit geweldige album. En zoals een goede afsluiter betaamt gooit de band nog een keer alles erin. Geweldig! Daarna zetten die gitaristen de gitaren tegen de versterker aan en lopen ze weg en hoor je nog de feedback.

Klasse! 66 minuten wordt je geboeid door dit geweldige album. Dit moet toch wel internationaal potten gaan breken. Voor wie nu enorm benieuwd is naar het album: Hij is nu compleet te luisteren op YouTube en op ons blog staan er 2 nummers van dit album die de band op de website Soundcloud heeft gezet. Maar koop daarna het album wel. Het is de moeite waard.

The Hutch was de eerste Steak Number Eight-plaat voor het label Indie, en daarmee maakte de band een stap naar internationale bekendheid. All Is Chaos had buiten de Benelux ook al wel wat indruk gemaakt, en het heeft zeker geholpen dat Metal Hammer bij een van zijn edities All Is Chaos als gratis CD gaf. When the Candle Dies Out was veelbelovend en had met The Sea Is Dying een moderne Belgische metalklassieker, All Is Chaos was een enorme progressie en bevat een aantal van mijn favoriete tracks van de band, maar kakte aan het einde een beetje in. The Hutch is als album mijn favoriet, een plaat die ontzettend constant is ondanks zijn lange speelduur. Hier maakte de band weer een enorme vooruitgang ten opzichte van All Is Chaos.

Wat als eerste opvalt is hoe veel volwassener de band klinkt op The Hutch. All Is Chaos had grotendeels al een zeer ontwikkeld geluid voor zo’n jonge band, maar hier schudt de band de laatste puberale restjes definitief van zich af. In retrospectief kan ik toch wel zeggen dat Steak Number Eight een vrij eigen positie had binnen de post-metal. Daar waar veel bands binnen dat genre de focus hebben op lange tracks die geleidelijk aan opbouwen naar een uitbarsting, liet Steak Number Eight horen songwriting-skills in huis te hebben met zelfs ware singles en pakkende refreinen, zoals het ijzersterke Ashore, dat in de grunge-explosie van de jaren ’90 absoluut een hit had kunnen zijn. Andere nummers met ijzersterke refreinen zijn Black Eyed en Slumber.

Ook heeft de band met Brent Vanneste een van de weinige echt goede zangers in het subgenre, dat toch vooral uit harsh vocalisten bestaat (waarmee ik trouwens niet wil zeggen dat harsh zang geen vocale vaardigheid behoeft, want dat is absoluut wel zo). Het muzikale mengsel van Steak Number Eight is dan ook breed: de gigantische melancholische gitaarmuren wijzen naar post-metal als Isis en Deftones (die band wordt niet zo zeer onder post-metal geschaard, maar op zijn dromerigst bereiken ze in vier of vijf minuten dezelfde effecten als menig post-metalband in tien), de melodieuze doch zware songwriting van jaren ’90 grunge als Nirvana, Soundgarden en Alice In Chains, met nog proggy accenten à la Mastodon (hoor de hoekige riffs in Exile of Our Marrow) en Oceansize. Dat laatste aspect zal op opvolger Kosmokoma de hoofdrol gaan spelen.

The Hutch wisselt ontzettend goed af tussen alle aspecten van de Steak Number Eight-sound. Op de opener Cryogenius laat de band horen een andere kant op te gaan: logge melodieuze melancholie. De eerste single Black Eyed valt daarentegen daarna gelijk met de deur in huis door middel van stekelige licht dissonante riffs en de doorleefde strot van Vanneste, om daarna prachtig open te breken met donderende riffs en subtiele dromerige tokkeltjes in de onderlaag, waar Vanneste zijn sterke cleane vocalen laat horen. Een paar tracks later krijgen we een meer typische post-metaltrack te horen met Push/Pull, dat geduldig opbouwt en uiteindelijk naar een bloedmooie climax opstijgt die echt een bepaalde euforie presenteert.

