Zo moet een EP zijn: Kort maar krachtig!!!!!

Ook Marduk deed dat dit jaar ook maar Vader heeft voor mij de beste Metal-EP aller tijden gemaakt. Het intro geeft gelijk éen marskarakter en daarna barst het open met This is the War! Ook een geweldige clip bij dat nummer, heel futurisch en aan het eind een behoorlijk slagveld.

De productie is heel goed al ligt het tempo echt moordend hoog. De drums zijn echt onmenselijk, je hoort niet vaak zulke tempo's, misschien bij de landgenoten van Behemoth. Het tempo blijft op de gehele EP heel hoog, bij het eennalaatste nummer wordt er een beetje gas terug genomen maar bij het laatste nummer gaan ze weer in de battle modus!

Met zijn 15 minuten heeft The Art Of War eigenlijk de perfecte speelduur, eentje om jezelf 's ochtends wakker te schudden. Geen koffie maar Vader! De volle mep.

De bekendere Prog-groepen ken ik nu wel, zoals Pink Floyd, Yes, Jethro Tull en nog veel meer. Dus ik ben nu meer naar de onbekendere groepen aan het luisteren en daar heb ik al erg mooie dingen uit gehaald, zoals Si On Avait... van Harmonium en Per Un Amico van Premiata Forneria Marconi, van Van Der Graaf Generator had ik het album Still Life al en die vond ik erg goed, dus ik wilde graag nog een ander album van hun beluisteren, ik kwam deze tegen en zei: Maar 3 nummers, ik ben benieuwd!

Een van de dingen die me gelijk opvalt is de zang van Peter Hammill, erg apart, maar ik vind hem geweldig en af en toe gaat hij ook expres fout zingen, geweldig! Ik zag dat hij ook soloalbums heeft , dus daar ga ik er zeker een van opzoeken. De genialiteit van deze band is dat het zo extreem divers is. De ene keer zijn er enorm mooie momenten en de andere keer kan het erg chaotisch zijn met veel saxofoon! De eerste 2 nummers zijn al geweldig, maar wat er op A Plague Of Lighthouse Keepers gebeurd is onbeschrijfbaar! Een van de beste nummers die ik ooit heb gehoord en dan dat eind na de enorme chaos die in het nummer zit. Bij mij viel dit album niet na de eerste keer, ook niet na de tweede keer en ook niet na de derde keer. Tijdens de zesde luisterbeurt begon ik alles te waarderen en dan vooral A Plague Of Lighthouse Keepers. Een album wat van mij in de bovenste regionen mag van mijn top 10 en dat doe ik dan ook. 5 sterren! Een van de beste Prog-albums die ik ooit heb gehoord!

Wauw, een kleine verrassing in Deathcore-land door de band Veil of Maya. Ik had nog nooit van de band gehoord, maar de bandnaam sprak me wel aan (Cynic ) en de albumhoes zag er ook gaaf uit. Wat je krijgt te horen is een erg lekkere 29 minuten vol technische deathcore met genoeg melodieuze elementen. De zanger begint gelukkig ook niet met Pig Squeals (dat haat ik enorm) en muzikaal zit het ook erg snor. Een verrassende 4 sterren, niet meer zo´n goede deathcoreplaat gehoord sinds Planetary Duality van The Faceless.

Nou, het album is eindelijk toegevoegd door mij, want ik vond het maar raar dat het beste Trash Metal album van 2009 niet op de website stond. Als dit je debuutalbum is, mag je echt trots zijn. De opener is een knaller van jewelste en de zang!!!! Die is zo gaaf! Hij heeft af en toe zo´n soort Dani Filth-krijs, maar dan nog veel gaver! Het lijkt af en toe uit een andere wereld. Hoe verder je het album in gaat, hoe gaver het wordt. Vooral de laatste 2 nummers zijn geweldig (beide over 10 minuten) en wordt alles technischer en progressiever, maar dat is dit album ook al vergeleken met andere Trash Metal-albums. Ga hier echt naar luisteren als je metalfan bent, want anders mis je voor mij een van de beste Trash Metal albums van de laatste 5 jaar!

Dit album werd genomineerd door Ataloona bij Het Review-Album van de Maand-topic en ik denk dat ik zonder dit topic nooit echt dit album was gaan luisteren.

Het eerste voorproefje wat we kregen genaamd Radio World klonk erg goed. Wat ik hoorde was energieke punk met lekker wat saxofoon erbij wat echt voor een opzwepend effect zorgde. De zanger brulde lekker mee en daar is niks mis mee.

De verwachtingen waren dus best wel hoog vanaf het begin en nergens in het album zijn die gehaald. Radio World is met afstand het beste nummer van het album. Voor de rest zijn het allemaal vrij repetitieve nummers die voor mij niet echt een kant opgaan. Het enige nummer met echt een kop en een staart is Radio World. Het hoeft niet per se erg te zijn dat een nummer geen duidelijke lijn heeft maar hier wordt het af en toe echt irritant, vooral bij Inside Shadowland.

Ondergetekende noemt dit nummer tot nu toe het meest zenuwslopende nummer wat hij in 2012 heeft gehoord, ik werd er echt gek van. Heel de tijd hetzelfde met een zanger die heel de tijd hetzelfde roept, waar slaat dat nou op? In de krautrock is er ook sprake van herhaling maar daar heb ik nooit last van, sommige nummers van Can kunnen mij niet lang genoeg duren. Dit leek eeuwig te duren.

Daarna paar leuke uptemponummers waarna we doorgaan naar het door Ataloona genoemde meesterlijke experiment. Zou het dan toch eindelijk het een beetje beter worden? Mijn antwoord hierop is duidelijk nee. Het begint lekker maar uiteindelijk komt het in een soort van freaksessie waar saxofoons bijna als martelwerktuigen worden gebruikt, het klinkt echt niet lekker.

Von Lmo is compleet niet wat ik ervan had verwacht, het is niet mijn stijl muziek. Ik hoor er potentie in maar naar mijn mening komt dat er niet uit. Jammer.