Steak Number Eight ging net als menig post-metalband wel eens voor de clichés binnen het subgenre, maar als het zo meesterlijk wordt uitgevoerd is dat absoluut geen probleem. Een ander voorbeeld daarvan is Tearwalker, een fenomenale afsluiter. Een waanzinnig nummer dat in zijn negen minuten zeer secuur laagje voor laagje opbouwt, om uiteindelijk te resulteren in een psychedelische stoomwals met om elkaar heen cirkelende gitaren die je wegblaast. Helaas heb ik in de vijf keer dat ik ze live heb gezien ze dat nummer nooit horen spelen, het zou een perfecte afsluiter van een optreden zijn geweest, het publiek helemaal verbouwereerd achterlatend.

Dit is een plaat die voor mij behoort tot mijn favorieten in de post-metal door de mix van trage melancholische opbouwende post-metaltracks en ware songs die menig rock/metalband in zijn arsenaal zou willen hebben. Een band die zelfs door zijn veelzijdigheid wellicht een relatief beperkt publiek heeft aangesproken. Misschien in zijn geheel te hard voor een rockliefhebber die wel wat met een track als Ashore kan, en te melodieus voor fans van bijvoorbeeld een post-metalband als Neurosis of de landgenoten van Amenra. Als je allebei de aspecten waardeert is The Hutch een ware aanrader.

Storm Corrosion. Het nieuwe project van 2 grote muzikanten die allebei hoog worden gewaardeerd. We hebben het hier over Mikael Åkerfeldt en Steven Wilson, dames en heren. De eerste maakt al meer dan 15 jaar furore met Opeth en de tweede met Porcupine Tree en soloprojecten. De mannen werkten al vaker met elkaar samen. Wilson produceerde enkele albums van Opeth en zong ook mee. Nu hebben ze echt samen muziek gemaakt.

Volgens de mannen is Storm Corrosion het derde deel van de trilogie die voor de rest bestaat uit Heritage (Opeth) en Grace For Drowning (Steven Wilson). Vooral Heritage was een koerswijziging voor Opeth door de grunts compleet weg te laten en eigenlijk een seventiesplaat te maken. Grace For Drowning is een dubbelalbum dat af en toe een beetje zijn duistere momenten heeft. Op Storm Corrosion zijn deze elementen dichter bij elkaar gekomen. Maar toch is het iets heel anders dan wat de mannen eerder hebben gedaan.

De opener genaamd Drag Ropes laat dit gelijk horen. Strijkers sluipen met dissonantie door de eerste minuten van het nummer heen met een klein beetje zang van Åkerfeldt. Dit klinkt heel duister maar uiteindelijk openbaart de compositie zich met steeds meer zang. De zang heeft een bepaalde frasering die heel raar is en zorgt voor de opbouw van het nummer. Een band uit de jaren ´70 genaamd Gentle Giant had ook van die rare samenzang. Aan het eind komt er nog wat prachtig gitaarwerk van Åkerfeldt. Vrij ingehouden maar toch groots in de context van dit nummer omdat het vrij minimaal is. Een nummer dat ik toch meerdere keren moest beluisteren om het echt te gaan waarderen.

Het is duister en naargeestig. Een beetje net als The Drift van Scott Walker, misschien wel het engste album dat ik ooit heb gehoord. Daar is muzikaal ook alles erg dissonant en Walker spuugt als een bezetene zijn teksten er over heen met een intensiteit waar je U tegen zegt. Åkerfeldt en Wilson houden het allebei vrij rustig en daardoor is dit een mellow, maar ook een rare plaat. Drums zijn ook een zeldzaamheid op dit album, het kleine beetje wat er te horen is is ingedrumd door Gavin Harrison, ook wel bekend van Porcupine Tree waar Steven Wilson in zit. Het drumwerk is zeer ingehouden maar op Hag barst Harrison toch even flink uit met een onheilspellende gitaarriff op de achtergrond. Het zorgt even voor een harder moment in het voor de rest erg rustige album.

Het nummer dat het dichtste bij het andere werk van de muzikanten ligt is Lock Howl. Vooral het gitaarwerk in het begin is echt Opeth maar in het midden komt er een twist met een klein beetje oosterse invloeden. Erg verrassend, niet iets wat ik verwachtte de eerste keer. Het zijn nummers waarvan je bij de eerste luisterbeurt het idee hebt dat er niet veel gebeurt maar na meerdere keren beluisteren hoor je toch veel verschillende lagen.

We werden als luisteraar duister ingeleid door Drag Ropes en er wordt hemels afgesloten met Ljudet Innan. Het is een lichte afsluiter in tegenstelling tot de rest van het materiaal. Het begin is echt extreem mooi met Åkerfeldt die zijn hogere regionen qua zang opzoekt, iets wat we van hem nog niet hebben gehoord. Het is echt soul-achtig en ik hoop dat in de toekomst dat er zeker in blijft. Aangezien de experimenteerdrift van de mannen hoog is zou een soulplaat nog niet eens zo gek zijn. Rustgevende muziek met flinke bassen aan het eind. Een zeer mooi einde van een zeer mooie plaat.

Had deze plaat uitgekomen voor Heritage en Grace For Drowning, dan was dit echt een absolute verrassing geweest. Nu is het ook even verrassend maar toch was dit wel te verwachten na het horen van de 2 albums. Het is een album wat echt niet door iedereen gewaardeerd zal worden, voor velen zal het te rustig zijn. Ik heb Storm Corrosion al een flink aantal keer beluisterd en het verveelt mij compleet niet door de speelduur heen. Ik hoop dat Storm Corrosion een project is wat doorgezet wordt. Een avontuurlijke plaat met momenten van absolute duisternis en licht. De hoes ziet er raar uit maar ook erg mooi en dat is de muziek eigenlijk ook.


Storm Corrosion, raar maar mooi!

De nieuwe van Sufjan Stevens, daar hebben volgens mij veel mensen op gewacht. Ik niet zo, Illnois vond ik goed, maar niet super. Maar ik wachtte gewoon af tot ik het album kon beluisteren en dat is dus nu via NRP. Weer een lang album, 70 minuten lang. Veel elektronica ook. Het begin van het album is echt geweldig, de eerste 2 nummers vind ik echt heel erg goed, als het album dit niveau haalt krijgt het zeker 4 of 4,5 ster. Maar dat gebeurt niet, in tegendeel: Het album wordt de nek omgedraaid en wordt steeds slechter per nummer. De elektronica wordt te veel en het is sowieso erg overdreven. En die lieve fluitjes ben ik ook een beetje zat. Maar dan moet het langste nummer nog komen, namelijk Impossible Soul. Of dit word het beste nummer van het album of het slechtste. Waar is de samenhang, dit nummer is echt extreem fragmentarisch en gewoon veel en veel te lang, terwijl ik een enorme liefhebber van lange nummers ben.

Nee, dit vind ik niks. Illnoise vind ik gewoon goed, de volgende die ik van Sufjan Stevens ga proberen is Seven Swans, die is schijnbaar iets kaler en dan vind ik hem op zijn best bij de 2 albums. Deze krijgt 1,5 ster, af en toe heeft dit album zijn momenten.

Suicide Silence. Deathcore is eerlijk gezegd niet echt een van mijn favoriete genres maar Suicide Silence vind ik altijd wel gaaf.

The Black Crown is weer een vooruitgang vergeleken met No Time To Bleed. Mitch Lurker schreeuwt (zingen kun je het niet noemen) nog beter dan op het vorige album. Ook zitten er minder breakdowns in de nummers, iets waar ik ook erg blij mee ben. De gitaristen spelen weer heerlijke riffs, lekker vet en zwaar! En de drums zijn ook geweldig.

Ook zijn er 2 gastoptredens waar de meest opvallende Jonathan Davis van Korn is op het nummer Witness the Addiction. hij doet dat erg goed en past heel goed in het nummer. Op Smashed doet Frank Mullen van Suffocation mee en dat is ook erg gaaf. Toch wel lekker om 2 andere zangers te horen op dit album, de schreeuwen van Mitch Lurker is namelijk vrij hoog.

Doe er nog een supergoede productie bij en je hebt een album wat zeker wel gehoord mag worden. Suicide Silence doet het goed, 4 sterren.

Pudding en Gisteren van Supersister, een progrock-groep uit Nederland(!!!). Ik zag hem dus voor 5 euro liggen en kon hem dus echt niet laten liggen, ik was erg benieuwd.

Radio zet je in het begin echt enorm op het verkeerde been: In het begin lijkt het net alsof ik naar een liftmuziekje aan het luisteren ben, maar daarna komt er een grote twist in het nummer en wordt het spannend..... Volgens mij heb ik dit nummer ooit op Arrow gehoord. Geinig nummer, maar verderop wordt het album echt veel en veel beter.

Supersisterretsisrepus (wat een titel) laat ik even buiten beschouwing, aangezien het maar een melodietje is wat achterstevoren wordt gezet.

Psychopath klinkt erg vrolijk. Een beetje als Pink Floyd met Syd Barrett, genoeg humor in de muziek. Dit nummer blijft voor de rest hetzelfde, maar dit album gaat vooral om de langere nummers die nu komen.

Zoals Judy Goes on Holiday. Het begin geeft mij het gevoel van het album Third van Soft Machine: Die enorm fuzzy keyboards en echt hele goede baspartijen. En dan komt de fluit erbij en dan lijkt het ook wel op Focus. Ook het orgel komt erbij en dan wordt het erg lekker, ze spelen er flink op los! En het wordt ineens heel rustig: Hier kun je de fluit heel goed horen. En het orgel speelt 2 akkoorden en je hoort in de verte iemand zingen......Maar op een gegeven moment hoor je hem niet meer door de fluit. It dissapears, dat hoor je nog net. Dit zou perfect bij een tekenfilm passen. En blijft lang rustig en er komt gitaar bij. En het blijft even helemaal stil en de drums zijn er weer en de fuzzy keyboards komen weer terug en we zijn eigenlijk weer terug bij het begin. En dan komt er ineens wel iets heel erg onverwachts: Het lijkt net op de Beach Boys. Dit had ik echt niet verwacht! En zo gaat het nog voor 3 minuten door.

Voor de mensen die dit nummer niet kennen, hier is het in goede kwaliteit te beluisteren: ProgArchives - Judy Goes on Holiday

En dan het titelnummer wat voor een ballet geschreven is en dus compleet instrumentaal is: Bij het begin lijkt net alsof ik Super Mario aan het spelen bent, 8-bit keyboards! Maar daarna is die weer snel weg en komen er volgens xylofoons bij. Er gebeurt genoeg in ieder geval. En er komt er gitaar bij. En het wordt lekker rustig.... De drums zijn erg goed op dit album. En het wordt nog erg chaotisch: Bijna net als A Plague Of Lighthouse Keepers van Van Der Graaf Generator wat bijna net zo lang is. Voor de rest is er echt te veel om te omschrijven, het is echt een geweldig nummer van meer dan 20 minuten lang. Het nummer is op YT te vinden in erg goede kwalieit.

Conclusie: Een album met echt 2 enorm goede nummers die van mij beide 5 sterren zouden krijgen en de andere nummers zijn wel goed. Daarom geef ik 4 sterren, gaaf om te horen dat er zulke goede muziek uit Nederland komt.

SWANS ARE NOT DEAD!!!!

Swans. Een post-punk groep die in de jaren ´80 en ´90 actief waren. Een band die zeker niet hetzelfde bleef door de jaren heen. Joy Division was een grote inspiratie voor deze band. Eerst zou Thurston Moore van Sonic Youth in Swans gaan spelen, maar dat ging niet door. Veel bands zijn geinspireerd door Swans: Bijvoorbeeld Godflesh, Earth en Sunn ))O. In het begin hadden ze ook de zangeres Jarboe, maar die is op dit album niet te vinden, zij stopte met Swans in 1998 toen de band ook op non-actief werd gezet. Zij gaf volgens velen iets extra´s aan de band. In 1998 stopte de band ermee, maar begin dit jaar werd door de zanger Michael Gira een bericht gezet: SWANS ARE NOT DEAD! Er kwam dus een nieuw album.

Swans weet zich te onderscheiden van Joy Division en Sonic Youth. Swans geeft het gevoel alsof je naar een heel erg spannende film zit te kijken. Bij die 2 andere bands heb ik dat niet. Het geluid van Swans is soms erg chaotisch, maar op een album als Soundtracks of the Blind is de muziek erg minimalistisch. Je kunt deze band niet in een hokje plaatsen.

Zelden heb ik een album gehoord wat zo intens is. De dreigende klokslagen in de opener No Words / No Thoughts. Je ziet beelden voor je, je staat voor een kerk en het is erg mistig en ineens zie je iemand in de mist. Hij ziet er eng uit, je probeert weg te rennen, maar hij blijft je achtervolgen. Je schreeuwt hard, maar het heeft geen zin. Het album kan bij vlagen chaotisch zijn of erg dreigend en sloom. De eerste 4 nummers zijn erg sterk.

Maar dan krijg je You Fucking People Make Me Sick, zonder twijfel het beste nummer van het album. Het nummer begint met een digeridoo, een instrument wat door de Aboriginals werd gebruikt. Daarna komen er violen en begint het nummer. Je hoort ook de dochter van Michael Gira, Saoirse Gira die stukjes tekst nazegt die haar vader zingt. Dit geeft het nummer iets extra´s. En dan krijgt het nummer ineens een andere wending. Het wordt een complete chaos, de piano´s vliegen in het rond en er worden muren van gitaren opgestapeld.

Dit album zou de ultieme soundtrack zijn voor een horrorfilm. Het geluid is heel vet, de productie is super! Deze band is veel donkerder en intenser dan al die Metalbands! Het enige minpunt wat ik heb is dat de nummer af en toe erg repeterend zijn, sommige nummers hadden iets korter gekund, terwijl de opener nog wel paar minuten langer had mogen doorgaan! Dit is een geweldig comebackalbum en een geweldige opvolger voor het dubbelalbum Soundtracks of the Blind.

En dat was het dan. Een album waar je geduld voor moet hebben. Een week geleden vond ik alleen de opener erg goed, maar beetje bij beetje begon ik het album steeds meer te waarderen. Een ding is zeker: 45 minuten is lang genoeg. Een van de beste albums uit 2010, hij komt zeker in mijn lijstje.

http://beautifulfreaks.nl/

Swans. Een band die in de jaren ´80 de grenzen van extremiteit steeds verder lag met de no-wave beweging. Deze sound is een grote inspiratie geweest voor bands als Godflesh. Voornamelijk gericht op ritmes en een zo duister mogelijke sfeer neerzetten. Dat kan Swans wel. Later werd de duisternis verpakt in geweldig in elkaar zittende nummers. Na Soundtracks For The Blind leek het doek gevallen te zijn voor de groep.

Totdat de band in 2010 terugkomt met het album My Father Will Guide Me up a Rope to the Sky, dat was mijn allereerste kennismaking met de band. Als 14-jarige is deze muziek toch wel erg indrukwekkend, ik werd er zelfs een beetje bang van. Ik kreeg een enorm onderbuikgevoel. Na die ervaring ben ik meer van de band gaan opzoeken. Het album uit 2010 was al geweldig maar dat was nog het begin.

The Seer gooit er nog een flinke schep boven op. Michael Gira vertelt zelf over The Seer dat het het resultaat van 30 jaar werk is. Dit 2 uur durend werk is inderdaad een perfecte samenvatting van 30 Swans maar het klinkt als geen ander album van de band. De furieuze no-wave creaties zijn te horen, apocalyptische folknummers, post-rock epics en drones. Laat ik eens dieper in The Seer gaan.

Lunacy is een meesterlijke opener die gelijk een zeer dreigende en filmische sfeer neerzet. Ik krijg gelijk de rillingen over mijn rug door het driestemmig stuk waar Gira bijgestaan wordt door Alan Sparhawk en Mimi Parker van Low. Na dit nummer gaat het album echt de experimentele kant op. Mother Of The World is een nummer dat ik bij de eerste keer eigenlijk een van de mindere vond. Maar dit nummer groeide steeds meer per luisterbeurt en hetzelfde geldt voor het album. Swans repeteert veel maar het blijft spannend. Er worden steeds kleine veranderingen gemaakt in de motieven. Het eind is echt heel erg gaaf, het zou perfect bij een western passen.

The Wolf is de stilte voor de storm. De stem van Gira en een klein beetje gitaar. Een groter contrast kun je bijna niet krijgen met het stuk wat hierna komt. Daarna worden echt alle registers open getrokken. U bent bij The Seer beland. Dit is het moment waar je als luisteraar afhaakt of er compleet ingezogen wordt. Ik hoor overduidelijk bij de tweede groep.

The Seer is een 32 minuten durende mammoet die gemakkelijk bij het beste werk van de band hoort. In het begin worden we in de naargeestige sfeer gedompeld door flink wat blazers en zelfs een doedelzak. Een beter muzikaal martelinstrument kun je bijna niet vinden. Na deze vage introductie komen we in een sluipende groove terecht die muteert naar een monster dat niks heel laat. Het stampt en gromt op een regelmatig tempo. Uiteindelijk is de catastrofe afgelopen en is er echt niks meer overgebleven. Een man staat nog op zijn harmonica te spelen. Het is Michael Gira. De opbouw van dit stuk is zo meesterlijk dat er niet genoeg woorden voor zijn.

The Seer Returns heeft een kleine bijdrage van Jarboe. Dit nummer is extreem funky en groovy op een hele onheilspellende manier. Gira fluistert iets in je oor en je probeert zo snel mogelijk weg te gaan. Je loopt alleen de foute kant op, je bent nu namelijk in 93 Ave. B. Hier krijg je de donkerste kamers van de mens te zien. Je hoort hels kabaal dat maar niet ophoudt. Het is nacht, ontsnappen is nu mogelijk...

De ochtend is eindelijk weer aangebroken en je bent weer op een veilige plek beland. Song For A Warrior is eigenlijk het normaalste nummer van het album maar ook het raarste. Het wijkt namelijk compleet af van de rest. Het is een prachtig, breekbaar countrynummer terwijl je hiervoor een absolute kakofonie voor je kiezen hebt gehad.

Het is bijna avond en je zoekt een plaats om te slapen. Je hoort ergens de bellen luiden en besluit daar maar heen te lopen. Het klinkt zeer mysterieus. Op een gegeven moment hoor je een vrouw een roep van de natuur uitvoeren. Het is het begin van een ceremonie. Je neemt deel en je wordt gerust gesteld. Hier is het veilig. De ceremonie begint. Je zit in een cirkel samen met mensen met grote trommels. Het ritme wordt steeds meer overdonderend en er begint iemand te schreeuwen en rare geluiden te maken. De oerdriften komen tevoorschijn. De toekomst moet goed komen.

The Seer is een 2 uur durende muzikale reis die eigenlijk met niks te vergelijken is. Swans klinkt nog steeds intenser dan het merendeel van de huidige muziek en hebben nog steeds een eigen stijl. Ik voorspel dan ook een hele mooie toekomst voor Swans. En ik ben zeker geen ziener, het is toch zo.

Mezmerize, wat een album! Het eerste album waarop meer zang te horen is van Daron Malakian wat een erg grote vooruitgang is. Zelfs het intro is geweldig, het vervolg op dit intro is te vinden op Hypnotize. Maar dan, BYOB, ik werd weggeblazen de eerste keer en nu nog steeds. System of A Down heeft altijd al veel dynamiek gehad, maar in dit nummer is het verbluffend. Er komen weer genoeg invloeden van buitenaf. En dan sluit het geweldig af met Lost in Hollywood. Het beste album van de mannen, dit komt flink in de buurt bij perfectie, dus 5 sterren en een plek in mijn top 10, weinig albums van de laatste 5 jaar waren beter dan deze. Ik hoop dat er nog een nieuw album komt.